Hans Bousie*
Advocaat / Partner
Hans Bousie, oprichter van Bousie advocaten. Waar het gaat om boeken, muziek, mode en merken adviseert Hans Bousie producenten, distributeurs en winkelketens. Daarnaast adviseert hij de belangrijke belangenorganisaties in de muziek en in het boekenvak, zoals de NVER (Nederlandse vereniging van Entertainmentretailers), de KBb (Koninklijke Boekverkopersbond) en de KVB (de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak).
Bij Bousie advocaten is Hans Bousie dé specialist op het gebied van distributie- en agentuurovereenkomsten. Daarnaast heeft hij een voorkeur voor het auteursrecht en het reclamerecht. Hij geldt binnen Nederland als de absolute specialist op het gebied van de Wet op de vaste Boekenprijs. Hij heeft diverse zaken bepleit voor het Europese Hof van Justitie, de Europese Commissie en de NMa. Hij was betrokken bij de oprichting van SellaBand, bij het televisieprogramma Idols, bij de overname door Universal Music van de Bertelsmann Music Group en bij de embargo’s rond Harry Potter en Dan Brown. Hij adviseert de belangrijkste boekenuitgevers, zowel de wereldwijde wetenschappelijke zoals Kluwer en Pearson, als de meeste algemene uitgeverijen, zoals de NDC/VBK-uitgeverijen. Hans Bousie is lid van de Committee on Intellectual Property and Entertainmentlaw van de International Bar Association. Hij is daarnaast ook lid van de Vereniging voor Mededingingsrecht, de Vereniging voor Distributie-, Franchise- en Agentuurrecht en de Vereniging voor Auteursrecht.
Quote: “Nooit voor één gat te vangen.”
Advocaat / Partner
CV
Columns
Lezingen
Publicaties
Nevenfuncties
Hans Bousie, oprichter van Bousie advocaten. Waar het gaat om boeken, muziek, mode en merken adviseert Hans Bousie producenten, distributeurs en winkelketens. Daarnaast adviseert hij de belangrijke belangenorganisaties in de muziek en in het boekenvak, zoals de NVER (Nederlandse vereniging van Entertainmentretailers), de KBb (Koninklijke Boekverkopersbond) en de KVB (de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak). Bij Bousie advocaten is Hans Bousie dé specialist op het gebied van distributie- en agentuurovereenkomsten. Daarnaast heeft hij een voorkeur voor het auteursrecht en het reclamerecht. Hij geldt binnen Nederland als de absolute specialist op het gebied van de Wet op de vaste Boekenprijs. Hij heeft diverse zaken bepleit voor het Europese Hof van Justitie, de Europese Commissie en de NMa. Hij was betrokken bij de oprichting van SellaBand, bij het televisieprogramma Idols, bij de overname door Universal Music van de Bertelsmann Music Group en bij de embargo’s rond Harry Potter en Dan Brown. Hij adviseert de belangrijkste boekenuitgevers, zowel de wereldwijde wetenschappelijke zoals Kluwer en Pearson, als de meeste algemene uitgeverijen, zoals de NDC/VBK-uitgeverijen. Hans Bousie is lid van de Committee on Intellectual Property and Entertainmentlaw van de International Bar Association. Hij is daarnaast ook lid van de Vereniging voor Mededingingsrecht, de Vereniging voor Distributie-, Franchise- en Agentuurrecht en de Vereniging voor Auteursrecht.
Quote: “Nooit voor één gat te vangen.”
- Entertainment Business
- Boekblad
- VPRO 3VOOR12
- Adformatie
- Jurist & Literatuur
- Ajax Life
| Boekeneiland failliet / Boekblad | 20-5-2012 |
En weer is er en boekwinkel failliet. Dit keer Boekeneiland in Purmerend, eigendom van Jaap van Straalen, die overigens daarnaast nog vijf boekwinkels heeft, die gewoon doordraaien.
Het bericht van het faillissement viel me op om een aantal redenen. Die redenen betroffen allemaal de reacties op het bericht op Boekblad. Eerst was daar de...
Het bericht van het faillissement viel me op om een aantal redenen. Die redenen betroffen allemaal de reacties op het bericht op Boekblad. Eerst was daar de...
En weer is er en boekwinkel failliet. Dit keer Boekeneiland in Purmerend, eigendom van Jaap van Straalen, die overigens daarnaast nog vijf boekwinkels heeft, die gewoon doordraaien.
Het bericht van het faillissement viel me op om een aantal redenen. Die redenen betroffen allemaal de reacties op het bericht op Boekblad. Eerst was daar de gepijnigde reactie van de bedrijfsleider van Boekeneiland. Als je het zo leest, dan deed men daar alles goed. Veel acties, uitgebreid actief op social media als Twitter en Facebook, een goed draaiende webwinkel, gedreven personeel dat ook buiten de reguliere werktijden om niet te beroerd was om werk te verzetten en toch failliet.
De tweede opvallende reactie onder het bericht was die van een concurrerende boekhandel, eveneens in Purmerend, boekhandel Van den Hoorn. De eigenaar kon het niet laten op te merken dat zijn winkel nog gewoon bestond, zonder schulden en dat dit zou komen omdat men daar nu eenmaal nooit verder springt dan de polsstok lang is. Daar zit de venijnige en bepaald niet chique suggestie onder dat Boekeneiland het allemaal aan zichzelf te danken zou hebben dat de curator nu voor de deur staat.
Wat mij natuurlijk, en met mij denk ik vele lezers, uitermate boeit is waarom de winkel toch failliet is gegaan en waarom een concurrerende boekhandel meldt geen centje pijn te hebben. Als we die informatie nu eens zouden krijgen aangeleverd, dan kan de rest van de boekverkopers daar tenminste wat van leren. Is het faillissement tenminste ergens goed voor.
Voor mij stond tot nu toe als een paal boven water dat alleen boekverkopers die met elan de tent runnen in staat zouden zijn hun winkel overeind te houden. Die overtuiging lijkt in lijnrechte tegenspraak met het verhaal over het faillissement van Boekeneiland.
Volgens van Straalen was eenvoudigweg de omzet te laag. En dat zou betekenen dat alle goede bedoelingen van het personeel ten spijt, de harde euro’s niet in de kassa van Boekeneiland terecht kwamen. Wie heeft er suggesties over de oorzaken van het faillissement? Slechte locatie? Verkeerd inkoopbeleid? Te hoge investeringen? Volgens mij ligt er hier een fraaie taak voor de KBb om eens haarfijn uit te doeken te doen waarom deze winkel het loodje moest leggen. Als we immers de oorzaak hebben bloot gelegd, dan hoeft niet elke boekverkoper met pijn in zijn buik dit soort berichten te lezen. Dan krijgen alleen die boekverkopers buikpijn die in hun bedrijfsvoering overeenkomsten vertonen met Boekeneiland.
Het bericht van het faillissement viel me op om een aantal redenen. Die redenen betroffen allemaal de reacties op het bericht op Boekblad. Eerst was daar de gepijnigde reactie van de bedrijfsleider van Boekeneiland. Als je het zo leest, dan deed men daar alles goed. Veel acties, uitgebreid actief op social media als Twitter en Facebook, een goed draaiende webwinkel, gedreven personeel dat ook buiten de reguliere werktijden om niet te beroerd was om werk te verzetten en toch failliet.
De tweede opvallende reactie onder het bericht was die van een concurrerende boekhandel, eveneens in Purmerend, boekhandel Van den Hoorn. De eigenaar kon het niet laten op te merken dat zijn winkel nog gewoon bestond, zonder schulden en dat dit zou komen omdat men daar nu eenmaal nooit verder springt dan de polsstok lang is. Daar zit de venijnige en bepaald niet chique suggestie onder dat Boekeneiland het allemaal aan zichzelf te danken zou hebben dat de curator nu voor de deur staat.
Wat mij natuurlijk, en met mij denk ik vele lezers, uitermate boeit is waarom de winkel toch failliet is gegaan en waarom een concurrerende boekhandel meldt geen centje pijn te hebben. Als we die informatie nu eens zouden krijgen aangeleverd, dan kan de rest van de boekverkopers daar tenminste wat van leren. Is het faillissement tenminste ergens goed voor.
Voor mij stond tot nu toe als een paal boven water dat alleen boekverkopers die met elan de tent runnen in staat zouden zijn hun winkel overeind te houden. Die overtuiging lijkt in lijnrechte tegenspraak met het verhaal over het faillissement van Boekeneiland.
Volgens van Straalen was eenvoudigweg de omzet te laag. En dat zou betekenen dat alle goede bedoelingen van het personeel ten spijt, de harde euro’s niet in de kassa van Boekeneiland terecht kwamen. Wie heeft er suggesties over de oorzaken van het faillissement? Slechte locatie? Verkeerd inkoopbeleid? Te hoge investeringen? Volgens mij ligt er hier een fraaie taak voor de KBb om eens haarfijn uit te doeken te doen waarom deze winkel het loodje moest leggen. Als we immers de oorzaak hebben bloot gelegd, dan hoeft niet elke boekverkoper met pijn in zijn buik dit soort berichten te lezen. Dan krijgen alleen die boekverkopers buikpijn die in hun bedrijfsvoering overeenkomsten vertonen met Boekeneiland.
| Livrijn / Boekblad | 13-5-2012 |
Wellicht overheen gelezen, de nieuwe businessmodellen duikelen over elkaar heen, maar mijn oog viel op de aanstaande start van online boekwinkel Livrijn.
Op het eerste gezicht is het Livrijn-concept heel onlogisch. Zij gaat namelijk in de keten die begint bij uitgever en via CB naar de boekwinkel loopt, tussen CB en boekwinkel zitten. Dat...
Op het eerste gezicht is het Livrijn-concept heel onlogisch. Zij gaat namelijk in de keten die begint bij uitgever en via CB naar de boekwinkel loopt, tussen CB en boekwinkel zitten. Dat...
Wellicht overheen gelezen, de nieuwe businessmodellen duikelen over elkaar heen, maar mijn oog viel op de aanstaande start van online boekwinkel Livrijn.
Op het eerste gezicht is het Livrijn-concept heel onlogisch. Zij gaat namelijk in de keten die begint bij uitgever en via CB naar de boekwinkel loopt, tussen CB en boekwinkel zitten. Dat klinkt raar niet waar? De boekverkopers schreeuwen moord en brand dat de marges zo dun zijn. Zelfs grote bedrijven als Selexzyz storten in elkaar en dan komt er opeens een bedrijfje dat ook nog van de koek gaat mee-eten? Dat kan toch niet waar zijn.
En toch geloof ik dat Livrijn hier iets handigs heeft verzonnen. Zij kan zonder al te veel inspanning boeken verkopen en dat is een groot verschil met een normale boekverkoper. Het idee van Livrijn is immers van een adembenemende eenvoud. Livrijn sluit zich aan op het CB en heeft daardoor per direct een database ter beschikking met een ontstellende hoeveelheid boeken. Die boeken kunnen via het CB worden besteld en afgeleverd, dus aan de handling kant is het voor Livrijn kinderlijk eenvoudig
.
Moeilijker wordt het normaal gesproken aan de verkoopkant. Krijg die boeken maar eens bij de juiste koper. Een boekwinkel beginnen, zeker via het Internet, is zo ingewikkeld niet, maar hoe trek je klanten?
Daar zit hem het unieke van het Livrijn-concept. Zij doet helemaal niets aan klanten, zij zoekt wederverkopers, resellers. Het is de bedoeling dat resellers met een eigen subdomein (www.naamreseller.livrijn.nl) op klanten gaan jagen, liefst uit hun eigen netwerk en dat die klanten dan via dat subdomein gaan bestellen. Van elke bestelling ontvangt de reseller 20% van de vaste verkoopprijs, tel uit je winst.
Voor Livrijn zit het businessmodel er al vanaf de start in. Elke reseller betaalt eenmalig opstartkosten van € 500,-- en betaalt € 100,-- abonnementskosten per jaar. Daarnaast is voor Livrijn vanzelfsprekend de rest van de marge per boek beschikbaar. Met en gemiddelde marge van 40% op een A-boek is die dus ook voor Livrijn 20%.
Een marge van 20% op boeken zal geen professionele verkopers trekken, wil een winkel kunnen draaien dan heb je die 40% echt wel nodig. Maar Livrijn mikt ook helemaal niet op professionals, maar op particulieren, die volgens Livrijn dan toch al snel € 5000,-- per jaar kunnen bij verdienen. Even rekenen, bij een gemiddelde verkoopprijs van € 20,--, is de gemiddelde marge voor de reseller dus € 4,--. De startkosten zijn € 600,--, dat zijn dus al 150 boeken die verkocht moeten worden om quitte te draaien in het eerste jaar. Wil je de € 5000,-- halen dan zul je daar bovenop dus nog eens 1250 boeken moeten verkopen, kortom ver koop 1400 boeken in een jaar en je verdient € 5000,--.
Livrijns uitgangspositie is handiger, zij heeft de eerste € 600,-- per reseller vanaf de start in de pocket en elk verkocht boek is marge. Voor Livrijn wordt het pas interessant (om van te leven) als zij pak hem beet 20 succesvolle resellers heeft. En het wordt slapend rijk worden voor oprichter Wijnand Voogdt bij 200 resellers.Een origineel idee, ik ben benieuwd, start in september 2012. In september 2013 zien we verder...
Op het eerste gezicht is het Livrijn-concept heel onlogisch. Zij gaat namelijk in de keten die begint bij uitgever en via CB naar de boekwinkel loopt, tussen CB en boekwinkel zitten. Dat klinkt raar niet waar? De boekverkopers schreeuwen moord en brand dat de marges zo dun zijn. Zelfs grote bedrijven als Selexzyz storten in elkaar en dan komt er opeens een bedrijfje dat ook nog van de koek gaat mee-eten? Dat kan toch niet waar zijn.
En toch geloof ik dat Livrijn hier iets handigs heeft verzonnen. Zij kan zonder al te veel inspanning boeken verkopen en dat is een groot verschil met een normale boekverkoper. Het idee van Livrijn is immers van een adembenemende eenvoud. Livrijn sluit zich aan op het CB en heeft daardoor per direct een database ter beschikking met een ontstellende hoeveelheid boeken. Die boeken kunnen via het CB worden besteld en afgeleverd, dus aan de handling kant is het voor Livrijn kinderlijk eenvoudig
.
Moeilijker wordt het normaal gesproken aan de verkoopkant. Krijg die boeken maar eens bij de juiste koper. Een boekwinkel beginnen, zeker via het Internet, is zo ingewikkeld niet, maar hoe trek je klanten?
Daar zit hem het unieke van het Livrijn-concept. Zij doet helemaal niets aan klanten, zij zoekt wederverkopers, resellers. Het is de bedoeling dat resellers met een eigen subdomein (www.naamreseller.livrijn.nl) op klanten gaan jagen, liefst uit hun eigen netwerk en dat die klanten dan via dat subdomein gaan bestellen. Van elke bestelling ontvangt de reseller 20% van de vaste verkoopprijs, tel uit je winst.
Voor Livrijn zit het businessmodel er al vanaf de start in. Elke reseller betaalt eenmalig opstartkosten van € 500,-- en betaalt € 100,-- abonnementskosten per jaar. Daarnaast is voor Livrijn vanzelfsprekend de rest van de marge per boek beschikbaar. Met en gemiddelde marge van 40% op een A-boek is die dus ook voor Livrijn 20%.
Een marge van 20% op boeken zal geen professionele verkopers trekken, wil een winkel kunnen draaien dan heb je die 40% echt wel nodig. Maar Livrijn mikt ook helemaal niet op professionals, maar op particulieren, die volgens Livrijn dan toch al snel € 5000,-- per jaar kunnen bij verdienen. Even rekenen, bij een gemiddelde verkoopprijs van € 20,--, is de gemiddelde marge voor de reseller dus € 4,--. De startkosten zijn € 600,--, dat zijn dus al 150 boeken die verkocht moeten worden om quitte te draaien in het eerste jaar. Wil je de € 5000,-- halen dan zul je daar bovenop dus nog eens 1250 boeken moeten verkopen, kortom ver koop 1400 boeken in een jaar en je verdient € 5000,--.
Livrijns uitgangspositie is handiger, zij heeft de eerste € 600,-- per reseller vanaf de start in de pocket en elk verkocht boek is marge. Voor Livrijn wordt het pas interessant (om van te leven) als zij pak hem beet 20 succesvolle resellers heeft. En het wordt slapend rijk worden voor oprichter Wijnand Voogdt bij 200 resellers.Een origineel idee, ik ben benieuwd, start in september 2012. In september 2013 zien we verder...
| Nevenrechten / Boekblad | 16-4-2012 |
Ik stel voor dat we de Nevenrechten met onmiddellijke ingang afschaffen.
Wat zijn eigenlijk nevenrechten? Met deze term, worden in het boekenvak doorgaans de rechten aangeduid die anders zijn dan het recht om een boek als papieren boek uit te geven. Denk daarbij aan het uitgeven als e-book, het toestaan dat een boek verfilmd wordt etc. etc....
Wat zijn eigenlijk nevenrechten? Met deze term, worden in het boekenvak doorgaans de rechten aangeduid die anders zijn dan het recht om een boek als papieren boek uit te geven. Denk daarbij aan het uitgeven als e-book, het toestaan dat een boek verfilmd wordt etc. etc....
Ik stel voor dat we de Nevenrechten met onmiddellijke ingang afschaffen.
Wat zijn eigenlijk nevenrechten? Met deze term, worden in het boekenvak doorgaans de rechten aangeduid die anders zijn dan het recht om een boek als papieren boek uit te geven. Denk daarbij aan het uitgeven als e-book, het toestaan dat een boek verfilmd wordt etc. etc. Deze tweedeling in rechtentoedeling heeft ook zijn weg gevonden in het zogenaamde Modelcontract voor de uitgave van oorspronkelijk Nederlandstalig literair werk.
De gedachte achter dit Modelcontract is inmiddels achterhaald. Door de term nevenrechten te hanteren, wekt men de indruk dat het hier gaat om rechten die minder belangrijk zijn.
En op dit moment, eerlijk is eerlijk, zijn alle andere rechten dan het recht om een boek in papieren vorm (primaire recht) uit te geven ook minder belangrijk. Maar op dit moment is evenmin te zeggen welke vorm van exploitatie binnen laten we zeggen een jaar of drie de overhand zal hebben gekregen. En toch sluiten uitgevers en auteurs ook vandaag de dag contracten, waarbij het te verschijnen boek pas over jaren zal verschijnen en waarbij de nadruk wordt gelegd op de zogenaamde primaire rechten. Mijn voorstel is daarvan af te stappen.
In de muziekindustrie was ooit de exploitatie van dragers (elpees en cd’s) leidend. Artiesten traden op met als doel zo veel mogelijk cd’s te verkopen. Vandaag de dag zijn de rollen omgedraaid. Artiesten verkopen cd’s of digitale downloads of geven die zelfs weg met het oogmerk zo veel mogelijk mensen naar hun concerten te trekken. Bezoekers zijn vervolgens bereid een godsvermogen te betalen om bij die concerten aanwezig te mogen zijn. Het verdienmodel is dus verhuisd van het verkopen van dragers naar optredens.
Om die reden is al jaren geleden het zogenaamde 360-model geïntroduceerd in de muziekbranche. Die 360 staat voor een deal waarbij de exploitant een aandeel krijgt in alle rechten van de artiest. Een voorbeeld van een dergelijke overeenkomst kunt u vinden op onze website, de Bousie Exploitatie Overeenkomst, oftewel BEO. Of het nu gaat om de verkoop van cd’s, om optredens, om merchandising, synchronisatierechten (bijvoorbeeld filmmuziek) etc. etc., de exploitant deelt mee.
Zouden de muziekmaatschappijen (die vroeger platen maatschappijen heetten) hun contracten niet zo inrichten, dan zouden ze inmiddels allemaal failliet zijn. Door de 360-deal zijn muziekmaatschappijen beter in staat hun investeringen in bijvoorbeeld marketing en begeleiding terug te verdienen.
Mij lijkt dat de uitgevers en de auteurs zo snel mogelijk met een nieuwe overeenkomst moeten komen waarbij meer recht wordt gedaan aan de zich snel opvolgende ontwikkelingen. Omdat de ervaring leert dat het wel even zal duren voordat overeenstemming over een nieuwe overeenkomst wordt bereikt, lijkt het mij nuttig dat alle uitgevers, met ingang van vandaag, voortaan over alle rechten gelijkelijk onderhandelen. Vergeet het onderscheid tussen primaire en nevenrechten. Bepaal gewoon een percentage voor het recht om een verhaal op alle mogelijke manieren te exploiteren. Dan hoef je je zelf niet voor je kop te slaan als je over drie jaar een boek waar je keihard voor hebt gewerkt wilt laten verfilmen en er achter komt dat je hebt afgesproken dat dit alleen maar kan als je vooraf schriftelijke toestemming van de auteur hebt gekregen.
Wat zijn eigenlijk nevenrechten? Met deze term, worden in het boekenvak doorgaans de rechten aangeduid die anders zijn dan het recht om een boek als papieren boek uit te geven. Denk daarbij aan het uitgeven als e-book, het toestaan dat een boek verfilmd wordt etc. etc. Deze tweedeling in rechtentoedeling heeft ook zijn weg gevonden in het zogenaamde Modelcontract voor de uitgave van oorspronkelijk Nederlandstalig literair werk.
De gedachte achter dit Modelcontract is inmiddels achterhaald. Door de term nevenrechten te hanteren, wekt men de indruk dat het hier gaat om rechten die minder belangrijk zijn.
En op dit moment, eerlijk is eerlijk, zijn alle andere rechten dan het recht om een boek in papieren vorm (primaire recht) uit te geven ook minder belangrijk. Maar op dit moment is evenmin te zeggen welke vorm van exploitatie binnen laten we zeggen een jaar of drie de overhand zal hebben gekregen. En toch sluiten uitgevers en auteurs ook vandaag de dag contracten, waarbij het te verschijnen boek pas over jaren zal verschijnen en waarbij de nadruk wordt gelegd op de zogenaamde primaire rechten. Mijn voorstel is daarvan af te stappen.
In de muziekindustrie was ooit de exploitatie van dragers (elpees en cd’s) leidend. Artiesten traden op met als doel zo veel mogelijk cd’s te verkopen. Vandaag de dag zijn de rollen omgedraaid. Artiesten verkopen cd’s of digitale downloads of geven die zelfs weg met het oogmerk zo veel mogelijk mensen naar hun concerten te trekken. Bezoekers zijn vervolgens bereid een godsvermogen te betalen om bij die concerten aanwezig te mogen zijn. Het verdienmodel is dus verhuisd van het verkopen van dragers naar optredens.
Om die reden is al jaren geleden het zogenaamde 360-model geïntroduceerd in de muziekbranche. Die 360 staat voor een deal waarbij de exploitant een aandeel krijgt in alle rechten van de artiest. Een voorbeeld van een dergelijke overeenkomst kunt u vinden op onze website, de Bousie Exploitatie Overeenkomst, oftewel BEO. Of het nu gaat om de verkoop van cd’s, om optredens, om merchandising, synchronisatierechten (bijvoorbeeld filmmuziek) etc. etc., de exploitant deelt mee.
Zouden de muziekmaatschappijen (die vroeger platen maatschappijen heetten) hun contracten niet zo inrichten, dan zouden ze inmiddels allemaal failliet zijn. Door de 360-deal zijn muziekmaatschappijen beter in staat hun investeringen in bijvoorbeeld marketing en begeleiding terug te verdienen.
Mij lijkt dat de uitgevers en de auteurs zo snel mogelijk met een nieuwe overeenkomst moeten komen waarbij meer recht wordt gedaan aan de zich snel opvolgende ontwikkelingen. Omdat de ervaring leert dat het wel even zal duren voordat overeenstemming over een nieuwe overeenkomst wordt bereikt, lijkt het mij nuttig dat alle uitgevers, met ingang van vandaag, voortaan over alle rechten gelijkelijk onderhandelen. Vergeet het onderscheid tussen primaire en nevenrechten. Bepaal gewoon een percentage voor het recht om een verhaal op alle mogelijke manieren te exploiteren. Dan hoef je je zelf niet voor je kop te slaan als je over drie jaar een boek waar je keihard voor hebt gewerkt wilt laten verfilmen en er achter komt dat je hebt afgesproken dat dit alleen maar kan als je vooraf schriftelijke toestemming van de auteur hebt gekregen.
| De lamme helpt de blinde / Boekblad | 10-4-2012 |
De lamme helpt de blinde. Zo hoorde ik afgelopen week het samengaan van Selexyz en De Slegte omschrijven. En ik vind de omschrijving treffend. Met name Selexyz verkeerde openlijk in slecht weer en leek maar geen antwoord te hebben op de teruglopende omzetten. De Slegte beschouw ik al jaren als een onaantrekkelijke boekenstortplaats. Het drama...
De lamme helpt de blinde. Zo hoorde ik afgelopen week het samengaan van Selexyz en De Slegte omschrijven. En ik vind de omschrijving treffend. Met name Selexyz verkeerde openlijk in slecht weer en leek maar geen antwoord te hebben op de teruglopende omzetten. De Slegte beschouw ik al jaren als een onaantrekkelijke boekenstortplaats. Het drama van De Slegte is dat ze eerst te snel was met Internet, er mee stopte toen het eigenlijk net begon te draaien en opnieuw is gestart toen de achterstand met Bol inmiddels al niet meer in te halen leek.
Als de lamme de blinde helpt, bedoelt men daar door de bank genomen mee dat de samenwerking geen succes zal zijn. Twee stumpers maken niet samen één held. En toch geloof ik wel in de synergie tussen beide bedrijven. De winkels van Selexyz hebben zonder enige twijfel een uitstraling die bij De Slegte ver te zoeken is. Bij De Slegte echter weten ze als geen ander hoe fondsrestanten in te kopen, modern antiquariaat vorm te geven en hebben ze aldus een jarenlange ervaring in het tweede leven van het boek, zonder dat men daarbij ook maar enigszins wordt gehinderd door de Wet op de vaste Boekenprijs.
Ik zie het volgende voor me. Alle boekenpaleizen van Selexyz, met name Maastricht, blijven intact. Die uitstraling moet men behouden. Binnen de paleizen verandert het assortiment grondig. In die zin dat er veel ruimte komt voor Modern Antiquariaat. En met Modern Antiquariaat, bedoel ik mooie, niet van nieuw te onderscheiden boeken en niet beduimelde, stuk gelezen rommel. Die laatste categorie kan zo de shredder in.
In het idee van de boekenkoerier met de brommert zie ik niets. Ik denk dat die brommers alleen maar interessant zullen zijn in de Sinterklaastijd. Heerlijk om gewoon je bestelling door de telefoon te blaffen en vijf minuten later de warm dampende boeken op je tafel te hebben liggen, compleet ingepakt en van gedichten voorzien.
Wat ik wel afleid uit het wilde brommer idee is dat het inderdaad bij Pro Cures om bedrijvendokters gaat. Men kijkt met frisse blik naar de markt en laat zich geholpen door het brede boekensentiment van geweldige condities voorzien om de nieuwe keten in de markt te zetten.
Ik doe nog een gratis ideetje. Laat boeken in de kroeg verkopen. Zoals er bij evenementen jongens en meisjes met een biertank op hun rug biertjes verkopen, zo lijkt het mij prachtig als er in het café opeens een boekentapper binnen komt zeilen. De mooiste boeken in een rugzak gedragen, mobiel pinapparaat (alleen maar pinnen natuurlijk) en verkopen maar die handel. Geloof vast dat de boekentapper als een trein zal lopen, met name als men wat later op de avond komt als er al een bakkie in zit. En alsjeblieft Dumas, schaf zowel de naam Selexyz als De Slegte onmiddellijk af.
Als de lamme de blinde helpt, bedoelt men daar door de bank genomen mee dat de samenwerking geen succes zal zijn. Twee stumpers maken niet samen één held. En toch geloof ik wel in de synergie tussen beide bedrijven. De winkels van Selexyz hebben zonder enige twijfel een uitstraling die bij De Slegte ver te zoeken is. Bij De Slegte echter weten ze als geen ander hoe fondsrestanten in te kopen, modern antiquariaat vorm te geven en hebben ze aldus een jarenlange ervaring in het tweede leven van het boek, zonder dat men daarbij ook maar enigszins wordt gehinderd door de Wet op de vaste Boekenprijs.
Ik zie het volgende voor me. Alle boekenpaleizen van Selexyz, met name Maastricht, blijven intact. Die uitstraling moet men behouden. Binnen de paleizen verandert het assortiment grondig. In die zin dat er veel ruimte komt voor Modern Antiquariaat. En met Modern Antiquariaat, bedoel ik mooie, niet van nieuw te onderscheiden boeken en niet beduimelde, stuk gelezen rommel. Die laatste categorie kan zo de shredder in.
In het idee van de boekenkoerier met de brommert zie ik niets. Ik denk dat die brommers alleen maar interessant zullen zijn in de Sinterklaastijd. Heerlijk om gewoon je bestelling door de telefoon te blaffen en vijf minuten later de warm dampende boeken op je tafel te hebben liggen, compleet ingepakt en van gedichten voorzien.
Wat ik wel afleid uit het wilde brommer idee is dat het inderdaad bij Pro Cures om bedrijvendokters gaat. Men kijkt met frisse blik naar de markt en laat zich geholpen door het brede boekensentiment van geweldige condities voorzien om de nieuwe keten in de markt te zetten.
Ik doe nog een gratis ideetje. Laat boeken in de kroeg verkopen. Zoals er bij evenementen jongens en meisjes met een biertank op hun rug biertjes verkopen, zo lijkt het mij prachtig als er in het café opeens een boekentapper binnen komt zeilen. De mooiste boeken in een rugzak gedragen, mobiel pinapparaat (alleen maar pinnen natuurlijk) en verkopen maar die handel. Geloof vast dat de boekentapper als een trein zal lopen, met name als men wat later op de avond komt als er al een bakkie in zit. En alsjeblieft Dumas, schaf zowel de naam Selexyz als De Slegte onmiddellijk af.
| Sprankelen op de eclectische apenrots / Boekblad | 19-3-2012 |
Het was weer bal en ook ondergetekende was er. Nu is dat op zichzelf al iets om woest om te worden, niet waar? Alle hardwerkende boekverkopers en uitgevers willen ook bij het bal aanwezig zijn en toch is maar een beperkt aantal kaartjes beschikbaar, dus er moeten keuzes worden gemaakt. Schandalig of niet, ik loop al een aantal jaren rond op het...
Het was weer bal en ook ondergetekende was er. Nu is dat op zichzelf al iets om woest om te worden, niet waar? Alle hardwerkende boekverkopers en uitgevers willen ook bij het bal aanwezig zijn en toch is maar een beperkt aantal kaartjes beschikbaar, dus er moeten keuzes worden gemaakt. Schandalig of niet, ik loop al een aantal jaren rond op het bal (en in het boekenvak) en begin langzamerhand een beetje in de gaten te krijgen hoe het werkt. Voor hen die nog nooit op het bal geweest zijn, deze handleiding.
Allereerst is het van belang dat u aan een kaartje komt. Dat betekent doorgaans al geruime tijd van te voren contacten aanhalen met mensen die u eigenlijk niet mag, maar die u wel aan een kaartje kunnen helpen.
- Voor hen die niet aan een eigen kaartje kunnen komen, zijn er een aantal alternatieven.
- Gebruik het kaartje van iemand anders of bluf u zelf naar binnen. Dat laatste is niet eenvoudig, maar het is mij een
keer gelukt, dus waarom u niet.
- Wat het andere alternatief betreft, ik ben ook wel eens als meneer en mevrouw Kattenberg naar binnen gekomen.
- Laat u uitnodigen door iemand anders, dat kan dan weer op twee manieren, zorg dat u de plus één wordt van iemand
die wel is uitgenodigd ( begin dus gewoon een relatie met een schrijver, makkelijk zat), of
- Zorg dat je wordt uitgenodigd door een belangenorganisatie uit het boekenvak (er zijn er tientallen, dus daar liggen
kansen)
Het hoogst haalbare is een kaartje op eigen naam, plus één. Maar binnen het cohort van hen die een kaartje op eigen naam krijgen bestaat ook weer een rangorde. Voorheen kwam ik binnen met een kaartje (vanaf tien uur). Dat betekent dat je niet belangrijk genoeg ben om de opening zelf (vanaf negen uur) te mogen bijwonen. Ik had nu zelfs een kaartje inclusief opening. Ben ik dan nu bovenop de apenrots beland? Forget it. Het kaartje inclusief opening biedt toegang tot de schouwburgzaal zelf. Maar daarbinnen wordt geplaceerd. En u raadt het al, ik had een plek helemaal bovenin achterin. U mag van mij aannemen dat dat wel op een normale apenrots, maar niet binnen de schouwburg als de beste plek geldt.
Is eenmaal het voorprogramma voorbij, en is iedereen binnen, dan gelden natuurlijk wel de normale codes uit het boekenvak. Ik verklap er één. Als boekverkoper gebruik je om de andere zin een keer het woord sprankelend. Als uitgever kies je in de zelfde regelmaat voor het woord eclectisch.
Maar op enig moment, en dat is het mooiste moment van het feest is iedereen zo lam dat het gezellig wordt, zonder aanziens des persoons. Dan wordt sprankelend en eclectisch gewoon liederlijk. Dan roept een schrijver in een hoek dattie graag met Bambi zou willen neuken. In het o zo keurige boekenvak mogen na twaalven alle remmen los. En over wat er dan allemaal gebeurt, klap ik dus niet uit de school. Jaloers na het lezen van dit stukje? You’d better be.
Allereerst is het van belang dat u aan een kaartje komt. Dat betekent doorgaans al geruime tijd van te voren contacten aanhalen met mensen die u eigenlijk niet mag, maar die u wel aan een kaartje kunnen helpen.
- Voor hen die niet aan een eigen kaartje kunnen komen, zijn er een aantal alternatieven.
- Gebruik het kaartje van iemand anders of bluf u zelf naar binnen. Dat laatste is niet eenvoudig, maar het is mij een
keer gelukt, dus waarom u niet.
- Wat het andere alternatief betreft, ik ben ook wel eens als meneer en mevrouw Kattenberg naar binnen gekomen.
- Laat u uitnodigen door iemand anders, dat kan dan weer op twee manieren, zorg dat u de plus één wordt van iemand
die wel is uitgenodigd ( begin dus gewoon een relatie met een schrijver, makkelijk zat), of
- Zorg dat je wordt uitgenodigd door een belangenorganisatie uit het boekenvak (er zijn er tientallen, dus daar liggen
kansen)
Het hoogst haalbare is een kaartje op eigen naam, plus één. Maar binnen het cohort van hen die een kaartje op eigen naam krijgen bestaat ook weer een rangorde. Voorheen kwam ik binnen met een kaartje (vanaf tien uur). Dat betekent dat je niet belangrijk genoeg ben om de opening zelf (vanaf negen uur) te mogen bijwonen. Ik had nu zelfs een kaartje inclusief opening. Ben ik dan nu bovenop de apenrots beland? Forget it. Het kaartje inclusief opening biedt toegang tot de schouwburgzaal zelf. Maar daarbinnen wordt geplaceerd. En u raadt het al, ik had een plek helemaal bovenin achterin. U mag van mij aannemen dat dat wel op een normale apenrots, maar niet binnen de schouwburg als de beste plek geldt.
Is eenmaal het voorprogramma voorbij, en is iedereen binnen, dan gelden natuurlijk wel de normale codes uit het boekenvak. Ik verklap er één. Als boekverkoper gebruik je om de andere zin een keer het woord sprankelend. Als uitgever kies je in de zelfde regelmaat voor het woord eclectisch.
Maar op enig moment, en dat is het mooiste moment van het feest is iedereen zo lam dat het gezellig wordt, zonder aanziens des persoons. Dan wordt sprankelend en eclectisch gewoon liederlijk. Dan roept een schrijver in een hoek dattie graag met Bambi zou willen neuken. In het o zo keurige boekenvak mogen na twaalven alle remmen los. En over wat er dan allemaal gebeurt, klap ik dus niet uit de school. Jaloers na het lezen van dit stukje? You’d better be.
| Ze komen! / Boekblad | 12-3-2012 |
Al maanden worden we bestookt met berichten over Amazon, Kobo, Google en Barnes & Nobles. En allemaal zijn het boodschappen in de categorie, o jee, ze komen er aan. Als je maar vaak genoeg de boodschap herhaalt dat "ze" er aan komen, gaan mensen dat vanzelf als een probleem beschouwen.
Waren het ooit de Russen, nu zijn het de Amerikanen die...
Waren het ooit de Russen, nu zijn het de Amerikanen die...
Al maanden worden we bestookt met berichten over Amazon, Kobo, Google en Barnes & Nobles. En allemaal zijn het boodschappen in de categorie, o jee, ze komen er aan. Als je maar vaak genoeg de boodschap herhaalt dat "ze" er aan komen, gaan mensen dat vanzelf als een probleem beschouwen.
Waren het ooit de Russen, nu zijn het de Amerikanen die ons meer angst inboezemen dan islamieten en luie schoften uit MOE-landen. Meer, omdat we de Amerikanen nog niet kennen. Aan Islamieten en MOE-ers zijn we al een beetje gewend geraakt, als het er maar niet te veel worden. Maar met name Amazon kennen we alleen uit de media en omdat we er allemaal wel eens boek besteld hebben voordat we Bol kenden en ons verbaasden over het gebruikersgemak op de site.
Maar wat gebeurt er eigenlijk als Amazon naar Nederland komt? In de eerste plaats is het "komen" een verkeerde voorstelling van zaken, immers Amazon is er al jaren, een van de bijzondere geneugten van het Internet is dat zij zich van landsgrenzen niet zo veel aantrekt. Bedoeld wordt waarschijnlijk dat Amazon zich op Nederland gaat richten. Is dat slecht? Afgezien van het feit dat Amazon uit het buitenland komt en iedereen weet dat buitenlanders niet te vertrouwen zijn, denk ik van niet.
Laat ik eens beginnen met de lezer en de schrijver. Voor hen is een extra aanbieder op een markt waar de prijs door alle aanbieders tot nu toe kunstmatig hoog wordt gehouden, een zegen. Meer keus is prettig. Voor de uitgevers is een extra afzetkanaal natuurlijk ook heerlijk. Hoe meer hoe beter, en Amazon zal dan ook snel net zo worden geassimileerd, als ooit het "branchevreemde" V&D. Een uitgever zal met een extra afzetkanaal minder makkelijk onder druk kunnen worden gezet door de boekengrutters uit Zaandam bijvoorbeeld.
En wat betekent het voor de boekhandel? Voor de boekhandel is het de grootste zegen. Immers als de boekhandel haar zaakjes goed voor elkaar heeft zal zij moeiteloos een extra concurrent inpassen in het landschap. Heeft zij haar zaakjes niet op orde en blijkt er dus inderdaad ruimte voor een nieuwe aanbieder, dan kunnen de andere boekhandels iets leren van haar bedrijfsvoering. En mocht Amazon in een dusdanig grote behoefte voorzien dat het andere boekhandels de kop gaat kosten, dan kan men in ieder geval aan de slag bij Amazon. Wannneer die zich richt op de Nederlandse markt immers zal het bedrijf op zoek moeten naar mensen met verstand van het Nederlandse boek en die specialisten die zijn er ruimschoots in de boekwinkel.
Zodat ik u tot slot wil oproepen tot een nieuwe attitude. Loopt u naar een spiegel, kijk u zelf diep in de ogen en roep "Amazon komt, jihah!" Het zal eerst even onwennig zijn, maar oefen maar een paar keer en u zult zien. De rug wordt gerecht, de schouders naar achter, tieten naar voren en een frisse blik in de ogen. Verheugt u zich op de komst van Amazon, zoals mijn vrouw zich verheugt op de komst van Sinterklaas.
Waren het ooit de Russen, nu zijn het de Amerikanen die ons meer angst inboezemen dan islamieten en luie schoften uit MOE-landen. Meer, omdat we de Amerikanen nog niet kennen. Aan Islamieten en MOE-ers zijn we al een beetje gewend geraakt, als het er maar niet te veel worden. Maar met name Amazon kennen we alleen uit de media en omdat we er allemaal wel eens boek besteld hebben voordat we Bol kenden en ons verbaasden over het gebruikersgemak op de site.
Maar wat gebeurt er eigenlijk als Amazon naar Nederland komt? In de eerste plaats is het "komen" een verkeerde voorstelling van zaken, immers Amazon is er al jaren, een van de bijzondere geneugten van het Internet is dat zij zich van landsgrenzen niet zo veel aantrekt. Bedoeld wordt waarschijnlijk dat Amazon zich op Nederland gaat richten. Is dat slecht? Afgezien van het feit dat Amazon uit het buitenland komt en iedereen weet dat buitenlanders niet te vertrouwen zijn, denk ik van niet.
Laat ik eens beginnen met de lezer en de schrijver. Voor hen is een extra aanbieder op een markt waar de prijs door alle aanbieders tot nu toe kunstmatig hoog wordt gehouden, een zegen. Meer keus is prettig. Voor de uitgevers is een extra afzetkanaal natuurlijk ook heerlijk. Hoe meer hoe beter, en Amazon zal dan ook snel net zo worden geassimileerd, als ooit het "branchevreemde" V&D. Een uitgever zal met een extra afzetkanaal minder makkelijk onder druk kunnen worden gezet door de boekengrutters uit Zaandam bijvoorbeeld.
En wat betekent het voor de boekhandel? Voor de boekhandel is het de grootste zegen. Immers als de boekhandel haar zaakjes goed voor elkaar heeft zal zij moeiteloos een extra concurrent inpassen in het landschap. Heeft zij haar zaakjes niet op orde en blijkt er dus inderdaad ruimte voor een nieuwe aanbieder, dan kunnen de andere boekhandels iets leren van haar bedrijfsvoering. En mocht Amazon in een dusdanig grote behoefte voorzien dat het andere boekhandels de kop gaat kosten, dan kan men in ieder geval aan de slag bij Amazon. Wannneer die zich richt op de Nederlandse markt immers zal het bedrijf op zoek moeten naar mensen met verstand van het Nederlandse boek en die specialisten die zijn er ruimschoots in de boekwinkel.
Zodat ik u tot slot wil oproepen tot een nieuwe attitude. Loopt u naar een spiegel, kijk u zelf diep in de ogen en roep "Amazon komt, jihah!" Het zal eerst even onwennig zijn, maar oefen maar een paar keer en u zult zien. De rug wordt gerecht, de schouders naar achter, tieten naar voren en een frisse blik in de ogen. Verheugt u zich op de komst van Amazon, zoals mijn vrouw zich verheugt op de komst van Sinterklaas.
| Van de hemel naar de aarde / Boekblad | 4-3-2012 |
Dat Ahold Bol overneemt betekent dat de wereld tot rust aan het komen is. Bol kennen we allemaal, maar niemand kent het. Weet iemand waar het zit? Hoeveel mensen er werken? Hoe de sfeer is in het bedrijf? Of er op vrijdag kroketten zijn in de kantine? We weten het niet, want Bol is niet van deze wereld. Bol is van een andere, schijnbaar hogere...
Dat Ahold Bol overneemt betekent dat de wereld tot rust aan het komen is. Bol kennen we allemaal, maar niemand kent het. Weet iemand waar het zit? Hoeveel mensen er werken? Hoe de sfeer is in het bedrijf? Of er op vrijdag kroketten zijn in de kantine? We weten het niet, want Bol is niet van deze wereld. Bol is van een andere, schijnbaar hogere wereld. De wereld van het Internet. De digitale wereld, die ongrijpbare wereld. Die wereld die we vroeger in onze onwetendheid de hemel noemden.
In die bovenaardse wereld heersen machten die wij weliswaar bij naam kennen, maar niet kunnen bevatten. Ze heten Steve Jobs of Daniel Ropers. En omdat ze zo ver af staan van de gewone man, is het heel verleidelijk om er een soort heldencultus rondom te weven. Steve en Daniel hebben altijd gelijk, is het mantra van die cultus. Wie de cijfers bekijkt moet de volgelingen gelijk geven. De omzetten groeien de hemel in en de groei lijkt onstuitbaar.
En toch is de wereld tot rust aan het komen. Ik wil het verder niet over Apple hebben, Apple is gekomen en Apple zal weer gaan. De neerwaartse beweging is nog onder Steve Jobs ingezet. Het meer en meer beschermen van de eigen biotoop, Apple is er beroemd mee geworden, zal haar uiteindelijk, net als de muziekindustrie, de kop kosten. Daar komt nog bij dat het heel moeilijk is zonder grote roerganger een geloof te cultiveren. Steve Jobs, onze Lieve Heer is niet meer. Het openen van het Apple-Center in Amsterdam is slechts een oprisping.
De overname is tegelijkertijd een stap vooruit en een stap terug. Voor Ahold is het een stap vooruit, zij reikt immers naar de hemel. Voor Bol is het een stap terug, zij landt op aarde. En dus betekent het op macroniveau per saldo stilstand en rust.
Dat Bol zo nadrukkelijk naar de aarde reikt, betekent dat zij gaandeweg een gemis moet zijn gaan ervaren. Ik denk dat dat gemis “contact” heet. Bol komt dichter naar de mensen toe. Ze komt haar boeken persoonlijk bij de consument afleveren. Voor Bol is dat een volslagen nieuw model. Bent u benieuwd of het zal slagen? Kijk om u heen, in het boekenvak kennen we dit model al wat langer, we noemen dit soort verkooppunten “boekwinkels”.
In die bovenaardse wereld heersen machten die wij weliswaar bij naam kennen, maar niet kunnen bevatten. Ze heten Steve Jobs of Daniel Ropers. En omdat ze zo ver af staan van de gewone man, is het heel verleidelijk om er een soort heldencultus rondom te weven. Steve en Daniel hebben altijd gelijk, is het mantra van die cultus. Wie de cijfers bekijkt moet de volgelingen gelijk geven. De omzetten groeien de hemel in en de groei lijkt onstuitbaar.
En toch is de wereld tot rust aan het komen. Ik wil het verder niet over Apple hebben, Apple is gekomen en Apple zal weer gaan. De neerwaartse beweging is nog onder Steve Jobs ingezet. Het meer en meer beschermen van de eigen biotoop, Apple is er beroemd mee geworden, zal haar uiteindelijk, net als de muziekindustrie, de kop kosten. Daar komt nog bij dat het heel moeilijk is zonder grote roerganger een geloof te cultiveren. Steve Jobs, onze Lieve Heer is niet meer. Het openen van het Apple-Center in Amsterdam is slechts een oprisping.
De overname is tegelijkertijd een stap vooruit en een stap terug. Voor Ahold is het een stap vooruit, zij reikt immers naar de hemel. Voor Bol is het een stap terug, zij landt op aarde. En dus betekent het op macroniveau per saldo stilstand en rust.
Dat Bol zo nadrukkelijk naar de aarde reikt, betekent dat zij gaandeweg een gemis moet zijn gaan ervaren. Ik denk dat dat gemis “contact” heet. Bol komt dichter naar de mensen toe. Ze komt haar boeken persoonlijk bij de consument afleveren. Voor Bol is dat een volslagen nieuw model. Bent u benieuwd of het zal slagen? Kijk om u heen, in het boekenvak kennen we dit model al wat langer, we noemen dit soort verkooppunten “boekwinkels”.
| Enclave - Boekblad | 26-2-2012 |
Dat er in het Verenigd Koninkrijk het afgelopen jaar 57 nieuwe boekwinkels zijn geopend, zou reden moeten zijn voor een feestje vindt u niet?
In deze tijd waar het roepen van ach en wee over boekenvak schering ende inslag is geworden, koos de Engelse Booksellersassociation er dan ook voor om de nadruk te leggen op het feit dat er in dezelfde...
In deze tijd waar het roepen van ach en wee over boekenvak schering ende inslag is geworden, koos de Engelse Booksellersassociation er dan ook voor om de nadruk te leggen op het feit dat er in dezelfde...
Dat er in het Verenigd Koninkrijk het afgelopen jaar 57 nieuwe boekwinkels zijn geopend, zou reden moeten zijn voor een feestje vindt u niet?
In deze tijd waar het roepen van ach en wee over boekenvak schering ende inslag is geworden, koos de Engelse Booksellersassociation er dan ook voor om de nadruk te leggen op het feit dat er in dezelfde periode 72 nieuwe winkels openden. Dat er per saldo 15 boekwinkels minder waren is blijkbaar reden om in mineur te raken. En mineur (vraag het maar aan de gemiddelde concertpianist) werkt aanstekelijk.
Ook in Nederland wordt er dus toe opgeroepen dat de overheid iets zou moeten doen aan de teloorgang van de boekhandel. De gemeentes zouden minder hoge leges moeten vragen aan boekverkopers en de parkeerkosten moeten verlagen, zodat de boekverkoper de strijd nog aan zou kunnen met de internetboekverkoper.
Ik ben bepaald geen voorstander van de nachtwakersstaat, maar overheidsbemoeienis mag ook best gepaard gaan met eindigheid. Als er één branche is in Nederland die al uitgebreide overheidssteun geniet is het de boekenbranche wel, met haar vaste prijzen en lage Btw-tarief. Oproepen tot nog meer steun betekent heel hard roepen dat er hetzij geen behoefte is aan zoveel boekverkopers, hetzij dat deze boekverkopers bij god niet weten hoe ze mee moeten bewegen. Een nog verdergaande uitzonderingspositie eisen voor de boekhandel dan deze al heeft, getuigt mijns inziens van arrogantie gepaard aan luiheid.
Ik heb een beter idee. We gaan enclaves inrichten. Enclaves waarin voluit de ruimte wordt geboden aan de kleine middenstanders. In gemeenteverordeningen wordt voortaan simpelweg opgenomen dat winkels niet groter meer mogen zijn dan pak hem beet 120 m2. Dat betekent sluiting van alle grootwinkelfilialen in een dergelijke gemeente. Natuurlijk zal dat er deels toe leiden dat mensen buiten de gemeentegrenzen hun inkopen gaan doen. Er zullen altijd valsspelers zijn die dan in de aanpalende gemeentes wel een megasupermarkt gaan openen. Maar zou het niet heerlijk zijn om in een dorp te kunnen wonen, met uitsluitend kleine winkeltjes?
Een probleem van jeremiërende boekverkopers hebben we dan nog niet opgelost, namelijk die van de concurrentie met de internetboekverkoper. Vooruit faciliteren we dat ook. We hakken gewoon alle internetaansluitingen uit de grond en halen de gsm-masten weg. Geen rinkelende smartphones meer en geen iPads die driftig bestellingen doorgeven. Waarom zou een klok alleen maar vooruit mogen lopen? Achteruit kan net zo goed.
Wat overblijft is stilte. Wat overblijft, is oorverdovende doodse stilte.
In deze tijd waar het roepen van ach en wee over boekenvak schering ende inslag is geworden, koos de Engelse Booksellersassociation er dan ook voor om de nadruk te leggen op het feit dat er in dezelfde periode 72 nieuwe winkels openden. Dat er per saldo 15 boekwinkels minder waren is blijkbaar reden om in mineur te raken. En mineur (vraag het maar aan de gemiddelde concertpianist) werkt aanstekelijk.
Ook in Nederland wordt er dus toe opgeroepen dat de overheid iets zou moeten doen aan de teloorgang van de boekhandel. De gemeentes zouden minder hoge leges moeten vragen aan boekverkopers en de parkeerkosten moeten verlagen, zodat de boekverkoper de strijd nog aan zou kunnen met de internetboekverkoper.
Ik ben bepaald geen voorstander van de nachtwakersstaat, maar overheidsbemoeienis mag ook best gepaard gaan met eindigheid. Als er één branche is in Nederland die al uitgebreide overheidssteun geniet is het de boekenbranche wel, met haar vaste prijzen en lage Btw-tarief. Oproepen tot nog meer steun betekent heel hard roepen dat er hetzij geen behoefte is aan zoveel boekverkopers, hetzij dat deze boekverkopers bij god niet weten hoe ze mee moeten bewegen. Een nog verdergaande uitzonderingspositie eisen voor de boekhandel dan deze al heeft, getuigt mijns inziens van arrogantie gepaard aan luiheid.
Ik heb een beter idee. We gaan enclaves inrichten. Enclaves waarin voluit de ruimte wordt geboden aan de kleine middenstanders. In gemeenteverordeningen wordt voortaan simpelweg opgenomen dat winkels niet groter meer mogen zijn dan pak hem beet 120 m2. Dat betekent sluiting van alle grootwinkelfilialen in een dergelijke gemeente. Natuurlijk zal dat er deels toe leiden dat mensen buiten de gemeentegrenzen hun inkopen gaan doen. Er zullen altijd valsspelers zijn die dan in de aanpalende gemeentes wel een megasupermarkt gaan openen. Maar zou het niet heerlijk zijn om in een dorp te kunnen wonen, met uitsluitend kleine winkeltjes?
Een probleem van jeremiërende boekverkopers hebben we dan nog niet opgelost, namelijk die van de concurrentie met de internetboekverkoper. Vooruit faciliteren we dat ook. We hakken gewoon alle internetaansluitingen uit de grond en halen de gsm-masten weg. Geen rinkelende smartphones meer en geen iPads die driftig bestellingen doorgeven. Waarom zou een klok alleen maar vooruit mogen lopen? Achteruit kan net zo goed.
Wat overblijft is stilte. Wat overblijft, is oorverdovende doodse stilte.
| Friso en Selexyz / Boekblad | 20-2-2012 |
Terwijl de lezers van Vorsten Royaal en Koningshuis, druk speculeren over de toestand van Friso, houden de lezers van Boekblad zich onledig met het speculeren over de toestand van de wel of niet omvallende boekenketen Selexyz.
Er is onmiskenbare gelijkenis tussen beide gevallen. Noch over Friso, noch over Selexyz weet de lezer de echte details....
Er is onmiskenbare gelijkenis tussen beide gevallen. Noch over Friso, noch over Selexyz weet de lezer de echte details....
Terwijl de lezers van Vorsten Royaal en Koningshuis, druk speculeren over de toestand van Friso, houden de lezers van Boekblad zich onledig met het speculeren over de toestand van de wel of niet omvallende boekenketen Selexyz.
Er is onmiskenbare gelijkenis tussen beide gevallen. Noch over Friso, noch over Selexyz weet de lezer de echte details. Kenden we die wel, dan zou er immers van speculeren geen sprake zijn. De grap van speculeren is nu juist dat je de details niet kent, anders heet het handel met voorkennis.
Over Friso ga ik het vandaag niet hebben, u bent immers geen van allen abonnee op genoemde bladen waarin het wel en wee van ons vorstenhuis op de voet gevolgd wordt. Nee, u bent als lezer van Boekblad voortdurend op zoek naar informatie over de krochten van het boekenvak. En als er één krocht is waar het al tijden tocht, dan is het wel Selexyz. Selexyz valt om, Selexyz wordt de keel dichtgeknepen door de bank. Directie van Selexyz op non-actief. Personeel van Selexyz bloed chagrijnig. Radiostilte vanuit Selexyz.
Maar opeens verandert de zaak. Lees wat er niet staat. Vandaag haalt de kolommen van Boekblad dat twee productmanagers van Selexyz overstappen naar Bruna. Boekblad schrijft het niet, maar onmiddellijk moet daar een belletje zijn gaan rinkelen. Dus belt men met Selexyz met het verzoek om commentaar en dan gaat het mis. Desgevraagd laat Selexyz weten “geen commentaar te willen geven op de overstap van beide productmanagers, noch op wie hen opvolgt”. Briljante reactie.
Stel mijn vrouw vraagt mij of ik vreemd ga en ik antwoord met: “geen commentaar”. Negen op tien dat ik vanavond nog buiten sta met mijn koffertje. Wat men gewoon had moeten zeggen is dat zulke dingen gebeuren en dat Selexyz hun voormalige werknemers veel succes wenst in hun nieuwe loopbaan. Dan gaat iedereen over tot de orde van de dag.
Een bericht als dit echter gaat gonzen. Tel daar bij op dat de werknemers, niet bereikbaar waren voor commentaar en het communicatiedrama is compleet. Hoezo niet bereikbaar voor commentaar? Hebben we het hier over landsbelang? Hadden de werknemers nog meer te doen? Of heeft men met elkaar afgesproken geen commentaar te hebben. En if so, wat zou daar dan de reden van zijn geweest.
Mijn conclusie is deze. Selexyz ligt op de intensive care. Haar situatie is stabiel, maar zij is niet buiten levensgevaar.
Er is onmiskenbare gelijkenis tussen beide gevallen. Noch over Friso, noch over Selexyz weet de lezer de echte details. Kenden we die wel, dan zou er immers van speculeren geen sprake zijn. De grap van speculeren is nu juist dat je de details niet kent, anders heet het handel met voorkennis.
Over Friso ga ik het vandaag niet hebben, u bent immers geen van allen abonnee op genoemde bladen waarin het wel en wee van ons vorstenhuis op de voet gevolgd wordt. Nee, u bent als lezer van Boekblad voortdurend op zoek naar informatie over de krochten van het boekenvak. En als er één krocht is waar het al tijden tocht, dan is het wel Selexyz. Selexyz valt om, Selexyz wordt de keel dichtgeknepen door de bank. Directie van Selexyz op non-actief. Personeel van Selexyz bloed chagrijnig. Radiostilte vanuit Selexyz.
Maar opeens verandert de zaak. Lees wat er niet staat. Vandaag haalt de kolommen van Boekblad dat twee productmanagers van Selexyz overstappen naar Bruna. Boekblad schrijft het niet, maar onmiddellijk moet daar een belletje zijn gaan rinkelen. Dus belt men met Selexyz met het verzoek om commentaar en dan gaat het mis. Desgevraagd laat Selexyz weten “geen commentaar te willen geven op de overstap van beide productmanagers, noch op wie hen opvolgt”. Briljante reactie.
Stel mijn vrouw vraagt mij of ik vreemd ga en ik antwoord met: “geen commentaar”. Negen op tien dat ik vanavond nog buiten sta met mijn koffertje. Wat men gewoon had moeten zeggen is dat zulke dingen gebeuren en dat Selexyz hun voormalige werknemers veel succes wenst in hun nieuwe loopbaan. Dan gaat iedereen over tot de orde van de dag.
Een bericht als dit echter gaat gonzen. Tel daar bij op dat de werknemers, niet bereikbaar waren voor commentaar en het communicatiedrama is compleet. Hoezo niet bereikbaar voor commentaar? Hebben we het hier over landsbelang? Hadden de werknemers nog meer te doen? Of heeft men met elkaar afgesproken geen commentaar te hebben. En if so, wat zou daar dan de reden van zijn geweest.
Mijn conclusie is deze. Selexyz ligt op de intensive care. Haar situatie is stabiel, maar zij is niet buiten levensgevaar.
| Vive le péage / Boekblad | 5-2-2012 |
De betere vakantieplanners onder ons, ik hoor daar overigens niet bij, zijn op dit moment al bezig met het plannen van de zomervakanties, of hebben die plannen al lang gemaakt. Op weg naar het Zuiden? Dan bent u 99 van de 100 keer van plan om de péage te volgen.
U weet dat u in Frankrijk niet gedwongen bent om voor de péage te kiezen. U kunt...
U weet dat u in Frankrijk niet gedwongen bent om voor de péage te kiezen. U kunt...
De betere vakantieplanners onder ons, ik hoor daar overigens niet bij, zijn op dit moment al bezig met het plannen van de zomervakanties, of hebben die plannen al lang gemaakt. Op weg naar het Zuiden? Dan bent u 99 van de 100 keer van plan om de péage te volgen.
U weet dat u in Frankrijk niet gedwongen bent om voor de péage te kiezen. U kunt ook gewoon de Route National nemen. De Route National leidt ons door dorpjes met stoplichten en langs overstekende schattige opaatjes met stokbrood. De wegen zijn gratis, maar voor de afstand Amsterdam-Madrid betekent het wel zestien dagen rijden in plaats van twee. En dat is nou precies de reden voor de meesten om te kiezen voor betaald gemak. De moderne mens zoekt niet naar kostenreductie, dat deden onze oma’s die de oorlog nog mee gemaakt hebben. De moderne mens zoekt naar gemak. Biedt mij wat ik wil en ik betaal u wat u wilt.
De muziekindustrie vijftien jaar geleden (lees de boekenbranche twee jaar geleden), had haar zaakjes prima op orde. Distributie van content ging via fysieke dragers. De grote muziekmaatschappijen (heetten vroeger zelfs majors, maar nu yesterday's) hadden vestigingen in de meeste landen van de wereld en verkochten platen of cd’s via de platenzaak. Iedereen was tevreden en er werden bakken met geld verdiend.
Maar toen kwam de digitale snelweg. En op die snelweg hadden de majors geen enkele positie. Gratis en voor niets reisden consumenten met het grootste gemak over die snelweg en wisselden muziek films en boeken uit zonder schijnbare beperking. Er was geen sprake van péage.
En dus bedachten wat minder slimme strategen dat het codewoord voor de nieuwe tijd zou worden “hinderen”. We maken het onze consumenten moeilijk, zo dachten ze. We houden de prijzen van digitale content hoog, we blokkeren de toegang tot de snelweg en we vervolgen iedereen die te hard op die snelweg rijdt. Met het bekende gevolg. De muziekindustrie is in tien jaar tijd 65% van haar omvang kwijt geraakt. Volgt de boekenbranche haar voorbeeld, dan kunnen we de situatie in 2020 nu uit tekenen.
Het wordt tijd om te gaan faciliteren. De hele contentindustrie moet met elkaar samen werken om een zo goed mogelijk functionerende péage te maken. Breed, goed onderhouden, makkelijk toegankelijk en zonder snelheidsbeperking. Op die snelweg staan tolpoortjes, want dat gemak en snelheid geld kosten is voor de moderne mens vanzelfsprekend. Die tolpoortjes worden zo ingericht dat gebruikers er zo snel mogelijk door heen kunnen. Wie denkt geld te kunnen verdienen langs die snelweg, moet zijn bedrijf er heel makkelijk tegen aan kunnen klikken. Bent u een winkelier met een bijzondere doelgroep? Klik…sluit maar aan op die snelweg.
Het auteursrecht op de digitale snelweg veranderen we van de een op de andere dag van een verbodsrecht in een vergoedingsrecht. Nooit meer als u wat van mij wilt, dan komt u met uw pet in uw hand toestemming vragen en bepaal ik de prijs.Nee, voortaan is het, ja u mag mijn content zo vaak en zo veel als mogelijk gebruiken, als u maar betaalt. En de prijs wordt bepaald door de markt. En dat laatste betekent dat nooit meer wordt afgerekend over omzet, maar over winst. Heeft u een nieuw businessmodel? Klik maar aan de snelweg. Lok zoveel mogelijk mensen naar uw aire de service of uw aire de repos.
De muziekbranche heeft de strijd al verloren. Al haar slagkracht en middelen is deze olifant kwijt geraakt door te trachten alle mieren om haar heen te vermorzelen. Maar voor de boekenbranche is het nog niet te laat. Er is nog tijd en er is nog geld. Beschermen is dood, faciliteren is in. Vive le péage.
U weet dat u in Frankrijk niet gedwongen bent om voor de péage te kiezen. U kunt ook gewoon de Route National nemen. De Route National leidt ons door dorpjes met stoplichten en langs overstekende schattige opaatjes met stokbrood. De wegen zijn gratis, maar voor de afstand Amsterdam-Madrid betekent het wel zestien dagen rijden in plaats van twee. En dat is nou precies de reden voor de meesten om te kiezen voor betaald gemak. De moderne mens zoekt niet naar kostenreductie, dat deden onze oma’s die de oorlog nog mee gemaakt hebben. De moderne mens zoekt naar gemak. Biedt mij wat ik wil en ik betaal u wat u wilt.
De muziekindustrie vijftien jaar geleden (lees de boekenbranche twee jaar geleden), had haar zaakjes prima op orde. Distributie van content ging via fysieke dragers. De grote muziekmaatschappijen (heetten vroeger zelfs majors, maar nu yesterday's) hadden vestigingen in de meeste landen van de wereld en verkochten platen of cd’s via de platenzaak. Iedereen was tevreden en er werden bakken met geld verdiend.
Maar toen kwam de digitale snelweg. En op die snelweg hadden de majors geen enkele positie. Gratis en voor niets reisden consumenten met het grootste gemak over die snelweg en wisselden muziek films en boeken uit zonder schijnbare beperking. Er was geen sprake van péage.
En dus bedachten wat minder slimme strategen dat het codewoord voor de nieuwe tijd zou worden “hinderen”. We maken het onze consumenten moeilijk, zo dachten ze. We houden de prijzen van digitale content hoog, we blokkeren de toegang tot de snelweg en we vervolgen iedereen die te hard op die snelweg rijdt. Met het bekende gevolg. De muziekindustrie is in tien jaar tijd 65% van haar omvang kwijt geraakt. Volgt de boekenbranche haar voorbeeld, dan kunnen we de situatie in 2020 nu uit tekenen.
Het wordt tijd om te gaan faciliteren. De hele contentindustrie moet met elkaar samen werken om een zo goed mogelijk functionerende péage te maken. Breed, goed onderhouden, makkelijk toegankelijk en zonder snelheidsbeperking. Op die snelweg staan tolpoortjes, want dat gemak en snelheid geld kosten is voor de moderne mens vanzelfsprekend. Die tolpoortjes worden zo ingericht dat gebruikers er zo snel mogelijk door heen kunnen. Wie denkt geld te kunnen verdienen langs die snelweg, moet zijn bedrijf er heel makkelijk tegen aan kunnen klikken. Bent u een winkelier met een bijzondere doelgroep? Klik…sluit maar aan op die snelweg.
Het auteursrecht op de digitale snelweg veranderen we van de een op de andere dag van een verbodsrecht in een vergoedingsrecht. Nooit meer als u wat van mij wilt, dan komt u met uw pet in uw hand toestemming vragen en bepaal ik de prijs.Nee, voortaan is het, ja u mag mijn content zo vaak en zo veel als mogelijk gebruiken, als u maar betaalt. En de prijs wordt bepaald door de markt. En dat laatste betekent dat nooit meer wordt afgerekend over omzet, maar over winst. Heeft u een nieuw businessmodel? Klik maar aan de snelweg. Lok zoveel mogelijk mensen naar uw aire de service of uw aire de repos.
De muziekbranche heeft de strijd al verloren. Al haar slagkracht en middelen is deze olifant kwijt geraakt door te trachten alle mieren om haar heen te vermorzelen. Maar voor de boekenbranche is het nog niet te laat. Er is nog tijd en er is nog geld. Beschermen is dood, faciliteren is in. Vive le péage.
| Free / Boekblad | 28-1-2012 |
Een keer per jaar nam mijn opa mijn oma mee naar “het buitenland”. En met het buitenland bedoelden mijn opa en oma, een Rijnreis. Zij klommen elk jaar opnieuw aan boord van een Rijnaak, die, de naam suggereert het al, omhoog de Rijn opstoomde. Of de reis geslaagd was, werd uitsluitend afgemeten aan de kwaliteit van het eten onder weg.
Dat mijn...
Dat mijn...
Een keer per jaar nam mijn opa mijn oma mee naar “het buitenland”. En met het buitenland bedoelden mijn opa en oma, een Rijnreis. Zij klommen elk jaar opnieuw aan boord van een Rijnaak, die, de naam suggereert het al, omhoog de Rijn opstoomde. Of de reis geslaagd was, werd uitsluitend afgemeten aan de kwaliteit van het eten onder weg.
Dat mijn grootouders zich uitsluitend daardoor lieten leiden kwam omdat ze, waar ook werd aangelegd, nooit van boord gingen. Zij spraken namelijk geen woord over de grens en dus waagden zij zich uitsluitend op die manier naar het buitenland omdat aan boord iedereen “gewoon” Nederlands sprak. U snapt nu waar ik mijn avontuurlijke inslag vandaan heb. Ook al sprak mijn opa dus geen Engels (en las hij overigens ook geen boeken), hij kende één uitdrukking die hij mij vanaf mijn jongste jaren heeft meegegeven: “there is no such thing as a free ride”.
Toen ik dus las dat Apple besloten had om een nieuw applicatie aan te bieden, iBook author (waarmee een auteur een ebook kan maken), helemaal gratis en voor niets te downloaden, moest ik aan de wijze woorden van mijn opa denken. Op zoek dus naar de algemene voorwaarden van Apple, vastgelegd in een zogenaamde EULA, End User License Agreement. En gelukkig geeft Apple meteen bij de afrap van die overeenkomst al aan waar het haar om te doen is. Elke gebruiker die de applicatie gebruikt om een ebook mee te maken, verplicht zich deze uitsluitend te verkopen via Apple. Met andere woorden elke schrijver die iBook Author gebruikt levert zich met huid en haar over aan Apple.
Nu kan Apple zoveel willen en zoveel beweren, juridisch loepzuiver is deze overeenkomst niet. In de eerste plaats zijn de algemene voorwaarden die behoren bij iBook Author alleen te raadplegen voor hen die iTunes hebben gedownload. Dat is een vorm van koppelverkoop die twijfelachtig is. Daarnaast wil ik nog wel eens zien wat er gebeurt als ik deze deal met Apple aanga en vervolgens een paar jaar laten toch gewoon overstap naar Amazon of Kobo. Ik zeg gewoon de licentie-overeenkomst weer op en knappe jongen die mij weer terug krijgt.
Last but not least is er zo langzamerhand sprake van een dominante positie van Apple op de markt en aan een dergelijke positie kleven mededingingsrechtelijke verplichtingen. Zo mag een dominante marktpartij geen misbruik maken van zijn positie, hetgeen Apple overduidelijk wel doet. En daarmee maakt Apple zich kwetsbaar. Hoe meer je een ballon opblaast, hoe groter de kans dat die klapt.
Ik heb het al eens eerder gezegd. Apple heeft de verkeerde weg ingezet. Zij zal ongetwijfeld nog een stukje doorgroeien, maar uiteindelijk zal de terugweg worden ingezet. Zij zullen hetzij juridische gedwongen worden hun systemen open te gooien, hetzij een andere partij zal (met een open netwerk) de strijd gaan winnen. In afwachting van deze nederlaag zou ik overigens elke auteur van harte afraden met Apple in zee te gaan.
Dat mijn grootouders zich uitsluitend daardoor lieten leiden kwam omdat ze, waar ook werd aangelegd, nooit van boord gingen. Zij spraken namelijk geen woord over de grens en dus waagden zij zich uitsluitend op die manier naar het buitenland omdat aan boord iedereen “gewoon” Nederlands sprak. U snapt nu waar ik mijn avontuurlijke inslag vandaan heb. Ook al sprak mijn opa dus geen Engels (en las hij overigens ook geen boeken), hij kende één uitdrukking die hij mij vanaf mijn jongste jaren heeft meegegeven: “there is no such thing as a free ride”.
Toen ik dus las dat Apple besloten had om een nieuw applicatie aan te bieden, iBook author (waarmee een auteur een ebook kan maken), helemaal gratis en voor niets te downloaden, moest ik aan de wijze woorden van mijn opa denken. Op zoek dus naar de algemene voorwaarden van Apple, vastgelegd in een zogenaamde EULA, End User License Agreement. En gelukkig geeft Apple meteen bij de afrap van die overeenkomst al aan waar het haar om te doen is. Elke gebruiker die de applicatie gebruikt om een ebook mee te maken, verplicht zich deze uitsluitend te verkopen via Apple. Met andere woorden elke schrijver die iBook Author gebruikt levert zich met huid en haar over aan Apple.
Nu kan Apple zoveel willen en zoveel beweren, juridisch loepzuiver is deze overeenkomst niet. In de eerste plaats zijn de algemene voorwaarden die behoren bij iBook Author alleen te raadplegen voor hen die iTunes hebben gedownload. Dat is een vorm van koppelverkoop die twijfelachtig is. Daarnaast wil ik nog wel eens zien wat er gebeurt als ik deze deal met Apple aanga en vervolgens een paar jaar laten toch gewoon overstap naar Amazon of Kobo. Ik zeg gewoon de licentie-overeenkomst weer op en knappe jongen die mij weer terug krijgt.
Last but not least is er zo langzamerhand sprake van een dominante positie van Apple op de markt en aan een dergelijke positie kleven mededingingsrechtelijke verplichtingen. Zo mag een dominante marktpartij geen misbruik maken van zijn positie, hetgeen Apple overduidelijk wel doet. En daarmee maakt Apple zich kwetsbaar. Hoe meer je een ballon opblaast, hoe groter de kans dat die klapt.
Ik heb het al eens eerder gezegd. Apple heeft de verkeerde weg ingezet. Zij zal ongetwijfeld nog een stukje doorgroeien, maar uiteindelijk zal de terugweg worden ingezet. Zij zullen hetzij juridische gedwongen worden hun systemen open te gooien, hetzij een andere partij zal (met een open netwerk) de strijd gaan winnen. In afwachting van deze nederlaag zou ik overigens elke auteur van harte afraden met Apple in zee te gaan.
| Kodak, Pathé en het ebook / Boekblad | 22-1-2012 |
Kodak is failliet. Het 19e eeuwse bedrijf dat fotografie in de wereld groot heeft gemaakt is niet meer. Voor de fotografie was Kodak wat Apple is voor de muziekindustrie. De grote gangmaker. En toch is Kodak ter ziele. De oorzaak laat zich raden. Kodak zag heel goed wat er gebeurde in de branche, maar besloot niet mee te bewegen.
Het mooiste...
Het mooiste...
Kodak is failliet. Het 19e eeuwse bedrijf dat fotografie in de wereld groot heeft gemaakt is niet meer. Voor de fotografie was Kodak wat Apple is voor de muziekindustrie. De grote gangmaker. En toch is Kodak ter ziele. De oorzaak laat zich raden. Kodak zag heel goed wat er gebeurde in de branche, maar besloot niet mee te bewegen.
Het mooiste voorbeeld daarvan vond plaats in 1975. Kodak vond de digitale fotocamera uit. Je zou zeggen dat als Kodak toen de iPod-move gemaakt zou hebben, dat ze dan nu nog steeds marktleider waren geweest. Maar Kodak deed het tegenovergestelde. Zij stopte de vondst diep weg in haar eigen archieven. Legde de uitvinders een geheimhoudingsbeding met torenhoge boetes op en ging gewoon door met het verkopen van analoge producten. Fotorolletjes en camera’s.
En dat ging jaren goed. Tot ze in de jaren negentig opnieuw een afslag weigerden. De digitale techniek om beeld mobiel te maken diende zich aan, maar Kodak liet die markt met schijnbare onverschilligheid aan Sony en Canon. Voor de tweede keer overwon het sentiment dat men zich zelf geen kannibaliserende concurrentie wilde aan doen. En dus werd Kodak niet door zich zelf maar door anderen opgegeten.
Zet deze behoudendheid eens tegenover de handelwijze van Pathé. We kennen Pathé allemaal van de bioscopen. Popcorn, handje vast houden, zoenen op de laatste rij en tussendoor naar de film kijken. De historie van Pathé is ook de moeite waard. De gebroeders Pathé werden in dezelfde periode als Kodak groot. En uiteindelijk verkochten ze hun belangen in 1929 aan Kodak. Nog geen tien jaar later ging Pathé failliet (goed gedaan Kodak…). En de broertjes Pathé? Die sleten hun goedgevulde dagen aan de kust van Monaco..
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog startte Pathé door en sindsdien gaat het crescendo. Maar VoD? De ervaring van een film in een bioscoop is toch niet te vervangen door een digitale versie? (U kent dat argument wel, niemand zal zijn cd’s vervangen door downloads, niemand zal zijn boeken vervangen door digitale versies). En toch heeft Pathé het aangedurfd om een downloadplatform te starten. Je hebt er een internet-tv voor nodig (maar geen settopbox) en klaar ben je.
Natuurlijk zou het kunnen betekenen dat mensen minder naar de film gaan en dat dus Pathé op haar eigen omzet kannibaliseert. Maar als Video on demand succesvol blijkt te zijn en Pathé zou er niet zijn ingestapt? Dan werden ze weggeblazen door UPC en Ziggo.
Nu de ebookmarkt. En nu niet zeggen dat die heel anders is, anders mag u nooit meer in het boekenvak werkzaam zijn. U gaat dus ebooks verkopen! Maar dan wel met verstand. U gaat er voor zorgen dat die markt zijn eigen dynamiek krijgt. En dat gebeurt nu nog helemaal niet. Men kopieert simpelweg de fysieke markt. Anders dan in de fysieke markt is bijvoorbeeld de prijs van het ebook vrij. Maar toch lijkt dat niet zo. Klikt u een willekeurige verkoper aan in Nederland, van Bol tot Hema, van Selexyz tot Boekhandel de Vries en Athenaeum. Overal staat de ebookversie van het boek over Steve Jobs, aangeboden voor € 19,99. In de eerste plaats is het gaatje met de prijs van het fysieke boek (€ 25,--) veel te klein. In de tweede plaats zou je verwachten dat er in een nieuwe markt wordt prijs gevochten. Niets van dat alles. In het boekenvak denkt men nog Kodak en niet Pathé.
Het mooiste voorbeeld daarvan vond plaats in 1975. Kodak vond de digitale fotocamera uit. Je zou zeggen dat als Kodak toen de iPod-move gemaakt zou hebben, dat ze dan nu nog steeds marktleider waren geweest. Maar Kodak deed het tegenovergestelde. Zij stopte de vondst diep weg in haar eigen archieven. Legde de uitvinders een geheimhoudingsbeding met torenhoge boetes op en ging gewoon door met het verkopen van analoge producten. Fotorolletjes en camera’s.
En dat ging jaren goed. Tot ze in de jaren negentig opnieuw een afslag weigerden. De digitale techniek om beeld mobiel te maken diende zich aan, maar Kodak liet die markt met schijnbare onverschilligheid aan Sony en Canon. Voor de tweede keer overwon het sentiment dat men zich zelf geen kannibaliserende concurrentie wilde aan doen. En dus werd Kodak niet door zich zelf maar door anderen opgegeten.
Zet deze behoudendheid eens tegenover de handelwijze van Pathé. We kennen Pathé allemaal van de bioscopen. Popcorn, handje vast houden, zoenen op de laatste rij en tussendoor naar de film kijken. De historie van Pathé is ook de moeite waard. De gebroeders Pathé werden in dezelfde periode als Kodak groot. En uiteindelijk verkochten ze hun belangen in 1929 aan Kodak. Nog geen tien jaar later ging Pathé failliet (goed gedaan Kodak…). En de broertjes Pathé? Die sleten hun goedgevulde dagen aan de kust van Monaco..
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog startte Pathé door en sindsdien gaat het crescendo. Maar VoD? De ervaring van een film in een bioscoop is toch niet te vervangen door een digitale versie? (U kent dat argument wel, niemand zal zijn cd’s vervangen door downloads, niemand zal zijn boeken vervangen door digitale versies). En toch heeft Pathé het aangedurfd om een downloadplatform te starten. Je hebt er een internet-tv voor nodig (maar geen settopbox) en klaar ben je.
Natuurlijk zou het kunnen betekenen dat mensen minder naar de film gaan en dat dus Pathé op haar eigen omzet kannibaliseert. Maar als Video on demand succesvol blijkt te zijn en Pathé zou er niet zijn ingestapt? Dan werden ze weggeblazen door UPC en Ziggo.
Nu de ebookmarkt. En nu niet zeggen dat die heel anders is, anders mag u nooit meer in het boekenvak werkzaam zijn. U gaat dus ebooks verkopen! Maar dan wel met verstand. U gaat er voor zorgen dat die markt zijn eigen dynamiek krijgt. En dat gebeurt nu nog helemaal niet. Men kopieert simpelweg de fysieke markt. Anders dan in de fysieke markt is bijvoorbeeld de prijs van het ebook vrij. Maar toch lijkt dat niet zo. Klikt u een willekeurige verkoper aan in Nederland, van Bol tot Hema, van Selexyz tot Boekhandel de Vries en Athenaeum. Overal staat de ebookversie van het boek over Steve Jobs, aangeboden voor € 19,99. In de eerste plaats is het gaatje met de prijs van het fysieke boek (€ 25,--) veel te klein. In de tweede plaats zou je verwachten dat er in een nieuwe markt wordt prijs gevochten. Niets van dat alles. In het boekenvak denkt men nog Kodak en niet Pathé.
| Krimp is goed / Boekblad | 15-1-2012 |
Hoe lang horen we al niet om ons heen dat het slecht gaat met het boekenvak, immers er is krimp. Oei, krimp. Krimp is slecht. Krimp klinkt alsof je je kleding te heet hebt gewassen en dan pas je die niet meer. Als ik de was doe en ik gooi per ongeluk een heel mooi shirtje in de droger en het krimpt dan krijg ik op mijn flikker van hetzij vrouw...
Hoe lang horen we al niet om ons heen dat het slecht gaat met het boekenvak, immers er is krimp. Oei, krimp. Krimp is slecht. Krimp klinkt alsof je je kleding te heet hebt gewassen en dan pas je die niet meer. Als ik de was doe en ik gooi per ongeluk een heel mooi shirtje in de droger en het krimpt dan krijg ik op mijn flikker van hetzij vrouw hetzij dochter. Krimpende kleding is slecht nieuws.
Iedereen weet dat oudere mensen vanzelf krimpen. Ok, hun neuzen (shit) en hun oren blijven groeien, maar per saldo worden ze kleiner. Eerst passen al die onderdelen in pakweg 1 meter 80, vervolgens moet het allemaal in 1 meter 70 gepropt worden. Nu zal niemand het oude mensen verwijten dat ze krimpen. Het is een fact of life namelijk. Los van het feit dat oude mensen op zichzelf natuurlijk wel losers zijn,dat weet iedereen, is deze krimp niet fout.
Moeten we de krimpende boekenomzet vergelijken met krimpende kleding of met oude mensen? Is hier sprake van goede of foute krimp? Krimp is relatief. Krimpende kleding is alleen maar fout als je zelf even groot blijft. Als je dus een ouder wordend mens combineert met een krimpend shirtje, dan doe je het zo slecht nog niet. Doe je een van de twee, dan wordt het lastig. Iemand die niet ouder wordt heeft last van een krimpend kledingstuk. Iemand die wel ouder wordt heeft daarentegen last van een kledingstuk dat even groot blijft. Bent u er nog? Krimp is dus slechts fout als de overige bestanddelen gelijk blijven.
Dan gaan we nu even naar de krimp van de boekenbranche. Maar liefst 5% gekrompen over het afgelopen jaar. In 2011 is er voor 534 miljoen euro aan boeken verkocht, een krimp van 5% ten opzichte van 2010. We weten allemaal voor wie dit soort cijfers een drama zijn. Voor Boekhandel Edel (sluiting van 10 filialen). Voor Boekhandel Selexyz waarvan iedereen voortdurend roept dat ze sluiten (maar die en passant door het rijke WPG gaan worden overgenomen).
Maar geloof me, een krimp van deze orde is alleen maar slecht voor de gevestigde orde. Als je gewend bent in je bedrijf een omzet van een miljoen te draaien en die zakt in een jaar tijd naar 950.000,--, dan word je licht zenuwachtig. Doet deze daling zich vijf jaar achter elkaar voor, en zak je van 1 miljoen naar 780.000 dan wordt het al serieus. Je organisatie blijft immers even groot maar je cijfers zakken in. Maar stel je bent een nieuwkomer en je zet een businessmodel op papier waarmee je in je eerste jaar 780.000 omzet kunt draaien….Wauw….780.000 euro in het eerste jaar….Denk daar eens even over door. Je kunt met papieren boeken dit bedrag aan omzet draaien en je weet als je de markt kent dat de groei slechts kan komen uit verkoop via het internet of verkoop van digitale boeken. Dan richt je dus een organisatie in die volledig is toegerust op digitale groei en ondertussen breeduit profiteert van de bestaande fysieke handel. Een geweldig model.
Behoort u lezer tot de gevestigde orde? Dan heb ik hier uw gouden businessmodel. Sluit uw ogen en stelt u zich voor dat uw bestaande bedrijf niet bestaat. Bedenk dan wat u kunt en wie u kent en denk daar een nieuwe bedrijf omheen. Bedenk dat u met een dergelijk bedrijf zo maar substantieel omzet kunt maken en doe dan uw ogen weer open. Neem afscheid van het oude en ga aan de slag met het nieuwe. Ik wens u goede zaken voor het nieuwe jaar.
Iedereen weet dat oudere mensen vanzelf krimpen. Ok, hun neuzen (shit) en hun oren blijven groeien, maar per saldo worden ze kleiner. Eerst passen al die onderdelen in pakweg 1 meter 80, vervolgens moet het allemaal in 1 meter 70 gepropt worden. Nu zal niemand het oude mensen verwijten dat ze krimpen. Het is een fact of life namelijk. Los van het feit dat oude mensen op zichzelf natuurlijk wel losers zijn,dat weet iedereen, is deze krimp niet fout.
Moeten we de krimpende boekenomzet vergelijken met krimpende kleding of met oude mensen? Is hier sprake van goede of foute krimp? Krimp is relatief. Krimpende kleding is alleen maar fout als je zelf even groot blijft. Als je dus een ouder wordend mens combineert met een krimpend shirtje, dan doe je het zo slecht nog niet. Doe je een van de twee, dan wordt het lastig. Iemand die niet ouder wordt heeft last van een krimpend kledingstuk. Iemand die wel ouder wordt heeft daarentegen last van een kledingstuk dat even groot blijft. Bent u er nog? Krimp is dus slechts fout als de overige bestanddelen gelijk blijven.
Dan gaan we nu even naar de krimp van de boekenbranche. Maar liefst 5% gekrompen over het afgelopen jaar. In 2011 is er voor 534 miljoen euro aan boeken verkocht, een krimp van 5% ten opzichte van 2010. We weten allemaal voor wie dit soort cijfers een drama zijn. Voor Boekhandel Edel (sluiting van 10 filialen). Voor Boekhandel Selexyz waarvan iedereen voortdurend roept dat ze sluiten (maar die en passant door het rijke WPG gaan worden overgenomen).
Maar geloof me, een krimp van deze orde is alleen maar slecht voor de gevestigde orde. Als je gewend bent in je bedrijf een omzet van een miljoen te draaien en die zakt in een jaar tijd naar 950.000,--, dan word je licht zenuwachtig. Doet deze daling zich vijf jaar achter elkaar voor, en zak je van 1 miljoen naar 780.000 dan wordt het al serieus. Je organisatie blijft immers even groot maar je cijfers zakken in. Maar stel je bent een nieuwkomer en je zet een businessmodel op papier waarmee je in je eerste jaar 780.000 omzet kunt draaien….Wauw….780.000 euro in het eerste jaar….Denk daar eens even over door. Je kunt met papieren boeken dit bedrag aan omzet draaien en je weet als je de markt kent dat de groei slechts kan komen uit verkoop via het internet of verkoop van digitale boeken. Dan richt je dus een organisatie in die volledig is toegerust op digitale groei en ondertussen breeduit profiteert van de bestaande fysieke handel. Een geweldig model.
Behoort u lezer tot de gevestigde orde? Dan heb ik hier uw gouden businessmodel. Sluit uw ogen en stelt u zich voor dat uw bestaande bedrijf niet bestaat. Bedenk dan wat u kunt en wie u kent en denk daar een nieuwe bedrijf omheen. Bedenk dat u met een dergelijk bedrijf zo maar substantieel omzet kunt maken en doe dan uw ogen weer open. Neem afscheid van het oude en ga aan de slag met het nieuwe. Ik wens u goede zaken voor het nieuwe jaar.
| De Wet van Dam / Boekblad | 13-11-2011 |
De juristen in de uitgeefbranche draaien overuren op dit moment. Alle verloven zijn ingetrokken. Vanaf 1 december as is immers de Wet van Dam van toepassing. Voor degenen die daar nog nooit van gehoord hebben, een korte uitleg.
Er is veel te doen geweest over de zogenaamde stilzwijgende verlenging van abonnementen. Voor uitgevers was dit een...
Er is veel te doen geweest over de zogenaamde stilzwijgende verlenging van abonnementen. Voor uitgevers was dit een...
De juristen in de uitgeefbranche draaien overuren op dit moment. Alle verloven zijn ingetrokken. Vanaf 1 december as is immers de Wet van Dam van toepassing. Voor degenen die daar nog nooit van gehoord hebben, een korte uitleg.
Er is veel te doen geweest over de zogenaamde stilzwijgende verlenging van abonnementen. Voor uitgevers was dit een aantrekkelijk model. Geef ze een abonnement op de Donald Duck tegen een aantrekkelijke korting als ze zeven jaar oud zijn en laat het vervolgens automatisch doorlopen met strakke termijnen waar tegen je op kunt zeggen, zodat ze als ze niet oppassen nog steeds de Donald Duck in de bus krijgen als ze al lang en breed in het verzorgingstehuis zijn opgenomen. Mij is herhaaldelijk overkomen dat ik een abonnement op de Wegenwachtregeling van de ANWB, plus bijgehorend abonnement op de Kampioen probeerde op te zeggen, maar te horen kreeg dat ik daar te laat mee was, dus opnieuw vast zat aan een verlenging van een jaar.
Vanaf 1 december mag dat niet meer. De truc die de wetgever daarvoor gebruikt is een aanpassing van de zogenaamde zwarte en grijze lijst van de Algemene Voorwaarden. Heel kort uitgelegd. In Algemene Voorwaarden die je aan consumenten oplegt kun je niet zo maar alles opnemen. De consument dient immers te worden beschermd, zo is de gedachte. In boek 6 van ons BW is een artikel 236 opgenomen. Daarin staan allerlei voorbeelden van bepalingen die per se verboden zijn en altijd tot vernietiging van de overeenkomst leiden als ze aan de rechter worden voorgelegd. Er is ook een artikel 237, daarin is bepaald welke soorten bepalingen tot vernietiging kunnen leiden.
Welnu, per 1 december mag een abonnementen overeenkomst slechts stilzwijgend worden verlengd met een periode van slechts drie maanden in plaats van het tot nu toe gebruikelijke jaar. Het wordt allemaal een stuk ingewikkelder geformuleerd, maar dat is ongeveer waar het op neer komt. Als de Algemene Voorwaarden niet worden aangepast, met deze maximale drie maanden termijn, maar laat u de jaarstermijn simpelweg staan, dan zal de rechter oordelen dat de overeenkomst nietig is en is zelfs die drie maanden voor u een illusie. Voor mijn geestesoog zie ik vloekende uitgevers en tevreden consumenten.
Er is veel te doen geweest over de zogenaamde stilzwijgende verlenging van abonnementen. Voor uitgevers was dit een aantrekkelijk model. Geef ze een abonnement op de Donald Duck tegen een aantrekkelijke korting als ze zeven jaar oud zijn en laat het vervolgens automatisch doorlopen met strakke termijnen waar tegen je op kunt zeggen, zodat ze als ze niet oppassen nog steeds de Donald Duck in de bus krijgen als ze al lang en breed in het verzorgingstehuis zijn opgenomen. Mij is herhaaldelijk overkomen dat ik een abonnement op de Wegenwachtregeling van de ANWB, plus bijgehorend abonnement op de Kampioen probeerde op te zeggen, maar te horen kreeg dat ik daar te laat mee was, dus opnieuw vast zat aan een verlenging van een jaar.
Vanaf 1 december mag dat niet meer. De truc die de wetgever daarvoor gebruikt is een aanpassing van de zogenaamde zwarte en grijze lijst van de Algemene Voorwaarden. Heel kort uitgelegd. In Algemene Voorwaarden die je aan consumenten oplegt kun je niet zo maar alles opnemen. De consument dient immers te worden beschermd, zo is de gedachte. In boek 6 van ons BW is een artikel 236 opgenomen. Daarin staan allerlei voorbeelden van bepalingen die per se verboden zijn en altijd tot vernietiging van de overeenkomst leiden als ze aan de rechter worden voorgelegd. Er is ook een artikel 237, daarin is bepaald welke soorten bepalingen tot vernietiging kunnen leiden.
Welnu, per 1 december mag een abonnementen overeenkomst slechts stilzwijgend worden verlengd met een periode van slechts drie maanden in plaats van het tot nu toe gebruikelijke jaar. Het wordt allemaal een stuk ingewikkelder geformuleerd, maar dat is ongeveer waar het op neer komt. Als de Algemene Voorwaarden niet worden aangepast, met deze maximale drie maanden termijn, maar laat u de jaarstermijn simpelweg staan, dan zal de rechter oordelen dat de overeenkomst nietig is en is zelfs die drie maanden voor u een illusie. Voor mijn geestesoog zie ik vloekende uitgevers en tevreden consumenten.
| Tablet / Boekblad | 24-10-2011 |
Tablets en ereaders worden nu op de markt gebracht door retailers. De Kindle van Amazon, de iPad van Apple, de Vox van Kobo en de Nook van Barnes & Nobles om er maar eens een paar te noemen. Het lijkt belangrijk voor grote retailers om een eigen device op de markt te brengen, daarmee kun je de klant immers opsluiten. Het meest treffende...
Tablets en ereaders worden nu op de markt gebracht door retailers. De Kindle van Amazon, de iPad van Apple, de Vox van Kobo en de Nook van Barnes & Nobles om er maar eens een paar te noemen. Het lijkt belangrijk voor grote retailers om een eigen device op de markt te brengen, daarmee kun je de klant immers opsluiten. Het meest treffende voorbeeld daarvan is natuurlijk de iPad. Flash is er niet op mogelijk, geen usb-ingang (althans niet op de iPad 1) en klanten worden bij voorkeur naar de eigen winkel geleid. Tot zo ver de retailers (wie roept er nu toch steeds dat het slecht gaat in de retail?)
Maar zou het voor een uitgever geen goed idee zijn om zelf een ereader op de markt te brengen? Ik opperde het al een week geleden op Twitter en kreeg er zowel positieve als negatieve reacties op. De gedachte is de volgende. Ik laat mijn klanten kiezen uit een groot aanbod van mijn eigen ebooks. Als de klant bijvoorbeeld tien ebooks uitkiest, krijgt hij de reader er gratis bij. De reader hoeft niet een geheel nieuw apparaat te zijn, de uitgever zou immers ook kunnen kiezen voor de Kindle of een willekeurige andere ereader.
De uitgever paait zijn klant op die manier met een “gratis” ereader. Een betere manier om mensen snel aan het ebook te krijgen is er niet. Op de ereader staat alvast een applicatie die rechtstreeks leidt naar de winkel van de uitgever in kwestie, met daarop het volledige beschikbare titelaanbod van de desbetreffende uitgever. Een klik en de nieuwe titel staat op de reader. Overigens is het nadrukkelijk de bedoeling dat ook boeken van concurrerende uitgevers op het apparaat kunnen worden gelezen. Maar de uitgever die het apparaat heeft geschonken, ik doe maar een voorzet met als titel bijvoorbeeld de “Kosmos”, wint natuurlijk makkelijker het hart van zijn klant. Hij is er al bij binnen geweest en kan hem met nieuwe acties eenvoudig bereiken.
De gedachte is ingegeven doordat ik uit de ontwikkelingen in de muziekindustrie heb geleerd dat digitalisering niet betekent dat mensen alles gratis willen, het betekent dat er gezocht wordt naar gemak. Als ik mij zelf even als voorbeeld neem. Ik heb ooit een iPad aangeschaft om er ebooks op te lezen, ik heb ze echter niet aangeschaft, omdat ik bij Apple nauwelijks relevante titels kon krijgen en in Nederland niet of nauwelijks terecht kon. Daarvoor had ik de Sony ereader aangeschaft, maar die leverde mij onvoldoende gebruiksgemak en ik raakte het snoertje kwijt om hem mee op te laden.
Ik ben dus als het ware een slapende ebooklezer. Een potentiële klant dus. Of ik voor een bepaalde dienst wel of niet moet betalen is niet doorslaggevend, of het me gemakkelijk wordt gemaakt wel. En dus roep ik de uitgevers die dit lezen op om in discussie te gaan over dit idee. Schiet maar af of vul maar aan. We wankelen immers allen enigszins blind in deze nieuwe digitale arena rond. De ereader van de uitgever, wie maakt me los?
Maar zou het voor een uitgever geen goed idee zijn om zelf een ereader op de markt te brengen? Ik opperde het al een week geleden op Twitter en kreeg er zowel positieve als negatieve reacties op. De gedachte is de volgende. Ik laat mijn klanten kiezen uit een groot aanbod van mijn eigen ebooks. Als de klant bijvoorbeeld tien ebooks uitkiest, krijgt hij de reader er gratis bij. De reader hoeft niet een geheel nieuw apparaat te zijn, de uitgever zou immers ook kunnen kiezen voor de Kindle of een willekeurige andere ereader.
De uitgever paait zijn klant op die manier met een “gratis” ereader. Een betere manier om mensen snel aan het ebook te krijgen is er niet. Op de ereader staat alvast een applicatie die rechtstreeks leidt naar de winkel van de uitgever in kwestie, met daarop het volledige beschikbare titelaanbod van de desbetreffende uitgever. Een klik en de nieuwe titel staat op de reader. Overigens is het nadrukkelijk de bedoeling dat ook boeken van concurrerende uitgevers op het apparaat kunnen worden gelezen. Maar de uitgever die het apparaat heeft geschonken, ik doe maar een voorzet met als titel bijvoorbeeld de “Kosmos”, wint natuurlijk makkelijker het hart van zijn klant. Hij is er al bij binnen geweest en kan hem met nieuwe acties eenvoudig bereiken.
De gedachte is ingegeven doordat ik uit de ontwikkelingen in de muziekindustrie heb geleerd dat digitalisering niet betekent dat mensen alles gratis willen, het betekent dat er gezocht wordt naar gemak. Als ik mij zelf even als voorbeeld neem. Ik heb ooit een iPad aangeschaft om er ebooks op te lezen, ik heb ze echter niet aangeschaft, omdat ik bij Apple nauwelijks relevante titels kon krijgen en in Nederland niet of nauwelijks terecht kon. Daarvoor had ik de Sony ereader aangeschaft, maar die leverde mij onvoldoende gebruiksgemak en ik raakte het snoertje kwijt om hem mee op te laden.
Ik ben dus als het ware een slapende ebooklezer. Een potentiële klant dus. Of ik voor een bepaalde dienst wel of niet moet betalen is niet doorslaggevend, of het me gemakkelijk wordt gemaakt wel. En dus roep ik de uitgevers die dit lezen op om in discussie te gaan over dit idee. Schiet maar af of vul maar aan. We wankelen immers allen enigszins blind in deze nieuwe digitale arena rond. De ereader van de uitgever, wie maakt me los?
| Nijntje neemt een lijntje / Boekblad | 18-9-2011 |
Nijntje is al drie dagen wakker. Ze zit lekker op de pep. `Pep is slecht`zegt mammie, `niet met me fokken roept Nijntje, `Ik sta super strak`. Nijntje weet wat goed spul is, mammie is een mellow-teef.
Onder andere deze tekst met afbeelding van Nijntje is inzet van een al jaren slepende procedure tussen Dick Bruna en Punt.nl. Onlangs heeft het...
Onder andere deze tekst met afbeelding van Nijntje is inzet van een al jaren slepende procedure tussen Dick Bruna en Punt.nl. Onlangs heeft het...
Nijntje is al drie dagen wakker. Ze zit lekker op de pep. `Pep is slecht`zegt mammie, `niet met me fokken roept Nijntje, `Ik sta super strak`. Nijntje weet wat goed spul is, mammie is een mellow-teef.
Onder andere deze tekst met afbeelding van Nijntje is inzet van een al jaren slepende procedure tussen Dick Bruna en Punt.nl. Onlangs heeft het Hof Amsterdam arrest gewezen in deze zaak en Nijntje kreeg het lid op haar neus. Wat het arrest zo bijzonder maakt is dat het in feite de “parodie-exceptie” heeft omarmd in het merkrecht. In het auteursrecht was al langer bepaald dat je gebruik mocht maken van andermans werk als je daar de draak mee wil steken. Er is zelfs een aparte bepaling, artikel 18b, voor in de Auteurswet opgenomen.
Nu kom je er niet met alleen met het pareren van auteursrechten als het om Nijntje gaat. Nijntje zit juridisch muurvast dicht getimmerd, ook met merkrechten. En dus wekte het bij ons advocaten geen verbazing dat de grappig bedoelde uitingen op een aantal websites van Punt.nl door Dick Bruna helemaal niet grappig werd gevonden en Punt..nl prompt werd gedagvaard in kort geding wegen inbreuk op auteursrecht en merkrecht.
In eerste instantie leverde het kort geding nog een gelijk spel op. Voor de uitingen die niet door het merkrecht werden beschermd, honoreerde de rechter het beroep op de auteursrechtelijke parodie-exceptie (1-0) voor Punt.nl, voor de overige plaatjes deed hij dit niet, omdat ze volgens hem niet door de merkenrechtelijke bescherming konden breken (1-1).
Dick Bruna was niet tevreden met een gelijkspel en wilde de wedstrijd nog een keer spelen. En in ons rechtssysteem werkt her dan zo, dat je ook kunt verliezen en aldus geschiedde bij het Hof. Eerst stelt het Hof vast dat alle afbeeldingen vallen onder de auteursrechtelijke parodie-exceptie (1-0 voor Punt.nl). Vervolgens fietst ze de parodie-exceptie onder het Merkrecht en wel onder artikel 2.20 lid 1 sub d Benelux Verdrag Intellectueel Eigendom: “overig gebruik met een geldige reden”. (2-0 voor Punt.nl) Het Hof introduceert dus een mogelijk beroep op de parodie onder het merkrecht met een omweg.
Kan nu voortaan iedereen op die manier merkrechten omzeilen? Nee, zo is het ook weer niet. Het hof stelt wel voorwaarden. Het moet gaan om niet concurrerend gebruik met een humoristische bedoeling. Daarnaast moet er voldoende afstand worden bewaard tot een merk en mag er geen verwarringsgevaar optreden. Het was Dick Bruna die in hoger beroep ging en uiteindelijk nog slechter af was dan in eerste instantie. Hij verloor alles en werd veroordeeld tot het betalen van € 35.000,-- advocaatkosten.
Hof Amsterdam, super strak, super cool, super vet!
Onder andere deze tekst met afbeelding van Nijntje is inzet van een al jaren slepende procedure tussen Dick Bruna en Punt.nl. Onlangs heeft het Hof Amsterdam arrest gewezen in deze zaak en Nijntje kreeg het lid op haar neus. Wat het arrest zo bijzonder maakt is dat het in feite de “parodie-exceptie” heeft omarmd in het merkrecht. In het auteursrecht was al langer bepaald dat je gebruik mocht maken van andermans werk als je daar de draak mee wil steken. Er is zelfs een aparte bepaling, artikel 18b, voor in de Auteurswet opgenomen.
Nu kom je er niet met alleen met het pareren van auteursrechten als het om Nijntje gaat. Nijntje zit juridisch muurvast dicht getimmerd, ook met merkrechten. En dus wekte het bij ons advocaten geen verbazing dat de grappig bedoelde uitingen op een aantal websites van Punt.nl door Dick Bruna helemaal niet grappig werd gevonden en Punt..nl prompt werd gedagvaard in kort geding wegen inbreuk op auteursrecht en merkrecht.
In eerste instantie leverde het kort geding nog een gelijk spel op. Voor de uitingen die niet door het merkrecht werden beschermd, honoreerde de rechter het beroep op de auteursrechtelijke parodie-exceptie (1-0) voor Punt.nl, voor de overige plaatjes deed hij dit niet, omdat ze volgens hem niet door de merkenrechtelijke bescherming konden breken (1-1).
Dick Bruna was niet tevreden met een gelijkspel en wilde de wedstrijd nog een keer spelen. En in ons rechtssysteem werkt her dan zo, dat je ook kunt verliezen en aldus geschiedde bij het Hof. Eerst stelt het Hof vast dat alle afbeeldingen vallen onder de auteursrechtelijke parodie-exceptie (1-0 voor Punt.nl). Vervolgens fietst ze de parodie-exceptie onder het Merkrecht en wel onder artikel 2.20 lid 1 sub d Benelux Verdrag Intellectueel Eigendom: “overig gebruik met een geldige reden”. (2-0 voor Punt.nl) Het Hof introduceert dus een mogelijk beroep op de parodie onder het merkrecht met een omweg.
Kan nu voortaan iedereen op die manier merkrechten omzeilen? Nee, zo is het ook weer niet. Het hof stelt wel voorwaarden. Het moet gaan om niet concurrerend gebruik met een humoristische bedoeling. Daarnaast moet er voldoende afstand worden bewaard tot een merk en mag er geen verwarringsgevaar optreden. Het was Dick Bruna die in hoger beroep ging en uiteindelijk nog slechter af was dan in eerste instantie. Hij verloor alles en werd veroordeeld tot het betalen van € 35.000,-- advocaatkosten.
Hof Amsterdam, super strak, super cool, super vet!
| Ni hao! | 4-9-2011 |
Is verzet effectiever van binnenuit of van buitenaf? Die discussie is van alle tijden en vindt nu weer plaats rond het bezoek van onze schrijvers aan China.
Een aantal jaren geleden was China Schwerpunktland in Frankfurt en de Duitse autoriteiten zorgden er op verzoek van de Chinese overheid voor dat Tibetaanse demonstranten niet op het...
Een aantal jaren geleden was China Schwerpunktland in Frankfurt en de Duitse autoriteiten zorgden er op verzoek van de Chinese overheid voor dat Tibetaanse demonstranten niet op het...
Is verzet effectiever van binnenuit of van buitenaf? Die discussie is van alle tijden en vindt nu weer plaats rond het bezoek van onze schrijvers aan China.
Een aantal jaren geleden was China Schwerpunktland in Frankfurt en de Duitse autoriteiten zorgden er op verzoek van de Chinese overheid voor dat Tibetaanse demonstranten niet op het Buchmesse-terrein werden toegelaten. Dit om te voorkomen dat men de Chinezen voor het hoofd zou stoten. Tja…, het voor het hoofd stoten van wie dan ook is natuurlijk niet zo aardig. Maar als je in ogenschouw neemt dat de Chinese overheid haar onderdanen nogal voor het hoofd stoot door voor meer dan 70 beschreven misdaden, waaronder fraude en belastingontduiking, de doodstraf op te leggen, dan valt zo’n demonstratief “voor het hoofdstootje” eigenlijk wel mee zou je zeggen.
De eeuwige vraag is natuurlijk wat je er mee zou bereiken als je je al dan niet openlijk verzet. Zolang niet iemand daar een eenduidig antwoord op kan geven lijkt me dit een legitieme discussie. Moeten onze Nederlandse schrijvers, op bezoek in China, zich nu wel of niet openlijk verzetten tegen de onderdrukking van hun collega’s in China?
Wat mij tegen valt is het niveau waarop die discussie gevoerd wordt. Mijn hart ligt bij degenen die zich openlijk opwinden. Dat dat door de tegenstanders wordt afgedaan als “dat typisch Hollands vingertje” lijkt op het eerste gezicht wat merkwaardig. Is er iets mis aan waarschuwen en signaleren? Nemen we het ouders kwalijk als ze hun kinderen waarschuwen voor het oversteken van een drukke weg? Bedoeld zal echter zijn dat je door het heffen van een vinger een zekere morele superioriteit ten toon spreidt. En dat helpt niet in het overbrengen van je boodschap.
Ik vind dat de discussie wel op niveau moet worden gevoerd. Zo snap ik niet dat Van Dis meent dat een land als China “nu eenmaal een dictatuur nodig heeft”. En snap ik nog minder dat Ramsey Nasr en Herman Koch klagen dat er van hen als schrijvers meer verwacht wordt dan van ondernemers en toeristen…..Hallo? Heren schrijvers, dat kunt u toch niet menen? Vindt u werkelijk dat zij die van het woord hun werk maken, zich niet meer verantwoordelijkheid mogen aanmeten dan van hen die met het woord hun reet afvegen? Kom nou toch.
Daarnaast denk ik dat de Chinezen ook wel een punt hebben. Het kritiek hebben op “het mensenrechtenbeleid” van de Chinese overheid lijkt me een veel te breed begrip. Ook in andere landen worden mensenrechten met voeten getreden. De meeste landen ter wereld zijn dictatoriaal geregeerd. Het zogenaamde vrije Westen, dat onlangs nog de morele overwinning vierde op het verwerpelijke (Oostblok) Communistische systeem, waarbij ten onrechte de zwakkere medemens een beetje omhoog werd gehouden, lijkt aan haar eigen succes ten onder te gaan. Het ongebreideld kapitalisme eist haar tol. Particulieren en ondernemers zuchten onder het juk van de financiële wereld. Kapitalisme is niet het antwoord op communisme. Zowel in ons systeem als in het Chinese wordt het individu vermorzeld.
Mij lijkt de beste methode van het aan de kaak stellen van misstanden in gesprek met Chinezen deze. In elk gesprek met de Chinese overheid sommen onze vrije westerse jongens voortaan eerst een rijtje misstanden in eigen huis op en bieden daarvoor openlijk hun excuses aan. Vluchtelingenstromen gepaard aan openlijke vreemdelingenhaat, falende sociale netwerken, dictatuur van het monetariaat en vult u verder maar in. Nadat herhaalde keren met het voorhoofd de grond is geraakt van nederigheid omdat de Chinezen nu eenmaal sommige zaken beter geregeld hebben dan wij, is het tijd om de Chinezen op hun beurt te wijzen op de gruwelijke misstand van een falende trias politica en een gebreidelde uitingsvrijheid. En of dat openlijk of in alle beslotenheid dient te gebeuren lijkt me een individuele keuze.
Een aantal jaren geleden was China Schwerpunktland in Frankfurt en de Duitse autoriteiten zorgden er op verzoek van de Chinese overheid voor dat Tibetaanse demonstranten niet op het Buchmesse-terrein werden toegelaten. Dit om te voorkomen dat men de Chinezen voor het hoofd zou stoten. Tja…, het voor het hoofd stoten van wie dan ook is natuurlijk niet zo aardig. Maar als je in ogenschouw neemt dat de Chinese overheid haar onderdanen nogal voor het hoofd stoot door voor meer dan 70 beschreven misdaden, waaronder fraude en belastingontduiking, de doodstraf op te leggen, dan valt zo’n demonstratief “voor het hoofdstootje” eigenlijk wel mee zou je zeggen.
De eeuwige vraag is natuurlijk wat je er mee zou bereiken als je je al dan niet openlijk verzet. Zolang niet iemand daar een eenduidig antwoord op kan geven lijkt me dit een legitieme discussie. Moeten onze Nederlandse schrijvers, op bezoek in China, zich nu wel of niet openlijk verzetten tegen de onderdrukking van hun collega’s in China?
Wat mij tegen valt is het niveau waarop die discussie gevoerd wordt. Mijn hart ligt bij degenen die zich openlijk opwinden. Dat dat door de tegenstanders wordt afgedaan als “dat typisch Hollands vingertje” lijkt op het eerste gezicht wat merkwaardig. Is er iets mis aan waarschuwen en signaleren? Nemen we het ouders kwalijk als ze hun kinderen waarschuwen voor het oversteken van een drukke weg? Bedoeld zal echter zijn dat je door het heffen van een vinger een zekere morele superioriteit ten toon spreidt. En dat helpt niet in het overbrengen van je boodschap.
Ik vind dat de discussie wel op niveau moet worden gevoerd. Zo snap ik niet dat Van Dis meent dat een land als China “nu eenmaal een dictatuur nodig heeft”. En snap ik nog minder dat Ramsey Nasr en Herman Koch klagen dat er van hen als schrijvers meer verwacht wordt dan van ondernemers en toeristen…..Hallo? Heren schrijvers, dat kunt u toch niet menen? Vindt u werkelijk dat zij die van het woord hun werk maken, zich niet meer verantwoordelijkheid mogen aanmeten dan van hen die met het woord hun reet afvegen? Kom nou toch.
Daarnaast denk ik dat de Chinezen ook wel een punt hebben. Het kritiek hebben op “het mensenrechtenbeleid” van de Chinese overheid lijkt me een veel te breed begrip. Ook in andere landen worden mensenrechten met voeten getreden. De meeste landen ter wereld zijn dictatoriaal geregeerd. Het zogenaamde vrije Westen, dat onlangs nog de morele overwinning vierde op het verwerpelijke (Oostblok) Communistische systeem, waarbij ten onrechte de zwakkere medemens een beetje omhoog werd gehouden, lijkt aan haar eigen succes ten onder te gaan. Het ongebreideld kapitalisme eist haar tol. Particulieren en ondernemers zuchten onder het juk van de financiële wereld. Kapitalisme is niet het antwoord op communisme. Zowel in ons systeem als in het Chinese wordt het individu vermorzeld.
Mij lijkt de beste methode van het aan de kaak stellen van misstanden in gesprek met Chinezen deze. In elk gesprek met de Chinese overheid sommen onze vrije westerse jongens voortaan eerst een rijtje misstanden in eigen huis op en bieden daarvoor openlijk hun excuses aan. Vluchtelingenstromen gepaard aan openlijke vreemdelingenhaat, falende sociale netwerken, dictatuur van het monetariaat en vult u verder maar in. Nadat herhaalde keren met het voorhoofd de grond is geraakt van nederigheid omdat de Chinezen nu eenmaal sommige zaken beter geregeld hebben dan wij, is het tijd om de Chinezen op hun beurt te wijzen op de gruwelijke misstand van een falende trias politica en een gebreidelde uitingsvrijheid. En of dat openlijk of in alle beslotenheid dient te gebeuren lijkt me een individuele keuze.
| POD / Boekblad | 22-8-2011 |
Wat betekent POD ook al weer? Printing on demand. Normaal schat je als uitgever je oplage (conservatief) in en hoopt de volledige oplage te kunnen verkopen. Bij POD is de oplage vraaggestuurd. U bestelt, ik druk. Het Commissariaat deed in juli van dit jaar uitspraak over de vraag of door middel van POD gemaakte boeken onder de Wet op de vaste...
Wat betekent POD ook al weer? Printing on demand. Normaal schat je als uitgever je oplage (conservatief) in en hoopt de volledige oplage te kunnen verkopen. Bij POD is de oplage vraaggestuurd. U bestelt, ik druk. Het Commissariaat deed in juli van dit jaar uitspraak over de vraag of door middel van POD gemaakte boeken onder de Wet op de vaste Boekenprijs vallen (Wvbp). Volgens mij een simpele vraag.
Op dit moment ben ik bezig een jurisprudentiebundel te maken waarin 6 jaar Wet op de vaste Boekenprijs wordt weergegeven. Een beetje monnikenwerk, maar goed om alles weer de revue te laten passeren. Een van de meest merkwaardige uitspraken van het Commissariaat was tot nu toe de uitspraak over actieprijzen. Uitgevers vroegen zich af of het voorschrift dat een actieprijs of combinatieprijs slechts éénmalig kon worden toegepast inderdaad moest betekenen dat deze maar een keer in de levenscyclus van een boek mocht worden toegepast. Je zou zeggen dat de uitleg van het woord “éénmalig” niet tot heel veel discussie kan leiden. Echter het Commissariaat kwam, onder verwijzing naar het Reglement Handelsverkeer, tot de conclusie dat eenmalig betekent, maximaal een keer per jaar (…).
Stelt u zich de discussie voor als ik op de kermis sta bij de schiettent waarbij een bord hangt: `drie keer schieten drie euro”. Ik schiet drie keer betaal drie euro en schiet vervolgens weer drie keer. De schietbaas zal mij weer drie euro vragen. En als ik hem uitleg dat ik drie keer heb opgevat als “drie keer per minuut”, denkt u dat ik die discussie ga winnen?
Ik dacht altijd dat het Commissariaat ten tijde van die uitspraak nog een beetje warm moest draaien (nog geen jaar sinds de inwerkingtreding van de wet op dat moment), maar nu is er weer een uitspraak die de “eenmalig is maximaal een keer per jaar-uitspraak”, doet verbleken. Het Commissariaat moest uitleggen of de Wvbp van toepassing is op POD. Bij een oplage van 1 niet, zou ik zeggen, domme vraag. Immers de definitie in de wet luidt dat een boek pas een boek is in de zin van de Wvbp als het wordt uitgegeven in een oplage van meerdere exemplaren. Dus zolang het bij printing on demand gaat om het op individueel verzoek ter beschikking stellen van telkens één exemplaar, is de Wvbp niet van toepassing. Worden twee of meer exemplaren POD besteld dan geldt de wet en ondermeer dus ook een vaste prijs.
Terwijl u allemaal op het strand lag heeft het Commissariaat echter in haar wijsheid geoordeeld dat gezien de bedoeling van de wetgever toch moest worden geoordeeld dat door middel van POD uitgegeven boeken onder de wet vallen. Allereerst oordeelt het Commissariaat dat boeken die dmv POD op de markt worden gebracht als ongewijzigde herdruk van een boek waarvoor nog wel een vaste prijs geldt, onder de wet vallen, ook al gaat het om een enkel exemplaar dus. Dat is al een merkwaardige beslissing, immers waarom zou dan de wetgever in de definitie hebben opgenomen dat het om een oplage in meerdere exemplaren zou moeten gaan voor de wvbp van toepassing is?
Vervolgens maakt het Commissariaat het nog bonter door ook bij nieuwe boeken die POD worden gemaakt de wet van toepassing te verklaren zodra van een boek meer dan een exemplaar PER DAG wordt besteld. Dat is lijnrecht tegen de wet in. Bij een oplage van meerdere exemplaren is overduidelijk bedoeld, een oplage van meer dan een exemplaar PER KEER.
Fijn, ik ben een kleine uitgever en ik leef van POD. Er worden van allerlei nichetitels exemplaren bij mij besteld, prachtig, niets aan de hand. Maar dan komt het vreselijke moment dat er op één dag twee keer een titel wordt besteld en prompt valt die titel vanaf dat moment ten minste een jaar onder de Wvbp. Ik moet de titel aanmelden binnen een week en ik mag een jaar lang niet van de prijs afwijken die ik op die vermaledijde dag hanteerde. Wat een fantastische manier om nieuwe vraaggedreven initiatieven de grond in te boren. De kleine uitgevers gaan in bezwaar, ik mag hopen dat dat bezwaar gehoord wordt.
Op dit moment ben ik bezig een jurisprudentiebundel te maken waarin 6 jaar Wet op de vaste Boekenprijs wordt weergegeven. Een beetje monnikenwerk, maar goed om alles weer de revue te laten passeren. Een van de meest merkwaardige uitspraken van het Commissariaat was tot nu toe de uitspraak over actieprijzen. Uitgevers vroegen zich af of het voorschrift dat een actieprijs of combinatieprijs slechts éénmalig kon worden toegepast inderdaad moest betekenen dat deze maar een keer in de levenscyclus van een boek mocht worden toegepast. Je zou zeggen dat de uitleg van het woord “éénmalig” niet tot heel veel discussie kan leiden. Echter het Commissariaat kwam, onder verwijzing naar het Reglement Handelsverkeer, tot de conclusie dat eenmalig betekent, maximaal een keer per jaar (…).
Stelt u zich de discussie voor als ik op de kermis sta bij de schiettent waarbij een bord hangt: `drie keer schieten drie euro”. Ik schiet drie keer betaal drie euro en schiet vervolgens weer drie keer. De schietbaas zal mij weer drie euro vragen. En als ik hem uitleg dat ik drie keer heb opgevat als “drie keer per minuut”, denkt u dat ik die discussie ga winnen?
Ik dacht altijd dat het Commissariaat ten tijde van die uitspraak nog een beetje warm moest draaien (nog geen jaar sinds de inwerkingtreding van de wet op dat moment), maar nu is er weer een uitspraak die de “eenmalig is maximaal een keer per jaar-uitspraak”, doet verbleken. Het Commissariaat moest uitleggen of de Wvbp van toepassing is op POD. Bij een oplage van 1 niet, zou ik zeggen, domme vraag. Immers de definitie in de wet luidt dat een boek pas een boek is in de zin van de Wvbp als het wordt uitgegeven in een oplage van meerdere exemplaren. Dus zolang het bij printing on demand gaat om het op individueel verzoek ter beschikking stellen van telkens één exemplaar, is de Wvbp niet van toepassing. Worden twee of meer exemplaren POD besteld dan geldt de wet en ondermeer dus ook een vaste prijs.
Terwijl u allemaal op het strand lag heeft het Commissariaat echter in haar wijsheid geoordeeld dat gezien de bedoeling van de wetgever toch moest worden geoordeeld dat door middel van POD uitgegeven boeken onder de wet vallen. Allereerst oordeelt het Commissariaat dat boeken die dmv POD op de markt worden gebracht als ongewijzigde herdruk van een boek waarvoor nog wel een vaste prijs geldt, onder de wet vallen, ook al gaat het om een enkel exemplaar dus. Dat is al een merkwaardige beslissing, immers waarom zou dan de wetgever in de definitie hebben opgenomen dat het om een oplage in meerdere exemplaren zou moeten gaan voor de wvbp van toepassing is?
Vervolgens maakt het Commissariaat het nog bonter door ook bij nieuwe boeken die POD worden gemaakt de wet van toepassing te verklaren zodra van een boek meer dan een exemplaar PER DAG wordt besteld. Dat is lijnrecht tegen de wet in. Bij een oplage van meerdere exemplaren is overduidelijk bedoeld, een oplage van meer dan een exemplaar PER KEER.
Fijn, ik ben een kleine uitgever en ik leef van POD. Er worden van allerlei nichetitels exemplaren bij mij besteld, prachtig, niets aan de hand. Maar dan komt het vreselijke moment dat er op één dag twee keer een titel wordt besteld en prompt valt die titel vanaf dat moment ten minste een jaar onder de Wvbp. Ik moet de titel aanmelden binnen een week en ik mag een jaar lang niet van de prijs afwijken die ik op die vermaledijde dag hanteerde. Wat een fantastische manier om nieuwe vraaggedreven initiatieven de grond in te boren. De kleine uitgevers gaan in bezwaar, ik mag hopen dat dat bezwaar gehoord wordt.
| Het gaat slecht met het boekenvak / Boekblad | 14-8-2011 |
Onderzoeken…., wat kan ik daar toch blij van worden. Vooral omdat je met onderzoeken alles kunt bewijzen en ontkrachten. Tot nu toe leken onderzoeken uit te wijzen dat er een vervanging plaats had van papieren boeken door ebooks en dat ebooks in prijs kelderen en dat er dus minder wordt omgezet en dat we gewoon in zijn algemeenheid naar de...
Onderzoeken…., wat kan ik daar toch blij van worden. Vooral omdat je met onderzoeken alles kunt bewijzen en ontkrachten. Tot nu toe leken onderzoeken uit te wijzen dat er een vervanging plaats had van papieren boeken door ebooks en dat ebooks in prijs kelderen en dat er dus minder wordt omgezet en dat we gewoon in zijn algemeenheid naar de verdommenis gaan. Zoals dat hoort als de zomer tegen zit. Het is slecht weer, dus zal het met de boekenbranche ook wel slecht gaan.
Nu is er dan een uitgebreid onderzoek gedaan naar de ontwikkelingen in de Amerikaanse boekenmarkt. En wat zijn de laatste berichten? De verkoop van ebooks neemt toe. De totale markt is in twee jaar tijd gegroeid. En dan bedoelen we echt gegroeid. Niet alleen in aantallen, maar ook in omzet. En die groei heeft plaats gevonden over de hele linie aldus een verslag van dit onderzoek in de New York Times: http://nyti.ms/qC1NBL. Er worden meer algemene boeken verkocht, meer jeugdliteratuur, meer educatief en meer wetenschappelijk. U moet het bericht vooral even lezen, daar wordt u wijzer en gelukkiger van.
Toch maar niet ons faillissement aangevraagd? Toch maar gewoon de winkel uitbreiden? Toch maar gewoon simpelweg gelukkig zijn? Laten we eens aannemen dat u op dit punt al lezend aangekomen inderdaad gelukkiger bent dan toen u begon met lezen, niet voor niets koos ik voor een titel die de lading niet dekt.
Dan ga ik u nu hopelijk aan het lachen maken. Klikt u het artikel nog eens aan en scroll naar de commentaren, die zijn hilarisch. Het begint met het commentaar van iemand die uit het artikel haalt dat volwassenen in toenemende mate jeugdliteratuur lezen en dat dan een indicatie zou zijn, dat niet alleen het boekenvak maar eigenlijk de hele beschaving naar de gallemieze aan het gaan is. En ja hoor, in alle daarop volgende commentaren gaan “lezers” van het artikel (New York Times he, dat is wel het puikje van de zalm qua lezerspubliek in de VS) zich te buiten aan commentaar op dit commentaar.
De reacties vallen in twee soorten uiteen. Er is een categorie die zich daadwerkelijk zorgen maakt over de teloorgang van het verstand en de cultuur in de wereld. Er is ook een categorie die er de nadruk op legt dat het niet uitmaakt wat je leest, als je maar leest. Reading is fun en dat soort kreten. Pas 20 reacties verderop is iemand die er fijntjes op wijst dat het allereerste commentaar geen hout snijdt.
Nergens in het onderzoek komt naar voren dat er minder serieus gelezen wordt. Dat weldenkende mensen zo op de loop kunnen gaan met een uitslag van een onderzoek dat er niet is, bevestigt mij in mijn overtuiging. Mensen zijn dom, mensen lezen niet goed, Amerikanen zijn nog dommer, het is slecht weer en onze beschaving is ten dode opgeschreven.
Nu is er dan een uitgebreid onderzoek gedaan naar de ontwikkelingen in de Amerikaanse boekenmarkt. En wat zijn de laatste berichten? De verkoop van ebooks neemt toe. De totale markt is in twee jaar tijd gegroeid. En dan bedoelen we echt gegroeid. Niet alleen in aantallen, maar ook in omzet. En die groei heeft plaats gevonden over de hele linie aldus een verslag van dit onderzoek in de New York Times: http://nyti.ms/qC1NBL. Er worden meer algemene boeken verkocht, meer jeugdliteratuur, meer educatief en meer wetenschappelijk. U moet het bericht vooral even lezen, daar wordt u wijzer en gelukkiger van.
Toch maar niet ons faillissement aangevraagd? Toch maar gewoon de winkel uitbreiden? Toch maar gewoon simpelweg gelukkig zijn? Laten we eens aannemen dat u op dit punt al lezend aangekomen inderdaad gelukkiger bent dan toen u begon met lezen, niet voor niets koos ik voor een titel die de lading niet dekt.
Dan ga ik u nu hopelijk aan het lachen maken. Klikt u het artikel nog eens aan en scroll naar de commentaren, die zijn hilarisch. Het begint met het commentaar van iemand die uit het artikel haalt dat volwassenen in toenemende mate jeugdliteratuur lezen en dat dan een indicatie zou zijn, dat niet alleen het boekenvak maar eigenlijk de hele beschaving naar de gallemieze aan het gaan is. En ja hoor, in alle daarop volgende commentaren gaan “lezers” van het artikel (New York Times he, dat is wel het puikje van de zalm qua lezerspubliek in de VS) zich te buiten aan commentaar op dit commentaar.
De reacties vallen in twee soorten uiteen. Er is een categorie die zich daadwerkelijk zorgen maakt over de teloorgang van het verstand en de cultuur in de wereld. Er is ook een categorie die er de nadruk op legt dat het niet uitmaakt wat je leest, als je maar leest. Reading is fun en dat soort kreten. Pas 20 reacties verderop is iemand die er fijntjes op wijst dat het allereerste commentaar geen hout snijdt.
Nergens in het onderzoek komt naar voren dat er minder serieus gelezen wordt. Dat weldenkende mensen zo op de loop kunnen gaan met een uitslag van een onderzoek dat er niet is, bevestigt mij in mijn overtuiging. Mensen zijn dom, mensen lezen niet goed, Amerikanen zijn nog dommer, het is slecht weer en onze beschaving is ten dode opgeschreven.
| Veldslagen / Boekblad | 17-7-2011 |
Veldslagen naspelen! Er zijn mensen die daar hun hele zondagmiddag mee doorbrengen. Zorgvuldig worden de soldaatjes van Napoleon tegen over de kozakken en de soldaten van Koetoezov in hun slachtpartij van Berezina tegenover elkaar gezet. De honger, koude en doodsangst bijna tastbaar. Sommigen gaan nog verder, zij hijsen zich in oude uniformen,...
Veldslagen naspelen! Er zijn mensen die daar hun hele zondagmiddag mee doorbrengen. Zorgvuldig worden de soldaatjes van Napoleon tegen over de kozakken en de soldaten van Koetoezov in hun slachtpartij van Berezina tegenover elkaar gezet. De honger, koude en doodsangst bijna tastbaar. Sommigen gaan nog verder, zij hijsen zich in oude uniformen, verzamelen zich in de bossen van Waterloo en gaan daar life met elkaar de confrontatie aan.
Mij teveel gedoe, ik let liever op de historische veldslagen die op dit moment plaats vinden en waarvan niemand de afloop kent. Ik noem er drie.
De VS kampen met een torenhoge schuld. Voor augustus moet er overeenstemming zijn over de verhoging van het kredietplafond, anders wordt het Amerikaanse keizerrijk door de Moody´s and Standard & Poors van deze wereld, more or less failliet verklaard. Een massieve wereldwijde crisis zal het gevolg zijn. De wereldwijde autoriteit van de Verenigde Staten wankelt, het einde van een tijdperk? En haar opvolger China staat al te dringen.
Apple heeft een enorme positie veroverd op het gebied van de smartphone. Zij heeft daarbij RIM, de maker van Blackberry, volledig overrompeld. Een vrijwel monopolist ziet er altijd onverslaanbaar uit, maar ja dat dachten we een paar jaar geleden ook van Microsoft. Weliswaar is de Blackberry op dit moment op haar retour, maar de diverse modellen die gebruik maken van het open Android systeem van Google, zoals Samsung springen in het gat en hebben inmiddels net zo veel apps beschikbaar als Apple. Voordeel van de Android-modellen is dan ook nog dat ze op een open platform draaien, waarmee meteen het grootste nadeel van Apple gegeven is. Nog zo’n gesloten systeem is het systeem van Blackberry, ook een Amerikaanse speler. Een gesloten systeem is niet meer van deze tijd, sharing is hot.
Het machtige Sony is met een inhaalslag begonnen. Met de introductie van de tablets (met al weer Apple als absolute koploper) leek er geen behoefte meer te zijn aan ereaders. Niets blijkt minder waar. De ereaders vliegen wereldwijd als zoete broodjes over de toonbank, alleen ze heten vaak niet Sony. Het gaat om de Kindles (Amazon) en de Nooks (Barnes & Nobles), daarmee het Amerikaanse karakter van dit avontuur onderstrepend. Sony komt nog deze maand met twee nieuwe readers uit en heeft wat mij betreft alle papieren om haar slag te slaan. De Kindle en de Nook mogen dan in de VS een belangrijke speler zijn, wereldwijd stellen zij niets voor. En Sony is wel een wereldspeler, met alle slagkracht van dien.I
k wil de PVV-ers niet in de kaart spelen hoor, maar ziet wat er aanstaande is. De gedoodverfde winnaar van de eerste wedstrijd is China, van de tweede Korea en van de derde Japan. Valt u op dat geen van de spelers in deze veldslagen uit Europa komt? In Europa maken sommigen zich druk om een tsunami van islamisering. Op een wereldwijde schaal is die zorg een lachertje. Ik waarschuw niet langer voor geel haar.
Mij teveel gedoe, ik let liever op de historische veldslagen die op dit moment plaats vinden en waarvan niemand de afloop kent. Ik noem er drie.
De VS kampen met een torenhoge schuld. Voor augustus moet er overeenstemming zijn over de verhoging van het kredietplafond, anders wordt het Amerikaanse keizerrijk door de Moody´s and Standard & Poors van deze wereld, more or less failliet verklaard. Een massieve wereldwijde crisis zal het gevolg zijn. De wereldwijde autoriteit van de Verenigde Staten wankelt, het einde van een tijdperk? En haar opvolger China staat al te dringen.
Apple heeft een enorme positie veroverd op het gebied van de smartphone. Zij heeft daarbij RIM, de maker van Blackberry, volledig overrompeld. Een vrijwel monopolist ziet er altijd onverslaanbaar uit, maar ja dat dachten we een paar jaar geleden ook van Microsoft. Weliswaar is de Blackberry op dit moment op haar retour, maar de diverse modellen die gebruik maken van het open Android systeem van Google, zoals Samsung springen in het gat en hebben inmiddels net zo veel apps beschikbaar als Apple. Voordeel van de Android-modellen is dan ook nog dat ze op een open platform draaien, waarmee meteen het grootste nadeel van Apple gegeven is. Nog zo’n gesloten systeem is het systeem van Blackberry, ook een Amerikaanse speler. Een gesloten systeem is niet meer van deze tijd, sharing is hot.
Het machtige Sony is met een inhaalslag begonnen. Met de introductie van de tablets (met al weer Apple als absolute koploper) leek er geen behoefte meer te zijn aan ereaders. Niets blijkt minder waar. De ereaders vliegen wereldwijd als zoete broodjes over de toonbank, alleen ze heten vaak niet Sony. Het gaat om de Kindles (Amazon) en de Nooks (Barnes & Nobles), daarmee het Amerikaanse karakter van dit avontuur onderstrepend. Sony komt nog deze maand met twee nieuwe readers uit en heeft wat mij betreft alle papieren om haar slag te slaan. De Kindle en de Nook mogen dan in de VS een belangrijke speler zijn, wereldwijd stellen zij niets voor. En Sony is wel een wereldspeler, met alle slagkracht van dien.I
k wil de PVV-ers niet in de kaart spelen hoor, maar ziet wat er aanstaande is. De gedoodverfde winnaar van de eerste wedstrijd is China, van de tweede Korea en van de derde Japan. Valt u op dat geen van de spelers in deze veldslagen uit Europa komt? In Europa maken sommigen zich druk om een tsunami van islamisering. Op een wereldwijde schaal is die zorg een lachertje. Ik waarschuw niet langer voor geel haar.
| Rowling en de dure weg naar het ebook - Boekblad | 10-7-2011 |
Rowling is rijk, rijker dan ze normaal gesproken zou moeten zijn. Ik heb me er altijd over verbaasd hoeveel invloed Rowling bleef houden op haar Harry Potter karakter. Ze ontving niet alleen royalty’s over de boekverkoop, maar deelde ook mee in merchandising , hield een stevige vinger in de pap bij de verkoop van de filmrechten en last but not...
Rowling is rijk, rijker dan ze normaal gesproken zou moeten zijn. Ik heb me er altijd over verbaasd hoeveel invloed Rowling bleef houden op haar Harry Potter karakter. Ze ontving niet alleen royalty’s over de boekverkoop, maar deelde ook mee in merchandising , hield een stevige vinger in de pap bij de verkoop van de filmrechten en last but not least heeft haar digitale rechten altijd gehouden. Op die manier heeft ze ook financieel het meeste kunnen halen uit haar succes. Een prestatie die niet zoveel mensen haar nadoen.
Wie de wegen in medialand kent weet dat de kans maar al te groot is dat creatieven juist in het begin hun rechten wegtekenen en dan later spijt krijgen als de verdiensten op de verkeerde plek binnen komen. De reden achter het financiële succes van J.K. Rowling heet Christopher Little, haar agent sinds zij in 1996 bij hem binnen wandelde. En dat wandelen gebeurde puur toevallig. Rowling had in de plaatselijke bibliotheek in de lijst met literaire agenten gekeken en de naam Christopher Little trof haar, omdat het de naam van één van haar karakters had kunnen zijn. En zo werd Little de architect achter het succes van Rowling.
Nu van Rowling bekend is dat ze meer dan 1 miljard Euro heeft overgehouden aan Harry Potter, kunnen we Little dus gevoeglijk inschatten op 150 miljoen euro (een vergoeding van 15% is standaard). Nu echter is Little aan de dijk gezet door Rowling, nota bene ten gunste van een voormalig partner van hem, advocaat Neil Blair. (Lees hier meer over de samenwerking tussen Blair en Rowling en lees en passant welke tips ze allemaal 6 jaar later van David Rothman ter harte hebben genomen: http://bit.ly/nT0uDT.)
De reden van Rowlings overstap was dat ze zeer nauw samen heeft gewerkt met Blair bij de ontwikkeling van haar website Pottermore (via welke site ze ondermeer ebooks aanbiedt). Little moest het nieuws naar verluidt uit de krant lezen en reageerde zeer teleurgesteld. Het hele verhaal ademt een roman op zich. Liefde, succes, passie, verraad, vriendschap en keiharde zakelijkheid, en zal als ik mij niet sterk vergis uiteindelijk eindigen in de rechtszaal. Little heeft immers nog recht op een goodwillvergoeding.
Dat is nou eenmaal zo geregeld met agenten. Als een schrijver een agent vaarwel zegt (dat geldt zowel voor Engelse als Nederlandse agenten), dan is de schrijver verplicht de agent nog een jaar lang zijn gemiddelde royalty-inkomen door te betalen (dat komt waarschijnlijk neer op zo’n 20 miljoen pond voor het komende jaar). Dat is dwingend recht. Dus ook al wordt er in de agentuurovereenkomst niets over af gesproken, de agent kan dit juridisch gewoon afdwingen.
Die rechtsstrijd gaat iets hilarisch krijgen. Immers de hoogte van de te betalen vergoeding wordt in Engeland mede ingekleurd door de specifieke toekomstverwachting bij deze agentuurrelatie. En dus zullen de Rowling-advocaten het beeld moeten schetsen van een afnemende markt, waarin het niveau van inkomsten uit het verleden zeker niet zal kunnen worden geëvenaard. En de Little-advocaten zullen duidelijk moeten maken dat de 1 miljard uit het verleden nog peanuts was en dat de gebudgetteerde inkomsten zeker veel hoger zullen zijn. En zo wordt de overstap van Rowling in ieder geval een dure overstap. Er van uitgaande dat Blair niet voor niets zal werken, zal ze het komende jaar dus in ieder geval en Little en Blair moeten betalen, nog los van de kosten van de rechtszaak. Rowlings Ebooks worden duur betaald.
Wie de wegen in medialand kent weet dat de kans maar al te groot is dat creatieven juist in het begin hun rechten wegtekenen en dan later spijt krijgen als de verdiensten op de verkeerde plek binnen komen. De reden achter het financiële succes van J.K. Rowling heet Christopher Little, haar agent sinds zij in 1996 bij hem binnen wandelde. En dat wandelen gebeurde puur toevallig. Rowling had in de plaatselijke bibliotheek in de lijst met literaire agenten gekeken en de naam Christopher Little trof haar, omdat het de naam van één van haar karakters had kunnen zijn. En zo werd Little de architect achter het succes van Rowling.
Nu van Rowling bekend is dat ze meer dan 1 miljard Euro heeft overgehouden aan Harry Potter, kunnen we Little dus gevoeglijk inschatten op 150 miljoen euro (een vergoeding van 15% is standaard). Nu echter is Little aan de dijk gezet door Rowling, nota bene ten gunste van een voormalig partner van hem, advocaat Neil Blair. (Lees hier meer over de samenwerking tussen Blair en Rowling en lees en passant welke tips ze allemaal 6 jaar later van David Rothman ter harte hebben genomen: http://bit.ly/nT0uDT.)
De reden van Rowlings overstap was dat ze zeer nauw samen heeft gewerkt met Blair bij de ontwikkeling van haar website Pottermore (via welke site ze ondermeer ebooks aanbiedt). Little moest het nieuws naar verluidt uit de krant lezen en reageerde zeer teleurgesteld. Het hele verhaal ademt een roman op zich. Liefde, succes, passie, verraad, vriendschap en keiharde zakelijkheid, en zal als ik mij niet sterk vergis uiteindelijk eindigen in de rechtszaal. Little heeft immers nog recht op een goodwillvergoeding.
Dat is nou eenmaal zo geregeld met agenten. Als een schrijver een agent vaarwel zegt (dat geldt zowel voor Engelse als Nederlandse agenten), dan is de schrijver verplicht de agent nog een jaar lang zijn gemiddelde royalty-inkomen door te betalen (dat komt waarschijnlijk neer op zo’n 20 miljoen pond voor het komende jaar). Dat is dwingend recht. Dus ook al wordt er in de agentuurovereenkomst niets over af gesproken, de agent kan dit juridisch gewoon afdwingen.
Die rechtsstrijd gaat iets hilarisch krijgen. Immers de hoogte van de te betalen vergoeding wordt in Engeland mede ingekleurd door de specifieke toekomstverwachting bij deze agentuurrelatie. En dus zullen de Rowling-advocaten het beeld moeten schetsen van een afnemende markt, waarin het niveau van inkomsten uit het verleden zeker niet zal kunnen worden geëvenaard. En de Little-advocaten zullen duidelijk moeten maken dat de 1 miljard uit het verleden nog peanuts was en dat de gebudgetteerde inkomsten zeker veel hoger zullen zijn. En zo wordt de overstap van Rowling in ieder geval een dure overstap. Er van uitgaande dat Blair niet voor niets zal werken, zal ze het komende jaar dus in ieder geval en Little en Blair moeten betalen, nog los van de kosten van de rechtszaak. Rowlings Ebooks worden duur betaald.
| Schaalvergroting / Boekblad | 4-7-2011 |
Balans naar de Bezige Bij, TerraLannoo naar UnieboekHetSpectrum, Arbeiderspers naar A.W. Bruna. Selexyz op het randje? De redactionele pagina’s in Boekblad zijn niet aan te slepen om de positieve en negatieve gevolgen van schaalvergroting te duiden. De vraag is natuurlijk of er geschaalvergroot wordt omdat het gezelliger is met z’n allen ten...
Balans naar de Bezige Bij, TerraLannoo naar UnieboekHetSpectrum, Arbeiderspers naar A.W. Bruna. Selexyz op het randje? De redactionele pagina’s in Boekblad zijn niet aan te slepen om de positieve en negatieve gevolgen van schaalvergroting te duiden. De vraag is natuurlijk of er geschaalvergroot wordt omdat het gezelliger is met z’n allen ten onder te gaan dan in je eentje (de psychologie van de lemming), of dat er echt een rationele verklaring voor te geven is.
Ik denk dat schaalvergroting in de uitgeverij, niet mag betekenen dat je hetzelfde gaat doen, maar dan met meer mensen. Zo stemde mij het commentaar van Lex Jansen ongerust. Hij meldde dat hij als voordeel zag dat hij nu bij de Arbeiderspers maar 1 iemand heeft die zich met digitalisering bezig houdt en dat dat er straks meer worden en dat hij verheugd was dat er meer mensen zouden zijn om de boekhandel te bezoeken.
Met alle respect, maar als dat de reden is om samen te gaan, dan is de fusie bij voorbaat ten dode opgeschreven. Natuurlijk heb je meer mensen, maar ook meer boeken, dus hoe je dan kunt redeneren dat je per saldo meer ruimte zou hebben om winkels te bezoeken is mij een raadsel. Als je op dit moment als uitgever 1 iemand hebt die zich met digitalisering bezig houdt, dan is dat onvoorstelbaar. Digitalisering is zo belangrijk, dat moet in de genen van alle medewerkers bij een uitgeverij zitten.
Het commentaar van die andere Janssen (maar ja, die heeft ook een s meer in zijn naam) stemt mij al wat meer gerust. De imprints blijven intact, maar we gaan gewoon minder uitgeven. Kijk, dat lijkt mij een visie waar je op kunt varen. Focus, focus, focus.
Mij lijkt de toverformule dat je in een fusie zoekt naar waar je kunt delen. Dat kan op distributie, verkoopmacht, investeringen (bijvoorbeeld in digitalisering). Maar waar je vooral niet in moet gaan zitten delen is individuele klasse van uitgevers en redacteuren. Zoals Coen Peppelenbos het verwoordde in Boekblad, ik heb meer een relatie met Lex Jansen dan met de Arbeiderspers.
Het enorme risico van een grote onderneming in een markt waarin de omstandigheden dagelijks wisselen is dat je niet snel genoeg mee beweegt. Een grote onderneming, heeft targets, budgetten, dure panden, veel personeel en heel veel: “we doen het al jaren zo, dus het zal allemaal zo’n vaart niet lopen”gevoel. Als ik aan Selexyz denk, dan denk ik aan de nadelen van schaalvergroting. Een boekhandelsonderneming met boekhandels die zich altijd hebben onderscheiden door hun eigenzinnigheid, kun je niet centraal gaan zitten leiden, behalve als het om faciliterende diensten gaat zoals ik hierboven al heb aangegeven.
Directeuren in boekenland. Fuseer vooral zo veel mogelijk. Breng kosten terug, snijdt in personeel, en daal vervolgens af naar de onderste regionen in uw onderneming en ondersteun hen die het verschil moeten maken van harte. Leg de verantwoordelijkheid zo laag mogelijk in de organisatie. Paar de individuele betrokkenheid die in het uitgeefvak o zo belangrijk is aan de grootte die nodig is om grote uitdagingen het hoofd te bieden en leef nog lang en gelukkig.
Ik denk dat schaalvergroting in de uitgeverij, niet mag betekenen dat je hetzelfde gaat doen, maar dan met meer mensen. Zo stemde mij het commentaar van Lex Jansen ongerust. Hij meldde dat hij als voordeel zag dat hij nu bij de Arbeiderspers maar 1 iemand heeft die zich met digitalisering bezig houdt en dat dat er straks meer worden en dat hij verheugd was dat er meer mensen zouden zijn om de boekhandel te bezoeken.
Met alle respect, maar als dat de reden is om samen te gaan, dan is de fusie bij voorbaat ten dode opgeschreven. Natuurlijk heb je meer mensen, maar ook meer boeken, dus hoe je dan kunt redeneren dat je per saldo meer ruimte zou hebben om winkels te bezoeken is mij een raadsel. Als je op dit moment als uitgever 1 iemand hebt die zich met digitalisering bezig houdt, dan is dat onvoorstelbaar. Digitalisering is zo belangrijk, dat moet in de genen van alle medewerkers bij een uitgeverij zitten.
Het commentaar van die andere Janssen (maar ja, die heeft ook een s meer in zijn naam) stemt mij al wat meer gerust. De imprints blijven intact, maar we gaan gewoon minder uitgeven. Kijk, dat lijkt mij een visie waar je op kunt varen. Focus, focus, focus.
Mij lijkt de toverformule dat je in een fusie zoekt naar waar je kunt delen. Dat kan op distributie, verkoopmacht, investeringen (bijvoorbeeld in digitalisering). Maar waar je vooral niet in moet gaan zitten delen is individuele klasse van uitgevers en redacteuren. Zoals Coen Peppelenbos het verwoordde in Boekblad, ik heb meer een relatie met Lex Jansen dan met de Arbeiderspers.
Het enorme risico van een grote onderneming in een markt waarin de omstandigheden dagelijks wisselen is dat je niet snel genoeg mee beweegt. Een grote onderneming, heeft targets, budgetten, dure panden, veel personeel en heel veel: “we doen het al jaren zo, dus het zal allemaal zo’n vaart niet lopen”gevoel. Als ik aan Selexyz denk, dan denk ik aan de nadelen van schaalvergroting. Een boekhandelsonderneming met boekhandels die zich altijd hebben onderscheiden door hun eigenzinnigheid, kun je niet centraal gaan zitten leiden, behalve als het om faciliterende diensten gaat zoals ik hierboven al heb aangegeven.
Directeuren in boekenland. Fuseer vooral zo veel mogelijk. Breng kosten terug, snijdt in personeel, en daal vervolgens af naar de onderste regionen in uw onderneming en ondersteun hen die het verschil moeten maken van harte. Leg de verantwoordelijkheid zo laag mogelijk in de organisatie. Paar de individuele betrokkenheid die in het uitgeefvak o zo belangrijk is aan de grootte die nodig is om grote uitdagingen het hoofd te bieden en leef nog lang en gelukkig.
| Nauta / Boekblad | 20-6-2011 |
Wel eens op Texel geweest? Ik nog nooit tot aan afgelopen weekend. U weet het allemaal, het weer was drie keer niks en dus moet je je onledig houden met iets anders. Nu kun je op Texel heel goed eten (en drinken), dus dat kwam wel goed, maar de hele dag consumeren breng zelfs ik niet op, dus op enig moment liepen wij toch door een dorpje op...
Wel eens op Texel geweest? Ik nog nooit tot aan afgelopen weekend. U weet het allemaal, het weer was drie keer niks en dus moet je je onledig houden met iets anders. Nu kun je op Texel heel goed eten (en drinken), dus dat kwam wel goed, maar de hele dag consumeren breng zelfs ik niet op, dus op enig moment liepen wij toch door een dorpje op Texel en ja hoor, daar doemde in het straatbeeld de obligate boekhandel op. Obligaat omdat mijn geliefde van mij weet dat ik dan altijd even naar binnen moet.
Bij het rondkijken viel me al snel een vitrinekast op, helemaal achter in de winkel. Een vitrine gevuld met de complete verzameling boekenweekgeschenken (inclusief de zeldzame originele 1934-variant). Welke halve gare doet zoiets? Het kost verkoopruimte en het levert zeker geen directe verkoop op. Toch stond die kast daar pontificaal een hele wand te beslaan.
Het duurde natuurlijk maar even of ik was met de eigenaar in gesprek, wiens naam ik niet verstond, maar die zoals uit gedegen journalistiek onderzoek blijkt, naar de goed gekozen naam Daan Welboren moet luisteren. Welboren omdat, en hier moeten boekverkopers de oren spitsen, hij het afgelopen jaar met zijn winkel 20% geplust heeft! 20%. Tevreden stelde ik vast dat het dus nog kan en vervolgens wilde ik van Daan weten waarom hij denkt dat hij heeft geplust. Twee factoren noemde hij. Een samenwerking met een aanpalende galerie, annex horecagelegenheid en een verbouwing.
Dat van die verbouwing heb ik de laatste tijd vaker gehoord. Het verbouwen lijkt te leiden tot extra verkoop. Ik doe een poging om te bedenken waarom dat zo zou zijn.Volgens mij zijn niet alleen boekverkopers, maar ook hun klanten in verwarring. Hoe gaat het met het boek? Kopen mensen straks nog boeken of lezen we alles op de iPad? Is er echt sprake van een verregaande ontlezing? Is het een niet te stoppen tsunami of kun je zelf iets bijdragen? Ik vermoed dat het verbouwen alleen al bijdraagt aan het elan van een winkel. Uit het feit dat je durft om te gooien, spreekt lef, liefde en ondernemerschap. En die drie factoren worden door klanten gewaardeerd.
Bij boekhandel Nauta vind je alle drie. Lef door radicaal het roer om te gooien, passie voor het vak door tegen de verdrukking in te kiezen voor een kast die er alleen maar staat vanwege de uitstraling. Deze ondernemer heeft het begrepen, nu de rest nog.
Rekent u even mee? Wie niets doet kan er op rekenen dat zijn omzet de komende vijf jaar telkens met minimaal 5% (in een zwart scenario 10%) per jaar terughobbelt (cijfers rechtstreeks gekopieerd uit de teloorgang van de platenzaak). Dat betekent over 5 jaar dus bijna een kwart omzetverlies. Als u verbouwt dan plust u 20% op uw beginresultaat. Dat betekent dat u gemiddeld als boekverkoper eens in de vijf jaar uw winkel radicaal moet omgooien. Dat hoeft niet veel geld te kosten, maar het moet wel goed doordringen dat er iets is veranderd.
De nieuwe lezer is op zoek naar dynamiek en vastigheid. Het is net als met de liefde. Ik wil mijn leven lang bij mijn vrouw blijven, maar kan het zeer waarderen als ze zich zo nu en dan helemaal in de nieuwe kleren steekt.
Bij het rondkijken viel me al snel een vitrinekast op, helemaal achter in de winkel. Een vitrine gevuld met de complete verzameling boekenweekgeschenken (inclusief de zeldzame originele 1934-variant). Welke halve gare doet zoiets? Het kost verkoopruimte en het levert zeker geen directe verkoop op. Toch stond die kast daar pontificaal een hele wand te beslaan.
Het duurde natuurlijk maar even of ik was met de eigenaar in gesprek, wiens naam ik niet verstond, maar die zoals uit gedegen journalistiek onderzoek blijkt, naar de goed gekozen naam Daan Welboren moet luisteren. Welboren omdat, en hier moeten boekverkopers de oren spitsen, hij het afgelopen jaar met zijn winkel 20% geplust heeft! 20%. Tevreden stelde ik vast dat het dus nog kan en vervolgens wilde ik van Daan weten waarom hij denkt dat hij heeft geplust. Twee factoren noemde hij. Een samenwerking met een aanpalende galerie, annex horecagelegenheid en een verbouwing.
Dat van die verbouwing heb ik de laatste tijd vaker gehoord. Het verbouwen lijkt te leiden tot extra verkoop. Ik doe een poging om te bedenken waarom dat zo zou zijn.Volgens mij zijn niet alleen boekverkopers, maar ook hun klanten in verwarring. Hoe gaat het met het boek? Kopen mensen straks nog boeken of lezen we alles op de iPad? Is er echt sprake van een verregaande ontlezing? Is het een niet te stoppen tsunami of kun je zelf iets bijdragen? Ik vermoed dat het verbouwen alleen al bijdraagt aan het elan van een winkel. Uit het feit dat je durft om te gooien, spreekt lef, liefde en ondernemerschap. En die drie factoren worden door klanten gewaardeerd.
Bij boekhandel Nauta vind je alle drie. Lef door radicaal het roer om te gooien, passie voor het vak door tegen de verdrukking in te kiezen voor een kast die er alleen maar staat vanwege de uitstraling. Deze ondernemer heeft het begrepen, nu de rest nog.
Rekent u even mee? Wie niets doet kan er op rekenen dat zijn omzet de komende vijf jaar telkens met minimaal 5% (in een zwart scenario 10%) per jaar terughobbelt (cijfers rechtstreeks gekopieerd uit de teloorgang van de platenzaak). Dat betekent over 5 jaar dus bijna een kwart omzetverlies. Als u verbouwt dan plust u 20% op uw beginresultaat. Dat betekent dat u gemiddeld als boekverkoper eens in de vijf jaar uw winkel radicaal moet omgooien. Dat hoeft niet veel geld te kosten, maar het moet wel goed doordringen dat er iets is veranderd.
De nieuwe lezer is op zoek naar dynamiek en vastigheid. Het is net als met de liefde. Ik wil mijn leven lang bij mijn vrouw blijven, maar kan het zeer waarderen als ze zich zo nu en dan helemaal in de nieuwe kleren steekt.
| Van Internet naar Interpas / Boekblad | 13-6-2011 |
Stelt u zich eens voor dat Internet niet langer een vrijplaats zou zijn, maar gewoon een transportmiddel, zoals een vliegtuig dat is, of een transportbaan zoals een snelweg. Dat Internet gewoon distributie op een andere manier wordt, niet meer en niet minder. Hoe zou de wereld er dan uit zien?
Ik heb me er altijd over verbaasd dat onze...
Ik heb me er altijd over verbaasd dat onze...
Stelt u zich eens voor dat Internet niet langer een vrijplaats zou zijn, maar gewoon een transportmiddel, zoals een vliegtuig dat is, of een transportbaan zoals een snelweg. Dat Internet gewoon distributie op een andere manier wordt, niet meer en niet minder. Hoe zou de wereld er dan uit zien?
Ik heb me er altijd over verbaasd dat onze hedendaagse overgecontroleerde samenleving een anarchistisch medium als Internet accepteert. Wie in de auto stapt, schroeft er zonder morren een nummerbord op. Voor een reisje met een vliegtuig is een paspoort nodig. Anoniem reizen is er eigenlijk niet meer bij. Wie te voet reist, heeft altijd nog zijn paspoort nodig aan een buitengrens en betaalt zijn uitgaven met pinpas of creditcard en wordt onderweg van paal tot paal gevolgd via zijn mobiel. Daar zijn we aan gewend geraakt en niemand die er een probleem van lijkt te maken. Het is simpelweg de samenleving van vandaag.
Hoe zit dat nu op de digitale snelweg? Tja, daar is de situatie radicaal anders. Het lijkt het hoogste goed te zijn om in de digitale samenleving anoniem te kunnen rondsnorren. Je kunt op die manier naar hartenlust kinderporno up- of downloaden, terroristische aanslagen voorbereiden of je digitale bestanden zonder betaling toe-eigenen. En ook dat lijken we de normaalste zaak van de wereld te vinden. Natuurlijk vinden we dat we op Internet anoniem mogen zijn. Dat is vrijheid gewaarborgd door privacy.
Maar laten we de zaken eens omdraaien. Voortaan mag iedereen zonder nummerbord de snelweg op; zou een dergelijk voorstel haalbaar zijn? Dat betekent dat we voortaan afzien van wegenbelasting en nooit meer snelheidsovertredingen beboeten; ziet u het gebeuren? Zou u nog in een vliegtuig durven reizen als u weet dat van geen enkele passagier de identiteit wordt gecontroleerd? In onze moderne samenleving is een dergelijk verlies van controle niet meer mogelijk.
Nu draaien we het trucje eens om. Voortaan heeft iedereen op Internet een nummerbord, een Interpas. Wie surft, is herkenbaar voor de overheid. En ja, dat betekent dat uw surfgedrag op het net wordt gemonitord, net zoals nu uw uitgaan in het centrum van Amsterdam wordt gemonitord en u uw paspoort moet laten zien bij grenscontroles.
We zouden er in ieder geval mee opschieten dat het verhandelen van kinderporno moeilijker wordt en het beramen van aanslagen idem dito. Daarnaast zal niemand meer zonder toestemming bestanden kunnen uitwisselen. Met een enorme boost van de muziek-, film- en boekenbranche tot gevolg.En nu niet gaan roepen dat het toch wel lukt om op internet een valse identiteit aan te nemen, dat is hetzelfde als met een vervalst nummerbord rondrijden. Dat is geen wezenlijk bezwaar, maar een bezwaar op uitvoeringsniveau. Maar terug naar de basale vraag. Als je de controle in de fysieke wereld afzet tegen de vrijheid in de digitale, ziet u daar een discrepantie? Is er een morele (of andere) rechtvaardiging voor die discrepantie? En als die er niet is, is er eigenlijk iets tegen een Interpas?
Ik heb me er altijd over verbaasd dat onze hedendaagse overgecontroleerde samenleving een anarchistisch medium als Internet accepteert. Wie in de auto stapt, schroeft er zonder morren een nummerbord op. Voor een reisje met een vliegtuig is een paspoort nodig. Anoniem reizen is er eigenlijk niet meer bij. Wie te voet reist, heeft altijd nog zijn paspoort nodig aan een buitengrens en betaalt zijn uitgaven met pinpas of creditcard en wordt onderweg van paal tot paal gevolgd via zijn mobiel. Daar zijn we aan gewend geraakt en niemand die er een probleem van lijkt te maken. Het is simpelweg de samenleving van vandaag.
Hoe zit dat nu op de digitale snelweg? Tja, daar is de situatie radicaal anders. Het lijkt het hoogste goed te zijn om in de digitale samenleving anoniem te kunnen rondsnorren. Je kunt op die manier naar hartenlust kinderporno up- of downloaden, terroristische aanslagen voorbereiden of je digitale bestanden zonder betaling toe-eigenen. En ook dat lijken we de normaalste zaak van de wereld te vinden. Natuurlijk vinden we dat we op Internet anoniem mogen zijn. Dat is vrijheid gewaarborgd door privacy.
Maar laten we de zaken eens omdraaien. Voortaan mag iedereen zonder nummerbord de snelweg op; zou een dergelijk voorstel haalbaar zijn? Dat betekent dat we voortaan afzien van wegenbelasting en nooit meer snelheidsovertredingen beboeten; ziet u het gebeuren? Zou u nog in een vliegtuig durven reizen als u weet dat van geen enkele passagier de identiteit wordt gecontroleerd? In onze moderne samenleving is een dergelijk verlies van controle niet meer mogelijk.
Nu draaien we het trucje eens om. Voortaan heeft iedereen op Internet een nummerbord, een Interpas. Wie surft, is herkenbaar voor de overheid. En ja, dat betekent dat uw surfgedrag op het net wordt gemonitord, net zoals nu uw uitgaan in het centrum van Amsterdam wordt gemonitord en u uw paspoort moet laten zien bij grenscontroles.
We zouden er in ieder geval mee opschieten dat het verhandelen van kinderporno moeilijker wordt en het beramen van aanslagen idem dito. Daarnaast zal niemand meer zonder toestemming bestanden kunnen uitwisselen. Met een enorme boost van de muziek-, film- en boekenbranche tot gevolg.En nu niet gaan roepen dat het toch wel lukt om op internet een valse identiteit aan te nemen, dat is hetzelfde als met een vervalst nummerbord rondrijden. Dat is geen wezenlijk bezwaar, maar een bezwaar op uitvoeringsniveau. Maar terug naar de basale vraag. Als je de controle in de fysieke wereld afzet tegen de vrijheid in de digitale, ziet u daar een discrepantie? Is er een morele (of andere) rechtvaardiging voor die discrepantie? En als die er niet is, is er eigenlijk iets tegen een Interpas?
| Concreet / Boekblad | 5-6-2011 |
Wat een discussie is er los gebarsten over de toekomst van het vak. Wiebe de Jager, Bas Vermond, Klaas de Boer, JC Boele van Hensbroek, Jos van Rijn uit IJsselstein etc. etc. Zelf deed ik ook een duit in het zakje.
De kritiek van degenen die aangesproken worden op een gebrek aan reactie vermogen is eensluidend, zeg ons dan hoe het wel moet. En...
De kritiek van degenen die aangesproken worden op een gebrek aan reactie vermogen is eensluidend, zeg ons dan hoe het wel moet. En...
Wat een discussie is er los gebarsten over de toekomst van het vak. Wiebe de Jager, Bas Vermond, Klaas de Boer, JC Boele van Hensbroek, Jos van Rijn uit IJsselstein etc. etc. Zelf deed ik ook een duit in het zakje.
De kritiek van degenen die aangesproken worden op een gebrek aan reactie vermogen is eensluidend, zeg ons dan hoe het wel moet. En die kritiek is terecht. Je kunt niet volstaan met de mededeling dat men het ebook moet omarmen, hoe dan? Je kunt evenmin volstaan met de mededeling dat content (bijvoorbeeld die van Boekblad) gratis moet worden aangeboden, hoe verdien je dan wel geld?
Daarom vandaag een nieuw geluid. Concrete adviezen gevraagd en geboden. Wie er meer heeft doe er maar bij.
1. Laten alle algemene uitgevers er voor zorgen dat het gros van hun titels als ebook verschijnen. Met uitzondering van die titels waarbij het de moeite niet loont, omdat het klaar maken als ebook de te verwachten verkoop in kosten overtreft.
2. Biedt al die boeken op zoveel mogelijk platforms aan voor een zo laag mogelijke prijs. Ik denk aan maximaal vijf euro voor een boek. € 4,95 lijkt me een mooie prijs en ik kan het adviseren want ik ben geen branchevereniging.
3. Richt je inspanningen als individuele boekhandel eveneens op het verkopen van ebooks, al dan niet via Google. Zorg dat een klant die in de winkel komt kan kiezen uit print en digitaal en zet de digitale versie ter plekke op het apparaat waarop de klant het wil hebben.
4. Maak Ari Doeser directeur van het NUV en Geert Noorman directeur van de KBb, dat zal ze leren met achterbannen rekening te houden en realistische scenario’s uit te rollen.
5. Zorg dat ebooks meer zijn dan digitale versies van gewone boeken. Ik geef een voorbeeld, bij lezing van HhhH als printboek, bekroop mij herhaaldelijk het verlangen informatie over Heydrich op internet op te zoeken, heb ik ook gedaan. In de digitale versie wil ik die doorklikmogelijkheden gewoon hebben.
6. Sluit je zodra je ten minste 60% van het totale boekenaanbod digitaal beschikbaar hebt aan bij Brein en bestrijdt dan pas het ongeautoriseerd downloaden.
7. Integreer de filosofie van bibliotheken in de bedrijfsvoering van het boekenvak. Het gaat allemaal om beschikbaarheid en delen en veel minder om bezit in deze tijd. Bibliotheken houden zich van oudsher bezig met sharing en niet met bezit. Het zit in hun DNA, gebruik dat.
8. Gratis is geen model op zichzelf, maar kan een instrument zijn om op een andere plaats verkopen te realiseren. Het bijt elkaar niet per se.
Ga vervolgens een paar jaar keihard verkopen en onderzoek welke bedrijfsmodellen nog meer mogelijk zijn, zonder elkaar te verketteren. Gratis is niks, bescherming is niks, bestrijding is niks. En daarmee bedoel ik te zeggen dat elk van deze kreten op zichzelf het heil niet gaan bieden. Mix het allemaal zorgvuldig door elkaar, zorg voor de combinatie van oude kennis en nieuwe mogelijkheden en merk dat er zoveel meer mogelijk is in de wereld van morgen dan in die van gisteren.
De kritiek van degenen die aangesproken worden op een gebrek aan reactie vermogen is eensluidend, zeg ons dan hoe het wel moet. En die kritiek is terecht. Je kunt niet volstaan met de mededeling dat men het ebook moet omarmen, hoe dan? Je kunt evenmin volstaan met de mededeling dat content (bijvoorbeeld die van Boekblad) gratis moet worden aangeboden, hoe verdien je dan wel geld?
Daarom vandaag een nieuw geluid. Concrete adviezen gevraagd en geboden. Wie er meer heeft doe er maar bij.
1. Laten alle algemene uitgevers er voor zorgen dat het gros van hun titels als ebook verschijnen. Met uitzondering van die titels waarbij het de moeite niet loont, omdat het klaar maken als ebook de te verwachten verkoop in kosten overtreft.
2. Biedt al die boeken op zoveel mogelijk platforms aan voor een zo laag mogelijke prijs. Ik denk aan maximaal vijf euro voor een boek. € 4,95 lijkt me een mooie prijs en ik kan het adviseren want ik ben geen branchevereniging.
3. Richt je inspanningen als individuele boekhandel eveneens op het verkopen van ebooks, al dan niet via Google. Zorg dat een klant die in de winkel komt kan kiezen uit print en digitaal en zet de digitale versie ter plekke op het apparaat waarop de klant het wil hebben.
4. Maak Ari Doeser directeur van het NUV en Geert Noorman directeur van de KBb, dat zal ze leren met achterbannen rekening te houden en realistische scenario’s uit te rollen.
5. Zorg dat ebooks meer zijn dan digitale versies van gewone boeken. Ik geef een voorbeeld, bij lezing van HhhH als printboek, bekroop mij herhaaldelijk het verlangen informatie over Heydrich op internet op te zoeken, heb ik ook gedaan. In de digitale versie wil ik die doorklikmogelijkheden gewoon hebben.
6. Sluit je zodra je ten minste 60% van het totale boekenaanbod digitaal beschikbaar hebt aan bij Brein en bestrijdt dan pas het ongeautoriseerd downloaden.
7. Integreer de filosofie van bibliotheken in de bedrijfsvoering van het boekenvak. Het gaat allemaal om beschikbaarheid en delen en veel minder om bezit in deze tijd. Bibliotheken houden zich van oudsher bezig met sharing en niet met bezit. Het zit in hun DNA, gebruik dat.
8. Gratis is geen model op zichzelf, maar kan een instrument zijn om op een andere plaats verkopen te realiseren. Het bijt elkaar niet per se.
Ga vervolgens een paar jaar keihard verkopen en onderzoek welke bedrijfsmodellen nog meer mogelijk zijn, zonder elkaar te verketteren. Gratis is niks, bescherming is niks, bestrijding is niks. En daarmee bedoel ik te zeggen dat elk van deze kreten op zichzelf het heil niet gaan bieden. Mix het allemaal zorgvuldig door elkaar, zorg voor de combinatie van oude kennis en nieuwe mogelijkheden en merk dat er zoveel meer mogelijk is in de wereld van morgen dan in die van gisteren.
| Waarom bescherming niet werkt / Boekblad | 29-5-2011 |
Er is grote onrust in het boekenvak. Boekhandels vallen om, er wordt digitaal gekopieerd, boekhandels zijn leeg, omzetten lopen terug. En dus worden er oplossingen aangedragen. Die oplossingen zijn er in allerlei soorten, variërend van het lobbyen voor een vaste prijs voor het ebook, het discussiëren over soorten van beveiliging op ebooks en...
Er is grote onrust in het boekenvak. Boekhandels vallen om, er wordt digitaal gekopieerd, boekhandels zijn leeg, omzetten lopen terug. En dus worden er oplossingen aangedragen. Die oplossingen zijn er in allerlei soorten, variërend van het lobbyen voor een vaste prijs voor het ebook, het discussiëren over soorten van beveiliging op ebooks en het aanpakken van downloaders. Iedereen die zich in deze discussie beweegt heeft grote kans de wedstrijd te verliezen, ik leg graag uit wat ik bedoel.
Afgelopen vrijdag organiseerde mijn kantoor een diner voor vertegenwoordigers van de boeken-, muziek-, film- en modebranche (op Twitter zijn de reacties terug te vinden onder #bd11, Bousie’s Dinner 2011). Daarbij was het de bedoeling dat partijen juist met verschillende achtergronden zoveel mogelijk van elkaar zouden leren. Steal from the best en afkijken is toegestaan.
Het boekenvak kreeg er de volle laag van de andere genodigden. Een van de opmerkingen uit de zaal, kwam van Kees Hermans. Hij gaf Joost Nijsen van Podium mee dat het boekenvak over is en dat men zich dat moet realiseren. Kees had vroeger een succesvolle muziekonderneming, Disky. Disky zette in Europa per jaar meer dan 100 miljoen Euro om en is in een paar jaar tijd naar 0 gezakt. Natuurlijk wil iemand als Hermans wel van de daken schreeuwen dat het vijf voor twaalf is in de boekenbranche, natuurlijk wil hij zo’n ervaring met het boekenvak delen.
Ik ben het er volslagen mee eens dat het boekenvak over is, maar dan bedoel ik het boekenvak “as we know it”. Onder andere door digitalisering, maar ook door een veranderend gedrag van consumenten is de markt totaal veranderd. De consumenteneuro’s zijn fluïde geworden, er is geen vast budget meer voor het een of het ander.
Het enige dat we zeker weten is dat consumenten hangen aan hun mobiele telefoon of hun leven er van af hangt. Zelfs zwervers kopen eerder beltegoed dan bier. Die mobiele telefoon is hulp, troost, communicatie en vermaak ineen geworden. En dat is een volslagen wijziging vergeleken met nog maar tien jaar geleden.
Het denken in termen van bescherming is denken in wat je had en wat je daar van kunt behouden. Met name grotere bedrijven hebben daar last van. Die zijn gewend aan een zeker omzet en winstniveau en worden in de corporate wereld afgerekend op het al dan niet halen van targets en het snijden in de kosten. Daarbij wordt als het tegenzit bijna per definitie de kaasschaaf gehanteerd in plaats van de hakbijl. Stel je maar voor dat de baas van Selexyz zou zeggen, we gooien alle winkels in Amsterdam, Den Haag, Utrecht en Rotterdam dicht en concentreren ons op onze regiofunctie. Of: we verkopen voortaan slechts gebonden boeken in de winkels en de functie van breed aanbieden reserveren we voor het Internet.
Nederland zou te klein zijn voor een dergelijke ingreep. En toch moeten alle boekenvakkers zich nu realiseren waar ze staan en wat ze willen. En daarbij is het verboden te kijken naar hoe het vroeger gegaan is. Iedereen die spreekt over teruglopende omzetten is dood. Iedereen die zich verheugt over een markt waarin ondanks alle bedreigingen nog substantieel wordt omgezet leeft. Richt je op wat je kunt en vergeet wat je kon. En dan ligt de wereld weer voor je open.
Kijk met frisse blik. Ik geef u een voorbeeld: de verkoopaantallen in de muziek-, boeken- en filmwereld lopen terug. Laten we eens zeggen dat ze allemaal zullen halveren, dan is de gezamenlijke markt altijd nog altijd groter dan de huidige markt van het boek. En dus stap je als boekverkoper monter in de verkoop van cd’s en dvd’s. Move on!
Afgelopen vrijdag organiseerde mijn kantoor een diner voor vertegenwoordigers van de boeken-, muziek-, film- en modebranche (op Twitter zijn de reacties terug te vinden onder #bd11, Bousie’s Dinner 2011). Daarbij was het de bedoeling dat partijen juist met verschillende achtergronden zoveel mogelijk van elkaar zouden leren. Steal from the best en afkijken is toegestaan.
Het boekenvak kreeg er de volle laag van de andere genodigden. Een van de opmerkingen uit de zaal, kwam van Kees Hermans. Hij gaf Joost Nijsen van Podium mee dat het boekenvak over is en dat men zich dat moet realiseren. Kees had vroeger een succesvolle muziekonderneming, Disky. Disky zette in Europa per jaar meer dan 100 miljoen Euro om en is in een paar jaar tijd naar 0 gezakt. Natuurlijk wil iemand als Hermans wel van de daken schreeuwen dat het vijf voor twaalf is in de boekenbranche, natuurlijk wil hij zo’n ervaring met het boekenvak delen.
Ik ben het er volslagen mee eens dat het boekenvak over is, maar dan bedoel ik het boekenvak “as we know it”. Onder andere door digitalisering, maar ook door een veranderend gedrag van consumenten is de markt totaal veranderd. De consumenteneuro’s zijn fluïde geworden, er is geen vast budget meer voor het een of het ander.
Het enige dat we zeker weten is dat consumenten hangen aan hun mobiele telefoon of hun leven er van af hangt. Zelfs zwervers kopen eerder beltegoed dan bier. Die mobiele telefoon is hulp, troost, communicatie en vermaak ineen geworden. En dat is een volslagen wijziging vergeleken met nog maar tien jaar geleden.
Het denken in termen van bescherming is denken in wat je had en wat je daar van kunt behouden. Met name grotere bedrijven hebben daar last van. Die zijn gewend aan een zeker omzet en winstniveau en worden in de corporate wereld afgerekend op het al dan niet halen van targets en het snijden in de kosten. Daarbij wordt als het tegenzit bijna per definitie de kaasschaaf gehanteerd in plaats van de hakbijl. Stel je maar voor dat de baas van Selexyz zou zeggen, we gooien alle winkels in Amsterdam, Den Haag, Utrecht en Rotterdam dicht en concentreren ons op onze regiofunctie. Of: we verkopen voortaan slechts gebonden boeken in de winkels en de functie van breed aanbieden reserveren we voor het Internet.
Nederland zou te klein zijn voor een dergelijke ingreep. En toch moeten alle boekenvakkers zich nu realiseren waar ze staan en wat ze willen. En daarbij is het verboden te kijken naar hoe het vroeger gegaan is. Iedereen die spreekt over teruglopende omzetten is dood. Iedereen die zich verheugt over een markt waarin ondanks alle bedreigingen nog substantieel wordt omgezet leeft. Richt je op wat je kunt en vergeet wat je kon. En dan ligt de wereld weer voor je open.
Kijk met frisse blik. Ik geef u een voorbeeld: de verkoopaantallen in de muziek-, boeken- en filmwereld lopen terug. Laten we eens zeggen dat ze allemaal zullen halveren, dan is de gezamenlijke markt altijd nog altijd groter dan de huidige markt van het boek. En dus stap je als boekverkoper monter in de verkoop van cd’s en dvd’s. Move on!
| JC is onze redder / Boekblad | 7-5-2011 |
Een inspirerend artikel van JC afgelopen week op Boekblad over de toekomst van het `echte´ boek. Bedoel ik met JC Jezus Christus of wellicht Johan Cruijff? De kenner weet dat ik het over die andere goeroe heb, een van de goeroes van het boekenvak, Jean Christophe Boele van Hensbroek, baas van Lemniscaat.
Kenmerkend voor goeroes (daarin lijken...
Kenmerkend voor goeroes (daarin lijken...
Een inspirerend artikel van JC afgelopen week op Boekblad over de toekomst van het `echte´ boek. Bedoel ik met JC Jezus Christus of wellicht Johan Cruijff? De kenner weet dat ik het over die andere goeroe heb, een van de goeroes van het boekenvak, Jean Christophe Boele van Hensbroek, baas van Lemniscaat.
Kenmerkend voor goeroes (daarin lijken ze net op dichters) is dat ze meestal bestaan bij het afdrogen van andere goeroes en JC biedt daarop geen uitzondering. Hij geeft in zijn column een sneer naar “enkele verdwaalde self proclaimed toekomstvoorspellers”, om vervolgens naadloos de toekomst te voorspellen: “het e-book omvat nog geen 1% van de markt, dus waar hebben we het over”.
Tot zover de toon van het stuk. Nu de inhoud. Zoals ik al opende, de inhoud is inspirerend en kan ik van harte onderschrijven. De enige manier waarop kleine boekverkopers zich kunnen onderscheiden is door het bieden van intimiteit en kwaliteit van dienstverlening, helemaal eens, een pleidooi dat ik vanaf deze plek vaker heb gehouden. JC maakt een vergelijking met het succes van de warme bakker ten opzicht van de broodfabrieken in het midden van de zestiger jaren. De enige manier van overleven en dat doe je en passant dan ook nog op een mooie manier, is door na te denken over je toegevoegde waarde en die waarde zit hem a la de warme bakker in het bieden van kwaliteit.
Toch is er een punt waarop ik het niet met onze Verlosser eens ben en dat is zijn inschatting van het succes van het e-book. JC legt de nadruk op het feit dat het e-book slechts 1% van de markt uitmaakt. Hij zal daarbij vast doelen op het marktaandeel in Nederland, in de VS is het marktaandeel gegroeid tot bijna 10%, waar het in 2008 ook in de VS slechts om 0,5% ging.
Ik kan niet voorspellen hoe snel de opmart van het e-book in Nederland zal plaats vinden, ik kan zelfs niet voorspellen of er überhaupt een opmars zal zijn. Wat ik wel kan, is denken in waarschijnlijkheden. In een zo kleine wereld als de onze, zie ik tendensen, teruglopende aantallen verkopen “gewone” boeken en toenemende aantallen afname (al dan niet betaald) digitale boeken.
Het is zaak die toename nauwlettend in de gaten te houden. Wat er verkocht wordt aan e-books is immers slechts het topje van de ijsberg, waar het om gaat is hoe wijdverbreid het aanbod en de afname van e-books is en dat is (kijk maar eens op torrentsites) ontstellend groot.
Si vis pacem, para bellum. Wie vrede wil, bereide zich voor op oorlog. Stort je vooral vol overgave op het aanbieden van kwalitatief goede diensten, maar houd ondertussen ogen en oren geopend. De vergelijking tussen warme bakkers en broodfabrieken in verhouding tot het boekenvak, gaat immers wel een tikje mank. Het aandeel digitale broden in Nederland is al jaren stabiel op 0%.
Kenmerkend voor goeroes (daarin lijken ze net op dichters) is dat ze meestal bestaan bij het afdrogen van andere goeroes en JC biedt daarop geen uitzondering. Hij geeft in zijn column een sneer naar “enkele verdwaalde self proclaimed toekomstvoorspellers”, om vervolgens naadloos de toekomst te voorspellen: “het e-book omvat nog geen 1% van de markt, dus waar hebben we het over”.
Tot zover de toon van het stuk. Nu de inhoud. Zoals ik al opende, de inhoud is inspirerend en kan ik van harte onderschrijven. De enige manier waarop kleine boekverkopers zich kunnen onderscheiden is door het bieden van intimiteit en kwaliteit van dienstverlening, helemaal eens, een pleidooi dat ik vanaf deze plek vaker heb gehouden. JC maakt een vergelijking met het succes van de warme bakker ten opzicht van de broodfabrieken in het midden van de zestiger jaren. De enige manier van overleven en dat doe je en passant dan ook nog op een mooie manier, is door na te denken over je toegevoegde waarde en die waarde zit hem a la de warme bakker in het bieden van kwaliteit.
Toch is er een punt waarop ik het niet met onze Verlosser eens ben en dat is zijn inschatting van het succes van het e-book. JC legt de nadruk op het feit dat het e-book slechts 1% van de markt uitmaakt. Hij zal daarbij vast doelen op het marktaandeel in Nederland, in de VS is het marktaandeel gegroeid tot bijna 10%, waar het in 2008 ook in de VS slechts om 0,5% ging.
Ik kan niet voorspellen hoe snel de opmart van het e-book in Nederland zal plaats vinden, ik kan zelfs niet voorspellen of er überhaupt een opmars zal zijn. Wat ik wel kan, is denken in waarschijnlijkheden. In een zo kleine wereld als de onze, zie ik tendensen, teruglopende aantallen verkopen “gewone” boeken en toenemende aantallen afname (al dan niet betaald) digitale boeken.
Het is zaak die toename nauwlettend in de gaten te houden. Wat er verkocht wordt aan e-books is immers slechts het topje van de ijsberg, waar het om gaat is hoe wijdverbreid het aanbod en de afname van e-books is en dat is (kijk maar eens op torrentsites) ontstellend groot.
Si vis pacem, para bellum. Wie vrede wil, bereide zich voor op oorlog. Stort je vooral vol overgave op het aanbieden van kwalitatief goede diensten, maar houd ondertussen ogen en oren geopend. De vergelijking tussen warme bakkers en broodfabrieken in verhouding tot het boekenvak, gaat immers wel een tikje mank. Het aandeel digitale broden in Nederland is al jaren stabiel op 0%.
| Teeven, domoor tussen twee karretjes / Boekblad | 17-4-2011 |
Teeven schrijft in een speerpuntenbrief auteursrecht dat hij downloaden gaat verbieden en het NUV, maar ook de Consumentenbond vinden dat hij daar niet ver genoeg in gaat. Laten we eens beginnen met de speerpuntenbrief. Ik vind dat die naam wel past bij Teeven. Want wees eens eerlijk, ziet u Teeven als de intellectuele visionair, die met een...
Teeven schrijft in een speerpuntenbrief auteursrecht dat hij downloaden gaat verbieden en het NUV, maar ook de Consumentenbond vinden dat hij daar niet ver genoeg in gaat. Laten we eens beginnen met de speerpuntenbrief. Ik vind dat die naam wel past bij Teeven. Want wees eens eerlijk, ziet u Teeven als de intellectuele visionair, die met een frisse kijk op de zaak strategische keuzes gaat maken? Of toch meer als iemand die gewapend met een speer het onrecht in `ons` Nederland te lijf gaat.
Dat hij zich daarmee geregeld voor het karretje van deze en gene laat spannen heeft de schat waarschijnlijk niet eens door. Maar dat Teeven zich voor twee karretjes tegelijk laat spannen, is zelfs voor zijn doen lichtelijk hilarisch.
Karretje 1 is het karretje van hen die roepen dat het een schande is dat er inbreuken worden gemaakt op het auteursrecht door consumenten die behoefte hebben een kopie te maken van een werk, maar die kopie niet of nauwelijks kunnen maken zonder uit illegale bron te putten. Dat is het karretje van de rechthebbenden. Dat karretje was tot voor kort een geweldig goed georganiseerd karretje. Met het auteursrecht in de ene hand en een zak met geld in de andere, werden te vuur en te zwaard al diegenen bestreden die een dreigende inbreuk maken. Doorn in het oog van de bestuurders van dit karretje is dat downloaden uit illegale bron in Nederland is toegestaan en dat daar tegenover dan een thuiskopie vergoeding betaald wordt. Overigens is nog lang niet zeker dat het downloaden van boeken uit illegale bron is toegestaan (ik schreef daar al eerder over op boek9.nl), maar dat terzijde. Met name dit karretje heeft last van zo’n dwars draaiend voorwieltje, u kent die ergernis wel uit de supermarkt.
Karretje 2 is het karretje van hen die roepen dat de rechthebbenden en dan met name de muziekindustrie het allemaal over zichzelf hebben afgeroepen. Door niet op tijd met alternatieve businessmodellen te komen hebben ze het er zelf naar gemaakt dat consumenten hun muziek en films voortaan proletarisch bij elkaar winkelen. Dat proletarisch winkelen wordt inmiddels als een recht beschouwd, zie de storm van protest als Spotify besluit iets minder gratis aan te bieden dan tot nu toe. Boze consumenten grijpen dan onmiddellijk naar het dreigement dat ze dan weer gaan downloaden uit illegale bron. Gratis lijkt net zo’n grondrecht geworden als kraken. Ooit ontstaan als goed idee in verzet tegen een gemis, verworden tot het uitvergrote eigenbelang dat de mens zo eigen is. Dit karretje draait de laatste tijd op volle toeren met vers gesmeerde wieltjes.
Teeven laat zich eerst trekken door karretje 1 en komt met een downloadverbod, leve de rechthebbenden. En vervolgens wordt hij terug getrokken door karretje 2 en besluit dat het downloadverbod eigenlijk niet geldt voor consumenten, leven de gebruikers. Dat riekt naar brille! Houdt Teeven hier beide partijen te vriend en gaat hij als een ware Salomon in het midden zitten?
Ik zeg Hadopi, 3 x nee. Een downloadverbod is een prachtig voorbeeld van symboolpolitiek. Zoiets als het verbieden van de inhumane dood van dieren, maar niets doen aan hun inhumane leven. Het verbod komt tien jaar te laat, immers downloaden is op zijn retour ten faveure van streaming en abonnementsmodellen. Het verbod is nutteloos, immers de strijd van de muziekindustrie heeft slechts een halvering van de omzet opgeleverd. En het verbod is niet afdwingbaar, immers consumenten blijven buiten schot.
Teeven, three strikes out, er zijn landen waar dat levenslang brommen betekent.
Dat hij zich daarmee geregeld voor het karretje van deze en gene laat spannen heeft de schat waarschijnlijk niet eens door. Maar dat Teeven zich voor twee karretjes tegelijk laat spannen, is zelfs voor zijn doen lichtelijk hilarisch.
Karretje 1 is het karretje van hen die roepen dat het een schande is dat er inbreuken worden gemaakt op het auteursrecht door consumenten die behoefte hebben een kopie te maken van een werk, maar die kopie niet of nauwelijks kunnen maken zonder uit illegale bron te putten. Dat is het karretje van de rechthebbenden. Dat karretje was tot voor kort een geweldig goed georganiseerd karretje. Met het auteursrecht in de ene hand en een zak met geld in de andere, werden te vuur en te zwaard al diegenen bestreden die een dreigende inbreuk maken. Doorn in het oog van de bestuurders van dit karretje is dat downloaden uit illegale bron in Nederland is toegestaan en dat daar tegenover dan een thuiskopie vergoeding betaald wordt. Overigens is nog lang niet zeker dat het downloaden van boeken uit illegale bron is toegestaan (ik schreef daar al eerder over op boek9.nl), maar dat terzijde. Met name dit karretje heeft last van zo’n dwars draaiend voorwieltje, u kent die ergernis wel uit de supermarkt.
Karretje 2 is het karretje van hen die roepen dat de rechthebbenden en dan met name de muziekindustrie het allemaal over zichzelf hebben afgeroepen. Door niet op tijd met alternatieve businessmodellen te komen hebben ze het er zelf naar gemaakt dat consumenten hun muziek en films voortaan proletarisch bij elkaar winkelen. Dat proletarisch winkelen wordt inmiddels als een recht beschouwd, zie de storm van protest als Spotify besluit iets minder gratis aan te bieden dan tot nu toe. Boze consumenten grijpen dan onmiddellijk naar het dreigement dat ze dan weer gaan downloaden uit illegale bron. Gratis lijkt net zo’n grondrecht geworden als kraken. Ooit ontstaan als goed idee in verzet tegen een gemis, verworden tot het uitvergrote eigenbelang dat de mens zo eigen is. Dit karretje draait de laatste tijd op volle toeren met vers gesmeerde wieltjes.
Teeven laat zich eerst trekken door karretje 1 en komt met een downloadverbod, leve de rechthebbenden. En vervolgens wordt hij terug getrokken door karretje 2 en besluit dat het downloadverbod eigenlijk niet geldt voor consumenten, leven de gebruikers. Dat riekt naar brille! Houdt Teeven hier beide partijen te vriend en gaat hij als een ware Salomon in het midden zitten?
Ik zeg Hadopi, 3 x nee. Een downloadverbod is een prachtig voorbeeld van symboolpolitiek. Zoiets als het verbieden van de inhumane dood van dieren, maar niets doen aan hun inhumane leven. Het verbod komt tien jaar te laat, immers downloaden is op zijn retour ten faveure van streaming en abonnementsmodellen. Het verbod is nutteloos, immers de strijd van de muziekindustrie heeft slechts een halvering van de omzet opgeleverd. En het verbod is niet afdwingbaar, immers consumenten blijven buiten schot.
Teeven, three strikes out, er zijn landen waar dat levenslang brommen betekent.
| Ritueel slachten | 17-4-2011 |
Wat een weelde aan berichtgeving de laatste tijd, hoe hypocriet kan nieuws zijn?
Het begon met Fukushima. Doordat er in Japan een aardbeving plaats vond, besloot Duitsland (zeer kwetsbaar voor tsunami’s, met name in Beieren) haar kerncentrales te sluiten. In Duitsland is kernenergie nog steeds een zeer heikel thema en er staan weer verkiezingen...
Het begon met Fukushima. Doordat er in Japan een aardbeving plaats vond, besloot Duitsland (zeer kwetsbaar voor tsunami’s, met name in Beieren) haar kerncentrales te sluiten. In Duitsland is kernenergie nog steeds een zeer heikel thema en er staan weer verkiezingen...
Wat een weelde aan berichtgeving de laatste tijd, hoe hypocriet kan nieuws zijn?
Het begon met Fukushima. Doordat er in Japan een aardbeving plaats vond, besloot Duitsland (zeer kwetsbaar voor tsunami’s, met name in Beieren) haar kerncentrales te sluiten. In Duitsland is kernenergie nog steeds een zeer heikel thema en er staan weer verkiezingen voor de deur vandaar.
Vervolgens werden wij naar de Ridderhof in Alphen aan de Rijn getrokken. Uit het feit dat een enkele gek besluit er met een geweer op uit te trekken en zich uiteindelijk bij de kassa’s van Albert Heijn van kant te maken, O heroïsch levenseinde, trekken wij Nederlanders (ik ben toch zo trots op dit volk) de conclusie dat het “de laatste tijd steeds erger wordt”.
We zijn nog niet van de schrik bekomen of we belanden in Baflo. Op Telegraaf.nl, ik lieg het niet, uren lang abusievelijk aangeduid als Beflo. Burgemeester Peter Rehwinkel weet met een grafstem te melden dat er een dode is gevonden in een huis, maar dat onze aandacht met name moet uitgaan naar een politieagent die ook om het leven is gekomen, aldus een rangorde aanbrengend in leed. Erg fijn geformuleerd voor de nabestaanden van de vrouw.
Maar een hoogtepunt vond ik de afgelopen week de discussie over ritueel slachten. U heeft het vast gevolgd. Marianne Thieme, van de Partij voor de Dieren (voor iedereen die de afgelopen jaren een beetje is weggedoezeld, ja we hebben tegenwoordig een heuse partij voor de Dieren in de Kamer), heeft een wetsvoorstel ingediend waarmee ritueel slachten moest worden verboden. En verdomd, Marianne kreeg de Kamer mee.
Officieel gaat het er natuurlijk om dat ritueel slachten zielig zou zijn voor dieren. Het frappante is natuurlijk dat degenen die hier over stemmen helemaal geen verstand van het onderwerp hebben, dat komt wel vaker voor. De verdoving die wordt voorgestaan is niet het spuitje dat u en ik bij de dokter krijgen als we gehecht worden. Nee, het gaat hier om de pin recht in de hersenen (zal inderdaad wel verdoven, maar zo humaan vind ik het nog niet klinken).
In NRC van dit weekend wordt een Joodse rituele slachter aan het woord gelaten, die aangeeft dat hij tien jaar voor dit vak heeft geleerd. Volgens hem sterven dieren bij ritueel slachten binnen enkele seconden na het doorsnijden van de halsslagader, dat klinkt eigenlijk best wel humaan.
Kijk, dat mevrouw Thieme serieus begaan is met het lot van dieren wil ik wel geloven, maar ik heb zo mijn twijfels bij de mensen die met haar meestemmen. Bij ritueel slachten denken we natuurlijk allemaal aan enge moslims. Die doen maar met hun hoofddoekjes en het zijn ook nog dierenbeulen. Dat koppelt natuurlijk lekker: dierenleed aan gemene moslims. Alleen was men vergeten dat ook joden ritueel slachten en kom in Nederland niet aan Joden. Joden zijn en bloc net zo geweldig goed als moslims geweldig fout zijn.
En dus kregen we per ongeluk opeens een discussie over vrijheid van Godsdienst. Wat zal de PVV het moeilijk hebben gehad. Immers moslims kun je ritueel slachten verbieden, die hebben immers geen godsdienst maar een ideologie. Maar Joden hebben wel een godsdienst. Dat werd even wikken en wegen . Maar uiteindelijk heeft de partij-discipline gezegevierd, voortaan zijn Joden nog steeds geweldig, maar staan ze in rang net onder dieren. Ik denk dat ik een partij voor de Joden en de moslims begin. Stemt u op me?
Het begon met Fukushima. Doordat er in Japan een aardbeving plaats vond, besloot Duitsland (zeer kwetsbaar voor tsunami’s, met name in Beieren) haar kerncentrales te sluiten. In Duitsland is kernenergie nog steeds een zeer heikel thema en er staan weer verkiezingen voor de deur vandaar.
Vervolgens werden wij naar de Ridderhof in Alphen aan de Rijn getrokken. Uit het feit dat een enkele gek besluit er met een geweer op uit te trekken en zich uiteindelijk bij de kassa’s van Albert Heijn van kant te maken, O heroïsch levenseinde, trekken wij Nederlanders (ik ben toch zo trots op dit volk) de conclusie dat het “de laatste tijd steeds erger wordt”.
We zijn nog niet van de schrik bekomen of we belanden in Baflo. Op Telegraaf.nl, ik lieg het niet, uren lang abusievelijk aangeduid als Beflo. Burgemeester Peter Rehwinkel weet met een grafstem te melden dat er een dode is gevonden in een huis, maar dat onze aandacht met name moet uitgaan naar een politieagent die ook om het leven is gekomen, aldus een rangorde aanbrengend in leed. Erg fijn geformuleerd voor de nabestaanden van de vrouw.
Maar een hoogtepunt vond ik de afgelopen week de discussie over ritueel slachten. U heeft het vast gevolgd. Marianne Thieme, van de Partij voor de Dieren (voor iedereen die de afgelopen jaren een beetje is weggedoezeld, ja we hebben tegenwoordig een heuse partij voor de Dieren in de Kamer), heeft een wetsvoorstel ingediend waarmee ritueel slachten moest worden verboden. En verdomd, Marianne kreeg de Kamer mee.
Officieel gaat het er natuurlijk om dat ritueel slachten zielig zou zijn voor dieren. Het frappante is natuurlijk dat degenen die hier over stemmen helemaal geen verstand van het onderwerp hebben, dat komt wel vaker voor. De verdoving die wordt voorgestaan is niet het spuitje dat u en ik bij de dokter krijgen als we gehecht worden. Nee, het gaat hier om de pin recht in de hersenen (zal inderdaad wel verdoven, maar zo humaan vind ik het nog niet klinken).
In NRC van dit weekend wordt een Joodse rituele slachter aan het woord gelaten, die aangeeft dat hij tien jaar voor dit vak heeft geleerd. Volgens hem sterven dieren bij ritueel slachten binnen enkele seconden na het doorsnijden van de halsslagader, dat klinkt eigenlijk best wel humaan.
Kijk, dat mevrouw Thieme serieus begaan is met het lot van dieren wil ik wel geloven, maar ik heb zo mijn twijfels bij de mensen die met haar meestemmen. Bij ritueel slachten denken we natuurlijk allemaal aan enge moslims. Die doen maar met hun hoofddoekjes en het zijn ook nog dierenbeulen. Dat koppelt natuurlijk lekker: dierenleed aan gemene moslims. Alleen was men vergeten dat ook joden ritueel slachten en kom in Nederland niet aan Joden. Joden zijn en bloc net zo geweldig goed als moslims geweldig fout zijn.
En dus kregen we per ongeluk opeens een discussie over vrijheid van Godsdienst. Wat zal de PVV het moeilijk hebben gehad. Immers moslims kun je ritueel slachten verbieden, die hebben immers geen godsdienst maar een ideologie. Maar Joden hebben wel een godsdienst. Dat werd even wikken en wegen . Maar uiteindelijk heeft de partij-discipline gezegevierd, voortaan zijn Joden nog steeds geweldig, maar staan ze in rang net onder dieren. Ik denk dat ik een partij voor de Joden en de moslims begin. Stemt u op me?
| Er is hoop! - Boekblad | 9-4-2011 |
Is het niet handiger om even te wachten met het trekken van conclusies over nut en noodzaak van de Boekenweek? Er was al her en der wat gemopper te horen, de sleet zou op de Boekenweek zitten, het Boekenweekgeschenk was niet goed genoeg (helemaal eens, Kader Abdollah heeft wat mij betreft geen goed boek geschreven, meer een “kijk mij nou, ik...
Is het niet handiger om even te wachten met het trekken van conclusies over nut en noodzaak van de Boekenweek? Er was al her en der wat gemopper te horen, de sleet zou op de Boekenweek zitten, het Boekenweekgeschenk was niet goed genoeg (helemaal eens, Kader Abdollah heeft wat mij betreft geen goed boek geschreven, meer een “kijk mij nou, ik ben een schrijver”-boek), etc.
Vooralsnog tasten we in het duister, immers voor de cijfers zijn we afhankelijk van GFK en die heeft de cijfers nog niet compleet, dus daar zullen we even op moeten wachten.
Soms is het veelzeggend als iets niet gebeurt. Wat weten we inmiddels over de Boekenweek? We weten dat er boekhandelsketens zijn die mopperen over het resultaat. We weten dat er boekhandelsketens zouden zijn die hun data kwijt zijn en daarom niet hebben kunnen rapporteren aan GFK. Ik geloof daar persoonlijk niet zo veel van. Wat willen we weten van die ketens die hun data kwijt zijn? We willen weten wat hun normale omzet is en wat hun omzet wat tijdens de Boekenweek, dat is alles. Wil er iemand beweren dat er ketens zijn die hun hele omzet over die periode kwijt zijn?
Dan gaat het pas echt slecht met de boekhandel. Daar zit dus iets anders achter lijkt mij, klinkt meer als onwil dan als onmacht. Ik geef je op een briefje dat de keten(s) die hun data kwijt zijn, niet geplust hebben.
Wat echter fantastisch nieuws is, is dat sommige winkels hebben geplust en dat anderen hebben verloren. Waarom is dat goed nieuws? Omdat het betekent dat er niet zoiets is ingezet als de teloorgang van het boekenvak over de hele linie. Er is iets anders aan de hand. Het feit dat er boekwinkels zijn die het beter doen betekent dat er manieren zijn om met de nieuwe ontwikkelingen om te gaan. En dat de boekwinkels die het minder goed doen, blijkbaar de juiste toon nog niet te pakken hebben.
Ik ben eigenlijk niet zo geïnteresseerd in de vraag of deze Boekenweek nu beter was dan de vorige. Het gaat er alleen maar om of de Boekenweek op zichzelf een hogere omzet betekent dan een normale week. Is dat het geval, dan heeft de Boekenweek haar nut weer bewezen.
Waar ik echter enorm in geïnteresseerd ben is de analyse van die goed en slecht draaiende boekwinkels. KBb richt daar je aandacht op. Analyseer de succes- en faalfactoren, doe het snel en kom met een rapport waarin keurig staat opgesomd waardoor de winkels die het slecht of goed doen gekenmerkt worden. Dat zal vast op gemopper stuiten, de slecht draaiende boekwinkels willen wellicht niet te kijk gezet worden, en de goed draaiende winkels willen het geheim van de smid voor zich houden.
Maar deze informatie is essentieel voor het overleven van de branche als geheel. Het is dus blijkbaar mogelijk om op een goede manier met de tegenwoordige tijd om te gaan. Ik denk dat een paar bestanddelen van succes zijn: uniciteit en ondernemerschap. Zit niet bij de pakken neer, maar analyseer en pas je aan! Het adagium is net als in de muziekindustrie: “adapt or die”.
Vooralsnog tasten we in het duister, immers voor de cijfers zijn we afhankelijk van GFK en die heeft de cijfers nog niet compleet, dus daar zullen we even op moeten wachten.
Soms is het veelzeggend als iets niet gebeurt. Wat weten we inmiddels over de Boekenweek? We weten dat er boekhandelsketens zijn die mopperen over het resultaat. We weten dat er boekhandelsketens zouden zijn die hun data kwijt zijn en daarom niet hebben kunnen rapporteren aan GFK. Ik geloof daar persoonlijk niet zo veel van. Wat willen we weten van die ketens die hun data kwijt zijn? We willen weten wat hun normale omzet is en wat hun omzet wat tijdens de Boekenweek, dat is alles. Wil er iemand beweren dat er ketens zijn die hun hele omzet over die periode kwijt zijn?
Dan gaat het pas echt slecht met de boekhandel. Daar zit dus iets anders achter lijkt mij, klinkt meer als onwil dan als onmacht. Ik geef je op een briefje dat de keten(s) die hun data kwijt zijn, niet geplust hebben.
Wat echter fantastisch nieuws is, is dat sommige winkels hebben geplust en dat anderen hebben verloren. Waarom is dat goed nieuws? Omdat het betekent dat er niet zoiets is ingezet als de teloorgang van het boekenvak over de hele linie. Er is iets anders aan de hand. Het feit dat er boekwinkels zijn die het beter doen betekent dat er manieren zijn om met de nieuwe ontwikkelingen om te gaan. En dat de boekwinkels die het minder goed doen, blijkbaar de juiste toon nog niet te pakken hebben.
Ik ben eigenlijk niet zo geïnteresseerd in de vraag of deze Boekenweek nu beter was dan de vorige. Het gaat er alleen maar om of de Boekenweek op zichzelf een hogere omzet betekent dan een normale week. Is dat het geval, dan heeft de Boekenweek haar nut weer bewezen.
Waar ik echter enorm in geïnteresseerd ben is de analyse van die goed en slecht draaiende boekwinkels. KBb richt daar je aandacht op. Analyseer de succes- en faalfactoren, doe het snel en kom met een rapport waarin keurig staat opgesomd waardoor de winkels die het slecht of goed doen gekenmerkt worden. Dat zal vast op gemopper stuiten, de slecht draaiende boekwinkels willen wellicht niet te kijk gezet worden, en de goed draaiende winkels willen het geheim van de smid voor zich houden.
Maar deze informatie is essentieel voor het overleven van de branche als geheel. Het is dus blijkbaar mogelijk om op een goede manier met de tegenwoordige tijd om te gaan. Ik denk dat een paar bestanddelen van succes zijn: uniciteit en ondernemerschap. Zit niet bij de pakken neer, maar analyseer en pas je aan! Het adagium is net als in de muziekindustrie: “adapt or die”.
| Eigen volk eerst / Boekblad | 26-3-2011 |
Een tevreden zucht ging door het boekenvak. We mogen binnenkort weer boeken met korting kopen, er is speciaal voor ons boekenvakkers een uitzondering geschapen in de Wet op de vaste Boekenprijs.
Die wetswijziging, die onder de foute naam `collegiale korting´door het leven gaat (immers het gaat niet om korting voor collega’s, maar om...
Die wetswijziging, die onder de foute naam `collegiale korting´door het leven gaat (immers het gaat niet om korting voor collega’s, maar om...
Een tevreden zucht ging door het boekenvak. We mogen binnenkort weer boeken met korting kopen, er is speciaal voor ons boekenvakkers een uitzondering geschapen in de Wet op de vaste Boekenprijs.
Die wetswijziging, die onder de foute naam `collegiale korting´door het leven gaat (immers het gaat niet om korting voor collega’s, maar om werknemerskorting), was door Harry Kramer, baas van de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak, KVB, een jaar geleden al aangekondigd. Dat is grappig, dat hij al weet dat die korting er gaat komen. Ik heb op school altijd geleerd dat Nederland een parlementaire democratie kent. Zoals mij voorheen, als zoontje van gelovige ouders, was wijs gemaakt dat er maar één geloof was, namelijk het Christelijke, zo leerde ik dat de parlementaire democratie, de enige juiste maatschappelijke ordeningsmethode was. In een parlementaire democratie, zo legde mij de geschiedenisleraar uit komen beslissingen tot stand, doordat parlementariërs, zonder last en ruggespraak, het debat voeren in de tweede kamer en uiteindelijk op die manier beslissen of wetten al dan niet worden aangenomen. Mooi systeem, als het werkt.
Dan nu de Wet op de vaste Boekenprijs. In nauw overleg tussen de toenmalige staatssecretaris van OC&W Aad Nuis en de bedenker van de wet Boris Dittrich (allebei D’66) en na zorgvuldige consultatie van de betrokken ambtenaren van OC&W (die voor waren) en na het passeren van de betrokken ambtenaren van EZ (die tegen waren), is de wet door de Staten Generaal geduwd. Daar ging een mooi staaltje lobbywerk aan vooraf. Zo’n mooi staaltje dat in een wereld die wordt geregeerd door het mededingingsrecht, de boekenbranche het voor elkaar kreeg een wet aangenomen te krijgen, waarbij slechts boeken een vaste prijs kennen en alle andere cultuurdragers (DVD’s, CD’s, toegangskaartjes voor schouwburgen etc.) niet.
Een tranen trekkende uitleg ging daarbij. Dankzij een vaste prijs die voor iedereen geldt, houden we in Nederland een netwerk aan breed gesorteerde boekhandels in stand. Als je er in gelooft een prachtig streven. Mooi, idealistisch en eindelijk niet gedreven door de God van het geld. Nobel ook, de vaste prijs geldt voor iedereen, dus ook voor boekverkopers (je moet iets over hebben voor het goede doel) en voor auteurs (ja, zelfs auteurs dragen hun steentje bij, zij mogen hun eigen boek niet met korting kopen).
Maar zo mooi als het hierboven lijkt, is het allemaal niet. Immers door het boekenvak is krachtig gehamerd op het invoeren van een korting voor werknemers in het boekenvak. Huh? Waarom zouden die korting moeten krijgen? Kunnen we die korting niet beter voorbehouden aan mensen met een uitkering of terminaal zieken of tbs-ers? Moeten boekenvakkers dan niet bijdragen aan de ideale boekenwereld?
Ik heb niemand horen uitleggen waarom mensen in het boekenvak als enigen onder de Wet op de vaste Boekenprijs korting zouden mogen krijgen. De redenering is slechts: “vroeger was het ook zo”. Ja, gouden argument, vroeger had je geen drempels alleen maar kuilen. En de auteurskorting (die was er vroeger namelijk ook)? Nee, die komt om onbegrijpelijke redenen niet terug. En zo kan het bestaan dat het hypocriete boekenvolkje straks als enige soort in Nederland weer kan genieten van korting op boeken, terwijl de categorie die daar echt een van God gegeven recht op heeft, namelijk de auteurs, er mooi naast pissen. En iedereen die verder probeert boeken onder de vaste prijs te verkopen, wordt door diezelfde kortingvretende boekenvakkers fanatiek vervolgd en aan de schandpaal genageld.
Die wet wordt er wel door heen gejast, democratie of niet, maar elke boekenvakker die zichzelf korting toedicht en die aan de auteur onthoudt zou zich dood moeten schamen.
Die wetswijziging, die onder de foute naam `collegiale korting´door het leven gaat (immers het gaat niet om korting voor collega’s, maar om werknemerskorting), was door Harry Kramer, baas van de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak, KVB, een jaar geleden al aangekondigd. Dat is grappig, dat hij al weet dat die korting er gaat komen. Ik heb op school altijd geleerd dat Nederland een parlementaire democratie kent. Zoals mij voorheen, als zoontje van gelovige ouders, was wijs gemaakt dat er maar één geloof was, namelijk het Christelijke, zo leerde ik dat de parlementaire democratie, de enige juiste maatschappelijke ordeningsmethode was. In een parlementaire democratie, zo legde mij de geschiedenisleraar uit komen beslissingen tot stand, doordat parlementariërs, zonder last en ruggespraak, het debat voeren in de tweede kamer en uiteindelijk op die manier beslissen of wetten al dan niet worden aangenomen. Mooi systeem, als het werkt.
Dan nu de Wet op de vaste Boekenprijs. In nauw overleg tussen de toenmalige staatssecretaris van OC&W Aad Nuis en de bedenker van de wet Boris Dittrich (allebei D’66) en na zorgvuldige consultatie van de betrokken ambtenaren van OC&W (die voor waren) en na het passeren van de betrokken ambtenaren van EZ (die tegen waren), is de wet door de Staten Generaal geduwd. Daar ging een mooi staaltje lobbywerk aan vooraf. Zo’n mooi staaltje dat in een wereld die wordt geregeerd door het mededingingsrecht, de boekenbranche het voor elkaar kreeg een wet aangenomen te krijgen, waarbij slechts boeken een vaste prijs kennen en alle andere cultuurdragers (DVD’s, CD’s, toegangskaartjes voor schouwburgen etc.) niet.
Een tranen trekkende uitleg ging daarbij. Dankzij een vaste prijs die voor iedereen geldt, houden we in Nederland een netwerk aan breed gesorteerde boekhandels in stand. Als je er in gelooft een prachtig streven. Mooi, idealistisch en eindelijk niet gedreven door de God van het geld. Nobel ook, de vaste prijs geldt voor iedereen, dus ook voor boekverkopers (je moet iets over hebben voor het goede doel) en voor auteurs (ja, zelfs auteurs dragen hun steentje bij, zij mogen hun eigen boek niet met korting kopen).
Maar zo mooi als het hierboven lijkt, is het allemaal niet. Immers door het boekenvak is krachtig gehamerd op het invoeren van een korting voor werknemers in het boekenvak. Huh? Waarom zouden die korting moeten krijgen? Kunnen we die korting niet beter voorbehouden aan mensen met een uitkering of terminaal zieken of tbs-ers? Moeten boekenvakkers dan niet bijdragen aan de ideale boekenwereld?
Ik heb niemand horen uitleggen waarom mensen in het boekenvak als enigen onder de Wet op de vaste Boekenprijs korting zouden mogen krijgen. De redenering is slechts: “vroeger was het ook zo”. Ja, gouden argument, vroeger had je geen drempels alleen maar kuilen. En de auteurskorting (die was er vroeger namelijk ook)? Nee, die komt om onbegrijpelijke redenen niet terug. En zo kan het bestaan dat het hypocriete boekenvolkje straks als enige soort in Nederland weer kan genieten van korting op boeken, terwijl de categorie die daar echt een van God gegeven recht op heeft, namelijk de auteurs, er mooi naast pissen. En iedereen die verder probeert boeken onder de vaste prijs te verkopen, wordt door diezelfde kortingvretende boekenvakkers fanatiek vervolgd en aan de schandpaal genageld.
Die wet wordt er wel door heen gejast, democratie of niet, maar elke boekenvakker die zichzelf korting toedicht en die aan de auteur onthoudt zou zich dood moeten schamen.
| Tenpages / Boekblad | 20-3-2011 |
Dit weekend besloot ik me eens te verdiepen in het concept `Tenpages`. U heeft er vast wel van gehoord en anders moet u het maar even opzoeken. Op Tenpages kan iedereen (ja u leest het goed, iedereen) een manuscript van 10 pagina’s uploaden in de hoop op lezerspubliek).
Tenpages is zo´n voorbeeld dat wordt geroemd door de zogenaamde `nieuwe...
Tenpages is zo´n voorbeeld dat wordt geroemd door de zogenaamde `nieuwe...
Dit weekend besloot ik me eens te verdiepen in het concept `Tenpages`. U heeft er vast wel van gehoord en anders moet u het maar even opzoeken. Op Tenpages kan iedereen (ja u leest het goed, iedereen) een manuscript van 10 pagina’s uploaden in de hoop op lezerspubliek).
Tenpages is zo´n voorbeeld dat wordt geroemd door de zogenaamde `nieuwe uitgevers`. Nieuwe uitgevers zijn visionair. Nieuwe uitgevers zijn mensen die oude uitgevers dom en star vinden, want nieuwe uitgevers hebben opnieuw het wiel uitgevonden. Nieuwe uitgevers vinden het een achterhaald concept om schrijver aan een oude uitgever te koppelen, immers schrijvers kunnen dat allemaal zelf wel. Een redacteur huur je in, beetje marketing er over heen, klitskletsklandere op Facebook en Twitter en de miljoenenverkopen vliegen je om de oren. Dat we ons zoveel jaar hebben laten beetnemen door die geldwolven die zich uitgever durven te noemen. Uitgeven van ons geld zeker?
En dus schieten initiatieven als Tenpages als paddenstoelen uit de grond. Nu is er volgens mij maar één manier om te kijken naar nieuwe initiatieven en oude businessmodellen. Voegt men wat toe? En als ik toevoegen schrijf, dan heb ik het over faciliteren van het contact tussen schrijver en lezer, dat is immers het voor het boekenvak relevante toevoegen. Laat ik kort zijn, het antwoord is nee. Tenpages faciliteert zeker mensen die schrijven. Immers goed of niet, alle rotzooi die je kwijt wilt kun je uploaden naar Tenpages (gratis) en iedereen die zich dood verveelt kan door al die slecht geschreven manuscripten heen zwoegen in de hoop dat ene pareltje te vinden.
Nu vind ik iemand die schrijft nog niet een schrijver. Als ik tegen een bal aan schop ben ik immers nog geen voetballer? Het verschil tussen iemand die schrijft en een schrijver wordt gezien door de goede middleman. Het werk van de echte uitgever is uit die ongelofelijke hoop rotzooi de echte schrijver te halen. Dat is zijn werk. Tenpages is geen uitgever, immers Tenpages laat het selecteren over aan de lezer.
Nu de lezer. Wordt de lezer geholpen door het Tenpages initiatief? Ik zou denken van niet. Als je na gaat wat een enorme voorraad uitgegeven boeken er al over de lezer wordt uitgestort, zou er dan echt behoefte bestaan aan nog veel meer niet gefilterde hoeveelheid schrijfdiarree? Het antwoord is nee. Het is fijn voor hen die niet kunnen schrijven dat er zoiets bestaat als Tenpages, zeker waar. Maar een nieuw businessmodel voor het boekenvak zie ik er niet in. Dat wordt pas anders als Tenpages de rol van filter op zich gaat nemen. Dus de ergste rotzooi er gewoon afhalen en de mooiste manuscripten promoten, dan pas zie ik een nieuwe uitgever.
Tenpages is zo´n voorbeeld dat wordt geroemd door de zogenaamde `nieuwe uitgevers`. Nieuwe uitgevers zijn visionair. Nieuwe uitgevers zijn mensen die oude uitgevers dom en star vinden, want nieuwe uitgevers hebben opnieuw het wiel uitgevonden. Nieuwe uitgevers vinden het een achterhaald concept om schrijver aan een oude uitgever te koppelen, immers schrijvers kunnen dat allemaal zelf wel. Een redacteur huur je in, beetje marketing er over heen, klitskletsklandere op Facebook en Twitter en de miljoenenverkopen vliegen je om de oren. Dat we ons zoveel jaar hebben laten beetnemen door die geldwolven die zich uitgever durven te noemen. Uitgeven van ons geld zeker?
En dus schieten initiatieven als Tenpages als paddenstoelen uit de grond. Nu is er volgens mij maar één manier om te kijken naar nieuwe initiatieven en oude businessmodellen. Voegt men wat toe? En als ik toevoegen schrijf, dan heb ik het over faciliteren van het contact tussen schrijver en lezer, dat is immers het voor het boekenvak relevante toevoegen. Laat ik kort zijn, het antwoord is nee. Tenpages faciliteert zeker mensen die schrijven. Immers goed of niet, alle rotzooi die je kwijt wilt kun je uploaden naar Tenpages (gratis) en iedereen die zich dood verveelt kan door al die slecht geschreven manuscripten heen zwoegen in de hoop dat ene pareltje te vinden.
Nu vind ik iemand die schrijft nog niet een schrijver. Als ik tegen een bal aan schop ben ik immers nog geen voetballer? Het verschil tussen iemand die schrijft en een schrijver wordt gezien door de goede middleman. Het werk van de echte uitgever is uit die ongelofelijke hoop rotzooi de echte schrijver te halen. Dat is zijn werk. Tenpages is geen uitgever, immers Tenpages laat het selecteren over aan de lezer.
Nu de lezer. Wordt de lezer geholpen door het Tenpages initiatief? Ik zou denken van niet. Als je na gaat wat een enorme voorraad uitgegeven boeken er al over de lezer wordt uitgestort, zou er dan echt behoefte bestaan aan nog veel meer niet gefilterde hoeveelheid schrijfdiarree? Het antwoord is nee. Het is fijn voor hen die niet kunnen schrijven dat er zoiets bestaat als Tenpages, zeker waar. Maar een nieuw businessmodel voor het boekenvak zie ik er niet in. Dat wordt pas anders als Tenpages de rol van filter op zich gaat nemen. Dus de ergste rotzooi er gewoon afhalen en de mooiste manuscripten promoten, dan pas zie ik een nieuwe uitgever.
| Mag het ietsje meer zijn? | 12-3-2011 |
Een ingezonden brief in Boekblad van Joke van Dijk van Kantoorboekhandel Sprey. Mevrouw van Dijk klaagt in deze brief over de in haar ogen overdreven dure promotie-actie door het CPNB rond de maand van het Spannende Boek. In deze tijd van bezuinigingen en kosten besparingen moeten de contributie van CPNB en KBb liefst omlaag en dit soort dure...
Een ingezonden brief in Boekblad van Joke van Dijk van Kantoorboekhandel Sprey. Mevrouw van Dijk klaagt in deze brief over de in haar ogen overdreven dure promotie-actie door het CPNB rond de maand van het Spannende Boek. In deze tijd van bezuinigingen en kosten besparingen moeten de contributie van CPNB en KBb liefst omlaag en dit soort dure fratsen jagen de kosten alleen maar op.
Tja, heeft mevrouw van Dijk hier een punt? Ik denk het niet. Waar het op dit moment om gaat is dat elke ondernemer in het boekenvak haar knopen telt. Vraag je af wat je toegevoegde waarde is. Zodra je dat weet kun je zelf bepalen wat je nog aan promotie of marketing nodig hebt. Men neme Kantoorboekhandel Sprey, volgens haar website is Sprey gevestigd in Abcoude en Ouderkerk aan de Amstel en voert zij een gevarieerd assortiment waarvan boeken maar een onderdeel uitmaken. Er worden kantoorartikelen verkocht, maar ook speelgoed en tijdschriften.
Het zou zo maar kunnen zijn dat het lidmaatschap van KBb of het daardoor indirect betrokken zijn bij de CPNB voor een winkel als Sprey per saldo meer kost dan het oplevert. En dan moet Sprey er snel mee ophouden. Geen boekenbonnen meer verkopen of innemen, niet langer profiteren van Boekenweek of andere acties en geen vraagbaak meer bij de hand als je er als winkelier eens niet uit komt. Als al die voordelen niet opwegen tegen de kosten van het lidmaatschap dan ben je niet handig als je lid blijft.
Maar dat is heel iets anders dan piepen of het een onsje minder mag. Als je het doet, moet je het goed doen. En dat adagium geldt al overduidelijk voor marketing en promotie, maar is nog urgenter als de tijden tegen zitten. Het bangste wat je kunt doen en daarmee het minst slim, is bibberend in een hoekje gaan zitten en her en der een tientje te besparen.
Reken een brancheorganisatie af op de manier waarop die georganiseerd is. Kom op de jaarvergaderingen en laat je stem horen, maar ga niet de meest indrukwekkende marketingacties die het boekenvak wereldwijd kent met de kaasschaaf te lijf omdat je geld wilt besparen. Op de kosten letten is heel goed en het geld wat je daarmee overhoudt kun je gebruiken voor het lidmaatschap van je brancheorganisatie en het aanjagen van je eigen ondernemerschap.
Maand van het Spannende Boek? Profiteer van de acties van de CPNB en houdt zelf een nachtelijke speurtocht in Abcoude met als special guest Charles den Tex, die zijn bloedstollende verhalen in donkere steegjes en louche cafés voordraagt. Die tijd lijkt me beter besteed dan aan het schrijven vanjammerklachten.
Tja, heeft mevrouw van Dijk hier een punt? Ik denk het niet. Waar het op dit moment om gaat is dat elke ondernemer in het boekenvak haar knopen telt. Vraag je af wat je toegevoegde waarde is. Zodra je dat weet kun je zelf bepalen wat je nog aan promotie of marketing nodig hebt. Men neme Kantoorboekhandel Sprey, volgens haar website is Sprey gevestigd in Abcoude en Ouderkerk aan de Amstel en voert zij een gevarieerd assortiment waarvan boeken maar een onderdeel uitmaken. Er worden kantoorartikelen verkocht, maar ook speelgoed en tijdschriften.
Het zou zo maar kunnen zijn dat het lidmaatschap van KBb of het daardoor indirect betrokken zijn bij de CPNB voor een winkel als Sprey per saldo meer kost dan het oplevert. En dan moet Sprey er snel mee ophouden. Geen boekenbonnen meer verkopen of innemen, niet langer profiteren van Boekenweek of andere acties en geen vraagbaak meer bij de hand als je er als winkelier eens niet uit komt. Als al die voordelen niet opwegen tegen de kosten van het lidmaatschap dan ben je niet handig als je lid blijft.
Maar dat is heel iets anders dan piepen of het een onsje minder mag. Als je het doet, moet je het goed doen. En dat adagium geldt al overduidelijk voor marketing en promotie, maar is nog urgenter als de tijden tegen zitten. Het bangste wat je kunt doen en daarmee het minst slim, is bibberend in een hoekje gaan zitten en her en der een tientje te besparen.
Reken een brancheorganisatie af op de manier waarop die georganiseerd is. Kom op de jaarvergaderingen en laat je stem horen, maar ga niet de meest indrukwekkende marketingacties die het boekenvak wereldwijd kent met de kaasschaaf te lijf omdat je geld wilt besparen. Op de kosten letten is heel goed en het geld wat je daarmee overhoudt kun je gebruiken voor het lidmaatschap van je brancheorganisatie en het aanjagen van je eigen ondernemerschap.
Maand van het Spannende Boek? Profiteer van de acties van de CPNB en houdt zelf een nachtelijke speurtocht in Abcoude met als special guest Charles den Tex, die zijn bloedstollende verhalen in donkere steegjes en louche cafés voordraagt. Die tijd lijkt me beter besteed dan aan het schrijven vanjammerklachten.
| Hoera, voortaan krijgt iedereen met een baan korting op boeken! / Boekblad | 3-3-2011 |
Eindelijk is het dan zo ver. Meer dan een jaar is er over heen gegaan om de evaluatie van de Wet op de vaste boekenprijs te vertalen in een nieuw wetsvoorstel. U zult zien, als het wijzigingsvoorstel ongewijzigd wordt aangenomen in de tweede kamer (en door de PVV in de eerste kamer) dan wordt het lachen bij het Commissariaat en zal de Wet...
Eindelijk is het dan zo ver. Meer dan een jaar is er over heen gegaan om de evaluatie van de Wet op de vaste boekenprijs te vertalen in een nieuw wetsvoorstel. U zult zien, als het wijzigingsvoorstel ongewijzigd wordt aangenomen in de tweede kamer (en door de PVV in de eerste kamer) dan wordt het lachen bij het Commissariaat en zal de Wet binnen no time een wassen neus blijken te zijn.
Ik stip eerst even twee wijzigingen aan die wel interessant zijn maar die ik hier niet op het oog heb.Allereerst wordt bepaald dat buitenlandse boekverkopers die via Internet opereren niet langer boeken in Nederland met korting mogen aanbieden. De trouwe volger weet vast nog wel dat er een procedure is geweest over Edumedia die (zogenaamd) vanuit de Antillen Nederland bestookte met massale kortingen. Tijdens de zitting, en ik kan het weten want ik was de advocaat van de Boekverkopersbond, bleek al ras dat Edumedia er alles aan had gedaan om te verbloemen dat ze eigenlijk een op Nederland gerichte verkoper waren. Kortom Edumedia hanteerde slechts een u-bochtconstructie om onder de wet uit te komen. Voortaan geldt dat men geen boeken mag importeren onder de prijs met het oogmerk de wet te ontduiken.
Een andere wijziging is in de definitie van wat een boek is (ja, daar kun je over van mening verschillen). Voortaan is niet langer een vereiste om onder de wet te vallen dat de tekst “vrijwel uitsluitend” in het Fries of het Nederlands is, maar “voor een substantieel deel”. En dat betekent in de praktijk dat bijvoorbeeld een woordenboek Engels-Nederlands voortaan gewoon een vaste prijs heeft.
Allemaal nuttige wijzigingen, maar niet de wijziging waar ik in de aanhef op doel. Er komt een bepaling om de werknemerskortingen in de boekenbranche weer in te voeren. Joepie zullen alle boekverkopers en uitgevers denken. Maar er schuilt een addertje onder het gras. De voorwaarde is immers slechts dat men werkzaam moet zijn bij “een verkoper (let op, er staat geen boekverkoper) die boeken uitgeeft, importeert of aan andere eindafnemers verkoopt”. Iedereen kan verkoper (in de wet wordt het als volgt gedefinieerd: “verkoper: diegene die door de uitgever of de importeur in het handelsverkeer gebrachte boeken of muziekuitgaven verkoopt aan eindafnemers”) zijn. Dus staat hier eigenlijk dat iedereen die ergens in dienst is bij een bedrijf dat (voor de gelegenheid) een boek aan een ander verkoopt, aan een werknemer dat boek met korting kan verkopen. Met andere woorden, ik bestel een boek voor één van u voor de normale prijs en bestel tegelijkertijd een exemplaar voor mijn werknemers met korting…..Wie volgt?
Ik stip eerst even twee wijzigingen aan die wel interessant zijn maar die ik hier niet op het oog heb.Allereerst wordt bepaald dat buitenlandse boekverkopers die via Internet opereren niet langer boeken in Nederland met korting mogen aanbieden. De trouwe volger weet vast nog wel dat er een procedure is geweest over Edumedia die (zogenaamd) vanuit de Antillen Nederland bestookte met massale kortingen. Tijdens de zitting, en ik kan het weten want ik was de advocaat van de Boekverkopersbond, bleek al ras dat Edumedia er alles aan had gedaan om te verbloemen dat ze eigenlijk een op Nederland gerichte verkoper waren. Kortom Edumedia hanteerde slechts een u-bochtconstructie om onder de wet uit te komen. Voortaan geldt dat men geen boeken mag importeren onder de prijs met het oogmerk de wet te ontduiken.
Een andere wijziging is in de definitie van wat een boek is (ja, daar kun je over van mening verschillen). Voortaan is niet langer een vereiste om onder de wet te vallen dat de tekst “vrijwel uitsluitend” in het Fries of het Nederlands is, maar “voor een substantieel deel”. En dat betekent in de praktijk dat bijvoorbeeld een woordenboek Engels-Nederlands voortaan gewoon een vaste prijs heeft.
Allemaal nuttige wijzigingen, maar niet de wijziging waar ik in de aanhef op doel. Er komt een bepaling om de werknemerskortingen in de boekenbranche weer in te voeren. Joepie zullen alle boekverkopers en uitgevers denken. Maar er schuilt een addertje onder het gras. De voorwaarde is immers slechts dat men werkzaam moet zijn bij “een verkoper (let op, er staat geen boekverkoper) die boeken uitgeeft, importeert of aan andere eindafnemers verkoopt”. Iedereen kan verkoper (in de wet wordt het als volgt gedefinieerd: “verkoper: diegene die door de uitgever of de importeur in het handelsverkeer gebrachte boeken of muziekuitgaven verkoopt aan eindafnemers”) zijn. Dus staat hier eigenlijk dat iedereen die ergens in dienst is bij een bedrijf dat (voor de gelegenheid) een boek aan een ander verkoopt, aan een werknemer dat boek met korting kan verkopen. Met andere woorden, ik bestel een boek voor één van u voor de normale prijs en bestel tegelijkertijd een exemplaar voor mijn werknemers met korting…..Wie volgt?
| Indiebound.org / Boekblad | 12-2-2011 |
Heeft u recentelijk nog gejuich gehoord in boekenland? Ik niet, en dat is onterecht. Eindelijk is hier immers het antwoord voor de kleine boekhandel die mee wil marcheren in de wereld van het ebook. Google ebooks werkt (volgens eigen zeggen succesvol) samen met boekhandels. Althans dat doen ze in de Verenigde Staten en het is de bedoeling dat...
Heeft u recentelijk nog gejuich gehoord in boekenland? Ik niet, en dat is onterecht. Eindelijk is hier immers het antwoord voor de kleine boekhandel die mee wil marcheren in de wereld van het ebook. Google ebooks werkt (volgens eigen zeggen succesvol) samen met boekhandels. Althans dat doen ze in de Verenigde Staten en het is de bedoeling dat ze dat ook in Nederland gaan doen zo meldde Philippe Colombet afgelopen week bij Vers voor de Pers.
Wat is het probleem voor kleine boekhandels? Het probleem zit in de eerste plaats tussen de oren en sneeuwt daarnaast onder in de dagelijkse gang van zaken. De gemiddelde kleine boekverkoper heeft er echt de tijd niet voor om eens lekker te gaan zitten en aan een businessplan te schrijven “hoe om te gaan met de 21e eeuw”. Die is veel te druk met de boekhouding, gezeik met de bank, de aansluiting met het CB, het bijbestellen, het ordenen, wel of geen personeel, wel of niet op zondag open, zet ik ”Geschiedenisvan de Filosofie” van Storig, bij geschiedenis of bij filosofie, etc. etc.
Overkom je dat, dan is er nog altijd de perceptie. Kleine boekhandelaren hebben het idee dat ze toch nooit op kunnen tegen de grote jongens van deze wereld. Van Bol.com tot Apple, van Amazon tot Google. En weet u, ze hebben gelijk. Die wedstrijd ga je niet winnen. You can’t beat them.
Gelukkig hoeft dat vandaag de dag ook niet meer. Immers de grote jongens, die wel de tijd hebben over hun businessmodel na te denken, hebben hun closed shops open gegooid. Vergeet Apple, die denkt nog in geslotenheid en gaat op de lange duur de wedstrijd verliezen, maar kijk naar Bol.com en Google. Beiden bedrijven gooien hun site open voor “partners”. Het klinkt raar, maar waarom zou je als individuele boekhandel je site niet linken aan die van Bol? Ben je bang dat je je torenhoge omzet aan hen verliest, dan zou ik het zeker niet doen. Maar zet je nagenoeg niets om, dan waarom niet?
Een meer aanvallende optie is partneren met Google ebooks. De American Booksellers Association heeft een samenwerking opgezet met Google ebooks. Het principe is eenvoudig (zie www.indiebound.org). Je sluit je aan bij deze club en vervolgens worden klanten die in jouw gebied willen shoppen automatisch naar je doorgeleid. De filosofie achter de site is dat er voldoende klanten zijn die hun “local community”willen steunen. En dus dat er voldoende lezers zijn die hun boeken graag bij hun eigen boekhandel afhalen, dan wel via hen downloaden.
En dus komt er steun uit onverwachte hoek. Join them! Zet je vooroordelen overboord. Blijf in je fysieke winkel gewoon doen waar je goed in bent en sluit je op het web aan bij partijen die beter zijn dan jij. En op die manier, wie weet….overleef je wel.
Wat is het probleem voor kleine boekhandels? Het probleem zit in de eerste plaats tussen de oren en sneeuwt daarnaast onder in de dagelijkse gang van zaken. De gemiddelde kleine boekverkoper heeft er echt de tijd niet voor om eens lekker te gaan zitten en aan een businessplan te schrijven “hoe om te gaan met de 21e eeuw”. Die is veel te druk met de boekhouding, gezeik met de bank, de aansluiting met het CB, het bijbestellen, het ordenen, wel of geen personeel, wel of niet op zondag open, zet ik ”Geschiedenisvan de Filosofie” van Storig, bij geschiedenis of bij filosofie, etc. etc.
Overkom je dat, dan is er nog altijd de perceptie. Kleine boekhandelaren hebben het idee dat ze toch nooit op kunnen tegen de grote jongens van deze wereld. Van Bol.com tot Apple, van Amazon tot Google. En weet u, ze hebben gelijk. Die wedstrijd ga je niet winnen. You can’t beat them.
Gelukkig hoeft dat vandaag de dag ook niet meer. Immers de grote jongens, die wel de tijd hebben over hun businessmodel na te denken, hebben hun closed shops open gegooid. Vergeet Apple, die denkt nog in geslotenheid en gaat op de lange duur de wedstrijd verliezen, maar kijk naar Bol.com en Google. Beiden bedrijven gooien hun site open voor “partners”. Het klinkt raar, maar waarom zou je als individuele boekhandel je site niet linken aan die van Bol? Ben je bang dat je je torenhoge omzet aan hen verliest, dan zou ik het zeker niet doen. Maar zet je nagenoeg niets om, dan waarom niet?
Een meer aanvallende optie is partneren met Google ebooks. De American Booksellers Association heeft een samenwerking opgezet met Google ebooks. Het principe is eenvoudig (zie www.indiebound.org). Je sluit je aan bij deze club en vervolgens worden klanten die in jouw gebied willen shoppen automatisch naar je doorgeleid. De filosofie achter de site is dat er voldoende klanten zijn die hun “local community”willen steunen. En dus dat er voldoende lezers zijn die hun boeken graag bij hun eigen boekhandel afhalen, dan wel via hen downloaden.
En dus komt er steun uit onverwachte hoek. Join them! Zet je vooroordelen overboord. Blijf in je fysieke winkel gewoon doen waar je goed in bent en sluit je op het web aan bij partijen die beter zijn dan jij. En op die manier, wie weet….overleef je wel.
| ECI, destination, convenience & etail / Boekblad | 6-2-2011 |
Refurbishment & Overhaul stond er jarenlang op een loods van Prorail vlak bij station Haarlem. Waarom het er op stond heeft me altijd verbaasd. De tekst was in koeienletters gericht op slechts de treinreizigers. Mij verbaasde dat Prorail zich sowieso op de treinreiziger richt en waarom zoiets dan in het Engels moet? Er staat zoveel als”oplappen...
Refurbishment & Overhaul stond er jarenlang op een loods van Prorail vlak bij station Haarlem. Waarom het er op stond heeft me altijd verbaasd. De tekst was in koeienletters gericht op slechts de treinreizigers. Mij verbaasde dat Prorail zich sowieso op de treinreiziger richt en waarom zoiets dan in het Engels moet? Er staat zoveel als”oplappen en reviseren”, zet dat er dan op als je wilt communiceren.
Welnu, ik ben zelf geen haar beter en schakel naadloos over naar de volgende anglicismen: destination, convenience en etail. Waarom ik dat in het Engels doe? Omdat het lijkt dat de ontwikkelingen binnen het Nederlandse winkellandschap zich in toenemende mate laten bepalen door de ontwikkelingen in de Verenigde Staten en daar spreken de meeste mensen nu eenmaal Engels.
Vorige week werd mij door een winkelketen gevraagd mijn visie op de entertainmentbranche te geven en dan met name gericht op de rol van de winkel. Ik verwacht dat er drie mogelijkheden zijn om als winkel meerwaarde, lees omzet te behouden. In de eerste plaats zijn daar de destination stores, dat zijn de winkels zoals ik die vorige week beschreef, zoals boekhandel de Vries. Een ander treffend voorbeeld van destination stores zijn de Game Mania winkels in Nederland en Vlaanderen. Omdat mensen van heinde en verre naar die winkels trekken, is het niet nodig om op A-locaties te gaan zitten, Game Mania winkels vindt je dus zelfs op industrieterreinen. Daar waar de huren laag zijn, kun je veel vierkante meters gebruiken om aan je beleving vorm te geven, je onderscheidt je door je assortiment.
Dan zijn er de convenience-stores. Voorbeelden van convenience-stores zijn Albert Heijn, maar ook de Ako-vestigingen op de stations. Er gaan maar weinig mensen voor de lol naar de AKO, dat is nou typisch een winkel waar je inrent, aankoopt en weer uitsprint. In een dergelijke winkel met hele dure vierkante meters moet je je richten op bestsellers.
Tot slot zijn er de webwinkels, die onderscheiden zich door assortiment en gemak waarmee kan worden aangeschaft. Je kunt er alles vinden en je hebt het binnen een dag in huis. Maar het is heel lastig om onderscheidend te zijn op het web. Dat ben je eigenlijk alleen maar door omvang, een voorsprong zoals die van Bol is niet eenvoudig vast te houden.
Zie hier alle soorten van winkels waarmee je de oorlog (lees de crisis) kunt winnen. In dat licht is de verkoop door ECI van haar winkels een briljante zet. Je kunt natuurlijk besluiten die winkels om te vormen tot hetzij convenience, hetzij destination stores, maar beide keuzes dwingen tot grote investeringen, niet alleen in verbouwingen, maar ook in marketing. Door de winkels te verkopen, houdt ECI niet alleen geld in kas, maar krijgt het er zelfs geld bij. En als ECI niet voor fysieke winkels kiest, dan mag u drie keer raden waar het geld naar toe gaat. Ook al denken Caroline Damwijk en Hans Gelauff van niet, ik denk dat Bol.com haar borst nat kan maken.
Welnu, ik ben zelf geen haar beter en schakel naadloos over naar de volgende anglicismen: destination, convenience en etail. Waarom ik dat in het Engels doe? Omdat het lijkt dat de ontwikkelingen binnen het Nederlandse winkellandschap zich in toenemende mate laten bepalen door de ontwikkelingen in de Verenigde Staten en daar spreken de meeste mensen nu eenmaal Engels.
Vorige week werd mij door een winkelketen gevraagd mijn visie op de entertainmentbranche te geven en dan met name gericht op de rol van de winkel. Ik verwacht dat er drie mogelijkheden zijn om als winkel meerwaarde, lees omzet te behouden. In de eerste plaats zijn daar de destination stores, dat zijn de winkels zoals ik die vorige week beschreef, zoals boekhandel de Vries. Een ander treffend voorbeeld van destination stores zijn de Game Mania winkels in Nederland en Vlaanderen. Omdat mensen van heinde en verre naar die winkels trekken, is het niet nodig om op A-locaties te gaan zitten, Game Mania winkels vindt je dus zelfs op industrieterreinen. Daar waar de huren laag zijn, kun je veel vierkante meters gebruiken om aan je beleving vorm te geven, je onderscheidt je door je assortiment.
Dan zijn er de convenience-stores. Voorbeelden van convenience-stores zijn Albert Heijn, maar ook de Ako-vestigingen op de stations. Er gaan maar weinig mensen voor de lol naar de AKO, dat is nou typisch een winkel waar je inrent, aankoopt en weer uitsprint. In een dergelijke winkel met hele dure vierkante meters moet je je richten op bestsellers.
Tot slot zijn er de webwinkels, die onderscheiden zich door assortiment en gemak waarmee kan worden aangeschaft. Je kunt er alles vinden en je hebt het binnen een dag in huis. Maar het is heel lastig om onderscheidend te zijn op het web. Dat ben je eigenlijk alleen maar door omvang, een voorsprong zoals die van Bol is niet eenvoudig vast te houden.
Zie hier alle soorten van winkels waarmee je de oorlog (lees de crisis) kunt winnen. In dat licht is de verkoop door ECI van haar winkels een briljante zet. Je kunt natuurlijk besluiten die winkels om te vormen tot hetzij convenience, hetzij destination stores, maar beide keuzes dwingen tot grote investeringen, niet alleen in verbouwingen, maar ook in marketing. Door de winkels te verkopen, houdt ECI niet alleen geld in kas, maar krijgt het er zelfs geld bij. En als ECI niet voor fysieke winkels kiest, dan mag u drie keer raden waar het geld naar toe gaat. Ook al denken Caroline Damwijk en Hans Gelauff van niet, ik denk dat Bol.com haar borst nat kan maken.
| Eten met boeken | 31-1-2011 |
Een pakkend initiatief van boekhandel De Vries, eten met boeken. Zal niet helemaal toevallig zijn dat er bij De Vries gedacht wordt over de combinatie tussen boeken en eten, toevallig drijft de man van de baas een succesvol restaurant op het strand van Zandvoort.
Wat er zo mooi aan is, is dat het laat zien dat je als winkel kunt scoren met...
Wat er zo mooi aan is, is dat het laat zien dat je als winkel kunt scoren met...
Een pakkend initiatief van boekhandel De Vries, eten met boeken. Zal niet helemaal toevallig zijn dat er bij De Vries gedacht wordt over de combinatie tussen boeken en eten, toevallig drijft de man van de baas een succesvol restaurant op het strand van Zandvoort.
Wat er zo mooi aan is, is dat het laat zien dat je als winkel kunt scoren met datgene wat de winkel uniek maakt, namelijk je locale functie. Op inhoud alleen gaat een winkel het vandaag de dag niet meer redden. Immers de inhoud is overal heel gemakkelijk verkrijgbaar. Ik heb de inhoud met een paar muisklikken in huis, zonder dat ik de deur uit hoef. Dat is dus voor mij niet de reden om naar de boekhandel te gaan.
Waar het gaat om het advies kun je scoren, maar ook dat is niet alleen zaligmakend. In de eerste plaats niet omdat je ook online advies kunt krijgen, je bent dus niet uniek als winkel met die functie. In de tweede plaats omdat er maar al te veel winkels zijn waar je überhaupt niet terecht kunt voor advies. Als er verkopers in een winkel rond lopen die zelf geen flauw idee hebben van wat ze verkopen, dan bindt dat de klant niet echt.
Het is de kreet van de hedendaagse digitale revolutie. Het gaat om context, niet om content. Wat de consument wil is een plek waar hij het naar zijn zin kan hebben. Met een naar woord, wordt dat ook wel “beleving”genoemd. En als er iets een “beleving”is, dan is dat dineren met gelijkgestemden. Liefst gelijkgestemden die dan ook nog uit je buurt komen, zodat je nog eens met ze af kunt spreken. Tegelijkertijd koppel je die prettige ervaring aan jouw boekhandel.
En last but not least (uit de berichtgeving blijkt dat dat nog niet gelukt is) kun je er gewoon geld mee verdienen. Je kunt marge maken op het diner en wat belangrijker is, je kunt jouw product onder de aandacht brengen. Een speciaal samengesteld pakket van boeken, gecombineerd met een mooie fles wijn, doet wonderen.
Helaas alleen dat dan de wet op de vaste boekenprijs je in de weg kan zitten, als je er een mooie actie van zou willen maken. Je mag toch hopen dat in het boekenvak het besef door gaat dringen dat deze wet volkomen achterhaald is. Digitale producten onder een vaste prijs scharen schiet natuurlijk al helemaal niet op, wat het betekent om prijzen kunstmatig hoog te houden, weten we uit de muziekbranche. Probeer vooral je klant en de markt niet op te voeden, zij kiezen hun eigen weg wel.
Kortom boekhandelaren van Nederland, kijk om je heen. Bepaal wat jij kunt doen om juist jouw winkel tot een plek te maken waar mensen graag komen. En dat hoeft niet een diner te zijn hè, even voor de goede orde. Het opzetten van een koek en zopie als het vriest is ook een manier. Een ding kunnen we zien aan het initiatief van De Vries. Daar vriest het niet, maar is het voorjaar.
Wat er zo mooi aan is, is dat het laat zien dat je als winkel kunt scoren met datgene wat de winkel uniek maakt, namelijk je locale functie. Op inhoud alleen gaat een winkel het vandaag de dag niet meer redden. Immers de inhoud is overal heel gemakkelijk verkrijgbaar. Ik heb de inhoud met een paar muisklikken in huis, zonder dat ik de deur uit hoef. Dat is dus voor mij niet de reden om naar de boekhandel te gaan.
Waar het gaat om het advies kun je scoren, maar ook dat is niet alleen zaligmakend. In de eerste plaats niet omdat je ook online advies kunt krijgen, je bent dus niet uniek als winkel met die functie. In de tweede plaats omdat er maar al te veel winkels zijn waar je überhaupt niet terecht kunt voor advies. Als er verkopers in een winkel rond lopen die zelf geen flauw idee hebben van wat ze verkopen, dan bindt dat de klant niet echt.
Het is de kreet van de hedendaagse digitale revolutie. Het gaat om context, niet om content. Wat de consument wil is een plek waar hij het naar zijn zin kan hebben. Met een naar woord, wordt dat ook wel “beleving”genoemd. En als er iets een “beleving”is, dan is dat dineren met gelijkgestemden. Liefst gelijkgestemden die dan ook nog uit je buurt komen, zodat je nog eens met ze af kunt spreken. Tegelijkertijd koppel je die prettige ervaring aan jouw boekhandel.
En last but not least (uit de berichtgeving blijkt dat dat nog niet gelukt is) kun je er gewoon geld mee verdienen. Je kunt marge maken op het diner en wat belangrijker is, je kunt jouw product onder de aandacht brengen. Een speciaal samengesteld pakket van boeken, gecombineerd met een mooie fles wijn, doet wonderen.
Helaas alleen dat dan de wet op de vaste boekenprijs je in de weg kan zitten, als je er een mooie actie van zou willen maken. Je mag toch hopen dat in het boekenvak het besef door gaat dringen dat deze wet volkomen achterhaald is. Digitale producten onder een vaste prijs scharen schiet natuurlijk al helemaal niet op, wat het betekent om prijzen kunstmatig hoog te houden, weten we uit de muziekbranche. Probeer vooral je klant en de markt niet op te voeden, zij kiezen hun eigen weg wel.
Kortom boekhandelaren van Nederland, kijk om je heen. Bepaal wat jij kunt doen om juist jouw winkel tot een plek te maken waar mensen graag komen. En dat hoeft niet een diner te zijn hè, even voor de goede orde. Het opzetten van een koek en zopie als het vriest is ook een manier. Een ding kunnen we zien aan het initiatief van De Vries. Daar vriest het niet, maar is het voorjaar.
| The rule of the Americas / Boekblad | 22-1-2011 |
Zoals we weten was vroeger alles beter. Als je een land wilde veroveren, dan trok je gewoon met een leger over de grens, vermoordde de mannen en verkrachtte de vrouwen, dat waren nog eens tijden.
Vandaag de dag gaat het er heel anders aan toe. Men neme het voorbeeld Wikileaks. Ook al is Wikileaks een Zweeds initiatief, de reactie is Amerikaans....
Vandaag de dag gaat het er heel anders aan toe. Men neme het voorbeeld Wikileaks. Ook al is Wikileaks een Zweeds initiatief, de reactie is Amerikaans....
Zoals we weten was vroeger alles beter. Als je een land wilde veroveren, dan trok je gewoon met een leger over de grens, vermoordde de mannen en verkrachtte de vrouwen, dat waren nog eens tijden.
Vandaag de dag gaat het er heel anders aan toe. Men neme het voorbeeld Wikileaks. Ook al is Wikileaks een Zweeds initiatief, de reactie is Amerikaans. Vanzelfsprekend reageert de Amerikaanse overheid op een actie als deze. Ik vind het ook niet leuk als mijn brieven voor iedereen toegankelijk worden gemaakt, maar daar doel ik niet op. De reactie van VISA en Mastercard is ontstellend en omvangrijk. Het wordt Wikileaks simpelweg onmogelijk gemaakt om te functioneren doordat de Amerikaanse creditcardmaatschappijen die samen ongeveer 90% van het digitale bancaire verkeer beheren, hen simpelweg van het betalingsverkeer uitsluiten. Daar is geen rechterlijk vonnis of democratische besluitvorming aan te pas gekomen.
Ook in de mediawereld geldt the rule of the Americas. We zijn nog maar nauwelijks bekomen van de schok dat Google simpelweg besluit zonder enig overleg, alle beschikbare boeken te digitaliseren en via Internet beschikbaar te maken. Ze zijn dan weliswaar zo vriendelijk geweest om aan te bieden de aldus gerealiseerde illegale inkomsten te delen met auteurs en uitgevers, maar ook hier geen rechter, geen politiek. De wereld wordt eenvoudigweg veranderd doordat een groot Amerikaans bedrijf dat wil.
Vorige week werd het geplaagde uitgeverswereldje, wederom opgeschrikt. Deze keer door de (wederom Amerikaanse) onderneming Apple. Apple heeft eerst de trend gezet in de muziekbranche. Wereldwijd geldt voor de legale digitale download nu de norm van ongeveer 1 euro of 1 dollar. En nu verovert Apple stormenderwijs ook de aanpalende mediamarkten, met als klap op de vuurpijl de Nederlandse krantenmarkt. Nederland kent nu eenmaal het typische model dat veel kranten op abonnement geleverd worden bij de consument. En prompt besluit Apple als voorwaarde voor het gebruik van hun apps te stellen dat elk verkeer via hen moet en dat daarover dus voortaan fijn die 30% moet worden afgerekend, die Apple consequent rekent. Voor Nederlandse krantenbedrijven onmogelijk.
Ik heb al meer van dit soort acties voorbij zien komen van Apple. Zo maakt zij het ook aan andere partijen die een app laten maken onmogelijk om het Apple-loket te passeren. Als je een app maakt en je sluist de transacties naar jezelf in plaats van via Apple, dan krijg je simpelweg geen autorisatie van Apple en dus kiezen bedrijven eieren voor hun geld. In Nederland wordt de dienst uitgemaakt door het Amerikaanse Google, door creditcardmaatschappijen, door Apple en door Microsoft. Ook in Nederland geldt de rule of the Americas.
Vandaag de dag gaat het er heel anders aan toe. Men neme het voorbeeld Wikileaks. Ook al is Wikileaks een Zweeds initiatief, de reactie is Amerikaans. Vanzelfsprekend reageert de Amerikaanse overheid op een actie als deze. Ik vind het ook niet leuk als mijn brieven voor iedereen toegankelijk worden gemaakt, maar daar doel ik niet op. De reactie van VISA en Mastercard is ontstellend en omvangrijk. Het wordt Wikileaks simpelweg onmogelijk gemaakt om te functioneren doordat de Amerikaanse creditcardmaatschappijen die samen ongeveer 90% van het digitale bancaire verkeer beheren, hen simpelweg van het betalingsverkeer uitsluiten. Daar is geen rechterlijk vonnis of democratische besluitvorming aan te pas gekomen.
Ook in de mediawereld geldt the rule of the Americas. We zijn nog maar nauwelijks bekomen van de schok dat Google simpelweg besluit zonder enig overleg, alle beschikbare boeken te digitaliseren en via Internet beschikbaar te maken. Ze zijn dan weliswaar zo vriendelijk geweest om aan te bieden de aldus gerealiseerde illegale inkomsten te delen met auteurs en uitgevers, maar ook hier geen rechter, geen politiek. De wereld wordt eenvoudigweg veranderd doordat een groot Amerikaans bedrijf dat wil.
Vorige week werd het geplaagde uitgeverswereldje, wederom opgeschrikt. Deze keer door de (wederom Amerikaanse) onderneming Apple. Apple heeft eerst de trend gezet in de muziekbranche. Wereldwijd geldt voor de legale digitale download nu de norm van ongeveer 1 euro of 1 dollar. En nu verovert Apple stormenderwijs ook de aanpalende mediamarkten, met als klap op de vuurpijl de Nederlandse krantenmarkt. Nederland kent nu eenmaal het typische model dat veel kranten op abonnement geleverd worden bij de consument. En prompt besluit Apple als voorwaarde voor het gebruik van hun apps te stellen dat elk verkeer via hen moet en dat daarover dus voortaan fijn die 30% moet worden afgerekend, die Apple consequent rekent. Voor Nederlandse krantenbedrijven onmogelijk.
Ik heb al meer van dit soort acties voorbij zien komen van Apple. Zo maakt zij het ook aan andere partijen die een app laten maken onmogelijk om het Apple-loket te passeren. Als je een app maakt en je sluist de transacties naar jezelf in plaats van via Apple, dan krijg je simpelweg geen autorisatie van Apple en dus kiezen bedrijven eieren voor hun geld. In Nederland wordt de dienst uitgemaakt door het Amerikaanse Google, door creditcardmaatschappijen, door Apple en door Microsoft. Ook in Nederland geldt de rule of the Americas.
| De prijs van het ebook | 17-1-2011 |
Heftige discussie op Boekblad over de prijsstelling van het ebook. Marc Gisbers verwijt degenen die reageren terecht dat men niet zo maar wat moet roepen. Jammer is alleen dat hij vervolgens zelf maar wat gaat roepen.
Volgens mij blijft een handig uitgangspunt “de schrijver” en het doel “de lezer”. Daartussen overleven slechts diegenen die...
Volgens mij blijft een handig uitgangspunt “de schrijver” en het doel “de lezer”. Daartussen overleven slechts diegenen die...
Heftige discussie op Boekblad over de prijsstelling van het ebook. Marc Gisbers verwijt degenen die reageren terecht dat men niet zo maar wat moet roepen. Jammer is alleen dat hij vervolgens zelf maar wat gaat roepen.
Volgens mij blijft een handig uitgangspunt “de schrijver” en het doel “de lezer”. Daartussen overleven slechts diegenen die toegevoegde waarde bieden. Als dat toevallig een uitgever of boekverkoper is fine. Als dat echter de slijterij op de hoek (striking back) of Vodafone blijkt te zijn ook goed. De oude uitgeverij en de oude boekhandel zijn slechts dan relevant als ze toegevoegde waarde (blijven) bieden.
Dan de discussie op een ander niveau. De schrijver heeft een verhaal. Dat verhaal werd tot voor kort slechts op papier aangeboden, nu is daar de digitale optie bij gekomen. Er is dus iets bij en dat is winst. Hoe het zit met de perceptie en het verdienmodel rond print zit weten we wel, herstel wisten we wel. Hoe dat zit met ebooks weten we nog niet. En aangezien we wat dat betreft nog in het duister tasten is het niet handig om (verontwaardigd) uit te gaan van wat geldt in de oude wereld en ieder die voorstelt daar van af te wijken neer te schieten.
Wellicht handig om te kijken naar ervaringen in de digitale muziekindustrie. Daar blijkt digitaal een extra vehikel naar de maker te zijn. Een extra marketinginstrument dat vooral via social media kan worden ingezet (I like). Een ebook is een heel ander vehikel, voor dezelfde inhoud, dan een gedrukt boek, waarom dan toch die vergelijking? In de muziekindustrie weet men in ieder geval nu dat de prijs hoog houden, piraterij in de hand werkt en dan verdien je straks helemaal niets meer in plaats van 4,99.
Het ebook is niet het pbook en dus is een frisse benadering van deze nieuwe mogelijkheid een kans in plaats van een probleem. Adapt or die is het adagium gebleken in de muziekindustrie. En nog een tip, zo lang uitgevers hier in Nederland niet het agentuurmodel (zoals in de VS) omarmen, hebben uitgevers geen sikkepit te zeggen over de verkoopprijs, dat is aan de verkoper (al dan niet de oude boekhandel).
Volgens mij blijft een handig uitgangspunt “de schrijver” en het doel “de lezer”. Daartussen overleven slechts diegenen die toegevoegde waarde bieden. Als dat toevallig een uitgever of boekverkoper is fine. Als dat echter de slijterij op de hoek (striking back) of Vodafone blijkt te zijn ook goed. De oude uitgeverij en de oude boekhandel zijn slechts dan relevant als ze toegevoegde waarde (blijven) bieden.
Dan de discussie op een ander niveau. De schrijver heeft een verhaal. Dat verhaal werd tot voor kort slechts op papier aangeboden, nu is daar de digitale optie bij gekomen. Er is dus iets bij en dat is winst. Hoe het zit met de perceptie en het verdienmodel rond print zit weten we wel, herstel wisten we wel. Hoe dat zit met ebooks weten we nog niet. En aangezien we wat dat betreft nog in het duister tasten is het niet handig om (verontwaardigd) uit te gaan van wat geldt in de oude wereld en ieder die voorstelt daar van af te wijken neer te schieten.
Wellicht handig om te kijken naar ervaringen in de digitale muziekindustrie. Daar blijkt digitaal een extra vehikel naar de maker te zijn. Een extra marketinginstrument dat vooral via social media kan worden ingezet (I like). Een ebook is een heel ander vehikel, voor dezelfde inhoud, dan een gedrukt boek, waarom dan toch die vergelijking? In de muziekindustrie weet men in ieder geval nu dat de prijs hoog houden, piraterij in de hand werkt en dan verdien je straks helemaal niets meer in plaats van 4,99.
Het ebook is niet het pbook en dus is een frisse benadering van deze nieuwe mogelijkheid een kans in plaats van een probleem. Adapt or die is het adagium gebleken in de muziekindustrie. En nog een tip, zo lang uitgevers hier in Nederland niet het agentuurmodel (zoals in de VS) omarmen, hebben uitgevers geen sikkepit te zeggen over de verkoopprijs, dat is aan de verkoper (al dan niet de oude boekhandel).
| Is copyright the devil? Or should we store Icebergs in the Sahara? speech at Eurosonic Noorderslag 2011 | 16-1-2011 |
If I would only find myself on Twitter and not in real life I would almost believe that copyright is just a burden, just so much dead weight. And today I have the honour to exchange ideas with you about whether this is in fact true. Is copyright the devil?
Before answering this question, I should first explain, of course, who I am, because...
Before answering this question, I should first explain, of course, who I am, because...
If I would only find myself on Twitter and not in real life I would almost believe that copyright is just a burden, just so much dead weight. And today I have the honour to exchange ideas with you about whether this is in fact true. Is copyright the devil?
Before answering this question, I should first explain, of course, who I am, because when you hear a message, it is always a good idea to realise who the messenger is. I am a lawyer specialised in copyright and active in the creative industries. In other words, I earn my money with copyright. I breathe copyright. I work for large organizations in the field of music, books and films that earn their money by exploiting copyright. So I am a lawyer working for the majors and I fully understand the side of the big earners in the world of copyright. So tell me, do you expect me to give you an objective answer to the question whether copyright is the devil, what do you think? Am I objective or not?
Let’s take it one step further. As a lawyer I also represent artists and those who challenge claims to another’s copyright. I summon collecting society´s, or bring proceedings against them before Competition Authorities. I advise people how to escape the clutches of BREIN (that our Dutch copyright police). In recent years, I have provided legal support for many initiatives launched by people who are trying to create an alternative, such as Sellaband. As a result, I see the other side of copyright exploitation in the music industry every day; this other side often results in initiatives dying an early death. So let me ask the question again. Do you expect me to tell an objective story, yes or no?
Let me first make this speech absolutely boring. What in fact is copyright? Copyright is the author’s exclusive right to exploit a work. Nobody else has that right. And rights exploited in the music industry are our subject today. Today we are talking only about the music industry, because in this industry, copyright functions or hinders creativity totally differently from the way it works in other sectors. For instance in the book business, contracts are much more balanced than in the music business, and so there are fewer conflicts. Another example, developments in the fashion industry are so fast that copying does not make sense: by definition, those who copy lay behind in this business. So let’s get back to our beloved music industry.
And what’s the excuse from those in the music industry that invoke copyright? That they are on the side of the creative, because it is the interests of the poor musician that is promoted by all collecting societies, music watchdogs such as BREIN, publishers and record companies. That sounds good, in fact it sounds almost holy, but it is bullshit. All these organizations are acting primarily in their own interests. In itself, there is nothing wrong with that. As you might gather, I also act in my own best interests, as everybody in this room does. But it is important to get the facts clear here today. These representatives act in their own interests, not in the best interests of the composer or artist or the consumer for that matter. So copyright is not about protecting creativity but about collecting money. That´s why they are called collecting societies.
In practice, composers assign their copyrights to collecting societies and publishers and grant licences to record companies for the purpose of making recordings. And so, when the dust has settled, the composers’ and artists’ place is taken over by the middlemen who represent their interests. By collecting societies, by BREIN, by Warner Music, by Sony ATV et cetera. Their priority is not protecting the author’s creation but making money off the author’s work. Copyright is not the right to copy, but the right to a creative income.
And how is this right exercised nowadays? Lets talk about the business of digital downloads. As early as 2002 there were entrepreneurs that understood that digital downloading was the new model and that the industry really had to get started with making the most of that. To sell digital downloads, parties had and have to get in touch with all cbo´s in Europe to be granted a licence for each territory. And some societies grant licences more easily than others, for which reason Spotify is available in the Netherlands but not in Germany.
After getting a deal with them parties must get an agreement with all record companies to exploit the relevant recording and performance rights. Do you know how many record companies and publishers there are in the world? Experience shows that it takes a long time to even make an appointment with anyone in the music industry in the first place, let alone reach an agreement. And then the business faces prohibitive financial requirements.
Let me illustrate this with an example. It’s a bit of a complicated one since it contains figures and maths. So I try keep it simple. We all know that thanks to iTunes, the selling price of a download is 1 euro or a dollar worldwide. In other words, you cannot ask more than 1 euro for a download, because otherwise you do not sell anything. That includes VAT; in other words, your net selling price is 83 cents. Make a mental note of this figure, your maximum net selling price is 83 cents.
Now let’s do some figuring. Collecting societies demand 10% of your selling price, with a minimum of 10 cents per track (be it somewhat lowered these days in some countries), the record companies demand at least 70% of your selling price with a minimum of 70 cents per track. We then arrive at 80 cents and then only the music industry is paid. Remember your maximum selling price of 83 cents? So you bought something for 80 cts and you can not sell it for more than 83 cts. You now have 3 cts per track to work with. You have to pay the operating costs of the entire organization. The software, the office organization, the web application, maintenance, distribution (bandwidth costs) and then you have to make a profit, too. In this example, you are absolutely certain to suffer a loss on each and every track you sell. And that is even before you have paid your staff and yourself. This is exactly why even iTunes is not profitable.
And if all these parties have granted permission, which will be even more time-consuming than your whole business plan, you are often supposed to pay in advance, too, so you will be bankrupt even before you have properly started. It used to work like this. Anyone at the gate of the music industry had to pay advances, so having a deal with the majors would mean to pay 200.000 euro up front. These advances were not returnable and only recoupable within the first year. So if you would not sell enough tracks, your money would be gone. Don’t think I’m only talking about the majors here. Some Indies behaved even worse. They would charge you a fixed fee up front for any right to a download whether sold or not.
For anyone familiar with normal figures in the music industry, these figures are ridiculous. A normal album that would cost 18 euro in the store is sold to retailers for about 10 Euros. So retail has a healthy margin to work with. And amongst themselves the prices are even lower. If a record company wants to clear the right of a track for a compilation album it would be charged 5 cents per track, for a number one hit, max 15 cents. So one record company charging another one for max 15 cents per track. Remember the figures. If a retailer wants to sell a physical compilation cd, he would have to pay 10 Euros and with a normal price of 18 Euros would have enough margins to work with, to even lower the net selling price. If however a retailer in the example above would want to sell a digital download, he would be charged 80 cts at least with a maximum selling price of 83 cents. And that is, I repeat, why even iTunes isn’t a viable business model in itself.
So what happened here? By invoking copyright, these parties have succeeded in obstructing developments in digital music exploitation in this way for years now. For this reason, music consumption has gone its own way. People thought: if we cannot do it legal, let’s do it illegal. And this is how Napster, Kazaa, Mininova, and Piratebay were created and apparently, this exploitation satisfied a need that the music industry failed to respond to. And as a result, the big wigs in the record industry and the societies of this world sit with their fat asses on a big pile of content while this content is creeping outward under their own weight, becomes fluid and is dispersed all over the place beneath them. But it is to no avail to the industry itself.
Imagine all the music in the world as one large iceberg. This iceberg is guarded by the music industry. If you want a chunk out of it, you must buy it. But they made a big mistake; they are desperately trying to store this iceberg in the Sahara and refuse to tow it to a safer place. They might even think that it’s too expensive to tow the iceberg all the way up to the poles. The tragedy is that the industry is not even aware that the iceberg melts, so what they are trying to sell is slipping away and is freely admissible as plain and simple water. So on the Internet music is available like water, entirely free, but, unfortunately, illegal.
And here the execution of copyright kicks in. Has copyright been an exclusive property right until now? I propose that we replace it with the right to a creative income. The creative who communicates his work to the public or reproduces it must be paid for it, but there will be a different point of departure. Let’s not longer require from all parties to ask for prior permission, but make it possible to just exploit music and pay a fee for that afterwards.
What should we agree about?
· From now on, we will prohibit the industry from charging minimum fees.
· Copyrights will only be paid as long as revenues allow it and always afterwards.
· Allow new initiatives a starting-up period.
· Use a royalty or a subscription model.
· Award initiatives like Spotify the Nobel Prize.
If we reach agreement on this, we will be able to enjoy music legally at last.
Let’s wrap it up. The current copyright system is ok in most cases, but the underlying idea does not work for digital music. Remember that copyright is not there to protect the creative but to earn a creative income. It turns out that a copyright system based on exclusive rights and prior permission is not effective at all on the Internet.
Let me finish.. Let us make sure that in the future music copyright will no longer be a right to intellectual property but a right to creative income. You always have permission, provided that you pay a reasonable fee afterwards. What we need is play now and pay later.And please industry, remove this iceberg from the Sahara.
Eurosonic Noorderslag 2011
Before answering this question, I should first explain, of course, who I am, because when you hear a message, it is always a good idea to realise who the messenger is. I am a lawyer specialised in copyright and active in the creative industries. In other words, I earn my money with copyright. I breathe copyright. I work for large organizations in the field of music, books and films that earn their money by exploiting copyright. So I am a lawyer working for the majors and I fully understand the side of the big earners in the world of copyright. So tell me, do you expect me to give you an objective answer to the question whether copyright is the devil, what do you think? Am I objective or not?
Let’s take it one step further. As a lawyer I also represent artists and those who challenge claims to another’s copyright. I summon collecting society´s, or bring proceedings against them before Competition Authorities. I advise people how to escape the clutches of BREIN (that our Dutch copyright police). In recent years, I have provided legal support for many initiatives launched by people who are trying to create an alternative, such as Sellaband. As a result, I see the other side of copyright exploitation in the music industry every day; this other side often results in initiatives dying an early death. So let me ask the question again. Do you expect me to tell an objective story, yes or no?
Let me first make this speech absolutely boring. What in fact is copyright? Copyright is the author’s exclusive right to exploit a work. Nobody else has that right. And rights exploited in the music industry are our subject today. Today we are talking only about the music industry, because in this industry, copyright functions or hinders creativity totally differently from the way it works in other sectors. For instance in the book business, contracts are much more balanced than in the music business, and so there are fewer conflicts. Another example, developments in the fashion industry are so fast that copying does not make sense: by definition, those who copy lay behind in this business. So let’s get back to our beloved music industry.
And what’s the excuse from those in the music industry that invoke copyright? That they are on the side of the creative, because it is the interests of the poor musician that is promoted by all collecting societies, music watchdogs such as BREIN, publishers and record companies. That sounds good, in fact it sounds almost holy, but it is bullshit. All these organizations are acting primarily in their own interests. In itself, there is nothing wrong with that. As you might gather, I also act in my own best interests, as everybody in this room does. But it is important to get the facts clear here today. These representatives act in their own interests, not in the best interests of the composer or artist or the consumer for that matter. So copyright is not about protecting creativity but about collecting money. That´s why they are called collecting societies.
In practice, composers assign their copyrights to collecting societies and publishers and grant licences to record companies for the purpose of making recordings. And so, when the dust has settled, the composers’ and artists’ place is taken over by the middlemen who represent their interests. By collecting societies, by BREIN, by Warner Music, by Sony ATV et cetera. Their priority is not protecting the author’s creation but making money off the author’s work. Copyright is not the right to copy, but the right to a creative income.
And how is this right exercised nowadays? Lets talk about the business of digital downloads. As early as 2002 there were entrepreneurs that understood that digital downloading was the new model and that the industry really had to get started with making the most of that. To sell digital downloads, parties had and have to get in touch with all cbo´s in Europe to be granted a licence for each territory. And some societies grant licences more easily than others, for which reason Spotify is available in the Netherlands but not in Germany.
After getting a deal with them parties must get an agreement with all record companies to exploit the relevant recording and performance rights. Do you know how many record companies and publishers there are in the world? Experience shows that it takes a long time to even make an appointment with anyone in the music industry in the first place, let alone reach an agreement. And then the business faces prohibitive financial requirements.
Let me illustrate this with an example. It’s a bit of a complicated one since it contains figures and maths. So I try keep it simple. We all know that thanks to iTunes, the selling price of a download is 1 euro or a dollar worldwide. In other words, you cannot ask more than 1 euro for a download, because otherwise you do not sell anything. That includes VAT; in other words, your net selling price is 83 cents. Make a mental note of this figure, your maximum net selling price is 83 cents.
Now let’s do some figuring. Collecting societies demand 10% of your selling price, with a minimum of 10 cents per track (be it somewhat lowered these days in some countries), the record companies demand at least 70% of your selling price with a minimum of 70 cents per track. We then arrive at 80 cents and then only the music industry is paid. Remember your maximum selling price of 83 cents? So you bought something for 80 cts and you can not sell it for more than 83 cts. You now have 3 cts per track to work with. You have to pay the operating costs of the entire organization. The software, the office organization, the web application, maintenance, distribution (bandwidth costs) and then you have to make a profit, too. In this example, you are absolutely certain to suffer a loss on each and every track you sell. And that is even before you have paid your staff and yourself. This is exactly why even iTunes is not profitable.
And if all these parties have granted permission, which will be even more time-consuming than your whole business plan, you are often supposed to pay in advance, too, so you will be bankrupt even before you have properly started. It used to work like this. Anyone at the gate of the music industry had to pay advances, so having a deal with the majors would mean to pay 200.000 euro up front. These advances were not returnable and only recoupable within the first year. So if you would not sell enough tracks, your money would be gone. Don’t think I’m only talking about the majors here. Some Indies behaved even worse. They would charge you a fixed fee up front for any right to a download whether sold or not.
For anyone familiar with normal figures in the music industry, these figures are ridiculous. A normal album that would cost 18 euro in the store is sold to retailers for about 10 Euros. So retail has a healthy margin to work with. And amongst themselves the prices are even lower. If a record company wants to clear the right of a track for a compilation album it would be charged 5 cents per track, for a number one hit, max 15 cents. So one record company charging another one for max 15 cents per track. Remember the figures. If a retailer wants to sell a physical compilation cd, he would have to pay 10 Euros and with a normal price of 18 Euros would have enough margins to work with, to even lower the net selling price. If however a retailer in the example above would want to sell a digital download, he would be charged 80 cts at least with a maximum selling price of 83 cents. And that is, I repeat, why even iTunes isn’t a viable business model in itself.
So what happened here? By invoking copyright, these parties have succeeded in obstructing developments in digital music exploitation in this way for years now. For this reason, music consumption has gone its own way. People thought: if we cannot do it legal, let’s do it illegal. And this is how Napster, Kazaa, Mininova, and Piratebay were created and apparently, this exploitation satisfied a need that the music industry failed to respond to. And as a result, the big wigs in the record industry and the societies of this world sit with their fat asses on a big pile of content while this content is creeping outward under their own weight, becomes fluid and is dispersed all over the place beneath them. But it is to no avail to the industry itself.
Imagine all the music in the world as one large iceberg. This iceberg is guarded by the music industry. If you want a chunk out of it, you must buy it. But they made a big mistake; they are desperately trying to store this iceberg in the Sahara and refuse to tow it to a safer place. They might even think that it’s too expensive to tow the iceberg all the way up to the poles. The tragedy is that the industry is not even aware that the iceberg melts, so what they are trying to sell is slipping away and is freely admissible as plain and simple water. So on the Internet music is available like water, entirely free, but, unfortunately, illegal.
And here the execution of copyright kicks in. Has copyright been an exclusive property right until now? I propose that we replace it with the right to a creative income. The creative who communicates his work to the public or reproduces it must be paid for it, but there will be a different point of departure. Let’s not longer require from all parties to ask for prior permission, but make it possible to just exploit music and pay a fee for that afterwards.
What should we agree about?
· From now on, we will prohibit the industry from charging minimum fees.
· Copyrights will only be paid as long as revenues allow it and always afterwards.
· Allow new initiatives a starting-up period.
· Use a royalty or a subscription model.
· Award initiatives like Spotify the Nobel Prize.
If we reach agreement on this, we will be able to enjoy music legally at last.
Let’s wrap it up. The current copyright system is ok in most cases, but the underlying idea does not work for digital music. Remember that copyright is not there to protect the creative but to earn a creative income. It turns out that a copyright system based on exclusive rights and prior permission is not effective at all on the Internet.
Let me finish.. Let us make sure that in the future music copyright will no longer be a right to intellectual property but a right to creative income. You always have permission, provided that you pay a reasonable fee afterwards. What we need is play now and pay later.And please industry, remove this iceberg from the Sahara.
Eurosonic Noorderslag 2011
| Kalm aan (Boekblad) | 8-1-2011 |
Digitaal lezen is hot! Digitaal lezen is uit. Kranten moeten digitaal! Mensen kopen straks geen boeken meer. De voorspellingen en conclusies buitelen over elkaar heen. Maar niemand die het weet.
Talloze “voorlopers” melden dat de branche toch zo ontzetten achterloopt. We moeten aan de tablet, aan de ereader (welke dan?), aan de iPad (of de...
Talloze “voorlopers” melden dat de branche toch zo ontzetten achterloopt. We moeten aan de tablet, aan de ereader (welke dan?), aan de iPad (of de...
Digitaal lezen is hot! Digitaal lezen is uit. Kranten moeten digitaal! Mensen kopen straks geen boeken meer. De voorspellingen en conclusies buitelen over elkaar heen. Maar niemand die het weet.
Talloze “voorlopers” melden dat de branche toch zo ontzetten achterloopt. We moeten aan de tablet, aan de ereader (welke dan?), aan de iPad (of de Samsung Tablet?), aan consumeren in de cloud. Maar is iedereen dan al weer vergeten dat tien jaar geleden vele bedrijven op de fles gingen ook al investeerden ze intens in de internetbubbel. Doet World Online nog een belletje rinkelen en weet u nog dat de makers van ereader iRex failliet gingen? Je kunt nu heel hard roepen dat Twitter de toekomst heeft, maar dat had Video 2000 ook. Of dat straks niemand meer zonder Facebook kan, maar vijf jaar geleden heette Facebook MySpace en daar worden mensen nu ontslagen. En aan een beursgang van Facebook zal alleen Goldman Sachs geld verdienen.
Domweg digitaliseren is niet het antwoord. Het enige wat essentieel lijkt is of er waarde wordt toegevoegd. En of je product of dienst geschikt is voor digitalisering. Zo vind ik het persoonlijk hilarisch dat mijn bakker uitgebreid reclame maakt voor het feit dat hij een website heeft. Een bakker met een website, wat moet ik daar mee? Ik wil geen digitaal brood downloaden. Ik wil een mooie winkel waar het lekker ruikt, met aardige mensen in de bediening en vooral lekker brood. Internet voor bakkers is bullshit.
En wat er gaat aanslaan? Dat zal zich langzaam uitkristalliseren. De verkoop van landelijke kranten (print) neemt toe! De CD-verkoop in de VS is in 2010 met 20% afgenomen. De verkoop van ebooks in de VS is zo sterk toegenomen in 2010 dat zij de neergang in de verkoop van fysieke boeken ruimschoots compenseert. AKO komt met een tijdschriften app die succesvol lijkt hetgeen volgens de hoofdredacteur van Boekblad `bewijst`dat er een duidelijke behoefte bestaat bij consumenten om tijdschriften digitaal te lezen. 2 weken later valt in hetzelfde Boekblad te lezen dat verkoop van Amerikaanse iPad magazines aan het afnemen is. Tja, en hoe verklaren we dat? De duiding is nu iets voorzichtiger: “het ligt voor de hand dat het nieuwtje er wel af is”. Na twee weken?
Conclusies trekken is echt prematuur. Het is verleidelijk te denken dat digitalisering het antwoord is op alle slecht functionerende businessmodellen, maar zou dat echt zo zijn? Het is belangrijk om te zien dat er meer mogelijkheden zijn gekomen, maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen alle mogelijkheden ook moet gaan benutten. Leer van de muziekindustrie. Digitalisering is daar het toverwoord, maar er heeft nog nooit iemand een stuiver verdiend aan digitaal downloaden. Wat u vooral in dit tijdsgewricht zult moeten doen is uw verstand gebruiken. En ja, dat is inderdaad heel anders dan vroeger.
Talloze “voorlopers” melden dat de branche toch zo ontzetten achterloopt. We moeten aan de tablet, aan de ereader (welke dan?), aan de iPad (of de Samsung Tablet?), aan consumeren in de cloud. Maar is iedereen dan al weer vergeten dat tien jaar geleden vele bedrijven op de fles gingen ook al investeerden ze intens in de internetbubbel. Doet World Online nog een belletje rinkelen en weet u nog dat de makers van ereader iRex failliet gingen? Je kunt nu heel hard roepen dat Twitter de toekomst heeft, maar dat had Video 2000 ook. Of dat straks niemand meer zonder Facebook kan, maar vijf jaar geleden heette Facebook MySpace en daar worden mensen nu ontslagen. En aan een beursgang van Facebook zal alleen Goldman Sachs geld verdienen.
Domweg digitaliseren is niet het antwoord. Het enige wat essentieel lijkt is of er waarde wordt toegevoegd. En of je product of dienst geschikt is voor digitalisering. Zo vind ik het persoonlijk hilarisch dat mijn bakker uitgebreid reclame maakt voor het feit dat hij een website heeft. Een bakker met een website, wat moet ik daar mee? Ik wil geen digitaal brood downloaden. Ik wil een mooie winkel waar het lekker ruikt, met aardige mensen in de bediening en vooral lekker brood. Internet voor bakkers is bullshit.
En wat er gaat aanslaan? Dat zal zich langzaam uitkristalliseren. De verkoop van landelijke kranten (print) neemt toe! De CD-verkoop in de VS is in 2010 met 20% afgenomen. De verkoop van ebooks in de VS is zo sterk toegenomen in 2010 dat zij de neergang in de verkoop van fysieke boeken ruimschoots compenseert. AKO komt met een tijdschriften app die succesvol lijkt hetgeen volgens de hoofdredacteur van Boekblad `bewijst`dat er een duidelijke behoefte bestaat bij consumenten om tijdschriften digitaal te lezen. 2 weken later valt in hetzelfde Boekblad te lezen dat verkoop van Amerikaanse iPad magazines aan het afnemen is. Tja, en hoe verklaren we dat? De duiding is nu iets voorzichtiger: “het ligt voor de hand dat het nieuwtje er wel af is”. Na twee weken?
Conclusies trekken is echt prematuur. Het is verleidelijk te denken dat digitalisering het antwoord is op alle slecht functionerende businessmodellen, maar zou dat echt zo zijn? Het is belangrijk om te zien dat er meer mogelijkheden zijn gekomen, maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen alle mogelijkheden ook moet gaan benutten. Leer van de muziekindustrie. Digitalisering is daar het toverwoord, maar er heeft nog nooit iemand een stuiver verdiend aan digitaal downloaden. Wat u vooral in dit tijdsgewricht zult moeten doen is uw verstand gebruiken. En ja, dat is inderdaad heel anders dan vroeger.
| Middlemen | 31-12-2010 |
Wie verlegen zit om een discussie moet zich toch echt even aanmelden bij Twitter. Daar ontspon zich een paar dagen geleden een discussie over de vraag of middlemen nog wel nodig zijn? Is het niet veeleer zo dat met gebruikmaking van Internet en vooral social media de artiest/schrijver rechtstreeks met zijn luisteraar/lezer kan communiceren. Ja...
Wie verlegen zit om een discussie moet zich toch echt even aanmelden bij Twitter. Daar ontspon zich een paar dagen geleden een discussie over de vraag of middlemen nog wel nodig zijn? Is het niet veeleer zo dat met gebruikmaking van Internet en vooral social media de artiest/schrijver rechtstreeks met zijn luisteraar/lezer kan communiceren. Ja en nee.
Laat ik beginnen met wat voor mij een absolute zekerheid is. De gemiddelde creatief vindt de gemiddelde consument niet zonder hulp. Ik kan luidkeels op Internet gaan roepen dat u mijn boek moet lezen omdat ik het zeg, maar dat zal geen zoden aan de dijk zetten. Slechts in de middeleeuwen was het mogelijk dat de rondreizende bard rechtstreeks musiceerde voor zijn luisteraars en daarna is de afstand door boekdrukkunst en opnamemogelijkheid alleen maar groter geworden.
Noem het boekdrukkunst, noem het software waarmee je een e-book kunt maken, doet er niet toe. Tussen de creatief en de gebruiker staat altijd een technische tussenschakel, stap 1. Die technische tussenstap werd vroeger en nu nog bijvoorbeeld verzorgd door uitgevers en platenmaatschappijen. Klopt we kunnen het vandaag de dag ook zelf, maar dat is van alle tijden. Iedereen kon en kan zijn eigen boek drukken of plaat opnemen.
Hebben we eenmaal onze schepping technisch verveelvoudigd, dan komen we aan de volgende stap die we moeten nemen. We moeten onze waar aan de man brengen. We zullen onze schepping moeten marketen. Kunnen we dat zelf? Ja hoor, roepen voorstanders, via social media. Dat is een dom antwoord. Immers via social media iets marketen betekent een tussenschakel, of we moeten ons eigen Facebook oprichten. Dus het gebruik van social media behelst al het gebruik van middlemen. En als we dan eenmaal op Facebook ons boek willen aanprijzen, kunnen we dat dan zelf? Nee, dat kan de gemiddelde creatief niet zelf, daar heeft hij iemand voor nodig, iemand die vertrouwen in je stelt, we noemen hem uitgever.
Stel het boek of de muziek krijgt voldoende aandacht, is het dan al bij de juiste consument aangekomen? Nee. Kunnen we dat dan wel zelf? Ja, roepen de voorstanders dat doen we via onze vrienden (via social media). Immers onze vrienden kennen ons en dus weten zij als geen ander welk boek of welke muziek zij ons aan moeten raden. Fout. Natuurlijk zijn er mensen die én heel veel verstand van muziek en boeken hebben én heel veel verstand van jou. Maar dat zijn er maar heel weinig. Het overgrote deel van de mensheid laat zich bij zijn keuze leiden door experts, noem ze platenwinkels of boekverkopers (en ja daar zijn er een paar van bij gekomen zoals Bol.com, Apple, Spotify of Amazon ).
Of het nu gaat om het aanschaffen van stofzuigers of boeken, het is handig dat er mensen zijn die naar je vraag luisteren en daar het juiste product bij zoeken. Is er dan wat veranderd de laatste tijd? Ja en nee. Het aantal mogelijkheden om je waren aan de man te brengen is exponentieel gestegen. Maar wat blijft is dit, alleen kun je niets. Noem ze uitgevers of boekverkopers, noem ze Apple, noem ze Facebook of Chiel Beelen, er zijn altijd wegwijzers nodig die in het ontzagwekkende aanbod van alle dag de juiste route aanduiden. Zolang de middlemen maar zelf blijven opletten en niet domweg de platgetreden paden afwandelen, middlemen forever.
Laat ik beginnen met wat voor mij een absolute zekerheid is. De gemiddelde creatief vindt de gemiddelde consument niet zonder hulp. Ik kan luidkeels op Internet gaan roepen dat u mijn boek moet lezen omdat ik het zeg, maar dat zal geen zoden aan de dijk zetten. Slechts in de middeleeuwen was het mogelijk dat de rondreizende bard rechtstreeks musiceerde voor zijn luisteraars en daarna is de afstand door boekdrukkunst en opnamemogelijkheid alleen maar groter geworden.
Noem het boekdrukkunst, noem het software waarmee je een e-book kunt maken, doet er niet toe. Tussen de creatief en de gebruiker staat altijd een technische tussenschakel, stap 1. Die technische tussenstap werd vroeger en nu nog bijvoorbeeld verzorgd door uitgevers en platenmaatschappijen. Klopt we kunnen het vandaag de dag ook zelf, maar dat is van alle tijden. Iedereen kon en kan zijn eigen boek drukken of plaat opnemen.
Hebben we eenmaal onze schepping technisch verveelvoudigd, dan komen we aan de volgende stap die we moeten nemen. We moeten onze waar aan de man brengen. We zullen onze schepping moeten marketen. Kunnen we dat zelf? Ja hoor, roepen voorstanders, via social media. Dat is een dom antwoord. Immers via social media iets marketen betekent een tussenschakel, of we moeten ons eigen Facebook oprichten. Dus het gebruik van social media behelst al het gebruik van middlemen. En als we dan eenmaal op Facebook ons boek willen aanprijzen, kunnen we dat dan zelf? Nee, dat kan de gemiddelde creatief niet zelf, daar heeft hij iemand voor nodig, iemand die vertrouwen in je stelt, we noemen hem uitgever.
Stel het boek of de muziek krijgt voldoende aandacht, is het dan al bij de juiste consument aangekomen? Nee. Kunnen we dat dan wel zelf? Ja, roepen de voorstanders dat doen we via onze vrienden (via social media). Immers onze vrienden kennen ons en dus weten zij als geen ander welk boek of welke muziek zij ons aan moeten raden. Fout. Natuurlijk zijn er mensen die én heel veel verstand van muziek en boeken hebben én heel veel verstand van jou. Maar dat zijn er maar heel weinig. Het overgrote deel van de mensheid laat zich bij zijn keuze leiden door experts, noem ze platenwinkels of boekverkopers (en ja daar zijn er een paar van bij gekomen zoals Bol.com, Apple, Spotify of Amazon ).
Of het nu gaat om het aanschaffen van stofzuigers of boeken, het is handig dat er mensen zijn die naar je vraag luisteren en daar het juiste product bij zoeken. Is er dan wat veranderd de laatste tijd? Ja en nee. Het aantal mogelijkheden om je waren aan de man te brengen is exponentieel gestegen. Maar wat blijft is dit, alleen kun je niets. Noem ze uitgevers of boekverkopers, noem ze Apple, noem ze Facebook of Chiel Beelen, er zijn altijd wegwijzers nodig die in het ontzagwekkende aanbod van alle dag de juiste route aanduiden. Zolang de middlemen maar zelf blijven opletten en niet domweg de platgetreden paden afwandelen, middlemen forever.
| Quo vadis? | 19-12-2010 |
Er huist een stelletje sukkels in boekenland, althans als je de geluiden op Twitter en andere Internetfora beluistert. Het verwijt is dat er veel te weinig gebeurt met de mogelijkheden die Internet en digitalisering in zijn algemeenheid biedt. Het verwijt is terecht. Er wordt alom stil gezeten of (te) laat bewogen. Daardoor krijgen nieuwkomers...
Er huist een stelletje sukkels in boekenland, althans als je de geluiden op Twitter en andere Internetfora beluistert. Het verwijt is dat er veel te weinig gebeurt met de mogelijkheden die Internet en digitalisering in zijn algemeenheid biedt. Het verwijt is terecht. Er wordt alom stil gezeten of (te) laat bewogen. Daardoor krijgen nieuwkomers een kans en blijft de oude garde mokkend achter met de brokken.
Nu is stilzitten niet best als je vooruit wilt komen in het leven, maar het is probleem nu is het dat het nog altijd beter is dan heel hard de verkeerde kant op bewegen. Wie weet waar vooruit is, mag het zeggen. Zie hier het 2010-eindejaarsdilemma ten voeten uit. De "voorlopers" roepen op tot actie, de stilzitters kijken vertwijfeld om zich heen.
Maar het verwijt is ook onterecht. Er gebeurt heel veel nu, Selexyz organiseert online signeer sessies. Thieme Meulenhoff verschijnt op onderwijsbeurs zonder boeken, uitsluitend digitaal. KBb en NUV zijn in gesprek over downloadplatform voor ebooks, eLinea biedt een mix aan leesmogelijkheden voor de fervente artikelenlezer, dbnl biedt kinderboeken digitaal aan, etc. etc.
Zijn al deze initiatieven voorbestemd om eeuwigheidswaarde te krijgen? Gaat online signeren het worden? Komt het ebookplatform van de grond en zo ja, gaat dat aanslaan? Ook ik kan niet garanderen dat een specifiek initiatief zal slagen ja of nee. Ik kan slechts suggesties geven, in mijn geval ingegeven door ervaringen in muziekland. Wat daar langzamerhand duidelijk aan het worden is, is het volgende. In de digitale wereld gaat het om: brede beschikbaarheid, multi platform toepasbaarheid, gebruikersgemak, de mogelijkheid van delen en een abonnemementsmodel. Dat vertaalt zich in muziek in zogenaamd streaming (niet te downloaden, maar wel af te luisteren) aanbod.
Als ik dat nou eens vertaal naar het boekenvak, en constateer dat streaming soortgelijk is aan lenen, dan voorspel ik nu vast dat de kar naar een succesvol businessmodel getrokken gaat worden door de bibliotheken. Vanouds bekend als de absolute saaineuzen van het vak (in bibliotheken heeft men geen sex, wordt er niet gelachen en wordt op personeelsfeestjes slechts Ranja gedronken) maar binnenkort de absolute voorlopers. Librairies rule!
Nu is stilzitten niet best als je vooruit wilt komen in het leven, maar het is probleem nu is het dat het nog altijd beter is dan heel hard de verkeerde kant op bewegen. Wie weet waar vooruit is, mag het zeggen. Zie hier het 2010-eindejaarsdilemma ten voeten uit. De "voorlopers" roepen op tot actie, de stilzitters kijken vertwijfeld om zich heen.
Maar het verwijt is ook onterecht. Er gebeurt heel veel nu, Selexyz organiseert online signeer sessies. Thieme Meulenhoff verschijnt op onderwijsbeurs zonder boeken, uitsluitend digitaal. KBb en NUV zijn in gesprek over downloadplatform voor ebooks, eLinea biedt een mix aan leesmogelijkheden voor de fervente artikelenlezer, dbnl biedt kinderboeken digitaal aan, etc. etc.
Zijn al deze initiatieven voorbestemd om eeuwigheidswaarde te krijgen? Gaat online signeren het worden? Komt het ebookplatform van de grond en zo ja, gaat dat aanslaan? Ook ik kan niet garanderen dat een specifiek initiatief zal slagen ja of nee. Ik kan slechts suggesties geven, in mijn geval ingegeven door ervaringen in muziekland. Wat daar langzamerhand duidelijk aan het worden is, is het volgende. In de digitale wereld gaat het om: brede beschikbaarheid, multi platform toepasbaarheid, gebruikersgemak, de mogelijkheid van delen en een abonnemementsmodel. Dat vertaalt zich in muziek in zogenaamd streaming (niet te downloaden, maar wel af te luisteren) aanbod.
Als ik dat nou eens vertaal naar het boekenvak, en constateer dat streaming soortgelijk is aan lenen, dan voorspel ik nu vast dat de kar naar een succesvol businessmodel getrokken gaat worden door de bibliotheken. Vanouds bekend als de absolute saaineuzen van het vak (in bibliotheken heeft men geen sex, wordt er niet gelachen en wordt op personeelsfeestjes slechts Ranja gedronken) maar binnenkort de absolute voorlopers. Librairies rule!
| Oud en Nieuw | 4-12-2010 |
Heftige discussies de afgelopen weken op Twitter en de afgelopen tien jaar IRL (in real life) over het wel en wee van de muziekindustrie en in de slipstream de boekenindustrie. Ook ik heb me niet onbetuigd gelaten in deze discussie, maar op Twitter wreekt zich de gebrekkige ruimte van het medium. In 140 karakters kun je natuurlijk heel goed...
Heftige discussies de afgelopen weken op Twitter en de afgelopen tien jaar IRL (in real life) over het wel en wee van de muziekindustrie en in de slipstream de boekenindustrie. Ook ik heb me niet onbetuigd gelaten in deze discussie, maar op Twitter wreekt zich de gebrekkige ruimte van het medium. In 140 karakters kun je natuurlijk heel goed kwijt dat iemand een boerenlul is of dat hij ouderwets is of een snotneus. Veel moeilijker is het een zinnig alternatief te bieden voor datgene wat je op de korrel neemt.
De discussie in muziekland spitst zich al jaren toe op de vraag: hoe om te gaan met digitaal en in het verlengde daarvan met Internet. Het afgelopen jaar heeft die discussie zich opeens uitgebreid tot de branche van het algemene boek (de educatieve en wetenschappelijke markt werken al jaren digitaal). En dus wordt in boekenland nu opeens dezelfde discussie gevoerd als in muziekland de afgelopen tien jaar, maar samengebald in een veel krapper tijdskader. De ontwikkelingen gaan daar veel sneller (het ebook verovert stormenderwijs de markt). Dat is doodeng. Maar in boekenland zou men natuurlijk ook kunnen profiteren van de fouten die zijn gemaakt in muziekland. En dat is pure winst.
Drie fouten van de afgelopen tien jaar springen het meest in het oog: 1. het hoog houden van de prijzen 2. het beveiligen van de content 3. het dagvaarden van de gebruiker. Men lijkt zich echter in de discussie niet te realiseren dat dit slechts fouten zijn geweest omdat de muziekbranche daarnaast geen heldere visie ontwikkelde op de digitale branche en geen duidelijk model neerzette die aan de behoefte voldeed. Die behoefte was en is delen. Als je schoonheid kunt delen dan kan die zoveel mooier worden. Dat is de ultieme vorm van delen. Delen waardoor het genotene meer wordt en niet minder. Naar muziek kun je samen luisteren en boeken deel je door voor te lezen (muziek en boeken lopen hier overigens niet volstrekt synchroon, delen van muziek is veel voor de hand liggender dan van boeken).
Die behoefte werd in de muziek altijd al gedeeld door samen te luisteren. Door naar concerten te gaan, door op feestjes muziek op te zetten, door in een lift naar muzak te luisteren zodat je geen gesprek met je buurman hoeft aan te knopen. En opeens werd delen ook mogelijk door middel van muziek en tekstbestanden, digitaal in plaats van fysiek. Individuen die muziek en tekst met elkaar delen doen dat doorgaans me de intentie om samen te genieten van schoonheid.
Het probleem echter was en is dat de opkomst van het delen parallel ging lopen met de neergang van kopen. Kopen leek de kern van de muziekindustrie en dus ontstond de contra-reactie. Wat altijd vanzelfsprekend was in de muziek, delen, werd opeens crimineel. Het probleem was echter niet het delen, het was het delen zonder betaling. Voorheen werd delen altijd vergezeld door betaling. Je betaalde voor een cd, je betaalde voor een concert, de enkele VIP daargelaten.
De muziekindustrie reageerde defensief. Men zag het kopen teruglopen en men dacht dat de oorzaak lag in downloaden en kopiëren. En dus trok men ten strijde. Als men toen had onderkend dat het probleem niet lag in downloaden en kopiëren (en daar ligt het probleem nog steeds niet, hoe meer er wordt gedeeld hoe beter), maar in het betalen, dan had men vanaf dag 1 op zoek gekund naar het bijpassende businessmodel. En die modellen waren er ook al op die eerste dag. Het briljante Napster, en vervolgens haar klonen Kazaa en Pirate Bay. Inmiddels allemaal gesloten, door procedures vanuit de muziekindustrie. En wat is de muziekindustrie er mee opgeschoten? Geen zak, er wordt niet minder gedownload en gekopieerd.
En dus lijkt de volgende kritiek terecht: De muziekindustrie heeft het allemaal aan zichzelf te wijten. Ze hebben jaren lang de artiesten uitgebuit met wurgcontracten. Intellectueel Eigendom is zo achterhaald en wordt alleen maar gebruikt om grote bedrijven nog groter te maken. Internet is de enige plek die er toe doet. Muziekmaatschappijen zijn ten dode opgeschreven. Kopiëren is here to stay en als miljoenen mensen iets graag willen dan moet je dat niet criminaliseren.
Die kritiek is slechts deels terecht. Ja, de muziekindustrie heeft jarenlang artiesten uitgebuit en doet dan soms nog. Ja, Intellectueel eigendomsrecht is de schaamlap der inhaligheid. Met een beroep op de zogenaamde zielige rechthebbenden worden corporate financiële monsters als EMI in de lucht gehouden (zuilen we EMI morgen in mootjes hakken en verdelen?). Het Internet is here to stay. En kopiëren is op zichzelf niet fout, er niet voor betalen kan een probleem zijn.
Wat klopt er dan niet aan? De kritiek is deels verouderd. Muziekmaatschappijen all over the world vinden 1001 mogelijkheden om geld te verdienen, voor de artiesten en componisten en daarmee voor zichzelf. Contracten zijn door de grotere invloed van juristen aan de kant van de artiest veel gelijkwaardiger geworden. Met name de grote artiesten hebben hun maatschappij in de tang en niet andersom. Intellectueel Eigendom als middel om het doel (betalen voor muziek en boeken en kunst in zijn algemeenheid) te bereiken is nog niet vervangen door een aanvaardbaar alternatief. Gratis kopiëren en downloaden kan dit in ieder geval nooit zijn.
Sony Music gaat dit jaar afsluiten met winst? Maken ze winst op cd's? Al lang niet meer. Het geld wordt op vele manieren verdiend. Deals met Google (Youtube) Facebook, MTV, grote telecombedrijven, omroepen etc. Maar ook wordt het geld verdiend in onverwachte hoek. Universal verdiende veel geld met de koptelefoon "Beats by Dr. Dré" . De meest veelbelovende new business van Sony Music, u gelooft het niet, is de handel in vinyl. Ja, u leest het goed, de gewone plaat is aan een razendsnelle opmars bezig. Op dit moment behoren muziekmaatschappijen tot de meest innovatieve ter wereld.
En wat dan van het geluid aan de andere kant? Het geluid van hen die het Internet en social media als zaligmakend omarmen? Camus beschreef in zijn boek "l'Homme revolté" dat er een verschil bestaat tussen revolte en revolutie. Het is heldhaftig als individuen zich durven af te zetten tegen misstanden, omdat misstanden altijd in het leven worden gehouden door de gevestigde orde. Het probleem echter ontstaat als de gevestigde orde wordt vervangen door revolutionairen. Die gaan doorgaans zo snel mogelijk zelf de gevestigde orde uithangen. En dan gaat het mis, dan ontstaan er misstanden en dan komen er weer revolutionairen. Ik heb groot respect voor krakers die leegstand willen aanpakken als middel om de misstand aan de kaak te stellen. Ik voel minachting voor krakers die al twintig jaar in het cenrum van Amsterdam appartementen met dakterras bezet houden onder het mom van het aanpakken van misstanden.
Vertaal dat eens in muziek (ja en straks ook boeken). Ja, jullie hadden gelijk dat de muziekindustrie lag te slapen. Napster was een hele goede ontwikkeling. Internet is een geweldig middel om te delen. Sharing is key. Maar wat onvoldoende belicht wordt is dit. De kennis van zaken bij mensen in de muziekindustrie is immens. Jarenlang werken met artiesten geeft je lichtjaren voorsprong in kennis en inzicht in de markt vergeleken met mensen die het pas een paar jaar doen. Die kennis en ervaring wordt nu deels ingezet binnen muziekmaatschappijen zelf (zie het voorbeeld van Sony Music hierboven), maar ook bij nieuwe initiatieven. SellaBand en Spotify zouden niet kunnen bestaan zonder dat hun burelen worden bevolkt door mensen uit de muziekindustrie. De nieuwe wereld zou er niet zijn zonder de oude.
Zoals er voordelen kleven aan de oude tijd, zo zijn er ook beperkingen aan de nieuwe tijd. Op Internet beginnen mensen soms succesvolle ondernemingen. Op Internet zijn echter nog veel meer klunzen en sukkels actief. Internet biedt op zichzelf geen toegevoegde waarde, die moet je er zelf aan toevoegen. Ook al heeft de combinatie muziek en Internet alles in zich om succesvol te worden het is nog geen ideaal huwelijk. Iedereen roept dat je moet marketen via social media. O ja? Wist u dat er ondernemingen actief zijn die schaamteloos gebruik maken van de openheid van die social media om onder fictieve profielen reclame te maken voor hun opdrachtgever? En de armzalige, fantasieloze dombo op Facebook er maar in tuinen. Hier keert natuurlijk vanzelf de wal het schip. Op een gegeven moment worden de aanprijzingen op Amazon.com niet meer geloofd. En pushen via Social Media lijkt bij de individuele gebruiker niet aan te slaan.
En voor hen die eindeloos het mantra afdraaien dat sharing en internet de toekomst hebben en dat muziekmaatschappijen (en uitgevers) ten dode zijn opgeschreven, nog het volgende. Zonder tussenpersoon komt geen artiest uit bij de consument. Aan de productiekant heb je mensen nodig die snappen wat een studio is, die de rechtenhandel kunnen doorgronden, die de power hebben om deals te maken met grote clubs als Facebook en Google, die bovenal snappen wat een artiest is en wat hij nodig heeft om succesvol te worden want dat, believe me, wil elke artiest. Aan de kant van de handel heb je mensen nodig die de consument snappen. En of de handel nu Free Record Shop, Bol.com, Telegraaf.nl of hoe dan ook heet, ze hebben allemaal veel meer verstand van de handel in muziek dan de gemiddelde muzikant. Zoals de gemiddelde artiest betere muziek kan maken dan Kees van der Hoeven of Hans Breukhoven.
Nieuwe gelovigen: kappen met het ophemelen van gewiekste maffiosi als de eigenaren van Pirate Bay en vergeet de achterdocht tegen de muziekwereld. De ware revolutie heeft daar al lang plaats gevonden. En wat ik al jaren heb aangekondigd als het enige denkbare alternatief is er, en laten we hopen here to stay. Spotify and the likes. Voor tien euro per maand onbeperkt alle muziek luisteren die er ter wereld is gemaakt. Het enige dat nodig is om het tot een waar succes te maken is inzicht aan beide kanten. Dus mastodonten van de industrie: kappen met moeilijk doen over licentierechten, en verdien met weinig veel.
Laten we de Kunst van het delen leidend laten zijn bij het inrichten van de muziek en boekenbranche van vandaag en morgen. En wees niet te stellig in je verkettering van een ander standpunt. Want ik geloof dat de ware vooruitgang in gang wordt gezet door mensen die zich zelf en de wereld om hen heen vragen durven te stellen en slechts vorm wordt gegeven door hen die de vragen beantwoorden.
De discussie in muziekland spitst zich al jaren toe op de vraag: hoe om te gaan met digitaal en in het verlengde daarvan met Internet. Het afgelopen jaar heeft die discussie zich opeens uitgebreid tot de branche van het algemene boek (de educatieve en wetenschappelijke markt werken al jaren digitaal). En dus wordt in boekenland nu opeens dezelfde discussie gevoerd als in muziekland de afgelopen tien jaar, maar samengebald in een veel krapper tijdskader. De ontwikkelingen gaan daar veel sneller (het ebook verovert stormenderwijs de markt). Dat is doodeng. Maar in boekenland zou men natuurlijk ook kunnen profiteren van de fouten die zijn gemaakt in muziekland. En dat is pure winst.
Drie fouten van de afgelopen tien jaar springen het meest in het oog: 1. het hoog houden van de prijzen 2. het beveiligen van de content 3. het dagvaarden van de gebruiker. Men lijkt zich echter in de discussie niet te realiseren dat dit slechts fouten zijn geweest omdat de muziekbranche daarnaast geen heldere visie ontwikkelde op de digitale branche en geen duidelijk model neerzette die aan de behoefte voldeed. Die behoefte was en is delen. Als je schoonheid kunt delen dan kan die zoveel mooier worden. Dat is de ultieme vorm van delen. Delen waardoor het genotene meer wordt en niet minder. Naar muziek kun je samen luisteren en boeken deel je door voor te lezen (muziek en boeken lopen hier overigens niet volstrekt synchroon, delen van muziek is veel voor de hand liggender dan van boeken).
Die behoefte werd in de muziek altijd al gedeeld door samen te luisteren. Door naar concerten te gaan, door op feestjes muziek op te zetten, door in een lift naar muzak te luisteren zodat je geen gesprek met je buurman hoeft aan te knopen. En opeens werd delen ook mogelijk door middel van muziek en tekstbestanden, digitaal in plaats van fysiek. Individuen die muziek en tekst met elkaar delen doen dat doorgaans me de intentie om samen te genieten van schoonheid.
Het probleem echter was en is dat de opkomst van het delen parallel ging lopen met de neergang van kopen. Kopen leek de kern van de muziekindustrie en dus ontstond de contra-reactie. Wat altijd vanzelfsprekend was in de muziek, delen, werd opeens crimineel. Het probleem was echter niet het delen, het was het delen zonder betaling. Voorheen werd delen altijd vergezeld door betaling. Je betaalde voor een cd, je betaalde voor een concert, de enkele VIP daargelaten.
De muziekindustrie reageerde defensief. Men zag het kopen teruglopen en men dacht dat de oorzaak lag in downloaden en kopiëren. En dus trok men ten strijde. Als men toen had onderkend dat het probleem niet lag in downloaden en kopiëren (en daar ligt het probleem nog steeds niet, hoe meer er wordt gedeeld hoe beter), maar in het betalen, dan had men vanaf dag 1 op zoek gekund naar het bijpassende businessmodel. En die modellen waren er ook al op die eerste dag. Het briljante Napster, en vervolgens haar klonen Kazaa en Pirate Bay. Inmiddels allemaal gesloten, door procedures vanuit de muziekindustrie. En wat is de muziekindustrie er mee opgeschoten? Geen zak, er wordt niet minder gedownload en gekopieerd.
En dus lijkt de volgende kritiek terecht: De muziekindustrie heeft het allemaal aan zichzelf te wijten. Ze hebben jaren lang de artiesten uitgebuit met wurgcontracten. Intellectueel Eigendom is zo achterhaald en wordt alleen maar gebruikt om grote bedrijven nog groter te maken. Internet is de enige plek die er toe doet. Muziekmaatschappijen zijn ten dode opgeschreven. Kopiëren is here to stay en als miljoenen mensen iets graag willen dan moet je dat niet criminaliseren.
Die kritiek is slechts deels terecht. Ja, de muziekindustrie heeft jarenlang artiesten uitgebuit en doet dan soms nog. Ja, Intellectueel eigendomsrecht is de schaamlap der inhaligheid. Met een beroep op de zogenaamde zielige rechthebbenden worden corporate financiële monsters als EMI in de lucht gehouden (zuilen we EMI morgen in mootjes hakken en verdelen?). Het Internet is here to stay. En kopiëren is op zichzelf niet fout, er niet voor betalen kan een probleem zijn.
Wat klopt er dan niet aan? De kritiek is deels verouderd. Muziekmaatschappijen all over the world vinden 1001 mogelijkheden om geld te verdienen, voor de artiesten en componisten en daarmee voor zichzelf. Contracten zijn door de grotere invloed van juristen aan de kant van de artiest veel gelijkwaardiger geworden. Met name de grote artiesten hebben hun maatschappij in de tang en niet andersom. Intellectueel Eigendom als middel om het doel (betalen voor muziek en boeken en kunst in zijn algemeenheid) te bereiken is nog niet vervangen door een aanvaardbaar alternatief. Gratis kopiëren en downloaden kan dit in ieder geval nooit zijn.
Sony Music gaat dit jaar afsluiten met winst? Maken ze winst op cd's? Al lang niet meer. Het geld wordt op vele manieren verdiend. Deals met Google (Youtube) Facebook, MTV, grote telecombedrijven, omroepen etc. Maar ook wordt het geld verdiend in onverwachte hoek. Universal verdiende veel geld met de koptelefoon "Beats by Dr. Dré" . De meest veelbelovende new business van Sony Music, u gelooft het niet, is de handel in vinyl. Ja, u leest het goed, de gewone plaat is aan een razendsnelle opmars bezig. Op dit moment behoren muziekmaatschappijen tot de meest innovatieve ter wereld.
En wat dan van het geluid aan de andere kant? Het geluid van hen die het Internet en social media als zaligmakend omarmen? Camus beschreef in zijn boek "l'Homme revolté" dat er een verschil bestaat tussen revolte en revolutie. Het is heldhaftig als individuen zich durven af te zetten tegen misstanden, omdat misstanden altijd in het leven worden gehouden door de gevestigde orde. Het probleem echter ontstaat als de gevestigde orde wordt vervangen door revolutionairen. Die gaan doorgaans zo snel mogelijk zelf de gevestigde orde uithangen. En dan gaat het mis, dan ontstaan er misstanden en dan komen er weer revolutionairen. Ik heb groot respect voor krakers die leegstand willen aanpakken als middel om de misstand aan de kaak te stellen. Ik voel minachting voor krakers die al twintig jaar in het cenrum van Amsterdam appartementen met dakterras bezet houden onder het mom van het aanpakken van misstanden.
Vertaal dat eens in muziek (ja en straks ook boeken). Ja, jullie hadden gelijk dat de muziekindustrie lag te slapen. Napster was een hele goede ontwikkeling. Internet is een geweldig middel om te delen. Sharing is key. Maar wat onvoldoende belicht wordt is dit. De kennis van zaken bij mensen in de muziekindustrie is immens. Jarenlang werken met artiesten geeft je lichtjaren voorsprong in kennis en inzicht in de markt vergeleken met mensen die het pas een paar jaar doen. Die kennis en ervaring wordt nu deels ingezet binnen muziekmaatschappijen zelf (zie het voorbeeld van Sony Music hierboven), maar ook bij nieuwe initiatieven. SellaBand en Spotify zouden niet kunnen bestaan zonder dat hun burelen worden bevolkt door mensen uit de muziekindustrie. De nieuwe wereld zou er niet zijn zonder de oude.
Zoals er voordelen kleven aan de oude tijd, zo zijn er ook beperkingen aan de nieuwe tijd. Op Internet beginnen mensen soms succesvolle ondernemingen. Op Internet zijn echter nog veel meer klunzen en sukkels actief. Internet biedt op zichzelf geen toegevoegde waarde, die moet je er zelf aan toevoegen. Ook al heeft de combinatie muziek en Internet alles in zich om succesvol te worden het is nog geen ideaal huwelijk. Iedereen roept dat je moet marketen via social media. O ja? Wist u dat er ondernemingen actief zijn die schaamteloos gebruik maken van de openheid van die social media om onder fictieve profielen reclame te maken voor hun opdrachtgever? En de armzalige, fantasieloze dombo op Facebook er maar in tuinen. Hier keert natuurlijk vanzelf de wal het schip. Op een gegeven moment worden de aanprijzingen op Amazon.com niet meer geloofd. En pushen via Social Media lijkt bij de individuele gebruiker niet aan te slaan.
En voor hen die eindeloos het mantra afdraaien dat sharing en internet de toekomst hebben en dat muziekmaatschappijen (en uitgevers) ten dode zijn opgeschreven, nog het volgende. Zonder tussenpersoon komt geen artiest uit bij de consument. Aan de productiekant heb je mensen nodig die snappen wat een studio is, die de rechtenhandel kunnen doorgronden, die de power hebben om deals te maken met grote clubs als Facebook en Google, die bovenal snappen wat een artiest is en wat hij nodig heeft om succesvol te worden want dat, believe me, wil elke artiest. Aan de kant van de handel heb je mensen nodig die de consument snappen. En of de handel nu Free Record Shop, Bol.com, Telegraaf.nl of hoe dan ook heet, ze hebben allemaal veel meer verstand van de handel in muziek dan de gemiddelde muzikant. Zoals de gemiddelde artiest betere muziek kan maken dan Kees van der Hoeven of Hans Breukhoven.
Nieuwe gelovigen: kappen met het ophemelen van gewiekste maffiosi als de eigenaren van Pirate Bay en vergeet de achterdocht tegen de muziekwereld. De ware revolutie heeft daar al lang plaats gevonden. En wat ik al jaren heb aangekondigd als het enige denkbare alternatief is er, en laten we hopen here to stay. Spotify and the likes. Voor tien euro per maand onbeperkt alle muziek luisteren die er ter wereld is gemaakt. Het enige dat nodig is om het tot een waar succes te maken is inzicht aan beide kanten. Dus mastodonten van de industrie: kappen met moeilijk doen over licentierechten, en verdien met weinig veel.
Laten we de Kunst van het delen leidend laten zijn bij het inrichten van de muziek en boekenbranche van vandaag en morgen. En wees niet te stellig in je verkettering van een ander standpunt. Want ik geloof dat de ware vooruitgang in gang wordt gezet door mensen die zich zelf en de wereld om hen heen vragen durven te stellen en slechts vorm wordt gegeven door hen die de vragen beantwoorden.
| Lets make copyright the right to copy | 15-11-2010 |
Er klinken geluiden dat het auteursrecht op de schop zou moeten. Moet dat echt en zo ja wat moet er dan? Laat ik beginnen met uitleggen (ik leg graag uit, mijn kinderen worden gek van mij), dat er grote verschillen zijn tussen de verschillende rechten die met intellectueel eigendom te maken hebben. Auteursrecht duurt tot 70 jaar na de dood van...
Er klinken geluiden dat het auteursrecht op de schop zou moeten. Moet dat echt en zo ja wat moet er dan? Laat ik beginnen met uitleggen (ik leg graag uit, mijn kinderen worden gek van mij), dat er grote verschillen zijn tussen de verschillende rechten die met intellectueel eigendom te maken hebben. Auteursrecht duurt tot 70 jaar na de dood van de maker, merkrecht tot 10 jaar na depot, octrooirecht tot 20 jaar na depot. Auteursrecht (van de tekstdichter of componist) is een verbodsrecht, zonder expliciete toestemming van de rechthebbende mag er geen gebruik gemaakt worden van een werk. Naburig recht (van de uitvoerende kunstenaar) is een vergoedingsrecht, gebruik wat je wilt als je maar betaalt.
Weten dat het in rechtsgebieden die lijken op het auteursrecht vaak verschillend geregeld wordt is handig, omdat argumenten daarmee in een ander daglicht geplaatst worden. De lange duur van het auteursrecht wordt algemeen gerechtvaardigd door het persoonlijk voordeel dat de maker zou moeten kunnen genieten van zijn werk. O? En waarom loopt het dan door tot zeventig jaar na de dood van de maker? In de praktijk betekent dat, dat achterkleinkinderen van de maker zich moeten bekommeren om het auteursrecht van die ouwe. En dat betekent dan eigenlijk nauwelijks meer dan dat zij er nog geld voor kunnen vragen.
De lange duur van het auteursrecht kent dus als echte reden dat het bedrijfsmatig gebruik van auteursrecht liefst zo lang mogelijk moet duren. Wat redelijk zou zijn is dat investeringen in een auteursecht moeten kunnen worden terugverdiend. Dat kan betekenen dat het auteursrecht net als het octrooi twintig jaar na depot mag duren. In de praktijk komt het nauwelijks voor dat investeringen binnen twintig jaar niet zijn terugverdiend. Maar zo’n lange levensduur zou op zichzelf nog niet zo’n probleem zijn als er anders zou worden omgesprongen met het auteursrecht, ik doel op het volgende:
Het auteursrecht is een absoluut recht. Je moet aan een auteursrechthebbende expliciete toestemming gaan vragen voordat je zijn werk mag gebruiken. Dat leidt in de praktijk tot komische taferelen. Stelt u zich maar voor dat u een game maakt en dat u voor elk gebruikt beeld en muziekje separaat toestemming moet worden gevraagd. Dat is in de praktijk ondoenlijk. Dus gebeurt het niet en vaak kraait daar geen haan naar.
Waarom schakelen we niet over naar een recht op een vergoeding. Ja, u mag al het auteursrechtelijk beschermd werk gebruiken dat u wilt, als u maar bereid bent daar een redelijke vergoeding te betalen. En wat is een redelijke vergoeding? Wat wij willen afspreken. Bij collectieve rechtenorganisaties wordt als redelijk gezien een percentage over de gerealiseerde omzet. Dat vind ik weer niet zo’n redelijk uitgangspunt, maar het komt wel in de buurt. Ik denk meer aan een percentage over de winst. Op die manier namelijk geef je ook nieuwe initiatieven een kans om tot bloei te komen. Laat ik aftrappen, 10% van de winst moet gereserveerd moet zijn voor vergoeding van intellectuele eigendomsrechten. Trapt u maar mee.
Waar we van af moeten in de discussie is dat de bedrijfsmatige belanghebbenden bij het auteursrecht zich verschuilen achter de makers. Het gaat in de discussie echt niet om die makers, het gaat om het geld. Nu is zonder geld geen economie mogelijk, dus praten over geld is best handig, maar doe het dan eerlijk. Zeg gewoon dat er een industrie gebouwd is op het auteursrecht en dan hebben we de discussie tenminste zuiver. Dan kunnen we praten over de vraag of het redelijk is de spelregels die binnen die branche gelden te veranderen. Lets change the rules. Lets make copyright the right to copy.
Weten dat het in rechtsgebieden die lijken op het auteursrecht vaak verschillend geregeld wordt is handig, omdat argumenten daarmee in een ander daglicht geplaatst worden. De lange duur van het auteursrecht wordt algemeen gerechtvaardigd door het persoonlijk voordeel dat de maker zou moeten kunnen genieten van zijn werk. O? En waarom loopt het dan door tot zeventig jaar na de dood van de maker? In de praktijk betekent dat, dat achterkleinkinderen van de maker zich moeten bekommeren om het auteursrecht van die ouwe. En dat betekent dan eigenlijk nauwelijks meer dan dat zij er nog geld voor kunnen vragen.
De lange duur van het auteursrecht kent dus als echte reden dat het bedrijfsmatig gebruik van auteursrecht liefst zo lang mogelijk moet duren. Wat redelijk zou zijn is dat investeringen in een auteursecht moeten kunnen worden terugverdiend. Dat kan betekenen dat het auteursrecht net als het octrooi twintig jaar na depot mag duren. In de praktijk komt het nauwelijks voor dat investeringen binnen twintig jaar niet zijn terugverdiend. Maar zo’n lange levensduur zou op zichzelf nog niet zo’n probleem zijn als er anders zou worden omgesprongen met het auteursrecht, ik doel op het volgende:
Het auteursrecht is een absoluut recht. Je moet aan een auteursrechthebbende expliciete toestemming gaan vragen voordat je zijn werk mag gebruiken. Dat leidt in de praktijk tot komische taferelen. Stelt u zich maar voor dat u een game maakt en dat u voor elk gebruikt beeld en muziekje separaat toestemming moet worden gevraagd. Dat is in de praktijk ondoenlijk. Dus gebeurt het niet en vaak kraait daar geen haan naar.
Waarom schakelen we niet over naar een recht op een vergoeding. Ja, u mag al het auteursrechtelijk beschermd werk gebruiken dat u wilt, als u maar bereid bent daar een redelijke vergoeding te betalen. En wat is een redelijke vergoeding? Wat wij willen afspreken. Bij collectieve rechtenorganisaties wordt als redelijk gezien een percentage over de gerealiseerde omzet. Dat vind ik weer niet zo’n redelijk uitgangspunt, maar het komt wel in de buurt. Ik denk meer aan een percentage over de winst. Op die manier namelijk geef je ook nieuwe initiatieven een kans om tot bloei te komen. Laat ik aftrappen, 10% van de winst moet gereserveerd moet zijn voor vergoeding van intellectuele eigendomsrechten. Trapt u maar mee.
Waar we van af moeten in de discussie is dat de bedrijfsmatige belanghebbenden bij het auteursrecht zich verschuilen achter de makers. Het gaat in de discussie echt niet om die makers, het gaat om het geld. Nu is zonder geld geen economie mogelijk, dus praten over geld is best handig, maar doe het dan eerlijk. Zeg gewoon dat er een industrie gebouwd is op het auteursrecht en dan hebben we de discussie tenminste zuiver. Dan kunnen we praten over de vraag of het redelijk is de spelregels die binnen die branche gelden te veranderen. Lets change the rules. Lets make copyright the right to copy.
| Kroes: van intellectueel eigendom naar sharing | 13-11-2010 |
Er is veel gezegd over de toespraak van Neelie Kroes op 5 november jl., binnen de Commissie verantwoordelijk voor de Digitale Agenda. Kenmerkend voor de haast waarmee these days alles moet worden geduid, wist iedereen binnen 1 minuut waar Kroes het over had. Men wist zeker dat ze BUMA en Brein de nek om wilde draaien, maar BUMA en Brein wisten...
Er is veel gezegd over de toespraak van Neelie Kroes op 5 november jl., binnen de Commissie verantwoordelijk voor de Digitale Agenda. Kenmerkend voor de haast waarmee these days alles moet worden geduid, wist iedereen binnen 1 minuut waar Kroes het over had. Men wist zeker dat ze BUMA en Brein de nek om wilde draaien, maar BUMA en Brein wisten zeker dat Kroes het helemaal niet over hen had gehad. Wie had er gelijk? Het is wellicht een rare suggestie, maar daar kun je achter komen door de toespraak van Kroes gewoon te lezen. En omdat u daar allen te lui voor bent, heb ik het voor u gedaan. Ladies en Gentlemen, here are the results. De helft van de toespraak van Kroes gaat helemaal nergens over. Dat komt niet omdat Kroes dom is of omdat ze geen ideeën heeft, maar eigenlijk meer omdat ze politica is. Politici mogen geen duidelijke taal spreken, maar moeten slagen om de arm houden. Maar als we de slagen nu eens laten varen, wat zegt Kroes (en belangrijker wat zegt eigenlijk de Europese Commissie) over wat ons te wachten staat? Voor Kroes is de opmaat naar haar eigenlijke verhaal dat we niet bang hoeven te zijn voor het Internet. Daarmee kiest ze eigenlijk al positie. Het Internet in zijn grensoverschrijdendheid is het uitgangspunt. We moeten cultuur promoten (liefst de Europese, want ons kent natuurlijk wel ons in Europa) en daarbij moet het auteursrecht dienen als een "building block" niet als een struikelblok. De centrale zin in de toespraak van Kroes is de volgende: "the system has ended up giving a more prominent role to intermediaries than to artists". Wie zijn er bedoeld met deze intermediairs? Iedereen die staat tussen de kunstenaar en zijn publiek. Lees platenmaatschappijen, uitgevers, collectieve rechtenorganisaties als BUMA en waakhonden als Brein. Kroes vervolgt dan nog wat feller, we mogen miljoenen burgers niet demoniseren en daarom moeten we verder kijken dan landsgrenzen en bedrijfsbelangen ("national and corporatist self-interest"). Uitgangspunt is dus niet langer het bedrijfsbelang, maar het belang van de kunstenaar en zijn publiek. Weg met de landsgrenzen en weg met het verdedigen van wat er altijd was. Lezend tussen de regels door zie ik een Kroes, in de nadagen van haar werkende leven, nog 1 keer flink uithalen. Kroes omarmt eindelijk, beter laat dan nooit, de oude socialistische waarde die vroeger "solidariteit" heette, maar tegenwoordig "sharing". Daarmee verlaat ze, en de Commissie met haar, het bastion van het "intellectueel" eigendom.
| Vreesboek | 8-11-2010 |
Na het p-boek en het e-boek is er weer een nieuwe ster aan het firmament verschenen, het b-boek oftewel het bomboek. Niet langer een leesboek maar een vreesboek. Met name Grieken schijnen er genoegen in te scheppen hun bommen te verzenden verpakt in een boek. Zo werden er de afgelopen dagen bommen verzonden verstopt in boeken aan de ambassades...
Na het p-boek en het e-boek is er weer een nieuwe ster aan het firmament verschenen, het b-boek oftewel het bomboek. Niet langer een leesboek maar een vreesboek. Met name Grieken schijnen er genoegen in te scheppen hun bommen te verzenden verpakt in een boek. Zo werden er de afgelopen dagen bommen verzonden verstopt in boeken aan de ambassades van onder andere Nederland, Duitsland en Chili (waarom Chili vraag ik me af. Duitsers en Nederlanders zijn natuurlijk gemeen want westers, maar Chili is toch het land van de goed nieuws show, met vrijgelaten mijnwerkers?). Ook Angela Merkel kreeg een vreesboek toegezonden, maar gelukkig werd de bom op tijd ontdekt. Een paar zaken vielen me op aan het bericht dat melding maakte van deze nieuwe ontwikkeling in boekenland op Boekblad. In de eerste plaats liet een plaatselijke politieman weten dat de kennis van een VWO-scholier voldoende zou zijn om deze vreesboeken te maken. Nu heb ik op het VWO gezeten, maar ik weet wel hoe je van een p-boek een e-boek maakt, maar een vreesboek gaat me toch boven de pet. En nog een mooie, de boeken zouden zijn verzonden door een extreemlinkse splinterbeweging in Griekenland. Dat vind ik een intrigerende invalshoek. Bommen verzenden is natuurlijk op zich behoorlijk extreem, daarbij maakt het voor mij op zich niet zoveel uit of de bommen worden verzonden door de NAVO of door een splinterbeweging. Het blijft extreem, wat niet weg neemt dat de NAVO-bombers dat gelegitimeerd doen door democratisch gekozen regeringen en de splinters die legitimatie moeten ontberen. Let op, gelegitimeerd is niet hetzelfde als legitiem. Maar mijn oog viel toch met name op dat linkserige. Nu weten we allemaal dat we tegenwoordig hobby’s indelen in links en rechts. Daarbij geldt als linkse hobby nadenken, de nuance zoeken, van cultuur genieten en last but not least lezen. Hoe linkser, hoe meer er gelezen wordt in deze redenering. Aan de extreme rechterzijde wordt eerder gesproken over het verbranden van boeken. In die lijn ligt ook het meer sophisticated maken en verzenden van vreesboeken. Hoe men een paar dagen na verzending al kan menen dat de daders in extreemlinkse hoek moeten worden gezocht, lijk mij een typisch voorbeeld van extreemrechtse samenzweerderigheid.
| Google: the mosquito union? | 25-10-2010 |
What we do know is that the music industry has troubles for over a decade to embrace a new business model that would enable them to earn money on digitalization. What we do know is that the book industry has troubles for the last year or so to do the same. Music Industry has been haunted for years by pirates.
It's like the story of the...
It's like the story of the...
What we do know is that the music industry has troubles for over a decade to embrace a new business model that would enable them to earn money on digitalization. What we do know is that the book industry has troubles for the last year or so to do the same. Music Industry has been haunted for years by pirates.
It's like the story of the elephant and the mosquito. One mosquito wouldn't hurt an elephant, but millions can. And that is why elephants cover themselves with dirt. It is plain and simple protection. If elephants would have our brains wouldn't they sit down and negotiate with the mosquito union? "Is there a way in which you can reach your goals without harassing us", might be a good question for them to ask. But elephants don't have our brains. And we don't use them. The animalistic, purely instinct based reaction of content holders all over the world is to cover themselves with dirt, which is to protect themselves against attacks. They simply are at loss against the millions of pirates across the globe that haunt them for their treasures.
The latest development, just happening, is the digitalization of the television-industry. And there the same goes, there is not a good business model yet, so the mosquito’s come from all over the world and suck the blood right out of the media elephants. They use Pirate Bay and the likes to do so. Would this mechanism of attack and shelter be repeated all over again just till anyone stands up and presents the ideal business model? No, that won't be enough. We have seen that happen in the music industry. Several promising business models have been lost because their owners did it the gentle way. Well raised, they humbly presented their respective business models (say for instance Napster or Spotify) and tried to get permission of the various content owners. In the music industry that means to visit all record companies, publishers, publishing associations, record company associations and all collecting societies across the globe. Not only you would need a tour guide just to visit these companies and institutions but you would also need to convince your partners to be of your new model, or they would simply say no. As their entertainment lawyer, I represented several clients that went bankrupt on these no's.
And now there is Google. Google is the largest piracy network in the world. Google steals content and makes money from it, and in the process violates privacy regulations all over the world. Google did so with Google library. They simply told the book publishers, if you don't come up with a plan, we will. We will steal your content and sell it and you can yes or no give your permission afterwards. And reluctantly book publishers are giving in now.
What we see to today in the television industry reflects the same pattern. Google’s just introduces Google TV and Sony and Logitech step in to provide the right equipment to steal the content. And now we see the protective reaction of the networks, ABC, CBS and NBC all block Google TV. Attack and protect. Democracy and negotiations just don’t work in this business (meaning that lawyers might be out of business before long). You just need the bully of the schoolyard to come in, grab what he wants and just altering the playing field. So you content owners, dig in deep and decide for yourselves what you want. Fight Google and loose the battle inevitably from the millions of mosquito’s all over the world or work side by side with the biggest bully of the schoolyard, the mosquito union, Google?
It's like the story of the elephant and the mosquito. One mosquito wouldn't hurt an elephant, but millions can. And that is why elephants cover themselves with dirt. It is plain and simple protection. If elephants would have our brains wouldn't they sit down and negotiate with the mosquito union? "Is there a way in which you can reach your goals without harassing us", might be a good question for them to ask. But elephants don't have our brains. And we don't use them. The animalistic, purely instinct based reaction of content holders all over the world is to cover themselves with dirt, which is to protect themselves against attacks. They simply are at loss against the millions of pirates across the globe that haunt them for their treasures.
The latest development, just happening, is the digitalization of the television-industry. And there the same goes, there is not a good business model yet, so the mosquito’s come from all over the world and suck the blood right out of the media elephants. They use Pirate Bay and the likes to do so. Would this mechanism of attack and shelter be repeated all over again just till anyone stands up and presents the ideal business model? No, that won't be enough. We have seen that happen in the music industry. Several promising business models have been lost because their owners did it the gentle way. Well raised, they humbly presented their respective business models (say for instance Napster or Spotify) and tried to get permission of the various content owners. In the music industry that means to visit all record companies, publishers, publishing associations, record company associations and all collecting societies across the globe. Not only you would need a tour guide just to visit these companies and institutions but you would also need to convince your partners to be of your new model, or they would simply say no. As their entertainment lawyer, I represented several clients that went bankrupt on these no's.
And now there is Google. Google is the largest piracy network in the world. Google steals content and makes money from it, and in the process violates privacy regulations all over the world. Google did so with Google library. They simply told the book publishers, if you don't come up with a plan, we will. We will steal your content and sell it and you can yes or no give your permission afterwards. And reluctantly book publishers are giving in now.
What we see to today in the television industry reflects the same pattern. Google’s just introduces Google TV and Sony and Logitech step in to provide the right equipment to steal the content. And now we see the protective reaction of the networks, ABC, CBS and NBC all block Google TV. Attack and protect. Democracy and negotiations just don’t work in this business (meaning that lawyers might be out of business before long). You just need the bully of the schoolyard to come in, grab what he wants and just altering the playing field. So you content owners, dig in deep and decide for yourselves what you want. Fight Google and loose the battle inevitably from the millions of mosquito’s all over the world or work side by side with the biggest bully of the schoolyard, the mosquito union, Google?
| iBookstore / Boekblad | 22-10-2010 |
Een van de grootste teleurstellingen die ik ondervond toen ik een iPad kocht was dat ik niet op een voor mij doorgrondelijke manier Nederlandstalige ebooks kon downloaden. Niet via iBookstore, niet via Amazon, niet via Bol. En dus schreef ik toen een column (nu een paar maanden geleden) waarin ik de boekenbranche opriep heel, heel, heel snel...
Een van de grootste teleurstellingen die ik ondervond toen ik een iPad kocht was dat ik niet op een voor mij doorgrondelijke manier Nederlandstalige ebooks kon downloaden. Niet via iBookstore, niet via Amazon, niet via Bol. En dus schreef ik toen een column (nu een paar maanden geleden) waarin ik de boekenbranche opriep heel, heel, heel snel met een oplossing te komen. Dit om te voorkomen dat inmiddels iedere iPad-gebruiker er aan went dat hij illegaal content kan krijgen zo veel hij wil. Vrij toegankelijk en gratis. Ik kreeg geen enkele reactie. Nu is er gedoe rond het CB. Het CB zou exclusief een deal hebben gesloten met Apple en op die manier de boekhandel buitenspel hebben gezet. De schurken van het Centraal Boekhuis met de commerciële rat Hans Willem Cortenraad voorop zouden zich niks gelegen laten liggen aan het feit dat ze voor de helft eigendom van de boekhandel zijn, aldus de genuanceerde commentaren op Boekblad.nl. Mind you, dat was nog voor ook maar iemand inzage had gehad in het contract dat het Centraal Boekhuis had gesloten met Apple en voordat Cortenraad middels een brief tekst en uitleg had gegeven. Waarom iemand die commercieel is per definitie een rat zou zijn ontgaat mij ten enenmale, dat is net zo’n domme opmerking als beweren dat iemand die commercieel is per definitie geen rat zou zijn, dus mensen die dergelijk commentaar leveren, die kun je nauwelijks serieus nemen. Wat is er nu eigenlijk aan de hand. Laat ik beginnen met uitleggen wat iBookstore is. iBookstore is een boekhandel. Eigenlijk net zoiets als Island Bookstore zeg maar. Nu is Island Bookstore van Nederland en heeft een Nederlandse eigenaar en geheel conform de tijdgeest is daarmee voor de gemiddelde kleingeestige niets aan de hand, ze hebben zelfs een website, maar daar zit niemand mee. Maar de eigenaar van iBookstore zit in de Verenigde Staten en ze stelt als boekhandel nog niets voor, maar het moederbedrijf is groot. Niet alleen is het groot maar ook nog commercieel dus we mogen zo maar niet uitsluiten dat iBookstore gerund wordt door ratten. Voor wie de mogelijkheid neemt om de brief te lezen van Hans Willem, die ziet dat hij uitgevers de mogelijkheid biedt hun boeken voortaan aan te bieden in de iBookstore. Het is zoiets als leveren via het CB aan Bol.com, kortom een contract als het CB zoveel sluit. En dus is er niets nieuws onder de zon. CB levert boeken van uitgevers aan boekhandels en dat is haar core-business. En als die boekhandels te laat inspringen op de ebook-ontwikkelingen dan hebben ze dat slechts aan hen zelf te wijten. En dus als CB uitgevers faciliteert om aan een boekhandel te leveren die er opeens toe doet, dan doet het CB precies waarvoor het in het leven is geroepen. Dat neemt niet weg dat iedere boekverkoper het initiatief kan nemen om zelf een ebookstore te beginnen. En het zal u verbazen wellicht, maar ik ben er van overtuigd dat het CB uitgevers zal faciliteren om ook aan uw ebookstore te leveren.
| Authors Guild…. / blog | 28-9-2010 |
Well I’m new in the world of twitter and blog, but that doesn’t change the fact that I can write about whatever I like whenever I like, so lets talk about the Authors Guild. What the hack is the Authors Guild? Well it’s a trade union, a trade union for writers in the United States. Who ever got the idea that authors would need a union? Aren’t...
Well I’m new in the world of twitter and blog, but that doesn’t change the fact that I can write about whatever I like whenever I like, so lets talk about the Authors Guild. What the hack is the Authors Guild? Well it’s a trade union, a trade union for writers in the United States. Who ever got the idea that authors would need a union? Aren’t writers supposed to be poor and miserable? Isn’t that the way the best books are born? Well, not according to the Authors Guild. They want to do whatever is good for writers. So they must be a bunch of good doers? Well….They are not that generous. You have to become a member before they help you. And in order to become a member you must pay them. In their advertisement they present it like this: “Authors Guild dues are $90 for the first year and follow a sliding scale after that based on your writing income (most members continue to pay $90 per year”. I could write a million pages about this sentence. More questions arise than can be answered. Why would anyone want to join a club that offers benefits that become more expensive when your income rises? That’s not a benefit but a penalty. You see that most writers remain poor, they’ll never climb the 90 dollar barrier. The newest offer of the Authors Guild is Health Care for Published Writers. Read it again, for “published” writers. The Authors Guild isn’t there for losers that don’t get published. So even when you do get published your income is supposed to be so low that the Authors Guild would still be an interesting source of benefits. Health Care for published writers would cost you normally more than $ 1000,-- a month, through the Guild you only pay $ 334. For the Dutch these figures are amazing. The most expensive health care insurance in Holland might cost you something like € 150,-- a month (I pay € 80, including two children) and that includes an operation after which you will be surely a successful author. So I would suggest to every poor writer in the States, don’t except the offer of the Authors Guild. Come over to Holland. Join our health system and become the writer you always wanted to be.
| Kostbaar water / Entertainment Business | 20-9-2010 |
Spotify heeft het na een jaar praten nog steeds niet voor elkaar om voor het Amerikaanse territorium licenties af te sluiten met de majors. Het Europese platform dat streaming muziek aanbiedt heeft inmiddels 500.000 betalende gebruikers en 10 miljoen niet betalende gebruikers (dat is niet helemaal waar. Die 10 miljoen betalen wel maar hebben...
Spotify heeft het na een jaar praten nog steeds niet voor elkaar om voor het Amerikaanse territorium licenties af te sluiten met de majors. Het Europese platform dat streaming muziek aanbiedt heeft inmiddels 500.000 betalende gebruikers en 10 miljoen niet betalende gebruikers (dat is niet helemaal waar. Die 10 miljoen betalen wel maar hebben dat niet in de gaten, zij betalen doordat zij verplicht moeten genieten van her en der oppoppende advertenties. Naar verluidt zijn de partijen het niet eens over de financiële condities, maar dat is niet het hele verhaal. Boze tongen beweren dat het in feite gaat om geloof in het platform. Gaat het Spotify wel lukken om die tien miljoen gebruikers om te toveren in abonnees, dat schijnen de muziekmaatschappijen zich af te vragen. Deze overwegingen gaan mij boven de pet. Als je toch je muziek aanbiedt via de Telegraaf of Shell waarom dan niet via Spotify? Waarom zou je niet gewoon met Spotify de deal sluiten dat ze het gaan proberen met hun abonneemodel. Zolang je maar gewoon afspreekt dat er een gedeelte van de winst naar je toevloeit, wat is dan het probleem? Het niet eens worden over de financiële condities vind ik ook altijd een raar verhaal. Dat overkomt immers niet alleen Spotify. De financiën zijn vaak een struikelblok wanneer het gaat om digitale muziek. Daarom gaat het ene na het andere initiatief ook op de fles, of ze nu SpiralFrog of Imeem heten, het businessmodel is gewoon niet sluitend te krijgen als de muziekpartners niet bereid zijn een groter gedeelte van de verdiensten te laten aan hun “retail”-partners. Het tekent de kortzichtigheid die nog immer heerst in de bestuurskamers van de grote muziekmaatschappijen. Men is zo bang waarde te verliezen (het te goedkoop aanbieden van muziek zou de waardeperceptie doen afnemen, zo redeneert men), dat men liever een initiatief niet steunt en failliet laat gaan dan met minder genoegen te nemen. Terwijl de waardeperceptie van muziek inmiddels door het massale gratis aanbod al zo is veranderd vergeleken met een jaar of tien geleden. Als de muziekbazen in het hier en nu zouden leven, zouden ze zich wellicht realiseren dat elke dollarcent is meegenomen. Stel je maar eens voor dat de gebruikers van Facebook massaal Spotify of een soortgelijke dienst zouden omarmen, dan betekent dat al een half miljard gebruikers. Muziek is als water, het glipt je door de vingers als je het vast wilt houden, het ontsnapt door het kleinste gaatje. Maar hoe ongrijpbaar ook, zonder water ga je dood, dus is het goud waard. En dat mijn lieve muziekbobo’s geldt voor muziek net zo. Als je dit vloeibare goud vast probeert te houden ontglipt het je.
| Barsten in het bastion / Entertainment Business | 13-9-2010 |
Albert Camus schreef ooit het boek `L´homme révolté` Daarin beschrijft hij het volgende fenomeen. Men neme de gevestigde orde, die functioneert een tijdje als dé machtsfactor in de wereld en dan ontstaat een tegenbeweging. Die tegenbeweging met een idealistische oorsprong wint aan macht en neemt op enig moment het stokje over. De...
Albert Camus schreef ooit het boek `L´homme révolté` Daarin beschrijft hij het volgende fenomeen. Men neme de gevestigde orde, die functioneert een tijdje als dé machtsfactor in de wereld en dan ontstaat een tegenbeweging. Die tegenbeweging met een idealistische oorsprong wint aan macht en neemt op enig moment het stokje over. De revolutionairen van gisteren zijn de machthebbers van vandaag . En hebben ze die positie eenmaal bereikt dan gaat het mis, dan gaan ze vasthouden aan de macht ten koste van alles, ten koste voor alles van hun eigen idealen. Vooral in het verleden is dat makkelijk te zien. Zo verzette Hitler zich tegen het moedeloze gevoel dat Duitsland na het verlies van de 1e wereldoorlog in zijn greep had. Ooit was Hitler een revolutionair. We hebben het gezien in de afgelopen jaren bij de opkomst van het internet. Er was de offline wereld en daarin waren de kaarten geschud en de baantjes verdeeld. In de muziekindustrie ging het om sex, drugs, rock and roll en veel geld, heel veel geld. En toen kwamen de nerds. De nerds richtten bedrijven op als Microsoft, Google en Apple. En toen na enige tijd deze nerds de muziekindustrie in de gaten kregen namen ze die gewoon over. En sindsdien wordt het geld niet meer verdiend door de klassieke platenmaatschappijen, maar door revolutionairen en hun financiers. Er is niets nieuws onder de zon. Het vervelende is echter dat revolutionairen de neiging hebben hun idealen te vergeten (bijvoorbeeld elke Duitser een Volkswagen of free music for all) en gaan hangen aan de macht. De machthebbers van vandaag zijn niet Sony, Universal en Warner (voor wie het niet gemerkt heeft, EMI bestaat eigenlijk niet meer), maar Google en Apple. En verdomd als het niet waar is, we zien hetzelfde fenomeen als Camus beschreef opnieuw. In een poging om de macht te behouden schendt Google auteursrechten en privacy van haar gebruikers. Apple gooit het vooralsnog over een andere boeg, zij zorgt dat haar gebruikers vast hangen aan iTunes en houdt haar cliënten en haar concurrenten op die manier in de houdgreep. Maar het is van alle tijden. De ontwikkelingen zijn in de kern hetzelfde. Er staan revolutionairen op en die nemen het over van de machthebbers om vervolgens in het zelfde corrumptieve gedrag te vervallen. De barsten in de huidige bastions zijn al zichtbaar. Onder druk van de mededingingsautoriteiten in de Verenigde Staten verruimt Apple de toegang tot zijn AppStore en Google is vorige week als meest geraadpleegd internetadres ingehaald door Facebook. En dus verhuist de aandacht en het geld naar nieuwe partijen. Straks is het afgelopen met Apple en Google en moeten we Facebook in de gaten gaan houden. Het is maar goed dat wij het eeuwige leven niet hebben, je zou toch moe worden van steeds opnieuw dezelfde beweging? De mens wordt als een rund geboren en gaat als een rund dood. Als je de tijd daartussen maar goed benut…..
| TEG / Entertainment Business | 6-9-2010 |
Wat is de overeenkomst tussen H.J. Bartelds, Niel van Hoff, L.H. Weijzig, Willem Venema, Emiel Govaert en Arthur Wijers? Het loopt ze allen dun door de broek op dit moment. Op 31 augustus kwam het rapport van de curator van The Entertainment Group uit. En dat rapport liegt er niet om. De curator constateert dat er sprake is geweest van...
Wat is de overeenkomst tussen H.J. Bartelds, Niel van Hoff, L.H. Weijzig, Willem Venema, Emiel Govaert en Arthur Wijers? Het loopt ze allen dun door de broek op dit moment. Op 31 augustus kwam het rapport van de curator van The Entertainment Group uit. En dat rapport liegt er niet om. De curator constateert dat er sprake is geweest van onbehoorlijk bestuur. Hoe komt die curator daar zo bij? De wettelijke grondslag voor dit verwijt is gelegen in het feit dat alle vennootschappen uiterlijk binnen dertien maanden na het betreffende boekjaar verplicht zijn tot openbaarmaking van hun jaarrekening door middel van deponering bij de Kamer van Koophandel. Die termijn is dwingend…., daar mag je dus niet van afwijken. Deponeer je niet op tijd dan schrijft het Burgerlijk Wetboek dwingend voor dat vast staat dat sprake is van onbehoorlijk bestuur. Let wel, daarmee is inhoudelijk dus helemaal niets gezegd over de behoorlijkheid of onbehoorlijkheid van het bestuur! Je kunt een geweldige bestuurder zijn, maar als het er door een of andere onbenullige oorzaak bij inschiet dat je op tijd je jaarrekening deponeert, dan ben je de sigaar, zo simpel is het. Iedereen die dit leest en toevallig bestuurder van een rechtspersoon is, tijdig gedeponeerd? Niet gedaan, dan mag u zich vanaf nu realiseren dat u een onbehoorlijk bestuurder bent. Het voert te ver om het hier helemaal uit te gaan leggen. Maar als het te laat deponeren van de jaarstukken ook nog eens wordt gecombineerd met een faillissement binnen drie jaar daarna, dan hang je als bestuurder. Immers als je onbehoorlijk hebt bestuurd kun je aansprakelijk worden gehouden voor de schulden die de failliete vennootschap nalaat. Overigens vallen onder bestuurders tevens de feitelijke mede beleidsbepalers. Dat wil zeggen dat voor zover de aandeelhouders waaronder Paul Brinks en Unico Glorie mede het beleid bepaald hebben (wat denkt u lezer?) zij eveneens het haasje zijn. Overigens moet u nu niet denken dat slechts het niet tijdig publiceren van jaarstukken volgens de curator tot het faillissement hebben geleid, hij maakt en passant nog een paar verwijten: het ontbreken van enig financieel inzicht, de verstrekking van leningen aan vennootschappen waarin de aandeelhouders participeerden, roekeloze overnames, gebrek aan zakelijkheid bij aankoop TEG België, te hoog tempo van acquireren, onttrekking van 330.000 en valsheid in geschrifte (Weijzig), voortzetting verlieslatende onderneming. Het is als de kleren van de keizer. In de hoogtijdagen van TEG wilde iedereen voor en met ze werken. Elke nieuwe aankoop werd met gejuich begroet. De aandeelhouders waren visionair. Maar het is duidelijk dat gaandeweg het proces de bestuurders de controle hebben verloren. Illustratief is daarbij het volgende citaat van een aandeelhouder: “Pas in juni 2008 werd voor het eerst duidelijk dat we over 2007 geen winst hadden gemaakt van twee miljoen, maar juist een verlies van twee miljoen” . Laat u dat zinnetje nog eens even over uw tong rollen……Naar verluidt laat de vennootschap een schuld achter van ongeveer 10 miljoen Euro. En de bestuurders die zullen in privé worden aangesproken, ieder voor zich voor het totaal. Een dramatisch einde van een jongensboek.
| iPad | 30-8-2010 |
Of het nou zo´n handig apparaat is die iPad vragen mensen mij. Helemaal early adapter ben ik niet, anders had ik het ding wel uit de Verenigde Staten laten komen, maar ik heb nu een iPad. Het Apple-tablet. Het begon er mee dat mijn compagnon en ik er elkaar van probeerden te overtuigen dat de iPad voor ons toch echt een zakelijke uitgave is....
Of het nou zo´n handig apparaat is die iPad vragen mensen mij. Helemaal early adapter ben ik niet, anders had ik het ding wel uit de Verenigde Staten laten komen, maar ik heb nu een iPad. Het Apple-tablet. Het begon er mee dat mijn compagnon en ik er elkaar van probeerden te overtuigen dat de iPad voor ons toch echt een zakelijke uitgave is. Toen dat eenmaal werd vastgesteld konden we het ding op kantoor kopen (scheelt toch tenminste gevoelsmatig een slok op een borrel, best een duur apparaat immers). En nu heb ik um. Eerst mijn muziek overgezet, dus van iTunes naar de iPad. En ja dat is dus prachtig. Altijd al je muziek bij de hand. En anders dan bij de iPod niet per se een koptelefoon nodig, het apparaat heeft gewoon een speaker. Dus kun je het ergens waar je bezig bent op tafel leggen en klaar ben je. Toen de foto’s overgeladen van de computer naar de iPad. En dat is ideaal. Elke serie foto’s kun je als diavoorstelling over je scherm laten rollen en met touchscreen vergroten. Heel handig. Als je de iPad daarvoor gebruikt hoef je nooit meer foto’s in te plakken. Internet kun je bereiken via een sim-kaart en via Wifi, dat betekent overal onderweg gewoon het net op (bijvoorbeeld je mail checken). Niet in het buitenland doen natuurlijk, althans niet via de SIM, want dan ga je failliet. Maar waar heb ik de iPad nu eigenlijk voor gekocht? Voor het ebook….Ik meteen enthousiast de iBooks-store in. Nou valt dat even tegen. Daar is niets te halen, behalve gratis boeken waarvan het auteursrecht is verlopen. Rechtstreeks downloaden van Bol naar iPad is mij nog niet gelukt en via Amazon kun je via een Kindle-app weliswaar boeken downloaden, maar geen Nederlandse boeken. En dus hoor ik overal om me heen al mensen die hun boeken simpelweg via Torrentsites gratis downloaden. Wat een dommigheid. Introduceer je zo’n ding, dan moet je natuurlijk wel als de sodemieter zorgen dat ebooks beschikbaar zijn om er op te downloaden, doe je dat niet dan is dat vragen om moeilijkheden. Gemiste kans hoor. Alle early adapters zullen aan alle volgende gebruikers uitleggen hoe je aan gratis boeken kunt komen en dus is de markt al dood voordat hij tot leven komt. Overigens nog iets over de iPad. Een kleine observatie mijnerzijds. Ik houd heel erg van lezen, maar als ik ebooks (ik heb er inmiddels legaal een aantal van een bevriende uitgever gekregen) wil lezen op de iPad, dan is er interne concurrentie. Ik heb niet een boek in mijn handen, maar een multifunctioneel apparaat. Ik kan telkens beslissen of ik mijn mail wil doen, of ik op Internet iets wil opzoeken, foto’s wil kijken, de krant wil lezen, een spelletje wil doen, tv wil kijken, muziek luisteren….en zelfs voor een fervente lezer als ik is het ingewikkeld om aan al die verleidingen het hoofd te bieden. Zou dat een indicatie zijn dat boeken lezen via de iPad niet zo populair zal worden? En wat betekent dat dan voor het gewone boek?
| Video Streaming / Entertainment Business | 30-8-2010 |
Ik doe het liefst niets anders dan u dezer dagen continu op de hoogte houden van mijn wederwaardigheden met de iPad. Nog even de voorgeschiedenis. Ik kocht de iPad omdat ik graag ebooks wilde lezen, fat chance dus. Er zijn via iBooks of via Amazon geen Nederlandstalige boeken beschikbaar, via Amazon rechtstreeks downloaden gaat ook niet, moet...
Ik doe het liefst niets anders dan u dezer dagen continu op de hoogte houden van mijn wederwaardigheden met de iPad. Nog even de voorgeschiedenis. Ik kocht de iPad omdat ik graag ebooks wilde lezen, fat chance dus. Er zijn via iBooks of via Amazon geen Nederlandstalige boeken beschikbaar, via Amazon rechtstreeks downloaden gaat ook niet, moet je eerst een Kindle-app installeren en via Bol lukt het me ook niet, maar dat zal wel aan mij liggen. Gelukkig kreeg ik van een bevriende uitgever zijn hele fondslijst aan nieuwe ebooks en dus staan er nu 250 boeken op mijn iPad. Of ik die lees? Ahum, ik moet bekennen, nauwelijks. De voornaamste reden van het niet lezen van ebooks is tegelijkertijd de voornaamste reden van het in het geheel geen boeken lezen. Als ik s’avonds thuis kom, wil ik de krant lezen en tv kijken. Tja, klinkt banaal, maar het is niet anders. Maar er is nog een reden waarom ik niet aan het lezen van ebooks op mijn iPad toekom en dat is de iPad zelf. Je kunt alles met dat ding. Muziek luisteren, foto’s kijken, emailen, surfen op het web, buienradar, google maps etc. etc. Je kunt zoveel met de iPad dat je niet leest op je iPad is mijn voorlopige conclusie. Dat is vast een hoopvolle conclusie voor de boekenmarkt, die al met angst en beven zit te wachten totdat met hen hetzelfde gebeurt als met de muziekmarkt is gebeurd. Wat ik op dit moment het meest doe met de iPad is televisiekijken. Waarom doe ik dat dan niet op de televisie zou je zeggen, wel, dat komt omdat ik uitsluitend via uitzending gemist kijk. Als er iets is wat ik graag wil zien op een dag dan is dat het NOS-journaal van acht uur. En als er iets is wat ik vaak mis, dan is het het NOS Journaal van acht uur. Een uitkomst dus om ’s avonds in bed nog even naar het acht uur journaal te kunnen kijken. En dus las ik met extra belangstelling het nieuws in Entertainment business dat Apple bezig is met een videostreaming service. Volgens het bericht (allemaal vuige roddel voorlopig overigens, niets bevestigd door Apple) kun je voor 99 cent 24 uur naar een videostream van je favoriete televisieserie kijken. Het bericht klopt niet helemaal, het gaat om een tijdsspanne van 48 uur dat je er gebruik van kunt maken (dat lijkt me al een stuk beter). Dit lijkt mij een hele goede move van Apple, zij moeten de concurrentie van het ter beschikking stellen van content op hun devices blijven aanwakkeren. Natuurlijk verdienen zij hun geld met hardware en niet met het aanbieden van content, maar als ze daar de concurrentie (Hulu, Amazon) niet scherp houden, dan worden in the long run hun producten minder populair en dus inwisselbaar. Je kunt je haast niet voorstellen dat er ooit aan de hegemonie van Apple een einde kan komen, maar ja dat dachten we ook van Google en van Microsoft en van Amazon en toch lopen die allemaal averij op door de kracht van Apple. Waarom denk ik dat de streaming service populair wordt? Omdat ik mezelf als de maat van alle dingen beschouw. Ik kijk nu nooit naar series omdat ik zeker weet dat ik toch niet alle afleveringen kan zien. Dus doe mij deze service en ik haak aan. Hans Bousie
| Brein-Ziggo / Entertainment Business | 26-7-2010 |
Het voordeel van met vakantie gaan is dat je focus verandert. Ik heb de afgelopen weken mijn mail niet gecheckt (wat mij overigens de eerste dagen behoorlijk wat moeite kostte) en met andere ogen de krant gelezen. De zakelijke nieuwsbrieven als die van Entertainment Business heb ik al helemaal niet gelezen, noch en dat is nog een duidelijker...
Het voordeel van met vakantie gaan is dat je focus verandert. Ik heb de afgelopen weken mijn mail niet gecheckt (wat mij overigens de eerste dagen behoorlijk wat moeite kostte) en met andere ogen de krant gelezen. De zakelijke nieuwsbrieven als die van Entertainment Business heb ik al helemaal niet gelezen, noch en dat is nog een duidelijker voorbeeld van de tijd waarin wij leven, heb ik internet op enigerlei wijze geraadpleegd…..ik heb mij voornamelijk bezig gehouden met het weer en met eten en drinken en in de zon zitten. Het enige wat ik mee kreeg is dat het gedonder is met de kabinetsformatie. Het goede nieuws daaraan vind ik dat ik Maxim Verhagen opeens ben gaan waarderen. Hij zegt kort gezegd tegen Wilders dat die eerst even normaal moet gaan doen en dat er dan te praten valt. Lijkt mij een prima startpunt. Je kunt niet simpelweg stoppen met ontwikkelingssamenwerking en wel een belasting invoeren op hoofddoekjes maar niet op geblondeerd haar, ieder zijn smaak immers? Maar het entertainmentnieuws is natuurlijk dat Brein het niet gered heeft tegen Ziggo en dat daar allerlei genuanceerde en ongenuanceerde analyses over volgden, voornamelijk in de genoemde nieuwsbrieven en op het net. Het begint natuurlijk met de uitspraak zelf. Kort gezegd staat er in die uitspraak dat de rechter best aan Ziggo zou willen opdragen om Pirate Bay niet langer door te geven, als Brein eens zou beginnen met het aantonen, of op zijn minst aannemelijk maken dat er sprake is van grootschalig misbruik van “de” Ziggo-abonnees van het aanbod op Pirate Bay. Heeft de rechter daar nu een punt? Ja en nee. Allereerst is van belang dat het hier gaat om een kort gedingprocedure. Dat betekent dat de rechter een oordeel moet vellen waarvan hij aanneemt dat het ook het oordeel zal zijn van de bodemrechter. Daar wringt hem al de eerste schoen. De zaak is nogal complex, een meute advocaten heeft voor de rechter de meest uiteenlopende standpunten verdedigd onder verwijzing bijvoorbeeld naar Europese richtlijnen. Een rechter is in zo’n geval geneigd te aarzelen. Hij zegt hier eigenlijk: gaat u de zaak maar uitgebreid uitzoeken bij een bodemrechter. Dat zullen Brein en Ziggo ook gaan doen. Toch zijn een aantal opmerkingen van de rechter interessant. Zo merkt hij op dat Brein er toch ook voor zou kunnen kiezen om individuele gebruikers te vervolgen. Tja, dat lijkt mij nou typisch een opmerking van iemand die de laatste tijd langdurig met vakantie is geweest. Niet alleen is dat praktisch nogal lastig, maar ook is het zo langzamerhand een algemeen gevoelen dat de individuele gebruiker niet moet worden aangesproken. Daarnaast stelt hij dat niet is komen vast te staan dat een groot deel van de Ziggo-abonnees gebruik maakt van Pirate Bay (?!) en dat het daarom onredelijk zou zijn elke abonnee daarvan af te sluiten. Ja, dat klinkt natuurlijk erg mooi, vrijheid van meningsuiting mag niet al te snel beknot worden en de vrijheid van informatie die men in Nederland heeft door van allerlei sites kennis te nemen dient ook beschermd te worden, maar…..Er zit een redeneerfout in deze laatste vaststelling. Slechts voor degenen die wel via Ziggo Pirate Bay raadplegen is het een probleem dat Pirate Bay niet langer kan worden geraadpleegd. En wat doet het gros van de gebruikers op Pirate Bay? Bestanden uitwisselen zonder betaling? Waarvan door een merkwaardige speling van het recht het uploaden strafbaar is, maar het downloaden niet. Er valt van alles te zeggen over illegaal aanbieden, maar de kern van de kwestie is deze. De exploitanten van Pirate Bay hebben tot nu elk vonnis van elke rechter naast zich neergelegd. En derhalve kon Brein nauwelijks anders dan het doorgeefluik van Pirate Bay aanpakken. En daar slaat de rechter de plank vreselijk mis. Het verwijt aan Pirate Bay in deze kwestie is niet primair dat ze illegaal aanbiedt, het verwijt is dat ze met de rechterlijke vonnissen haar reet afveegt. Door Pirate Bay daarvoor niet te straffen ondergraaft deze rechter zijn eigen legitimiteit. Wanneer rechterlijke vonnissen simpelweg genegeerd kunnen worden, dan leven we wellicht in de heilstaat die Geert Wilders voorstaat, maar niet in de mijne. Hoeveel er juridisch ook gedelibereerd kan worden over de onderlinge kwestie, het is levensgevaarlijk dat de rechter hier een kans heeft laten lopen het voor de rechtsstaat op te nemen.
| Boekverkopers versus Bol / Boekblad | 5-7-2010 |
En weer viel Daniël Ropers (baas Bol) in de prijzen, dit keer werd hij de op een na beste e-commerce professional van Nederland (Pieter Zwart van Coolblue werd eerste). Ter gelegenheid van die prijs deed Daniël, die nooit om een stoutmoedige uitspraak verlegen zit, weer van zich spreken. Allereerst meldde hij dat de invloed van de webwinkel...
En weer viel Daniël Ropers (baas Bol) in de prijzen, dit keer werd hij de op een na beste e-commerce professional van Nederland (Pieter Zwart van Coolblue werd eerste). Ter gelegenheid van die prijs deed Daniël, die nooit om een stoutmoedige uitspraak verlegen zit, weer van zich spreken. Allereerst meldde hij dat de invloed van de webwinkel nog groter zal worden in het retaillandschap. Ik geloof dat vast. Immers Bol en andere webwinkels voorzien in een behoefte, zoveel is duidelijk. Bol heeft de sluimerende boekenkoper gemobiliseerd, zoals Geert Wilders de sluimerende racist. Boekblad wijt er een stukje aan en noemt het opmerkelijk dat Ropers meldt dat hij verwacht dat webwinkels zich met name gaan onderscheiden door het leveren van informatie over de producten. Immers volgens Boekblad zou nu juist de fysieke winkel kansen krijgen toegedicht vanwege de expertise van het personeel. Bij zie zin bleef ik even hangen, hier klopt iets niet, er wringt wat. En na enig nadenken ben ik er uit wat er volgens mij niet klopt. Hier worden appels met peren vergeleken, informatie met expertise. Ropers voegt daar aan toe: webwinkels zijn daardoor objectiever. Dat lijkt me niet kloppen. Ja de webwinkel heeft meer informatie over alle boeken die ze verkoopt dan de gemiddelde fysieke winkel. Immers men maakt gebruik van peer-reviews en van een attenderingssysteem: “andere kopers van dit boek kochten ook…..”. Het massaal gebruik van peer-reviews levert veel extra informatie, maar kent zijn beperkingen. Anders dan bij bijvoorbeeld Wikipedia wordt er door alle lezers niet aan één alomvattende recensie gewerkt (dat zou ook niet kunnen overigens), maar wordt er een veelheid van besprekingen aan een boek gehangen. Door veel verschillende besprekingen op te nemen krijgt iemand inderdaad veel meer informatie dan hij in de fysieke boekhandel zou krijgen, in die zin heeft Ropers gelijk, maar daarmee wordt de informatie nog niet objectief. Veel subjectieve meningen vormen immers samen nog geen objectieve. Toch is mijn echte bezwaar tegen deze redeneringen van Boekblad en Ropers, dat hier een schijntegenstelling wordt gecreëerd. Als ik naar een boekwinkel ga, ben ik helemaal niet geïnteresseerd in objectieve informatie. Ik wil juist graag subjectief, volledig bevooroordeeld, boeken aangeraden krijgen en graag weggaan met meer boeken dan ik van plan was te kopen. Toen ik zelf nog boekverkoper was verkocht ik op koopavond standaard een aantal exemplaren van “Narziss & Goldmund” van Herman Hesse. Simpelweg omdat ik dat zo’n mooi boek vond. Geloof vooral niet dat het om de expertise gaat in de fysieke winkel. Hoeveel fysieke boekwinkels kent u immers waar die expertise aanwezig is? Het gaat om fysieke nabijheid. Als ik weet wat ik wil hebben en ik heb het snel nodig, dan bestel ik via Bol. Als ik boeken wil kopen, dan ga ik naar een winkel. Ik geniet er van de stapels boeken en als ik mazzel heb van goeie subjectieve verkopers.
| Horen, zien en verkrijgen | 5-7-2010 |
Horen, zien en verkrijgen, is de naam van een onderzoek dat de Universiteit Twente in opdracht van de overheid heeft uitgevoerd. Doel was vast te stellen in hoeverre de zelfregulering van PEGI (classificatiesysteem van Games) en de co-regulering van Kijkwijzer (classificatiesysteem van films) werkte. De uitkomst was bedroevend. De gemiddelde...
Horen, zien en verkrijgen, is de naam van een onderzoek dat de Universiteit Twente in opdracht van de overheid heeft uitgevoerd. Doel was vast te stellen in hoeverre de zelfregulering van PEGI (classificatiesysteem van Games) en de co-regulering van Kijkwijzer (classificatiesysteem van films) werkte. De uitkomst was bedroevend. De gemiddelde naleving van beide systemen bij de onderzochte bioscopen, videotheken, winkels, bibliotheken en warenhuizen was bedroevend laag. Slechts in 14% van de gevallen werd er gehandhaafd. Voor de niet zo snelle rekenaars onder u, dat betekent dat in 86% van de gevallen kinderen gewoon naar huis kunnen met een kaartje voor een gewelddadige/pornofilm of met een expliciete game. En dan gaat het over gemiddelden hè? Om u een getal te noemen, bij warenhuizen is de situatie nog ernstiger; in slechts 3% van de gevallen worden de normen nageleefd. Het is om die reden dat de overheid heeft besloten verkooppunten streng te gaan controleren, zoals wij afgelopen week in Entertainment Business konden lezen. De reacties waren natuurlijk even massaal als hypocriet. Het enige wat de overheid zou bereiken is de toch al niet zo florissante fysieke handel aanpakken. De overheid moest zich nergens mee bemoeien en de winkels ook niet, dit is de verantwoordelijkheid van de ouders. Aldus een greep uit de reacties. Mag ik u eens een moreel argument voorhouden? Vindt u dat het schadelijk is voor jonge kinderen als ze met een grote dosis geweld of seksualiteit worden geconfronteerd? Als het antwoord nee is bent u klaar met lezen en mag u doorklikken naar de volgende pagina. Als het antwoord ja is, dan wil ik u nog even spreken. U en ik hebben dus dezelfde moraal op dit punt, je moet kinderen beschermen tegen al te expliciete games en films. Wie moet dat dan doen? De overheid? De ouders? De verkopers? De kinderen zelf? Die laatste vraag stel ik niet zo maar. Uit het onderzoek immers komt naar voren dat er verschillende verkopers zijn die menen dat het om de eigen verantwoordelijkheid van de kinderen gaat. Wie het daar mee eens is mag nu afhaken. Dit is niet de verantwoordelijkheid van kinderen. Het is de verantwoordelijkheid van zowel de verkopers, als de ouders als de overheid. De verkopers omdat ze heel goed horen te weten wat ze verkopen en of daar een schadelijk effect aan zou kunnen zitten. De ouders omdat ze heel goed horen te weten wat hun kind al dan niet aan kan. En de overheid om te zorgen dat verkopers die alleen maar aan omzet denken, of ouders die helemaal nergens aan denken toch nog worden gecorrigeerd. Ja, het is zeker waar dat de overheid alles op alles moet zetten om ook het online-aanbod van deze producten te reguleren, maar het is net zo waar dat u gewoon uw eigen verantwoordelijkheid heeft voor onze maatschappij. Wie ergert zich niet aan ouders die hun kinderen maar een beetje laten zwemmen, daarom heeft u als verkoper nu eindelijk de kans om u maatschappelijk te gedragen. En mark my words, als u straks bij de hemelpoort staat, dan zult u voor deze daad van goedertierenheid worden beloond. En nu maar hopen dat er geen leefijdsclassificatie bij de hemelpoort wordt gehanteerd. Ik sluit niet uit dat onze lieve heer immers alleen maar onschuldige kindertjes toelaat en geen verdorven volwassenen. En anders is er nog geen man overboord, kunt u lekker gewelddadige porno kijken bij het vagevuur.
| Donderen in auteursrechtland / Entertainment Business | 14-6-2010 |
Zullen we voortaan het auteursrecht eens zodanig regelen dat auteurs nooit meer hun auteursrecht kunnen overdragen, zelfs al zouden ze het willen? Dat voortaan alleen nog licenties mogelijk zijn voor maximaal 5 jaar en dat dan altijd de auteur het contract kan beëindigen? Dat voortaan auteurs ook hun contract kunnen beëindigen als de beloning...
Zullen we voortaan het auteursrecht eens zodanig regelen dat auteurs nooit meer hun auteursrecht kunnen overdragen, zelfs al zouden ze het willen? Dat voortaan alleen nog licenties mogelijk zijn voor maximaal 5 jaar en dat dan altijd de auteur het contract kan beëindigen? Dat voortaan auteurs ook hun contract kunnen beëindigen als de beloning voor hun licentie te laag is? Dat ze ook hun overeenkomst achteraf kunnen openbreken als er iets anders onredelijks in staat? Dat er voortaan een commissie komt die uitmaakt wat een redelijke vergoeding is? Dat zou een revolutie zijn, niet waar? Ondenkbaar? Nou mooi niet. Al deze ideeën komen uit een wetsvoorstel dat in eendrachtige samenwerking tussen de Ministeries van Economische Zaken, Justitie en Onderwijs, Cultuur & Wetenschappen is voorbereid. Het voorstel is klaar, nu wordt er gevraagd aan de markt om te reageren en dat reageren, kunt u doen via www.internetconsultatie.nl. En ik raad u aan dat te doen. Want als dit wetsvoorstel aangenomen wordt dan moeten alle auteurscontracten in muziekland op de schop. Allemaal. Ik vind het hele idee onzalig. Natuurlijk is er vaak sprake van ongelijkheid tussen auteur en onderneming. Het komt maar al te vaak voor dat auteurs niet opgewassen zijn tegen de onderhandelaar van de onderneming aan de andere kant. Maar hef je deze ongelijkheid op door er een nieuwe voor in de plaats te stellen? Stelt u zich maar eens voor dat een licentie altijd maar vijf jaar mag duren. Dat betekent dus dat auteurs na vijf jaar kunnen besluiten om hun werk maar weer eens weg te halen bij hun Publisher en elders onder te brengen. Het betekent ook en vooral dat alle bepalingen in elke overeenkomst onder de loep moeten worden genomen omdat bij elke bepaling zal moeten worden bedacht of die wellicht achteraf als onredelijk zou kunnen worden uitgelegd. Afgelopen vrijdag werd het wetsvoorstel gepresenteerd bij de Vereniging van Auteursrecht. Ik vroeg de dame die het wetsvoorstel presenteerde of het handig was om de regel in te voeren dat een contract altijd maar maximaal vijf jaar zou duren. Hoe moet dat dan met de ontwerper van een bank? Van een logo voor een bedrijf? Moet Shell zijn schelp weer inleveren? Het antwoord getuigde van een grenzeloze naïviteit. Zij meldde dat het heus niet zo zou zijn dat auteurs nu opeens moeilijk zouden gaan doen, dat zou voor hen toch ook niet fijn zijn? Dream on. Als dit wetsvoorstel het haalt, wordt het een absolute puinhoop in contractenland. Voor advocaten het Walhalla, maar wetten zouden niet ontworpen moeten worden met als doel de stand van de advocatuur nog verder te verheffen.
| Muziekbubbel / Entertainment Business | 7-6-2010 |
Herinnert u zich nog het nieuwe businessmodel dat op kwam ten tijde van de internetboost? Het model was vrij simpel. Je investeert heel veel geld in een activiteit en zorgt er voor dat je verlies maakt. Als je eenmaal substantieel verlies maakt, dan trek je de aandacht, trek je nieuwe financiers en vraag je om extra geld. Dat extra geld krijg...
Herinnert u zich nog het nieuwe businessmodel dat op kwam ten tijde van de internetboost? Het model was vrij simpel. Je investeert heel veel geld in een activiteit en zorgt er voor dat je verlies maakt. Als je eenmaal substantieel verlies maakt, dan trek je de aandacht, trek je nieuwe financiers en vraag je om extra geld. Dat extra geld krijg je, immers de financiers redeneren eenvoudig: er is ooit iemand ingestapt dus het zal wel goed zitten. En dus krijg je nog meer geld, gaat je burnrate nog harder omhoog en ga je in een nog grotere auto rijden. Internationale uitrol, kantoren in vele buitenlanden en vervolgens ga je failliet. En dan is je reactie: we hebben gewoon pech gehad. Typisch voorbeeld van de kleren van de keizer. Zolang iedereen roept dat het wel goed is, is het goed. Het is heerlijk om te zien dat er weer een nieuw model in opkomst is, dat ik met mijn gebrek aan visie al evenmin weet te doorgronden, ik doel op het model Hands (nee niet Hans). Men neme een verliesgevend bedrijf. Kopen tegen een prijs van twee maal de waarde. Schop alle belangrijke stakeholders tegen de schenen. Reorganiseer tot je een ons weegt en sluit af met de absolute klap op de vuurpijl: concentreer je met name op de aansprekend en of goedlopende onderdelen en verkoop die of saneer ze weg. Dat vertaalt zich dan weer in het proberen te verpatsen van de Abbey Road Studio’s en het sluiten van nationale publishing kantoren. Uiteindelijk, ik heb er even over na zitten denken, kan het niet anders of Hands is op weg naar het bubbelverhaal. Hij concentreert zich nu verder op de slecht lopende onderdelen, zal steeds meer geld nodig hebben om die overeind te houden en verpatst uiteindelijk zijn bedrijf aan een andere private equity-onderneming. De enige immers die in dit soort verhalen zal trappen. Wat nu nog resteert is proberen je theorie te verkopen en de verkooptactiek van Hands lijkt wel een beetje op de promotiefilmpjes van Trots op Nederland, zo ongelooflijk hilarisch dat het weer aandoenlijk wordt. Ter illustratie: een citaat van de woordvoerder van EMI afgelopen week in Billboard: “It is very clear to us that the country-based structures that other music companies cling to are not delivering the kind of service that their artists need or the revenues that they deserve,” said the spokesperson, adding that any planned changes to operations were “not about cost-cutting,” but “getting the right structure.” The spokesperson went on to say, “A functionally-led organization across the entirety of Europe will enable us to deliver further success for our writers on both a regional and local level, and at the same time allow us to invest substantially more money in European music over the next five years.”Kort samengevat staat hier dat men geen kosten bespaart om kosten te besparen en dat men locale kantoren sluit om dichter bij de auteurs te komen, en dat men kosten maakt aan reorganisaties om meer geld uit te kunnen geven aan muziek. Als je zo’n antwoord geeft tijdens college economie dan wordt je uitgelachen…..Dit soort teksten doet denken aan de bezweringen van nog zo”n equity driven entertainmentonderneming Live Nation. Hoe slechter het gaat, hoe harder blazen op die loftrompet. En ondertussen staan wij met z’n allen langs te kant en zien hoe langzaam het trotse schip dat ooit EMI was ten onder gaat aan een zelf geboord gat onder de waterlijn…..
| Relativeren / Entertainment Business | 17-5-2010 |
Ik wil u niet onmiddellijk bij het Zenboeddhisme onder brengen, maar een beetje relativeren van je eigen belang brengt veel rust. Ga maar na. Kun je een beetje om je zelf lachen dan is het leven een stuk eenvoudiger. Ik geef u wat voorbeelden, om te beginnen het overlijden vorige week van Kees Mijnten. Enig idee wie ik bedoel?Ik kende de naam...
Ik wil u niet onmiddellijk bij het Zenboeddhisme onder brengen, maar een beetje relativeren van je eigen belang brengt veel rust. Ga maar na. Kun je een beetje om je zelf lachen dan is het leven een stuk eenvoudiger. Ik geef u wat voorbeelden, om te beginnen het overlijden vorige week van Kees Mijnten. Enig idee wie ik bedoel?Ik kende de naam niet hoor, maar toen ik zijn foto zag, kwam hij me wel vaag bekend voor. Kees Mijnten was een medewerker van Tros Aktua. Door de Tros werd tijdens de uitzending bij zijn overlijden stil gestaan. Waarom eigenlijk? Met hun overlijden halen immers doorgaans slechts bekende Nederlanders de landelijke pers. De enkele reden waarom bij zijn overlijden stil werd gestaan moet zijn dat het een medewerker was geweest van Tros Aktua. Ik kan mij voorstellen dat zijn overlijden bij die collega’s indruk heeft gemaakt, echter dat is nog geen reden om er ruimte voor in te ruimen tijdens je zendtijd. Dat doe je alleen als je je eigen belang niet kunt relativeren. Nog een voorbeeld van het je te breed maken als journalist: In de kolommen van NRC is er de afgelopen tijd uitgebreid aandacht besteed aan het feit dat de ene hoofdredacteur ging en de ander komt. Erg interessant voor de medewerkers van NRC zelf natuurlijk, maar interessant voor de lezer? Het treurige hoogtepunt van journalistieke hoogmoed was de actie van de Telegraafjournaliste die vorige week op slinkse wijze de enige overlevende van het Libische vliegtuigongeluk aan de telefoon wist te krijgen, een jongetje van negen, door het ongeluk wees geworden. Ieder weldenkend mens zal het wel uit zijn hoofd laten om een jochie dat zoiets is overkomen lastig te vallen. Slechts een journaliste die zichzelf en haar beroep te belangrijk is gaan vinden zal voor zich zelf kunnen rechtvaardigen dat “het nieuws”riep om deze actie. Even over naar uw en mijn realiteit. Als een strafrechtadvocaat zichzelf belangrijk gaat vinden, dan is hij blij met elke door hem bewerkstelligde vrijspraak, zelfs als dat betekent dat er een gevaarlijke gek in de maatschappij wordt los gelaten. Als de baas van een platenmaatschappij de wereld om hem heen verwijten gaat maken over zijn teruglopende omzetten, dan kijkt hij niet naar zijn eigen rol. In elk van de hierboven omschreven gevallen is er maar één remedie. Stap met enige regelmaat uit jezelf en kijk naar wat je doet en wie je bent. Bevalt wat je ziet? Stap dan terug en loop verder. Bevalt er iets niet? Breng dan voldoende wijzigingen aan en stap dan terug. Gouden methode. Immers echt belangrijk zijn alleen je geliefden.
| Garantie op een Playstation? / Entertainment Business | 10-5-2010 |
Op de site van EB lezen we dat Sony geen plannen heeft de garantietermijn op haar consoles tegen betaling te verlengen. In het artikel wordt verwezen naar de situatie in de Verenigde Staten waar consumenten garantietermijn kunnen bijkopen en naar de situatie bij Dixons, die in de Benelux een bijkoopgarantie schijnt te hanteren.
Zal ik u even...
Zal ik u even...
Op de site van EB lezen we dat Sony geen plannen heeft de garantietermijn op haar consoles tegen betaling te verlengen. In het artikel wordt verwezen naar de situatie in de Verenigde Staten waar consumenten garantietermijn kunnen bijkopen en naar de situatie bij Dixons, die in de Benelux een bijkoopgarantie schijnt te hanteren.
Zal ik u even bijpraten over hoe dit zit? Je bent voornamelijk de sigaar als detaillist bij dit soort producten. Immers als verkoper ben je wettelijk gehouden aan consumenten een deugdelijk product te leveren. Het product moet de eigenschappen bezitten die de consumentkoper mocht verwachten. Voldoet een product niet aan (één van) deze eigenschappen dan is er sprake van non-conformiteit. Indien non-conformiteit vast staat, heeft de consumentkoper in beginsel het recht op kosteloos herstel of vervanging van het non-conforme product (dan moet die consument het natuurlijk niet uit zijn handen hebben laten pletteren). In beginsel is het (na een termijn van 6 maanden na aflevering van een product) aan de consumentkoper om te bewijzen dat het gekochte product ondeugdelijk is en aan de verkoper om te bewijzen dat dit niet zo zou zijn. Als de verkoper stelt dat de koper verkeerd gebruik zou hebben gemaakt van het product, zal de verkoper dit ook moeten kunnen bewijzen.
Hoe zit dat nu met een Playstation. Op een Playstation, zo vinden wij op de website van Sony krijg je een garantie van twee jaar, dat was ooit één jaar (vanwege aanhoudend gemor en zeurende consumentenprogramma’s “vrijwillig”verlengd). En de vraag is nu of het mooi zou zijn van Sony als ze die garantietermijn zouden verlengen. Nou dat hangt er dus van af. Wat vindt u? Als ik een Playstation 3 koop, hoe lang zou ik dan mogen verwachten dat die het doet. Ik denk zelf tenminste drie jaar. Als ik daar gelijk in heb dan betekent dat volgens de geldende consumentenregels dat Sony mij een garantie van drie jaar zou moeten geven, langer dan de aangeboden twee jaar. Allemaal leuk en aardig, maar de consumentenregels richten zich niet tot Sony maar tot de verkoper. Dus als ik mijn Sony in de winkel koop (bijvoorbeeld bij Dixons) dan moet Dixons mij de conformiteit van het product garanderen. Dat betekent dat ik gewoon binnen drie jaar naar Dixons toe kan en het ding terug brengen en dat Dixons dat dan kosteloos repareert, dat is consumentenbescherming. Hoe Dixons dat dan weer onderling met Sony regelt is haar probleem.
Overigens worden de Europese regels over consumentenbescherming binnenkort geharmoniseerd. Vanaf dat moment zullen in heel Europa consumenten hetzelfde beschermingsniveau kennen. Zijn we daar blij mee? Als retailer zeker, de bescherming die op dit moment in Nederland wordt geboden is één van de meest stringente van heel Europa, dus u als verkoper kunt er alleen maar op vooruit gaan. En Dixons: geen garanties verkopen die je toch al verplicht bent te geven!
Zal ik u even bijpraten over hoe dit zit? Je bent voornamelijk de sigaar als detaillist bij dit soort producten. Immers als verkoper ben je wettelijk gehouden aan consumenten een deugdelijk product te leveren. Het product moet de eigenschappen bezitten die de consumentkoper mocht verwachten. Voldoet een product niet aan (één van) deze eigenschappen dan is er sprake van non-conformiteit. Indien non-conformiteit vast staat, heeft de consumentkoper in beginsel het recht op kosteloos herstel of vervanging van het non-conforme product (dan moet die consument het natuurlijk niet uit zijn handen hebben laten pletteren). In beginsel is het (na een termijn van 6 maanden na aflevering van een product) aan de consumentkoper om te bewijzen dat het gekochte product ondeugdelijk is en aan de verkoper om te bewijzen dat dit niet zo zou zijn. Als de verkoper stelt dat de koper verkeerd gebruik zou hebben gemaakt van het product, zal de verkoper dit ook moeten kunnen bewijzen.
Hoe zit dat nu met een Playstation. Op een Playstation, zo vinden wij op de website van Sony krijg je een garantie van twee jaar, dat was ooit één jaar (vanwege aanhoudend gemor en zeurende consumentenprogramma’s “vrijwillig”verlengd). En de vraag is nu of het mooi zou zijn van Sony als ze die garantietermijn zouden verlengen. Nou dat hangt er dus van af. Wat vindt u? Als ik een Playstation 3 koop, hoe lang zou ik dan mogen verwachten dat die het doet. Ik denk zelf tenminste drie jaar. Als ik daar gelijk in heb dan betekent dat volgens de geldende consumentenregels dat Sony mij een garantie van drie jaar zou moeten geven, langer dan de aangeboden twee jaar. Allemaal leuk en aardig, maar de consumentenregels richten zich niet tot Sony maar tot de verkoper. Dus als ik mijn Sony in de winkel koop (bijvoorbeeld bij Dixons) dan moet Dixons mij de conformiteit van het product garanderen. Dat betekent dat ik gewoon binnen drie jaar naar Dixons toe kan en het ding terug brengen en dat Dixons dat dan kosteloos repareert, dat is consumentenbescherming. Hoe Dixons dat dan weer onderling met Sony regelt is haar probleem.
Overigens worden de Europese regels over consumentenbescherming binnenkort geharmoniseerd. Vanaf dat moment zullen in heel Europa consumenten hetzelfde beschermingsniveau kennen. Zijn we daar blij mee? Als retailer zeker, de bescherming die op dit moment in Nederland wordt geboden is één van de meest stringente van heel Europa, dus u als verkoper kunt er alleen maar op vooruit gaan. En Dixons: geen garanties verkopen die je toch al verplicht bent te geven!
| Smart Guy / Entertainment Business | 26-4-2010 |
Terra Firma Capital Partners is van plan geld te vragen van zijn mede-investeerders in EMI, veel extra geld. Wat is er aan de hand? Terra nam in 2007 EMI over voor 4,2 miljard pond. Ik vond de overname destijds al redelijk hilarisch, vooral omdat baas Guy Hands het voor elkaar kreeg binnen korte tijd alle grote sterren van EMI op de kast te...
Terra Firma Capital Partners is van plan geld te vragen van zijn mede-investeerders in EMI, veel extra geld. Wat is er aan de hand? Terra nam in 2007 EMI over voor 4,2 miljard pond. Ik vond de overname destijds al redelijk hilarisch, vooral omdat baas Guy Hands het voor elkaar kreeg binnen korte tijd alle grote sterren van EMI op de kast te krijgen. Guy had de gouden regel van de platenindustrie niet goed begrepen. Iedereen die een beetje ingevoerd is in de muziekindustrie had Guy kunnen vertellen dat de muziekindustrie bestaat bij de gratie van het de indruk wekken dat artiesten serieus worden genomen. Je neemt ze mee uit eten en je complimenteert ze de hemel in. Dan zijn de artiesten blij en lopen ze voor je, het zijn net kinderen. Om als bedrijfstak te overleven is de keerzijde van de medaille natuurlijk dat artiesten worden vastgelegd met draconische contracten en dat je niet altijd heel erg je best hoeft te doen om de royalty-statements kloppend te krijgen. En, een gouden regel, als de statements al niet kloppen, dan graag in het nadeel van de artiest. Zo houd je de business gezond. Guy echter, had de indruk dat je hardop tegen artiesten kunt zeggen dat ze wat harder moeten lopen en dat ze op kunnen zouten als ze niet genoeg omzet genereren. Hij kondigde aan dat de verantwoordelijkheden zouden worden overgebracht van A&R naar “the Suits”. En zo heeft inmiddels Lilly Allen verkondigd dat ze nooit meer een nummer bij EMI zal uitbrengen, fuck you very very much. Gelukkig had Guy meer verstand van investeren dan van muziek, of toch niet? Ik vraag het me af….. De waarde van EMI wordt op dit moment becijferd op 2 miljard pond, volgens een rapport van de Citigroup, met wie Terra in de clinch ligt met als inzet de zeggenschap over EMI. Lees even terug. In 2007 gekocht voor 4,2 miljard, nu nog 2 miljard waard…hmmm, klinkt niet als een successtory, gaat niet goed daar zou je zeggen. Zelfs het verpatsen van de aansprekende Abbey Road studio’s zal nauwelijks baten, levert maar tien miljoen op, dat verdient Guy per jaar. Kort geleden suggereerde Hands nog dat een aanvullende investering van 120 miljoen pond voldoende zou zijn om de nood te lenigen. Nu echter is Hands, aldus berichten in the Financial Times van plan om het drievoudige te vragen aan zijn mede-investeerders, 360 miljoen pond moeten ze op tafel leggen, van welk bedrag Terra zelf een kleine 60 miljoen pond zal ophoesten. Daar is over nagedacht zou je dan toch denken. Immers ik kom altijd zelf wel met een plan als ik iemand 360 miljoen te leen vraag. Guy echter niet. Het plan waarop de berekening is gebaseerd is nog niet af. Leuk hè, je vraagt iemand 360 miljoen op tafel te leggen en je zet er bij dat je de reden waarom achteraf wel aan hem uit zal leggen. Half Juni is een gedetailleerd businessplan aangekondigd met daarin de lange termijn strategie van EMI. De kern daarvan is al uitgelekt. Minder leunen op de verkoop van CD’s en meer verwachten van de digitale verkoop is het adagium, briljant! Het is heus waar. Van de CD naar digitaal bewegen, kolere wat een visie. Mocht u als armzalig ondernemer overwegen de zieltogende muziekbranche de rug toe te keren en zit u nog een beetje te dubben wat dan te doen? Het recept is eenvoudig. Begin een investeringsmaatschappij. Als je niet binnen drie jaar je investeringen hebt gehalveerd dan ben je beter dan Guy Hands...
| Sellaband? / Entertainment Business | 29-3-2010 |
Op de eerste dag dat Pim Betist bij mij binnen wandelde met het idee voor Sellaband, was ik door het verhaal gegrepen. Een totaal nieuw businessmodel waarbij de consument centraal staat, dat leek mij het ei van Columbus. Riep ik immers al niet jaren lang dat businessmodellen pas deugen als er wederzijds waarde wordt toegevoegd? En was het met...
Op de eerste dag dat Pim Betist bij mij binnen wandelde met het idee voor Sellaband, was ik door het verhaal gegrepen. Een totaal nieuw businessmodel waarbij de consument centraal staat, dat leek mij het ei van Columbus. Riep ik immers al niet jaren lang dat businessmodellen pas deugen als er wederzijds waarde wordt toegevoegd? En was het met de toegevoegde waarde van de oude platenmaatschappijen niet treurig gesteld? Het idee achter Sellaband was van een verbluffende eenvoud en helderheid. En nu is Sellaband failliet gegaan, zij het dat het opnieuw doorstart. Op de EB-site een woedende reactie van Ronald Drayer die de mannen van Sellaband verwijt dat er geen gedegen marktonderzoek aan de start van Sellaband vooraf was gegaan en dat vindt Drayer verwijtbaar. Heeft hij een punt? Dat is een spagateske vraag. Ja, hij heeft gelijk, je moe t niet zo maar een bedrijf uit de grond proberen te stampen zonder je te vergewissen of je wel toegevoegde waarde biedt. En een marktonderzoek is daartoe soms een geëigend middel. Drayer heeft een punt. Maar aan de andere kant, kan uit marktonderzoek blijken dat je onderneming een succes zal worden? Dat is met name in deze tijd en in deze periode van transitie waarin de muziekbranche zich bevindt een onmogelijke vraag. Niemand weet precies wat de toekomst brengen zal en moet je dan eindeloos de markt onderzoeken in de hoop het ideale businessmodel te vinden? Je hebt met het beste idee toch nog dat beetje geluk nodig om te overleven. Heb je dat niet, dan ga je failliet, heb je dat wel, dan ben je een held. Bij nader inzien de oprichters van Sellaband verwijten maken is veel te makkelijk. Ik geef een voorbeeld dat dit moet illustreren. Neem de bibliothecaresse (nee, als voorbeeld bedoel ik). Ooit was dit beroep het absolute toonbeeld van saaiheid en van treurigheid. Welke venture capitalist zou ooit in een bibliotheek investeren. En alleen mensen die verder wat moeilijk aan de bak kwamen gingen er werken. Zij werden in saaiheid op de voet gevolgd door mensen die encyclopedieën aan de deur verkochten. Dat was toen en dit is nu. Google is de bibliotheek en de encyclopedie van vandaag. Haar medewerkers worden alom benijd omdat zij op de meest coole plek ter wereld werken. Geen marktonderzoek heeft het succes van Google voorspeld. Soms moet je gokken in je leven. En soms kom je niet verder dan de educated guess.
Maar beter zingend ten onder dan grommend je gelijk.
Maar beter zingend ten onder dan grommend je gelijk.
| Rinie Kelderman / Entertainment Business | 22-3-2010 |
Rinie is een grootheid, Rinie is een god. Heeft u de verzameling reacties gezien op het feit dat hij director catalogue marketing bij CNR is geworden. Maar liefst 31 reacties in twee dagen tijd. Nu ken ik Rinie Kelderman niet, maar zo veel reacties dat moet wel iets betekenen. U weet allen nog dat Paulus Tops uit pure frustratie over zoveel...
Rinie is een grootheid, Rinie is een god. Heeft u de verzameling reacties gezien op het feit dat hij director catalogue marketing bij CNR is geworden. Maar liefst 31 reacties in twee dagen tijd. Nu ken ik Rinie Kelderman niet, maar zo veel reacties dat moet wel iets betekenen. U weet allen nog dat Paulus Tops uit pure frustratie over zoveel felicitaties op de EB-website, het alter ego “de felicitatieman” heeft geïntroduceerd. Het is af en toe inderdaad iets om gek van te worden. Iemand wordt van vice-president, executive vice president en prompt regent het felicitaties. Bij dat soort felicitaties denk ik altijd aan welbegrepen eigenbelang van de afzenders. De persoon in kwestie moet een goed gevoel bij je krijgen, dan gunt hij je in de toekomst zijn zakelijke connectie. Bij meneer Kelderman echter lijkt het helemaal anders. De hoeveelheid reacties doet vermoeden dat Rinie of een heel aimabel persoon is, of heel erg goed in zijn werk, of allebei. Ik heb mij even het hoofd gebroken over het feit dat ik Rinie niet persoonlijk ken. Op linkedIn blijken overigens bijna dertig van mijn contacten Rinie wel te kennen. Het is dus bij de intimi van de entertainmentwereld een gekende persoonlijkheid. Hieruit laten zich twee mogelijke conclusies trekken. Ik behoor niet tot de intimi van de entertainmentwereld, hard hoor zo’n conclusie, na vijftien jaar onafgebroken werkzaam te zijn voor deze business. Maar gelukkig is er nog een andere conclusie mogelijk en uit zelfbehoud kies ik voor deze conclusie. Rinie moet gewoon een heel bescheiden mens zijn. Iemand die in stilte zijn werk doet en daarbij mensen eerlijk heeft bejegend, vandaar al die hartverwarmende reacties. Ik weet niet hoe het zit met het reglement van De Veer, maar is het niet mogelijk tussendoor een veer uit te reiken? Dan lijkt mij dat puur op de felicitaties Rinie De Veer zou moeten krijgen. Persoonlijk hoop ik dat een van de dertig mensen die ik ken, die Rinie kennen, mij aan hem voor willen stellen. Voor Rinie zelf moet het trouwens als een warme douche voelen, zo veel warme reacties krijg je doorgaans alleen op je sterfdag. Rinie, als gezegd, ik ken je niet, maar welkom terug en hopelijk tot binnenkort!
| Investeren? / Entertainment Business | 15-3-2010 |
“Record companies are the largest investors in music talent, ploughing around 30% of their sales revenues - around US$5 billion worldwide - into developing and marketing artists. This includes an estimated 16% of sales revenues that is spent on artist and repertoire work (A&R), a proportion that significantly exceeds the proportionate research...
“Record companies are the largest investors in music talent, ploughing around 30% of their sales revenues - around US$5 billion worldwide - into developing and marketing artists. This includes an estimated 16% of sales revenues that is spent on artist and repertoire work (A&R), a proportion that significantly exceeds the proportionate research and development (R&D) expenditure of virtually all other industries. In addition, labels pay significant sums in royalties to featured performers. Aldus een ronkend rapport van de IFPI over zichzelf. Blijkbaar vind de IFPI van zichzelf dat ze zichzelf op de borst mogen kloppen met deze cijfers. Ik heb de samenvatting van het rapport gelezen (via de link is slechts de samenvatting te vinden) en heb over de grond liggen rollen van het lachen. In de eerste plaats vergelijkt de muziekindustrie zichzelf met de farmaceutische industrie. Die investeert maar 15% van de bruto winst in ontwikkeling van nieuw product, de muziekindustrie maar liefst 16%, aldus de IFPI. Kloppen die cijfers? Een speurtocht van 1 minuut op Internet levert een prachtig overzicht op van de investeringen door de farmaceutische industrie (http://edepot.wur.nl/50802). Uit dit rapport blijkt dat de top tien van deze bedrijven in 2008 een gezamenlijke omzet hadden van 214 miljard omzet. Van die 214 miljard investeerde men in dat jaar 39,8 miljard investering in R&D. Voor de snelle rekenaars onder u, dat is 18,5%. Dat is dus 2,5% meer dan de zelf opgegeven investeringen in A&R van de muziekindustrie. Dom zo’n fout. Maar het leukste vind ik dat de IFPI zich er op laat voorstaan, dat een gedeelte van die geroemde investeringen zou bestaan uit het betalen van royalties. Ik lieg niet, lees het maar na, het staat er echt. Wat is het betalen van royalties? Dat is het betalen aan de rechthebbenden (de echte rechthebbenden) voor gerealiseerde verkopen! Royalties worden altijd achteraf betaald. Maar dat ga je toch geen investering noemen. Dat is geen investering, dat is een betalingsverplichting. Als ik een brood koop, dan investeer ik toch niet in een bakkerij? Een investering veronderstelt het dragen van risico, altijd. En het betalen van royalty is een vergoeding voor een gerealiseerde verkoop. Dat heet een kostenpost. Zoals een verbouwing een kostenpost is of een salaris, of toiletpapier. Met dit soort berichten maakt de muziekbranche zich wederom ongeloofwaardig. Nog een laatste observatie. De vergelijking met de farmaceutische industrie is redelijk kortzichtig. Inderdaad blijkt deze branche wereldwijd meer te investeren in R&D (in plaats van andersom zoals IFPI beweert), maar belangrijker nog, desondanks is de farmaceutische industrie wel in staat winst te maken, daar zou de muziekindustrie een voorbeeld aan kunnen nemen.
| Hifi / Entertainment Business | 8-3-2010 |
Eigenlijk raar hoe dat is gegaan met de acceptatie van de iPod en alles wat er omheen hangt. Ik bedoel dan het verlies aan kwalitatief goed geluid. Immers ooit gaven wij duizenden uit aan het hebben van een goede installatie.
Toen ik op kamers ging, had ik een bed, een boekenkast en een stereo-installatie, dat was het dan wel zo”n beetje. En...
Toen ik op kamers ging, had ik een bed, een boekenkast en een stereo-installatie, dat was het dan wel zo”n beetje. En...
Eigenlijk raar hoe dat is gegaan met de acceptatie van de iPod en alles wat er omheen hangt. Ik bedoel dan het verlies aan kwalitatief goed geluid. Immers ooit gaven wij duizenden uit aan het hebben van een goede installatie.
Toen ik op kamers ging, had ik een bed, een boekenkast en een stereo-installatie, dat was het dan wel zo”n beetje. En omdat ik toen regelmatig voor JVC op de Firato werkte, kreeg ik korting. Daarom had ik ook een geluidssysteem om u tegen te zeggen. Boxen van een meter hoog, aparte voor en eindversterker, platenspeler, cassettedeck, tuner, equalizer, koptelefoon…Je kunt het zo gek niet bedenken of ik had het. In die tijd weet ik dat ik cassettebandjes in de variant metal had, die kregen kostten twintig gulden per stuk. En zo uitzonderlijk was ik toen nu ook weer niet. Iedere zichzelf respecterende echte kerel had een bijzondere geluidsinstallatie.
Een vriend van mij maakt het nog veel bonter, die had allerlei dikke kabels omdat daardoor minder verlies op zou treden en gouden tulpstekkers om ze mee aan te sluiten. Zijn boxen stonden op tuintegels midden in de kamer omdat dat stabieler zou zijn. Hij had een platenspeler die zo gevoelig was dat hij door de minste of geringste electronische storing uit het lood sloeg. Zo merkt hij op een gegeven moment dat met enige regelmaat de naald gewoon spontaan uit de groef kan. Hij werd er helemaal gek van, heeft alles geprobeerd om te achterhalen hoe dat kon. Met de fabrikant gebeld etc. Tot hij er achter kwam dat dit gebeurde elke keer dat zijn broer het knopje van zijn “bakkie” indrukte, om eens lekker over de ether te gaan chatten.
Gek dat dat toen zo normaal was en dat het nu normaal is om een iPod te kopen en met lullige oordopjes een beetje naar muziek met een belazerde geluidskwaliteit te luisteren. Daar tussen door zal de gemiddelde man ook wel hebben meegemaakt dat vriendinnen helemaal niet te spreken waren over indrukwekkende geluidsinstallaties. Die wilden liever hogedrukboxjes, die nemen niet zoveel ruimte in en zo. En als je er een bloemenvaas voor zet vallen ze al helemaal niet op.
Ik was het eigenlijk al weer een beetje vergeten om op een mooie manier naar muziek te luisteren, totdat ik in New York (ik doe werkelijk alles om er een beetje bij te blijven horen) dr Dré headphones kocht en met die dingen op in het vliegtuig heerlijk muziek heb zitten luisteren. Ik had na ongeveer zeven uur die dingen op wel gloeiende oren, maar het was een verademing opeens weer even op een goeie manier muziek te luisteren. Ik raad het u van harte aan. Koop een goede koptelefoon en keer weer even terug naar gouden tijden.
Toen ik op kamers ging, had ik een bed, een boekenkast en een stereo-installatie, dat was het dan wel zo”n beetje. En omdat ik toen regelmatig voor JVC op de Firato werkte, kreeg ik korting. Daarom had ik ook een geluidssysteem om u tegen te zeggen. Boxen van een meter hoog, aparte voor en eindversterker, platenspeler, cassettedeck, tuner, equalizer, koptelefoon…Je kunt het zo gek niet bedenken of ik had het. In die tijd weet ik dat ik cassettebandjes in de variant metal had, die kregen kostten twintig gulden per stuk. En zo uitzonderlijk was ik toen nu ook weer niet. Iedere zichzelf respecterende echte kerel had een bijzondere geluidsinstallatie.
Een vriend van mij maakt het nog veel bonter, die had allerlei dikke kabels omdat daardoor minder verlies op zou treden en gouden tulpstekkers om ze mee aan te sluiten. Zijn boxen stonden op tuintegels midden in de kamer omdat dat stabieler zou zijn. Hij had een platenspeler die zo gevoelig was dat hij door de minste of geringste electronische storing uit het lood sloeg. Zo merkt hij op een gegeven moment dat met enige regelmaat de naald gewoon spontaan uit de groef kan. Hij werd er helemaal gek van, heeft alles geprobeerd om te achterhalen hoe dat kon. Met de fabrikant gebeld etc. Tot hij er achter kwam dat dit gebeurde elke keer dat zijn broer het knopje van zijn “bakkie” indrukte, om eens lekker over de ether te gaan chatten.
Gek dat dat toen zo normaal was en dat het nu normaal is om een iPod te kopen en met lullige oordopjes een beetje naar muziek met een belazerde geluidskwaliteit te luisteren. Daar tussen door zal de gemiddelde man ook wel hebben meegemaakt dat vriendinnen helemaal niet te spreken waren over indrukwekkende geluidsinstallaties. Die wilden liever hogedrukboxjes, die nemen niet zoveel ruimte in en zo. En als je er een bloemenvaas voor zet vallen ze al helemaal niet op.
Ik was het eigenlijk al weer een beetje vergeten om op een mooie manier naar muziek te luisteren, totdat ik in New York (ik doe werkelijk alles om er een beetje bij te blijven horen) dr Dré headphones kocht en met die dingen op in het vliegtuig heerlijk muziek heb zitten luisteren. Ik had na ongeveer zeven uur die dingen op wel gloeiende oren, maar het was een verademing opeens weer even op een goeie manier muziek te luisteren. Ik raad het u van harte aan. Koop een goede koptelefoon en keer weer even terug naar gouden tijden.
| Monetization / Entertainment Business | 25-2-2010 |
Ooit gehoord van monetization? Ik tot nu toe niet hoor, maar hier in New York word ik er mee dood gegooid. Wat doet Bousie in New York? Het digital music forum (DMF) bijwonen dat hier jaarlijks plaats vindt. Tot verbazing van kompaan Rob en mijzelve geen Nederlander te bekennen hier, overigens ook geen Belg of Fransman, wel veel Duitsers, maar...
Ooit gehoord van monetization? Ik tot nu toe niet hoor, maar hier in New York word ik er mee dood gegooid. Wat doet Bousie in New York? Het digital music forum (DMF) bijwonen dat hier jaarlijks plaats vindt. Tot verbazing van kompaan Rob en mijzelve geen Nederlander te bekennen hier, overigens ook geen Belg of Fransman, wel veel Duitsers, maar dat zijn eigenlijk een soort nepduitsers. Ze wonen al heel lang in de VS, hebben een baan bij SonyBMG en spreken gewoon Amerikaans als de Amerikanen, dus dat vind ik niet echt tellen. Wij zijn er overigens niet ongelukkig onder, we vallen lekker op als "The guys from Holland" en ondervinden veel medeleven met onze Sven, hartverwarmend.
Terug naar het congres. De muziekindustrie is het dieptepunt voorbij, het zelfmedelijden is verstomd en er wordt zelfs niet meer aan zelfkastijding (we hebben het aan ons zelf te danken) gedaan, goddank! Het enige echte onderwerp is hoe geld te verdienen en het kan niet schelen of dat tot Core business behoort ja of nee, zo verdient Universal tegenwoordig bakken met geld met het verkopen van door Dr Dre op de markt gebrachte koptelefoons van 360 dollar per stuk, voordeel: moeilijk te kopieren of te downloaden. Het mooiste voorbeeld van geld verdienen komt echter van Clear Channel Radio. Daar heeft men bedacht dat als men voorkomt dat de luisteraar naar de concurrent overstapt, dat de concurrent de mogelijkheid ontneemt om geld te verdienen aan diezelfde consument...jaja, slim bedacht hoor. Ze hebben er zelfs een term voor passive monetization. Een begrip dat tot ongekende fantasieën leidt. Ik deel er een met u, als er nou toch eens iemand op het idee zou komen om via p2p-netwerken gratis muziek ter beschikking te stellen, ik doe maar een voorzet. Dan is gratis niet erg, want het voorkomt dat er iemand anders geld mee verdient, ik vind hem briljant, onthoudt die term: passive monetization!
Groeten van uw correspondent uit New York.
Terug naar het congres. De muziekindustrie is het dieptepunt voorbij, het zelfmedelijden is verstomd en er wordt zelfs niet meer aan zelfkastijding (we hebben het aan ons zelf te danken) gedaan, goddank! Het enige echte onderwerp is hoe geld te verdienen en het kan niet schelen of dat tot Core business behoort ja of nee, zo verdient Universal tegenwoordig bakken met geld met het verkopen van door Dr Dre op de markt gebrachte koptelefoons van 360 dollar per stuk, voordeel: moeilijk te kopieren of te downloaden. Het mooiste voorbeeld van geld verdienen komt echter van Clear Channel Radio. Daar heeft men bedacht dat als men voorkomt dat de luisteraar naar de concurrent overstapt, dat de concurrent de mogelijkheid ontneemt om geld te verdienen aan diezelfde consument...jaja, slim bedacht hoor. Ze hebben er zelfs een term voor passive monetization. Een begrip dat tot ongekende fantasieën leidt. Ik deel er een met u, als er nou toch eens iemand op het idee zou komen om via p2p-netwerken gratis muziek ter beschikking te stellen, ik doe maar een voorzet. Dan is gratis niet erg, want het voorkomt dat er iemand anders geld mee verdient, ik vind hem briljant, onthoudt die term: passive monetization!
Groeten van uw correspondent uit New York.
| Ebook / Entertainment Business | 15-2-2010 |
En nog maar een keer het ebook. Vorige column riep nogal wat reacties op. Eerst even juridisch. Een boek mag je niet kopiëren (althans niet in z’n geheel), een CD en een DVD wel. Een ebook mag je wel kopiëren, net zo als een muziek of film download. Dat is natuurlijk een beetje raar, maar in de wereld van het boek is wel meer afwijkend. Boeken...
En nog maar een keer het ebook. Vorige column riep nogal wat reacties op. Eerst even juridisch. Een boek mag je niet kopiëren (althans niet in z’n geheel), een CD en een DVD wel. Een ebook mag je wel kopiëren, net zo als een muziek of film download. Dat is natuurlijk een beetje raar, maar in de wereld van het boek is wel meer afwijkend. Boeken hebben een vaste prijs, maar alleen als ze van papier zijn gemaakt, vaste prijzen voor ebooks leiden tot een bezoekje van de NMa. Boeken hebben een 6% BTW-tarief, behalve ebooks, die koop je gewoon tegen 19% (jajaja, als je ze al koopt). Vandaag ga ik even in op het commentaar van digikoning Henri Lessing op mijn column van vorige week (lees maar even terug). Eerst moet ik de hand in eigen boezem steken. Henri heeft gelijk, voor sommige boeken vormt de ebook- variant een zee van mogelijkheden. Dat geldt voor de zogenaamde non-fictie boeken. Kookboeken met doorlinks naar recepten, naar restaurants, naar websites van beroemde koks, naar retailers, naar fabrikanten, naar keukenwinkels etc etc…. Reisgidsen met een nog veel groter arsenaal aan potentiële doorverwijzingen, al dan niet mobiel. Dat soort uitgaven kan veel rijker worden als je ze als ebook uitgeeft. Mijn punt geldt eigenlijk voor schrijvers van fictie. Literatuur en thrillers en zo. Bij een boek van laten we zeggen Harry Mulisch, of een andere literaire grootheid, gaat het om de fantasie die een lezer heeft bij het boek. Het biedt dus geen meerwaarde om toegang naar een filmpje te bieden. Je wordt er ook niet wijzer van als je midden in een roman opeens kan doorlinken naar een receptenwijzer of een aanbieder van tuinmeubilair. Het lezen van een boek is iets tussen schrijver (via het boek) en lezer, daar komt het liefst niemand tussen, het gaat om de wereld die wordt opgeroepen en de zinnen waarmee dat gebeurt. Als aanbieden van literatuur als ebook leidt tot een ongebreidelde kopieerdrift bij de lezer (en ik zie geen reden waarom dat niet zo zou zijn), dan geloof ik dat dit soort uitgevers er wijs aan doen hun boeken helemaal niet als ebook uit te geven. Dat klinkt als niet met je tijd mee gaan, maar bij sommige varianten van vooruitgang kun je beter op zoek naar de achteruitgang.
| Brand / Boekblad | 8-2-2010 |
Denkt u dat u het in de gaten zou hebben als uw huis in de fik vliegt? Doorgaans wel zou ik menen, behalve als u ligt te slapen. Zou u het doorhebben als uw winkel in de fik staat? Tja zult u zeggen, overdag wel, maar ’s nachts niet. Toch staat op dit moment zowel uw huis als uw winkel in de fik en het is niet eens nacht. Ik heb het over het...
Denkt u dat u het in de gaten zou hebben als uw huis in de fik vliegt? Doorgaans wel zou ik menen, behalve als u ligt te slapen. Zou u het doorhebben als uw winkel in de fik staat? Tja zult u zeggen, overdag wel, maar ’s nachts niet. Toch staat op dit moment zowel uw huis als uw winkel in de fik en het is niet eens nacht. Ik heb het over het e-book. Sinds kort biedt men via Marktplaats, schaamteloos openbaar, kopieën van allerhande e-books aan, voor maar één euro. Dat zijn geen normale aanbiedingen, dan mag duidelijk zijn. Gekopieerd, zonder toestemming van de rechthebbende. Wist u dat de muziekindustrie nog maar een kwart voorstelt van 10 jaar geleden, zo snel ging het toen, en u zult het zien, veel sneller zal het gaan nu. Immers de consument is al lang gewend aan kopiëren. E-books kun je lezen op mooie hebbedingetjes als de iPad of de Kindle. En wat denkt u, als de consument gratis muziek en films op zijn iPads zet, zou die dan echt gaan betalen voor e-books? Forget it. De brancheverenigingen moeten nú in beweging komen. Over een half jaar wordt het al achter de ontwikkelingen aan lopen. Er moet nu een visie worden bepaald. Gaan we massaal als uitgevers in e-books? Of weigeren we categorisch. Als we de titel Larsson hebben, gaan we dan misschien wel gewoon besluiten om die niet als e-book uit te geven? En als we toch e-books op de markt gaan brengen, wat gaan we dan doen met het kopierën? Bestrijden? Toestaan? Gaan we beveiligen? Noch bestrijden, noch beveiligen heeft de muziekindustrie nog enig soelaas geboden, alle inspanningen van Stichting Brein ten spijt. In de digitale wereld geldt inmiddels de regel. Sell wat you can’t copy, copy what you can’t sell. Daarmee wordt in de muziekindustrie bedoeld dat je ervaringen niet kunt kopiëren. Vandaar het ongekende succes van de live-evenementen. Dus met muziek kan er nog veel geld verdiend worden, alleen niet door de verkoop van cd’s of downloads. Het vervelende is dat de boekenbranche zo’n escape niet heeft. Er zijn niet of nauwelijks schrijvers die hun brood verdienen met live optreden. Slechts de verkoop van boeken levert iets op. Ik denk dat de ware visionair de uitgever is die consequent weigert zijn boeken als e-book uit te geven. Wat er niet is, kan ook niet worden gekopieerd en dan blijft het gewoon business as usual.
| Over en uit / Entertainment Business | 1-2-2010 |
Midem had dit jaar al weer minder bezoekers, nog geen 7000. En dat terwijl de jaren dat er zo’n 25.000 bezoekers kwamen, en je al vast liep bij de voordeur van het Martinez, nog niet zo ver achter ons liggen. Als je 200 singles verkoopt kom je op nummer 1 binnen en de verkoop van 27 albums is al goed voor platina. Platenmaatschappijen bestaan...
Midem had dit jaar al weer minder bezoekers, nog geen 7000. En dat terwijl de jaren dat er zo’n 25.000 bezoekers kwamen, en je al vast liep bij de voordeur van het Martinez, nog niet zo ver achter ons liggen. Als je 200 singles verkoopt kom je op nummer 1 binnen en de verkoop van 27 albums is al goed voor platina. Platenmaatschappijen bestaan al eigenlijk niet meer, onbetaald downloaden is de trend, beveiliging heeft geen zin en als je al eens een lekker schadevergoeding denkt binnen geharkt te hebben, dan wordt die weer teniet gedaan. Ene Jammie Thomas Rassett was in de VS door een jury veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van bijna 2 miljoen dollar, een rechter maakte er tot schrik van de RIAA 50.000 van, tja. Als je dat allemaal op een rijtje zet, dan is het kommer en kwel in de muziekindustrie. En er zijn zat mensen die dit soort rijtjes maken. Toch is er een ander rijtje te maken. Live optredens verkopen ongekende aantallen tickets (Vriende n van Amstel stijf uitverkocht), reden waarom Live Nation mag fuseren met Ticket Master. Evert Wilbrink bericht uit de VS dat het grote voordeel van Avatar is, dat het driedimensionale niet te kopiëren is en dus is alle verkoop bedoelde en legale verkoop. Betaalde downloads stijgen in alle territoria. iPods, iPhones en straks iPads zijn niet aan te slepen. Google verdient kapitalen door iedereen naar de juiste content te verwijzen en Microsoft is nog steeds marktleider in het aanbieden van mediaplayers. Voor de blinden onder u: de toekomst is al begonnen en ligt uitsluitend en alleen op het Internet en in de live ervaring. Dat betekent dat platenmaatschappijen en retailers die alleen fysiek product verkopen, maar beter nu kunnen ophouden, dan zit er wellicht nog wat in de boedel om de oude dag mee te financieren. Niet het Internet omhelzen is dodelijk, maar het Internet afzweren. Dus het volgende Trade-dinner (gewoon weer aan tafeltjes met knipmesjes om je heen natuurlijk) bestaat voor tenminste de helft aan digitalo’s. En voor iedereen die de afgelopen jaren over de kop is gegaan aan een te vroege omhelzing van Internet, wanhoop niet , maar spring opnieuw. Nog een maal de tip voor BUMA. Richt je voortaan volkomen op het fijnmazig monitoren van content op het Internet (waaronder boeken) en je zult zien dat de naam Hein van der Ree straks in een adem genoemd gaat worden met Steve Jobs. Het zijn mooie tijden.
| Universal geeft gratis muziek weg / Entertaiment Business | 18-1-2010 |
Wie een vijftal jaren geleden geconfronteerd zou zijn geworden met het bericht dat er een site bestaat waarop mensen Universal~ materiaal, gratis in hoge kwaliteit en DRM/vrij zouden mogelijk downloaden, die zou verwachten dat Universal onmiddellijk in het geweer zou komen om een dergelijk initiatief te vuur en te zwaard te bestrijden. Dit...
Wie een vijftal jaren geleden geconfronteerd zou zijn geworden met het bericht dat er een site bestaat waarop mensen Universal~ materiaal, gratis in hoge kwaliteit en DRM/vrij zouden mogelijk downloaden, die zou verwachten dat Universal onmiddellijk in het geweer zou komen om een dergelijk initiatief te vuur en te zwaard te bestrijden. Dit klinkt immers nog erger dan Napster, Kazaa en Pirate Bay bij elkaar. Welke schoften hebben dit initiatief genomen, welke piraten zitten hierachter verscholen? Het is Universal zelf. Toegegeven, het gaat nog om een proef, het gaat nog niet om het volledige repertoire en het is alleen beschikbaar in het beperkte J territorium van de Verenigde Staten, maar toch. Het begint er toch zowaar eindelijk op te lijken dat de succesvolle modellen uit de piratenwereld, zij het schoorvoetend, worden overgenomen door de reguliere business. Dat is een hoopvolle ontwikkeling. Hoopvol, omdat het betekent dat al het gezeik van de afgelopen jaren niet helemaal voor niets is geweest. Immers als het zou zijn gebleven met het alleen maar bestrijden van businessmodellen waar de consument overduidelijk behoefte aan heeft, dan was het toch zonde van alle moeite, procedures en geld zijn geweest.
Het enige dat we dan hadden bereikt is dat er een succesvol, doch illegaal, initiatief de kop in zou zijn gedrukt, fijn voor het rechtvaardigheidsgevoel hoor, maar ook een beetje zielig. Nu Universal zelf aan legale varianten op dit thema begint, zou ik zeggen, vol de beuk er in. Iedereen die nu nog zonder toestemming van Universal, materiaal van Universal gratis ter beschikking stelt, heeft geen enkel excuus meer en moet niet alleen worden geexecuteerd, maar ook worden gewaterboard en gevierendeeld. Tim, het worden gouden tijden!
Het enige dat we dan hadden bereikt is dat er een succesvol, doch illegaal, initiatief de kop in zou zijn gedrukt, fijn voor het rechtvaardigheidsgevoel hoor, maar ook een beetje zielig. Nu Universal zelf aan legale varianten op dit thema begint, zou ik zeggen, vol de beuk er in. Iedereen die nu nog zonder toestemming van Universal, materiaal van Universal gratis ter beschikking stelt, heeft geen enkel excuus meer en moet niet alleen worden geexecuteerd, maar ook worden gewaterboard en gevierendeeld. Tim, het worden gouden tijden!
| Vrouwenboekenbal / Boekblad | 18-1-2010 |
Opzij organiseert een vrouwenboekenbal, daar zitten we met z’n allen natuurlijk enorm op te wachten. Eens even op de site gekeken naar de redenen achter dit initiatief. Maar niets te vinden hoor. Wellicht lees is er overheen, maar is er soms sprake van een structurele ondergewaardeerdheid van vrouwelijke schrijvers? Winnen ze te weinig prijzen?...
Opzij organiseert een vrouwenboekenbal, daar zitten we met z’n allen natuurlijk enorm op te wachten. Eens even op de site gekeken naar de redenen achter dit initiatief. Maar niets te vinden hoor. Wellicht lees is er overheen, maar is er soms sprake van een structurele ondergewaardeerdheid van vrouwelijke schrijvers? Winnen ze te weinig prijzen? Mogen er te weinig vrouwen op het gewone Boekenbal komen? Is er misschien sprake van een andersoortig complot? Ik vind het altijd iets treurigs hebben als mensen een succesvol initiatief kopiëren. Het boekenbal blijft een bal voor genodigden en zolang er een beperkte toegang is en er wordt gevochten om de kaartjes, zolang blijft het een exclusief en jaloersmakend initiatief. Er zijn dan ook inmiddels vele varianten op het boekenbal geweest En als je varieert op een succesvol thema, dan ben je dus een meeloper, dan volg je een trend en dan ben je dus een beetje kinderachtig. Als je niet zelf kunt verzinnen wat je leuk of belangrijk vindt, als je niet in staat bent een vernieuwend idee in de markt te zetten, dan loop je achter anderen aan die je cool vindt. Dan draag je in de jaren 70 kleren die dan hip zijn en je doet het nog een keer als in de jaren 90 die kleren opeens retro, en dus weer hip, heten. Toch zit er, behalve iets kinderachtigs, ook iets venijnigs in het organiseren van een vrouwenboekenbal. Immers door een boekenbal voor vrouwen, of laten we zeggen negers of joden te organiseren, suggereer je dat er iets mis is met het gewone boekenbal. Op de een of andere manier wordt de suggestie gewekt dat het gewone boekenbal de gewone vrouw, of jood of neger, te kort doet, benieuwd of dat inderdaad de bedoeling is.
| Werner / Entertainment Business | 11-1-2010 |
Werner weg bij EB! Dat kunnen we niet zo maar ongemerkt voorbij laten gaan. Wist u dat Werner een hele rare is. Werner houdt enorm van muziek en hij houdt enorm van schrijven. Wat Werner bijvoorbeeld absoluut niet wil is alcohol en te veel organisatieshit. Van te veel geregel onder hoge tijdsdruk wordt Werner zenuwachtig. En als Werner...
Werner weg bij EB! Dat kunnen we niet zo maar ongemerkt voorbij laten gaan. Wist u dat Werner een hele rare is. Werner houdt enorm van muziek en hij houdt enorm van schrijven. Wat Werner bijvoorbeeld absoluut niet wil is alcohol en te veel organisatieshit. Van te veel geregel onder hoge tijdsdruk wordt Werner zenuwachtig. En als Werner zenuwachtig wordt krijgt hij een knoop in zijn buik en dan eet hij twee dagen niet, en dat komt zijn obesitas niet ten goede. De slechtste dienst die Joost Driessen Werner ooit heeft kunnen bewijzen was hem hoofdredacteur maken van wat toen nog Muziek en Beeld heette. Werner werd daar bloednerveus van. Werner werd grappig genoeg altijd zenuwachtig over de zaken waarvan ik vind dat hij ze perfect onder de knie heeft. Immers Werner heeft een onnavolgbaar gevoel voor humor. Ik weet nog dat Werner een praatje hield over de introductie van een vorige hoofdredacteur van Muziek en Beeld (die hij met zichzelf vergeleek), ik geef u een quote: “en gelooft u mij, het is niet goed mager af te steken naast Ben de Dood”. Maar als Werner in het openbaar moest praten werd hij nerveus. Wie herinnert zich niet de praatjes van Werner bij het trade-dinner op Noorderslag. Altijd gevat, altijd to the point en nooit vervelend. Ook voor mensen die niet zo goed uit de verf komen als ze zelf gaan nadenken (en daar hebben we er nogal wat van in de muziekindustrie) maakte Werner wel eens teksten en die teksten waren dan even scherp en humoristisch. Ik weet nog goed dat ik Werner complimenteerde met een van de keren dat hij op Noorderslag weer geweldig had afgetrapt en dat hij mij verbaasd aan keek toen ik, enigszins jaloers, tegen hem zei dat hij zo goed was in dat soort praatjes. Hij vertrouwde mij toe dat hij er dagen tegenop had gezien. De laatste tijd zag je aan de commentaren van Werner dat hij zich af en toe groen en geel kon ergeren aan de manier waarop de muziekindustrie met zijn vakblad om ging. Als mensen weigerden hem terug te bellen of van commentaar weigerden te voorzien daar werd Werner hels van. Vooral als die zelfde mensen dan later gingen bellen om eens lekker te zeiken over wat er dan niet goed zou zijn opgeschreven. We zullen nog zeker van Werner blijven horen, ook in EB-verband. Immers Werners inbreng gaat niet verloren. Voor wie Werner de komende tijd een beetje te veel gaat missen kan ik aanraden, volg Werner op zijn blog (Wernerswereld) of op Twitter. Dan zie je dat eigenwijze hoofd meer dan je lief is en kun je hem in al zijn ziel en zaligheid volgen. En Werner, geloof in je zelf! You’ve got what it takes.
| Ontvrienden in de walk-in-fridge / Adformatie Live | 23-12-2009 |
De uiterst stompzinnig reclame van Heineken met de walk-in-fridge heeft een gouden Loekie gewonnen. Tegelijkertijd is woord van het jaar ontvrienden geworden. Ik houd me zelf altijd voor dat ik midden in de tijdgeest woon. Noem een trend en ik lig er midden in. Gaat het verbruik in karnemelk omhoog, verdomd ik heb de afgelopen tijd meer...
De uiterst stompzinnig reclame van Heineken met de walk-in-fridge heeft een gouden Loekie gewonnen. Tegelijkertijd is woord van het jaar ontvrienden geworden. Ik houd me zelf altijd voor dat ik midden in de tijdgeest woon. Noem een trend en ik lig er midden in. Gaat het verbruik in karnemelk omhoog, verdomd ik heb de afgelopen tijd meer karnemelk gedronken. Dat de Heinekenreclame won gaf een sterke knauw in mijn zelfbeeld. Immers ik heb die reclame altijd beschouwd als een enorme misser. Een beetje goedkoop het beeld creëren van een stel zwakbegaafde jongens die helemaal uit hun plaat gaan als ze bier uit een walk-in-fridge kunnen halen. En dat doen ze dan op zo´n ongelooflijk nichterige manier, dat ik altijd heb gedacht dat dat nu juist de grap was. Dus als parodie op het mannelijke imago van Heineken snap ik die reclame helemaal. En dat je dan een procedure krijgt van Heineken tegen de makers van die spot omdat daarmee hun eer en goede naam wordt aangetast, zou ik ook nog snappen. Maar zo´n stompzinnig filmpje de Gouden Loekie laten winnen? Gelukkig werd tegelijkertijd het woord ontvrienden, woord van het jaar. En daar ben ik nu toevallig weer erg blij mee. Ik heb mijzelf namelijk net een week geleden van Facebook afgeknikkerd. Ik werd er zo doodziek van om door allerlei onbekende te worden benaderd om “vriend” te worden op Facebook, dat ik er maar helemaal mee opgehouden ben. Ik sta nu alleen nog op LinkedIn. Maar terwijl ik mijn account deactiveerde bij Facebook dacht ik tegen de trend in te gaan. Iedereen staat immers op dit soort sites en heeft een miljoen vrienden? Maar wat blijkt? Het is een trend om vage contacten uit je sociale netwerksite te flikkeren. Dus wat ik heb gedaan is de overtreffende trap van ontvrienden. Niks selectief verwijderen, gewoon allemaal wegwezen. Bousie de trendsetter, ontvrienden is my middle name.
| Google schendt auteursrecht / Entertainment Business | 21-12-2009 |
In Frankrijk heeft de rechter vrijdag bepaald dat Google het auteursrecht heeft geschonden van een Franse uitgever La Martinière-Le Seuil. De naam alleen al, als ik zo heette startte ik ook een uitgeverij. Wat is dat toch met dat Frankrijk. Als er gestraft moet worden op inbreuk op het Intellectueel Eigendomsrecht moet je in Frankrijk zijn....
In Frankrijk heeft de rechter vrijdag bepaald dat Google het auteursrecht heeft geschonden van een Franse uitgever La Martinière-Le Seuil. De naam alleen al, als ik zo heette startte ik ook een uitgeverij. Wat is dat toch met dat Frankrijk. Als er gestraft moet worden op inbreuk op het Intellectueel Eigendomsrecht moet je in Frankrijk zijn. Tien jaar geleden voerde ik in Frankrijk al eens een procedure voor een Nederlandse platenbaas die in Frankrijk werd vervolgd omdat er een niet geautoriseerde cd op zijn stand bij de Midem werd aangetroffen. Tot mijn stomme verbazing werd er gevangenisstraf tegen die directeur persoonlijk geëist! Nu hebben we de celstraf weg kunnen poetsen, maar de directeur in kwestie moest wel een boete betalen. Dat hij toevallig in loondienst was en directeur van een BV, daar had de Franse justitie niets mee te maken. Frankrijk is ook het land waar Tim Kuik altijd op vakantie gaat. Als je er downloadt dan wordt je er immers van Internet gekukeld. In Frankrijk zijn ze niet zo benauwd. En nu heeft men er dan ook als eerste land ter wereld Google op de vingers getikt. Wat Google doet, daar kunnen de ontwerpers van Pirate Bay alleen van dromen. Bij Google lopen ze bibliotheken en boekhandels binnen, scannen de boeken die ze kunnen vinden, gooien ze op Internet om tegen betaling te raadplegen en dragen een gedeelte van hun inkomen af aan de uitgevers of schrijvers die ze net bestolen hebben. Zou onze nationale regering zo’n businessmodel voor hebben ogen staan als ze in hun beleidsvoornemens laten weten dat downloaden in Nederland wordt verboden zodra de muziekindustrie aanvaardbare alternatieven heeft ontwikkeld? De Fransen laten zich weer eens van hun meest rigide kans zien en het vonnis roept gemengde gevoelens bij mij op. Ik vind het prettig dat Google op de vingers wordt getikt omdat ik het prettig vind dat de bully van het schoolplein door de meester tot de orde wordt geroepen, een soort ingebakken rechtvaardigheidsgevoel. Aan de andere kant is het idee van Google (het gaat doorgaans om boeken die niet in de handel meer verkrijgbaar zijn) briljant. Een hele categorie auteursrechten die anders toch maar op de plank zouden liggen verstoffen wordt op deze manier nieuw leven ingeblazen. Copyright will never be the same again.
| Eppo van Nispen tot Sevenaer / Boekblad | 21-12-2009 |
Het is zover, Henk Kraima gaat weg. Het vertrek van Kraima zal een schok te weeg brengen in boekenland. Immers Henk Kraima heeft een spilfunctie in het boekenvak, al is het maar omdat hij de kaartjes voor het boekenbal mag uitdelen. Wie heeft er niet getracht Henk om te kopen om die felbegeerde kaartjes in de wacht te slepen? En ere wie ere...
Het is zover, Henk Kraima gaat weg. Het vertrek van Kraima zal een schok te weeg brengen in boekenland. Immers Henk Kraima heeft een spilfunctie in het boekenvak, al is het maar omdat hij de kaartjes voor het boekenbal mag uitdelen. Wie heeft er niet getracht Henk om te kopen om die felbegeerde kaartjes in de wacht te slepen? En ere wie ere toekomt, de positie die CPNB in het Nederlandse landschap inneemt is ook grotendeels te danken aan Henk Kraima. En zo iemand moet een opvolger krijgen, maar waar halen we die zo snel vandaan? Eppo van Nispen tot Sevenaer, dat klinkt als een bal. En bij een bal denken we al snel aan iemand die geruisloos probeert in een bestaande cultuur te kruipen. Immers de essentie van het ballisme is dat je zo veel mogelijk probeert te lijken op hoe je denkt dat het hoort. Dat gaat op jongere leeftijd over bierdrinken en achter de wijven aan en op oudere leeftijd over bierdrinken en achter de wijven aan. Nu ken ik Eppo via de Raad voor Cultuur, en ik kan u verzekeren, met hem krijgen we geen bal aan het roer. Het is niet iemand die gaat zitten wachten op wat er komen gaat of probeert geruisloos in de CPNB naar binnen te schuiven. Nee, daar heeft Eppo een veel te grote bek voor. Hij zal zeker de gehele organisatie op de schop nemen, hij zal de hoofdsponsor er uit knikkeren, hij zal kritische vragen stellen aan de financierende uitgevers, boekverkopers en bibliotheken. Ik stel mij zo voor dat een van de eerste vragen die Eppo zal stellen op de wekelijkse vergaderingen bij het CPNB, zal zijn, “zullen we dat boekenweekgeschenk maar niet gewoon afschaffen?” Voor de mensen die hier de zenuwen van krijgen een enkel woordje ter geruststelling. U gaat het goed met Eppo kunnen vinden. Hij paart zijn dadendrang aan beminnelijkheid. Op Eppo wordt een mens niet boos. Ik denk dat een betere keus om een succesvolle organisatie geleid door een succesvolle directeur een nieuw tijdperk binnen te loodsen niet gemaakt kan worden. Mark my words. Van Eppo gaan wij nog meer horen dan van Henk.
| No-Facebook / Entertainment Business | 14-12-2009 |
Met Facebook ben je verbonden en deel je alles met iedereen in je leven. Deze slogan van Facebook zou je moeten overhalen om je aan te melden. Eerlijk gezegd vormde die slogan voor mij nu juist een drempel om me aan te melden. Waarom zou ik alles met iedereen in mijn leven willen delen? Ik moet er niet aan denken. Het enige wat ik nog steeds...
Met Facebook ben je verbonden en deel je alles met iedereen in je leven. Deze slogan van Facebook zou je moeten overhalen om je aan te melden. Eerlijk gezegd vormde die slogan voor mij nu juist een drempel om me aan te melden. Waarom zou ik alles met iedereen in mijn leven willen delen? Ik moet er niet aan denken. Het enige wat ik nog steeds een keer wil doen is naakt in de Playboy. Waarom heb ik me dan toch aangemeld bij Facebook? Omdat ik er een beetje moe van werd om steeds maar weer uitnodigingen te krijgen en daar dan op te reageren en te melden waarom ik niet op Facebook zat. Dus op enig moment heb ik dan maar gewoon de handdoek in de ring gegooid en me aangemeld bij Facebook. Daarmee was ik echter helaas niet van de ellende af. Die verdubbelde. Ik ontving de ene update naar de andere. Annemiek was naar de kapper geweest. Susanna had een waanzinnige avond gehad in een of andere club. Frank had een nieuwe profielfoto, Albert was op zoek naar een baan en Charles stuurde om de haverklap een suggestie om fan te worden van een of andere duistere band. Los daarvan ontving ik nog steeds aanmeldingen van allerlei mensen die mij in het geheel niets doen, maar die ik dan toch maar vriend maakte om er van af te zijn. En zo had ik bij de laatste telling 5,3 miljard vrienden. Immers als je eenmaal op Facebook zit is het nog veel moeilijker om mensen te weigeren, je gaat toch niet tegen iemand zeggen dattie je vriend niet is? Een paar dagen geleden besloot Facebook (de hete adem in de nek van Twitter) om de default-privacyinstellingen van je pagina zo te veranderen dat voortaan iedereen alles automatisch van je kan zien. Voor mij was de maat vol. Ik heb mij afgemeld bij Facebook, jullie bekijken het allemaal maar. Ik heb een aantal vrienden, wie dat zijn weet het zelf wel en de rest kan de pleuris krijgen. Als je me wilt zien, dan kom je maar langs, als je me wilt spreken dan bel je maar en als je me wilt schrijven, dan mail je me maar (je mag overigens ook zo’n ding met een postzegel, ik ben even het woord kwijt, op de bus doen). Ik ben weer terug naar af, heerlijk! Straks eerst maar eens ff ouderwets scrabbelen met de kinderen in plaats van mijn pagina bijwerken.
| Publiek / Boekblad | 14-12-2009 |
Ik heb afgelopen week mijn 3,5 miljard vrienden op Facebook moeten teleurstellen. Ik sta er niet meer op. Niemand die meer een update krijgt als ik weer naar de kapper ga, niemand die mag weten dat ik naar een concert ben geweest, dat ik aan het solliciteren ben, dat ik een nieuwe profielfoto heb geupload, dat ik dit jaar voor de 27e keer ga...
Ik heb afgelopen week mijn 3,5 miljard vrienden op Facebook moeten teleurstellen. Ik sta er niet meer op. Niemand die meer een update krijgt als ik weer naar de kapper ga, niemand die mag weten dat ik naar een concert ben geweest, dat ik aan het solliciteren ben, dat ik een nieuwe profielfoto heb geupload, dat ik dit jaar voor de 27e keer ga duiken bij de Malediven en meer van dat soort interessante informatie. Ik ben klaar met alles publiek maken wat privé zou moeten blijven. Nu ga ik daarmee geloof ik een tikkie tegen de trend in (altijd leuk voor iemand die zichzelf als trendwatcher beschouwt), ik doel even op Patricia Paay en Tiger Woods. Laat ik met Woods beginnen. Die had zich natuurlijk ontwikkeld als knuffelnegert eerste klas. Zie je wel, riep het politiek correcte volksdeel, zwarte mensen kunnen ook succesvol zijn. En zoals dat gaat onder Amerikanen, waar alles immers groter en beter is, dan is zo iemand meteen een halve God. Tiger kan goed golfen, is miljardair en heeft een blonde vrouw (drie absolute statuskenmerken). En dat alles ondanks dat hij zwart is, want u zult met mij eens zijn dat deze prerogatieven doorgaans zijn voorbehouden aan dikke witte mannen. Maar wat denk je, Tiger is toch een echte neger, hij is immers vreemd gegaan? En iedereen die weet dat negers nu eenmaal meer op sex belust zijn dan gewone blanke mensen die leunt dan tevreden achterover. Zie je wel? En wat doet Tiger? Die gaat publiekelijk zijn excuses aanbieden aan het Amerikaanse volk. Waarom in Godsnaam? Ik heb er geen bal mee te maken dat hij vreemd gaat en nog minder dat hij daar nu spijt van heeft. Kan mij in het geheel niet schelen. Als hij maar gewoon wint met golfen. Wat privé zou moeten zijn is schaamteloos publiek. Nog zo één, Patricia Paay. Naakt in de Playboy, wie wil dat niet? En wie zou het iets kunnen schelen of wie dan ook naakt in de Playboy gaat staan, gekleed zou vreemder zijn. Maar blijkbaar is dit ook interessant, van Connie Breukhoven, via Theo Maassen tot aan Youp van het Hek, iedereen heeft er een mening over. Laat dat mens lekker in haar blote reet in de Playboy gaan staan. Moet ze zelf weten. En ga dan geen nare opmerkingen maken over dat ze zestig is. Als mijn oma er zo uit zag, dan was mijn vader de broer van mijn zoon.
| Bye Bye Bundles / Entertainment Business | 7-12-2009 |
De trouwe lezers onder u weten dat ik opveer als er weer een onderzoek wordt gepubliceerd op het gebied van muziek en dan met name waar het gaat om de voors en tegens van digitale distributie. Onderzoeken zijn leuk omdat ze vaak niet deugen of omdat mensen ze niet goed lezen en dan maar een conclusie trekken die niet deugt. En ja hoor, het...
De trouwe lezers onder u weten dat ik opveer als er weer een onderzoek wordt gepubliceerd op het gebied van muziek en dan met name waar het gaat om de voors en tegens van digitale distributie. Onderzoeken zijn leuk omdat ze vaak niet deugen of omdat mensen ze niet goed lezen en dan maar een conclusie trekken die niet deugt. En ja hoor, het laatste onderzoek waaraan in Entertainment Business aandacht werd besteed, het onderzoek “bye bye bundles”van Anita Elberse, hoogleraar aan de Harvard Business School vormt daarop geen uitzondering. Het handigste wat je kunt doen voordat je een onderzoek becommentarieert, is het eerst lezen. Nu kost dat natuurlijk tijd, dat is waar, maar commentaar leveren zonder dat je weet waar het over gaat kost alleen maar zuurstof, speeksel en drukinkt en levert zo weinig op. Als je het onderzoek leest (valt wel mee hoor, veertig pagina’s), dan valt op dat het mooi wetenschappelijk is opgebouwd. Er wordt netjes aangegeven met welke hypotheses is gewerkt en daarna wordt aangegeven of de hypotheses wel of niet bleken te kloppen. Het onderwerp is het bundelen van muziek. In vroeger tijden en vandaag de dag nog steeds zongen artiesten tijdens hun optreden alleen die nummers waarvan ze het idee hadden dat ze hun publiek daar een plezier mee konden doen. Logisch hè? Als het niet leuk is dan stap je op of ga je nooit meer. Maar op deze ijzeren wet van kwaliteit boven alles hebben zekere gauwdieven in de muziekindustrie op enig moment een uitzondering gevonden. Weet je wat we doen? We maken een album, zetten daarop één of twee goede nummers en de rest meuk en mensen kopen het hele album omdat ze die paar goede nummers willen hebben. Zolang je je albums fysiek verkoopt werkt deze oplichterstruc natuurlijk geweldig. Mensen kunnen moeilijk in de winkel die paar goeie tracks uit een album slopen, dus kopen tandenknarsend het hele album. Digitaal werkt deze strategie alleen maar als je het onmogelijk maakt om lossen nummers te kopen, maar dat raadt Elberse (terecht) nu juist af in haar onderzoek. Zij pleit er voor om minder tracks in een bundel te knikkeren en het gemiddeld kwaliteitsniveau omhoog te schroeven. Een alternatief (kan ook in combinatie) is om het prijsverschil tussen goede losse tracks en een heel album veel minder groot te maken. Als je één track aanbiedt voor 2,50 en het hele album voor 5,00, dikke kans dat mensen dan toch denken, 12 tracks voor 5 of 1 voor de helft, doe mij het hele album maar. En zo ontdekt Elberse op een gedegen manier wat wij allemaal diep in ons hart wel weten. Als je je verkoop wilt stimuleren verkoop dan kwaliteit. Probeer je geld te verdienen met rotzooi en met oplichterij, ga dan niet degenen die downloaden van criminaliteit beschuldigen.
| Concurreren op boeken / Boekblad | 7-12-2009 |
De boekenconcurrent mag geen boeken met korting meer leveren binnen Nederland. Zo luidt (ongeveer) het nog niet gepubliceerde vonnis van de Amsterdamse rechter van 3 december. Nu is het meest opvallende aan de uitspraak niet dat dit niet mag, maar dat de uitspraak van de gewone kort geding rechter kwam. Hoezo? Het Commissariaat voor de Media is...
De boekenconcurrent mag geen boeken met korting meer leveren binnen Nederland. Zo luidt (ongeveer) het nog niet gepubliceerde vonnis van de Amsterdamse rechter van 3 december. Nu is het meest opvallende aan de uitspraak niet dat dit niet mag, maar dat de uitspraak van de gewone kort geding rechter kwam. Hoezo? Het Commissariaat voor de Media is toch de aangewezen instantie om overtredingen op de wet te vervolgen? Dat zou je zeggen ja, maar het Commissariaat deed bleef doodstil. Half september werd er door een aantal partijen in de markt al een zogenaamd handhavingsverzoek ingediend bij het Commissariaat. Nu, drie maanden later, is er nog steeds geen beschikking. Hoe werkt zoiets? Met een zogenaamd handhavingsverzoek wijs je het Commissariaat op een mogelijke overtreding. Doorgaans gaat het Commissariaat deze dan onderzoeken en volgt al dan niet een constatering dat de wet werd overtreden. Zo niet in dit geval echter. Het Commissariaat bleef een maand stil, het Commissariaat bleef twee maanden stil, er gebeurde helemaal niets. Door deze stilte gestimuleerd werd de boekenconcurrent steeds stoutmoediger en begon zelfs enorme reclamezuilen in Nederland te plaatsen waarbij ze adverteerden met kortingen op bestsellers. De laatste zuil stond op een prominente plek langs de A4 bij Leiden. Waarom deed het Commissariaat niks? Dat lezen we op boekblad.nl. Volgens Bastiaan Mons deed het Commissariaat niks omdat “gelet op de aard van het voorafgaande onderzoek en het zorgvuldigheidsbeginsel met een bestuursrechtelijke procedure nu eenmaal meer tijd is gemoeid”. Nu heb ik toevallig boven op deze zaak gezeten, dus ik weet dat dat kletskoek is. Omdat het Commissariaat op de handen bleef zitten, kon de rest van het boekenvak weinig anders dan maar de burgerlijke rechter om een oordeel vragen. Vrijdag 27 november stonden eisers KBb, GAU en Bruna (winkels) voor de rechter. Minder dan een week later lag er een verbod van de rechter. Zou dat vonnis onzorgvuldig tot stand zijn gekomen? Heeft de rechter zonder onderzoek besloten? Welnee, de rechter had gewoon minder tijd nodig dan het Commissariaat en daar zou men zich achter de oren moeten krabben. De civiele rechter heeft normaal gesproken niets met de Wet op de vaste Boekenprijs te maken, dat is immers het exclusieve terrein van het Commissariaat? Dus de rechter had ook nog eens een enorme kennisachterstand. En toch is de rechter in zo’n geval in staat snel te beslissen, omdat de rechter al snel zag welk groot belang er op het spel stond en ook snel in de gaten had dat wat de Boekenconcurrent deed gewoon in strijd met de wet is. Ik zeg: nieuwe spelregels voor het Commissariaat! Voortaan altijd binnen een maand beslissen. Lukt dat niet, zullen we het Commissariaat voortaan dan maar overslaan en direct naar de rechter stappen?
| Star Trek / Entertainment Business | 30-11-2009 |
“Space... the Final Frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Her ongoing mission: to explore strange new worlds, to seek out new life forms and new civilizations, to boldly go where no man has gone before.” Met die tekst (of variaties daarop) heb ik jarenlang datzelfde spannende gevoel gehad van weer een aflevering van Star...
“Space... the Final Frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Her ongoing mission: to explore strange new worlds, to seek out new life forms and new civilizations, to boldly go where no man has gone before.” Met die tekst (of variaties daarop) heb ik jarenlang datzelfde spannende gevoel gehad van weer een aflevering van Star Trek. En dan heb ik het over inmiddels 40 jaar geleden. Hoe kan het dat het concept Star Trek zoveel jaar na dato nog zo populair is dat er zelfs een heuse fanclub met “Trekkies”is en dat jaar in jaar uit Star Trek films, televisieseries en dan nu DVD’s zo gretig aftrek vinden? Voor mij als jochie was Star Trek de absolute trekker op televisie. Ik kan me niet heugen dat ik met meer plezier naar andere televisieseries keek als die over Captain James Kirk, Mr Spock en mr Scott (Beam me up Scotty). Ik denk dat het een beetje in de mix zat. Captain Kirk was natuurlijk de baas van het zooitje en moest de absolute menselijke held voorstellen, maar voor mij was nummer 1 Mr Spock. Ik vond het bijzonder rustgevend dat Mr Spock, welke verschrikkelijke dingen er ook gebeurden in een aflevering als emotieloze alien slechts zijn wenkbrauw optrok en zijn verbazing uitsprak over de ontwikkelingen. Zo’n rust en kalmte vond ik later slechts terug bij Clint Eastwood. Maar dat was toen en dit is nu. Captain Kirk, hij was zo beroemd dat iedereen wist dat zijn echte naam William Shatner was, trad tot voor kort nog wel eens op als opgeblazen oude man in reclamefilmpjes. Hij speelt natuurlijk al lang niet meer mee. Mr Spock, Leonard Nimoy, was eigenlijk de man van B-films en speelt ook geen rol meer in Star Trek. Zowel Captain Kirk als Mr Spock zijn inmiddels 78 en rusten op hun lauweren. Het moet hem dus niet in de hoofdpersonen hebben gelegen, maar in dat wat ze personificeerden. Het avontuur vanzelfsprekend en moed. Kijk ons kleine mensen eens de ruimte verkennen. Het geheim zit hem dus in het zorgvuldig onderhouden en uitventen van het concept Star Trek, een geweldige prestatie over zo’n lange periode van meer dan 40 jaar. Helemaal goed is dat overigens niet gegaan. Mooi verhaal is dat Paramount de serie na drie jaar van de buis haalde omdat zij het idee had dat deze niet zo goed liep. Later bleek (toen men wat beter werd in het meten van kijk- en waarderingscijfers) dat Star Trek in die tijd al de best lopende televisieserie was en dat er het meeste geld werd verdiend met advertenties. Toen al dus. Ik denk dat de door captain Kirk uitgesproken introductie ook heel goed van toepassing is op het concept Star Trek zelf, “to boldly go where no man has gone before”.
| Sony failliet? / Entertainment Business | 23-11-2009 |
Als ik als kop voor “dikke tieten” had gekozen had uw aandacht waarschijnlijk net zo snel naar deze column gegaan als bij deze. Sony failliet is echter een betamelijker titel vandaar dat ik de tieten er maar buiten heb gelaten. Sonica is failliet. Sonica is de grootste entertainment distributeur van België. Zij drijft winkels onder de naam...
Als ik als kop voor “dikke tieten” had gekozen had uw aandacht waarschijnlijk net zo snel naar deze column gegaan als bij deze. Sony failliet is echter een betamelijker titel vandaar dat ik de tieten er maar buiten heb gelaten. Sonica is failliet. Sonica is de grootste entertainment distributeur van België. Zij drijft winkels onder de naam Bilbo, Extra Zone en Sony Center. In Sony Centers wordt Sony apparatuur aangeboden. En blijkbaar heeft Sony er mee ingestemd dat een andere partij onder haar naam haar producten verkoopt. En zie hier het resultaat. Op de site sonycenter.be probeert men de schade nog te beperken met de volgende tekst: “In tegenstelling tot wat verschillende media berichten, zijn de Sony Centers nog steeds actief. Het is wel degelijk zo dat Sonica, de groep achter de entertainment-winkelketens BILBO en ExtraZone de boeken heeft neergelegd. Deze groep is eigenaar van 8 van de 34 BeLux Sony Centers en Sony Shops. Wij betreuren deze situatie, maar wensen te benadrukken dat dit geen invloed heeft op andere Sony Centers of Sony Shops in België en Groothertogdom Luxemburg.” Je vraagt je wel eens af, sorry voetbaltrainers praten altijd in de tweede persoon, herstel: “ik” vraag me wel eens af of er schapen of mensen aan het roer staan bij grote organisaties. Hoe slim is het om dit te laten gebeuren. Je laat een externe partij onder jouw naam op de markt opereren en je neemt geen maatregelen om problemen te voorkomen. Hup, er gaat er één failliet en opeens moet je aan al je klanten gaan uitleggen dat degene die achter Sony zit niets met Sony te maken heeft. Een lekkere boodschap. Als je een groot merk al gaat franchisen moet je er natuurlijk voor zorgen dat één individuele franchisenemer niet te veel winkels gaat krijgen. Niet alleen om het hierboven geschetste risico uit te sluiten, maar ook omdat een machtige franchisenemer het de franchisegever moeilijk kan gaan maken, waar het gaat om condities bijvoorbeeld. En nu zit Sony met de gebakken peren, kunnen ze er veel geld tegen aan gaan smijten in België om duidelijk te maken dat er met Sony zelf niets aan de hand is. Om met Van Gaal te spreken, ben ik nou zo slim of is Sony zo dom? Ik denk dat ik maar adviseur word.
| Het zal je vader maar zijn / Boekblad | 23-11-2009 |
Komt een vrouw bij de dokter, tja. Afgelopen week was ik bij de première van de verfilming van deze bestseller van Kluun. En ik kan u verzekeren dat deze film een ongekend succes gaat zijn in Nederland. De film grijpt je naar de keel, net zoals het boek dat ook doet. En tegelijkertijd heb ik me dood geërgerd. Ik zal u uitleggen waarom. Voor zij...
Komt een vrouw bij de dokter, tja. Afgelopen week was ik bij de première van de verfilming van deze bestseller van Kluun. En ik kan u verzekeren dat deze film een ongekend succes gaat zijn in Nederland. De film grijpt je naar de keel, net zoals het boek dat ook doet. En tegelijkertijd heb ik me dood geërgerd. Ik zal u uitleggen waarom. Voor zij die het boek niet gelezen hebben, even heel kort. Het gaat over een man die vreemd gaat terwijl zijn vrouw op sterven ligt. En de verfilming heeft de wrange ondertitel: “ode aan de liefde” mee gekregen. Wat de hoofdpersoon in het boek (autobiografisch) uitspookt is gruwelijk. Op het moment dat je geliefde je het hardst nodig heeft haak je af. En je haakt niet alleen af, maar je deelt dat wat je met je geliefde zou moeten delen met een ander. De schrijver heeft uit zijn eigen leven getapt toen hij dit boek schreef. Hij heeft het ooit uitgelegd als volgt: `als mensen onder druk staan dan vertonen ze vluchtgedrag en dan vlucht je in je slechtste eigenschap, bij mij was vreemd gaan al een zwakke eigenschap, dus daar vluchtte ik in`. Natuurlijk is het knap als een film een discussie als deze teweeg brengt, dan heb je het als filmmaker goed gedaan. Maar wat me eindeloos stoot is dat dit verhaal wordt overgoten met glamour en heroïek. Ach ja, die arme jongen had een uitlaatklep nodig en ach ja het jongetje in hem zoekt het dan in zich suf neuken. En het is zo eerlijk dat hij er voor uit komt! Er eerlijk voor uit komen? Hoe denken we dat zijn dochter dit verhaal straks gaat lezen? Sommige zaken mag je best voor jezelf houden hoor. En wie denkt dat dit het verhaal is, slaat volgens mij volledig de plank mis. Het verhaal gaat over een verwend kind. Een kind dat alles heeft wat zijn hartje begeert. Een mooie vrouw, een dochter, een goedlopend bedrijf, goede vrienden en een mooi uiterlijk. En opeens wordt zijn vrouw ziek, nou ja zeg, wat een kutwijf. En omdat hij daar niet tegen kan, zoekt hij gewoon een nieuwe vrouw om zijn verlies te compenseren. En dat is het gedrag van een verwend kind. Speeltje doet het niet meer? Dan gooi je gewoon je speeltje weg en zeur je net zo lang tot je een nieuwe krijgt. Daar gaat het om. En daarom zit iedereen die het in zijn hoofd haalt om dat een ode aan de liefde te noemen, er zo ontzettend naast. En dat stoorde mij bovenmatig bij deze film. Het boek is knap geschreven, de film is mooi gemaakt. Maar ik denk dat de schrijver had moeten uitschreeuwen dat hij zo´n ongelooflijke klootzak is geweest, dat hij zo enorm veel spijt heeft, in plaats van als een hypocriete klootzak over de rode loper naar binnen te wandelen om het applaus in ontvangst te nemen.
| Spotify / Entertainment Business | 16-11-2009 |
Uit onderzoek blijkt dat illegaal downloaden door het gebruik van Spotify met twee derde afneemt. Nu moet ik niet flauw doen en meteen dit onderzoek omarmen omdat de uitkomst me goed uitkomt. Neem elke onderzoek met een korrel zout totdat je je hebt kunnen vergewissen over de manier waarop het is uitgevoerd. Een tijdje terug was er het...
Uit onderzoek blijkt dat illegaal downloaden door het gebruik van Spotify met twee derde afneemt. Nu moet ik niet flauw doen en meteen dit onderzoek omarmen omdat de uitkomst me goed uitkomt. Neem elke onderzoek met een korrel zout totdat je je hebt kunnen vergewissen over de manier waarop het is uitgevoerd. Een tijdje terug was er het TNO-Rutten onderzoek waarvan het amateurisme afdroop en dus kun je niets met de conclusies die er uit getrokken worden. Hoe slecht overigens het onderzoek was toch wordt het alom aangehaald door de mensen die er hun voordeel mee kunnen doen. Het gevaar van onderzoeken is dat het een nieuwe waarheid in het leven roept waarnaar mensen zich gaan richten. Genoeg over het fenomeen onderzoek, terug naar dit onderzoek. Spotify is een service waarbij mensen gratis muziek kunnen luisteren (downloaden is niet nodig, gaat om streaming aanbod). De dienst wordt aan de achterkant betaald door advertentie-inkomsten, hetgeen betekent dat de rechthebbenden betaald worden. Althans als ze dat willen. In Nederland is Spotify niet beschikbaar, op de Spotify-site kunnen we ontdekken dat dat komt vanwege licentie-perikelen. Lees: de labels en wellicht ook BUMA hebben nog geen toestemming gegeven om muziek aan Nederlandse gebruikers aan te bieden. Nu wordt er naar verluidt nog geen stuiver winst gemaakt door Spotify, maar daar gaat het me even niet om. Blijkbaar zijn de mensen die downloaden geen doorgewinterde criminelen, maar gewoon mensen die het gemak zoeken. Is er een legale dienst die de mensen biedt wat ze willen hebben dan schakelen ze net zo makkelijk daar naar toe over. Het wordt wel vaker geroepen, maar dit is (als het onderzoek deugt) weer een indicatie dat streaming muziek de toekomst heeft. Ik wil graag streaming muziek luisteren, maar dan zonder reclame er door heen. Ik wil daar tien euro per maand voor betalen. Maar dan wil ik wel alles kunnen horen wat ik wil. Denkt u dat ik de enige ben? Het verdienmodel ligt om de hoek, wie pakt de handschoen op? Spotify? Dan moet wel even iedereen mee doen. Zullen we dat dan maar gewoon afspreken?
| Dief en diefjesmaat / Boekblad | 16-11-2009 |
Hilarische berichten over Peter de Vries. Voor de hand liggender naam dan Peter de Vries kan een mens niet hebben niet waar, vandaar dat er heel interessanterig de R. door hem wordt ingefietst. Peter R. de Vries. Met mijn naam gaat dat moeilijk. Ik heet Hans, mijn doopnamen zijn Theodorus Johannes, in dagvaardingen heet ik dan ook Th.J. Bousie...
Hilarische berichten over Peter de Vries. Voor de hand liggender naam dan Peter de Vries kan een mens niet hebben niet waar, vandaar dat er heel interessanterig de R. door hem wordt ingefietst. Peter R. de Vries. Met mijn naam gaat dat moeilijk. Ik heet Hans, mijn doopnamen zijn Theodorus Johannes, in dagvaardingen heet ik dan ook Th.J. Bousie (staat een stuk chiquer). Als ik mijn voorletters wil verhaspelen in mijn naam dan zou ik mezelf T. Hans Bousie moeten noemen, Thans Bousie dus. Tja. Peter de Vries dus heeft weer eens het nieuws gehaald en maar weer met Cor van Hout. Ik hoorniet bij de mensen die naar De Vries kijken, maar tot mijn verbazing trekt hij volk. Wat is er nou zo leuk aan wat Peter de Vries doet? Hij maakt televisie voor het volksdeel dat graag hogere straffen wil voor criminelen, doodstraf, in de knieën schieten en meer van zulks. De mensen die dat roepen, Peter incluis, maken zich zeer boos over de misdaad in ons land en doen er alles aan om die te bestrijden. Hoe harder mensen roepen dat iets niet mag, dat weet elke intellectueel, hoe heimelijker ze er naar verlangen natuurlijk. Peter is dus een mislukte crimineel en de mensen die hem bewonderen even zeer. Peter kwam in het nieuws omdat de royalty’s van een boek die hij geschreven heeft voor een groot deel naar (de erven) Cor van Hout zijn gegaan. Nu zat Cor op dat moment in de gevangenis en kon op dat moment net even niet op een normale manier (ontvoering, bedreiging, mishandeling etc. etc.) zijn brood verdienen, dus die royalty’s kwamen mooi van pas. Er was al bekend dat Peter een vriendschappelijke band had met Cor van Hout. Dief en diefjesmaat, een beetje zoals Bouterse in innige omstrengeling met onze nationale top, top, toppleiter Bram Moszckowicz. Maar nu blijkt dus zelfs dat Peter de familie van de Heineken-ontvoerder financieel heeft ondersteund. Rechtschapen hoor van onze nationale crimefighter. Peter roept dat hij betaalde omdat de rechten op het verhaal bij Cor van Hout zouden liggen. O ja? Welke rechten zouden dat zijn? Auteursrechten zeker? Dat is echt niet zo maar zo hoor. Als ik iemand een verhaal vertel en iemand anders maakt daar een verhaal van, dan kan ik echt niet zo maar zeggen dat ik de rechthebbende ben. Net als met interviews het geval is. Wie Bibeb ooit ook interviewde, geheid dat zij de rechthebbende bleef op dat soort interviews. Peter de Vries, beetje ijdel, beetje fout, beetje dom.
| Later wordt alles beter / Entertainment Business | 2-11-2009 |
Er gaat nogal wat veranderen in auteursrechtenland. In één klap pakt het kabinet nogal wat ergernissen rond de muziekindustrie aan. Naar aanleiding van het rapport Gerkens grijpt het kabinet in en hoe! Een greep uit de maatregelen die op termijn zullen worden doorgevoerd. Thuiskopieheffingen op informatiedragers zoals blanco cd’s en dvd’s...
Er gaat nogal wat veranderen in auteursrechtenland. In één klap pakt het kabinet nogal wat ergernissen rond de muziekindustrie aan. Naar aanleiding van het rapport Gerkens grijpt het kabinet in en hoe! Een greep uit de maatregelen die op termijn zullen worden doorgevoerd. Thuiskopieheffingen op informatiedragers zoals blanco cd’s en dvd’s moeten op termijn worden afgeschaft. Daarvoor in de plaats komt een regeling die het downloaden van beschermde werken uit (evident) illegale bron verbiedt. Daarbij wil het kabinet wel dat er meer legaal aanbod via internet komt, dat de muziekindustrie zelf met licentiemodellen komt en ook dat men uitvogelt hoe er dan moet worden gehandhaafd. In die laatste voorwaarde zit natuurlijk een prachtige adder. Iedereen weet dat het handhaven van dit soort rechten (lees het optreden van Brein) erg ingewikkeld is. Het zal dus niet eenvoudig worden een goed systeem te ontwikkelen om downloaden uit illegale bron aan te pakken. Veel meer dan het achterna zitten van torrentsites als Mininova zie ik Brein nog niet doen, dus in de praktijk zal het nog wel even duren voordat de thuiskopieheffing wordt afgeschaft. Mooi is om te lezen dat volgens het kabinet streaming aanbod wel eens de toekomst zou kunnen zijn en dat kopiëren en downloaden steeds minder voor zullen komen. Ik roep dat hier al jaren en ben blij dat het kabinet mijn inzichten eindelijk tot de hare heeft gemaaktJ. Gelukkig zal verder het toezicht op auteursrechtorganisaties versterkt worden, komt er maximum termijn voor repartitie (maximaal drie jaar) en komt er een maximum percentage aan beheerskosten. Tot slot zal er worden ingegrepen in beleggingen van bijvoorbeeld BUMA, immers beleggen staat op gespannen voet met het snel en efficiënt verdelen van gelden aldus het kabinet. En zal er niet zomaar geld mogen worden gegeven aan culturele doelen, zeker niet door BUMA nu dit een monopolist is. Er wordt nog meer voorgesteld maar voor mij zijn dit de belangrijkste maatregelen. Ik heb er overigens wel een groot bezwaar tegen. Als echt al deze maatregelen worden doorgevoerd dan moet ik ophouden met columns schrijven (hoor ik daar gejuich opgaan?), nooit meer mopperen op beleggings-, goede doelen- en tarievenbeleid van BUMA, nooit meer op muziekmaatschappijen of op Brein. Ooit was vroeger alles beter, maar tegenwoordig is later alles beter.
| Verwilderisering van de journalistiek / Boekblad | 2-11-2009 |
Als advocaat in boekenland word ik regelmatig geconfronteerd met schrijvers en uitgevers die zijn getroffen door een recensie.
Ik heb het al zo vaak gezien. Een geschrokken, boze of verdrietige schrijver hangt aan de lijn, vaak naar mij doorgestuurd door zijn uitgever. We spreken af. De schrijver neemt de recensie in kwestie met zich mee. Ik...
Ik heb het al zo vaak gezien. Een geschrokken, boze of verdrietige schrijver hangt aan de lijn, vaak naar mij doorgestuurd door zijn uitgever. We spreken af. De schrijver neemt de recensie in kwestie met zich mee. Ik...
Als advocaat in boekenland word ik regelmatig geconfronteerd met schrijvers en uitgevers die zijn getroffen door een recensie.
Ik heb het al zo vaak gezien. Een geschrokken, boze of verdrietige schrijver hangt aan de lijn, vaak naar mij doorgestuurd door zijn uitgever. We spreken af. De schrijver neemt de recensie in kwestie met zich mee. Ik lees de recensie, ik lees (als dat nog nodig is) het boek. In de gevallen dat de schrijver tot mijn werkkamer is doorgedrongen is het bijna altijd zo dat het gaat om een recensie die een aanzienlijk aantal feitelijke onjuistheden bevat en waarbij de recensent zich heeft uitgeput in zoveel mogelijk beledigende kwalificaties. En dan volgt ongeveer het volgende gesprek:
Schrijver: “mag een recensent nu zo maar schrijven wat hij wil?”Advocaat: “nee, dat mag een recensent niet. Een recensent moet zich aan de feiten houden en mag zich niet onnodig grievend uitdrukken?”Schrijver: “maar de recensie is feitelijk onjuist en zwaar beledigend, wat kan ik nu doen? “Advocaat: “U kunt een kort geding starten waarbij u om rectificatie vraagt en eventueel om een vergoeding van de door u gelezen (immateriële schade), maar ik raad het u af”Schrijver: “waarom raad u mij het af?”Advocaat: “omdat de procedure starten al betekent dat u zult verliezen. Zelfs als u wint, het is aan de rechter af te wegen of de recensent over de schreef is gegaan, dan nog zult u verliezen. Immers de recensent is almachtig en de schrijver zit in een onmogelijke positie. De schrijver die opstaat tegen zijn recensent, zal per definitie als kinderachtig worden neergezet. U kunt niet tegen kritiek, of vileiner nog: “het boek liep zeker niet”. Je teweer stellen tegen kritiek zal u in de wereld van de literaire critici duur komen te staan. De recensent immers zal in de toekomst opnieuw voor de keuze komen te staan uw boek wel of niet te bespreken. Als de recensent een klein mens is, zal hij er wellicht voor kiezen uit wraak uw boek niet te bespreken. Als de recensent kwaad wil zal hij juist uw boek bespreken en het opnieuw neersabelen. Slechts als de recensent een groot mens is en een groot journalist, zal hij juist uw boek zeer zorgvuldig bespreken en die laatste kans acht ik bijzonder klein”. Exit gedesillusioneerde schrijver.
De afgelopen maanden heb ik diverse van dergelijke gesprekken gevoerd. En wat mij hooglijk stoort is dat ik de schrijvers moet adviseren, hun frustratie maar op te kroppen. Het is zo moeilijk uit te leggen dat er in Nederland eigenlijk geen wapens zijn om het tegen een recensent op te nemen. De media in het algemeen en recensenten hebben in Nederland onvoldoende zelfreinigend vermogen.
Dat heeft twee oorzaken. In de eerste plaats omdat rechters in Nederland onrechtmatige publicaties niet bestraffen. De afweging of er sprake is van onrechtmatigheid vindt steeds zorgvuldig plaats, het niveau van de rechterlijke macht in Nederland is hoog. En telkens opnieuw moet er een afweging worden gemaakt tussen vrije meningsuiting en privacy. Maar indien er wordt geconstateerd dat er sprake is van een onrechtmatige publicatie dan wordt het slachtoffer alsnog met lege handen naar huis gestuurd. De standaardvergoeding die wordt toegekend aan het slachtoffer in een dergelijk geval is € 5000,--; niet eens voldoende om de advocatenrekening van te betalen. De macht van de journalistiek in Nederland is al heel groot, maar doordat er in de praktijk geen sanctiemogelijkheid is, is het zelfreinigend vermogen gering. Een roddelblad dat door de rechter wordt veroordeeld om te rectificeren en een vergoeding van € 5000,-- te betalen, doet dat met graagte. Het geld is het probleem niet en vanwege de rectificatie wordt zij door haar lezers niet afgerekend. Het slachtoffer moet in het geval van een rectificatie opnieuw de publiciteit over zich heen laten komen en blijft zitten met meer kosten dan inkomsten.
Deze ontwikkeling is gevaarlijk. In de eerste plaats omdat het betekent dat slachtoffers hun recht niet kunnen halen. Deze situatie wordt gecreëerd, ik schetste het hierboven al, doordat rechters geen sancties van betekenis opleggen en de media zichzelf niet kritisch evalueren. Het beroep op de vrijheid van meningsuiting heeft ze bedrijfsblind gemaakt. In de tweede plaats is de ontwikkeling gevaarlijk voor de journalistiek zelf en daarmee voor onze democratische samenleving.
Vergelijken wij de media met de staat. Om de staat te corrigeren bestaan veel mogelijkheden. Men kan een procedure voeren tegen de staat wegens onrechtmatig overheidshandelen. De staat kan worden veroordeeld tot het ongedaan maken van dergelijk handelen en tot het volledig betalen van een schadevergoeding aan de gedupeerde. Helpt procederen niet dan is er altijd nog de journalistiek. Er zijn legio voorbeelden van kritische journalisten die overheidshandelen dat juridisch niet te stuiten viel met hun publicaties hebben weten om te buigen, ik noem een Watergate. Maar stelt u zich, geachte journalisten, nu eens voor dat u een probleem heeft met de media. Het voeren van een procedure tegen een medium is een illusie zoals ik hierboven al geschetst heb. En als een medium niet juridisch te stuiten valt dan is er geen vangnet.
De journalist geniet daardoor in Nederland een vrijwel onbeperkte vrijheid. En de effecten van die vrijheid zijn voelbaar. Er wordt veel geschreven dat feitelijk onjuist is. Iedereen die wel eens betrokken is bij de achterkant van het nieuws, weet dat journalisten bijna nooit in staat zijn een verhaal foutloos weer te geven. En men komt er mee weg. Dat geeft een gevoel van almacht. De journalist heeft altijd gelijk. Journalisten menen het daarom zich te kunnen permitteren hun slachtoffers genadeloos neer te sabelen. Met name op televisie lijkt de onbeschaafdheid geen grenzen te kennen. In Idolsachtige programma’s worden kandidaten voor het oog van miljoenen kijkers tot de grond toe afgebroken. Bij Geen Stijl worden verhalen gepresenteerd die bijzonder schadelijk zijn voor degenen over wie ze gaan, maar geen hond die dat een halt toeroept.
Ik roep de rechterlijke macht op haar taak van corrector serieus te nemen. Stap af van die onnozele boetes maar tref degenen die een onrechtmatige publicatie afleveren hard in hun portemonnee en daarmee hopelijk hard in hun hart.
Maar meer nog dan dat. Ik roep de media op tot een debat over het niveau van de journalistiek. Tot het slechten van dit heilige huis. Er zijn hele goede journalisten en er zijn absolute prutsers. Het is aan de journalisten zelf om een systeem in het leven te roepen en te houden waarbij het kaf van het koren wordt gescheiden. Maak maar hardop onderscheid tussen een gezaghebbend hoofdredactioneel commentaar en de verslaggevers van Geen Stijl. Leg je journalisten bij hun opleiding uit dat ze tot taak hebben de feiten altijd op een rijtje te hebben en dat ze zich bij het schrijven van elk stukje realiseren welke ongebreidelde macht men heeft. En dat dat betekent dat de hoofdregel is dat je je niet beledigend uitlaat over personen. En dat slechts de hele grote journalisten dat misschien ooit in hun leven een keer mogen als ze een waarachtige misstand aan de kaak stellen. Ik roep op tot het terugdringen van de verwilderisering van de journalistiek, om te beginnen met de eerbiedwaardige beroepsgroep van de recensenten.
Ik heb het al zo vaak gezien. Een geschrokken, boze of verdrietige schrijver hangt aan de lijn, vaak naar mij doorgestuurd door zijn uitgever. We spreken af. De schrijver neemt de recensie in kwestie met zich mee. Ik lees de recensie, ik lees (als dat nog nodig is) het boek. In de gevallen dat de schrijver tot mijn werkkamer is doorgedrongen is het bijna altijd zo dat het gaat om een recensie die een aanzienlijk aantal feitelijke onjuistheden bevat en waarbij de recensent zich heeft uitgeput in zoveel mogelijk beledigende kwalificaties. En dan volgt ongeveer het volgende gesprek:
Schrijver: “mag een recensent nu zo maar schrijven wat hij wil?”Advocaat: “nee, dat mag een recensent niet. Een recensent moet zich aan de feiten houden en mag zich niet onnodig grievend uitdrukken?”Schrijver: “maar de recensie is feitelijk onjuist en zwaar beledigend, wat kan ik nu doen? “Advocaat: “U kunt een kort geding starten waarbij u om rectificatie vraagt en eventueel om een vergoeding van de door u gelezen (immateriële schade), maar ik raad het u af”Schrijver: “waarom raad u mij het af?”Advocaat: “omdat de procedure starten al betekent dat u zult verliezen. Zelfs als u wint, het is aan de rechter af te wegen of de recensent over de schreef is gegaan, dan nog zult u verliezen. Immers de recensent is almachtig en de schrijver zit in een onmogelijke positie. De schrijver die opstaat tegen zijn recensent, zal per definitie als kinderachtig worden neergezet. U kunt niet tegen kritiek, of vileiner nog: “het boek liep zeker niet”. Je teweer stellen tegen kritiek zal u in de wereld van de literaire critici duur komen te staan. De recensent immers zal in de toekomst opnieuw voor de keuze komen te staan uw boek wel of niet te bespreken. Als de recensent een klein mens is, zal hij er wellicht voor kiezen uit wraak uw boek niet te bespreken. Als de recensent kwaad wil zal hij juist uw boek bespreken en het opnieuw neersabelen. Slechts als de recensent een groot mens is en een groot journalist, zal hij juist uw boek zeer zorgvuldig bespreken en die laatste kans acht ik bijzonder klein”. Exit gedesillusioneerde schrijver.
De afgelopen maanden heb ik diverse van dergelijke gesprekken gevoerd. En wat mij hooglijk stoort is dat ik de schrijvers moet adviseren, hun frustratie maar op te kroppen. Het is zo moeilijk uit te leggen dat er in Nederland eigenlijk geen wapens zijn om het tegen een recensent op te nemen. De media in het algemeen en recensenten hebben in Nederland onvoldoende zelfreinigend vermogen.
Dat heeft twee oorzaken. In de eerste plaats omdat rechters in Nederland onrechtmatige publicaties niet bestraffen. De afweging of er sprake is van onrechtmatigheid vindt steeds zorgvuldig plaats, het niveau van de rechterlijke macht in Nederland is hoog. En telkens opnieuw moet er een afweging worden gemaakt tussen vrije meningsuiting en privacy. Maar indien er wordt geconstateerd dat er sprake is van een onrechtmatige publicatie dan wordt het slachtoffer alsnog met lege handen naar huis gestuurd. De standaardvergoeding die wordt toegekend aan het slachtoffer in een dergelijk geval is € 5000,--; niet eens voldoende om de advocatenrekening van te betalen. De macht van de journalistiek in Nederland is al heel groot, maar doordat er in de praktijk geen sanctiemogelijkheid is, is het zelfreinigend vermogen gering. Een roddelblad dat door de rechter wordt veroordeeld om te rectificeren en een vergoeding van € 5000,-- te betalen, doet dat met graagte. Het geld is het probleem niet en vanwege de rectificatie wordt zij door haar lezers niet afgerekend. Het slachtoffer moet in het geval van een rectificatie opnieuw de publiciteit over zich heen laten komen en blijft zitten met meer kosten dan inkomsten.
Deze ontwikkeling is gevaarlijk. In de eerste plaats omdat het betekent dat slachtoffers hun recht niet kunnen halen. Deze situatie wordt gecreëerd, ik schetste het hierboven al, doordat rechters geen sancties van betekenis opleggen en de media zichzelf niet kritisch evalueren. Het beroep op de vrijheid van meningsuiting heeft ze bedrijfsblind gemaakt. In de tweede plaats is de ontwikkeling gevaarlijk voor de journalistiek zelf en daarmee voor onze democratische samenleving.
Vergelijken wij de media met de staat. Om de staat te corrigeren bestaan veel mogelijkheden. Men kan een procedure voeren tegen de staat wegens onrechtmatig overheidshandelen. De staat kan worden veroordeeld tot het ongedaan maken van dergelijk handelen en tot het volledig betalen van een schadevergoeding aan de gedupeerde. Helpt procederen niet dan is er altijd nog de journalistiek. Er zijn legio voorbeelden van kritische journalisten die overheidshandelen dat juridisch niet te stuiten viel met hun publicaties hebben weten om te buigen, ik noem een Watergate. Maar stelt u zich, geachte journalisten, nu eens voor dat u een probleem heeft met de media. Het voeren van een procedure tegen een medium is een illusie zoals ik hierboven al geschetst heb. En als een medium niet juridisch te stuiten valt dan is er geen vangnet.
De journalist geniet daardoor in Nederland een vrijwel onbeperkte vrijheid. En de effecten van die vrijheid zijn voelbaar. Er wordt veel geschreven dat feitelijk onjuist is. Iedereen die wel eens betrokken is bij de achterkant van het nieuws, weet dat journalisten bijna nooit in staat zijn een verhaal foutloos weer te geven. En men komt er mee weg. Dat geeft een gevoel van almacht. De journalist heeft altijd gelijk. Journalisten menen het daarom zich te kunnen permitteren hun slachtoffers genadeloos neer te sabelen. Met name op televisie lijkt de onbeschaafdheid geen grenzen te kennen. In Idolsachtige programma’s worden kandidaten voor het oog van miljoenen kijkers tot de grond toe afgebroken. Bij Geen Stijl worden verhalen gepresenteerd die bijzonder schadelijk zijn voor degenen over wie ze gaan, maar geen hond die dat een halt toeroept.
Ik roep de rechterlijke macht op haar taak van corrector serieus te nemen. Stap af van die onnozele boetes maar tref degenen die een onrechtmatige publicatie afleveren hard in hun portemonnee en daarmee hopelijk hard in hun hart.
Maar meer nog dan dat. Ik roep de media op tot een debat over het niveau van de journalistiek. Tot het slechten van dit heilige huis. Er zijn hele goede journalisten en er zijn absolute prutsers. Het is aan de journalisten zelf om een systeem in het leven te roepen en te houden waarbij het kaf van het koren wordt gescheiden. Maak maar hardop onderscheid tussen een gezaghebbend hoofdredactioneel commentaar en de verslaggevers van Geen Stijl. Leg je journalisten bij hun opleiding uit dat ze tot taak hebben de feiten altijd op een rijtje te hebben en dat ze zich bij het schrijven van elk stukje realiseren welke ongebreidelde macht men heeft. En dat dat betekent dat de hoofdregel is dat je je niet beledigend uitlaat over personen. En dat slechts de hele grote journalisten dat misschien ooit in hun leven een keer mogen als ze een waarachtige misstand aan de kaak stellen. Ik roep op tot het terugdringen van de verwilderisering van de journalistiek, om te beginnen met de eerbiedwaardige beroepsgroep van de recensenten.
| Van Lanschot? Geen sprake van! / Entertainment Business | 26-10-2009 |
Prachtige berichten in EB de afgelopen dagen. Opeens neemt Van Lanschot FMG over. Partijen haasten zich vervolgens te melden dat er geen sprake is van een overname, ook al wordt de meerderheid van de aandelen gekocht. Er is ook geen sprake van verstand van zaken, hetzij van management, hetzij van de entertainmentindustrie, vandaar dat het...
Prachtige berichten in EB de afgelopen dagen. Opeens neemt Van Lanschot FMG over. Partijen haasten zich vervolgens te melden dat er geen sprake is van een overname, ook al wordt de meerderheid van de aandelen gekocht. Er is ook geen sprake van verstand van zaken, hetzij van management, hetzij van de entertainmentindustrie, vandaar dat het zittende management gewoon kan blijven zitten. Er is ook geen sprake van ambitie van Van Lanschot de entertainmentbranche te betreden. Tot slot meldt de woordvoerder van Van Lanschot dat men weliswaar de investering in FMG als reguliere business moet zien, maar dat het te kort door de bocht zou zijn, als iemand daaruit zou willen afleiden dat Van Lanschot de aandelen voor meer geld zou willen verkopen dan zij ze gekocht heeft. Hilarisch bericht niet waar? Van Lanschot is een handelaar in geld. De enige bestaansgrond van een handelaar in geld is dat hij handelt in geld met het oogmerk er meer van te maken. Als het doel van Van Lanschot niet is invloed uit te oefenen, niet strategisch is en ook niet is gericht op winst, dan is er iets anders aan de hand. Door zo nadrukkelijk nietszeggende antwoorden te geven bewijst de woordvoerder van Van Lanschot noch de bank noch FMG een dienst. Zal ik eens een wilde gok wagen? Redelijk algemeen bekend is dat Van Lanschot geen gelukkige hand heeft gehad met een entree op de entertainmentmarkt. Enige tijd geleden was dat wel degelijk de strategische koers van Van Lanschot en dus leende men fors aan A-films (dat werd afboeken) en vervolgens fors aan FMG. Nu kon men bij Van Lanschot natuurlijk besluiten ook deze lening af te boeken, maar iemand moet hebben gesuggereerd dat de lening ook kon worden omgezet in aandelen. Dat zou het antwoord zijn op alle vragen. Als je als Van Lanschot wanhopig op zoek bent naar een manier om je geld veilig te stellen bij een onderneming die jou niet terug kan betalen, dan zet je je lening om in aandelen in de hoop op betere tijden. En nee, dan ga je niet het management vervangen, dan heb je geen ambitie de markt op te gaan en wil je zelfs geen winst maken op de aandelen. Het enige dat je wilt doen is je verlies mogelijk beperken. Als Van Lanschot die aandelen in de nabije toekomst kwijt kan, zal ze ze voor een appel en een ei aanbieden. Intern afgeboekt is de transactie allang…
| Kan een ekster een mongool zijn? / Boekblad | 26-10-2009 |
Onbenul van zwakbegaafden is eigenlijk niet zo erg. Onbenulligheid van mensen van wie je beter zou mogen verwachten kan echter variëren van irritant tot tergend. Aan de Tilburgse school voor journalistiek studeert een groepje studenten dat zich de factcheckers noemt. Zij nemen van tijd tot tijd een medium onder de loep om te zien hoe deze om...
Onbenul van zwakbegaafden is eigenlijk niet zo erg. Onbenulligheid van mensen van wie je beter zou mogen verwachten kan echter variëren van irritant tot tergend. Aan de Tilburgse school voor journalistiek studeert een groepje studenten dat zich de factcheckers noemt. Zij nemen van tijd tot tijd een medium onder de loep om te zien hoe deze om gaat met de feiten. Op verzoek van Uitgeverij Contact werden de recensies van het laatste boek van Renate Dorrestein: “Is er hoop” beoordeeld op feitelijke juistheid. Een van de recensies die negatief in het oog sprong was van Jeroen Vullings in Vrij Nederland. Toevallig had ik die recensie met de titel “Onder mongolen” destijds ook gelezen en had ik mij behoorlijk geërgerd aan het feit dat Vullings de hoofdpersoon omschrijft als een “mongool” wat deze zeker niet was. Ook overigens blonk de recensie niet uit in feitelijke juistheid Tot mijn innige genoegen namen de Tilburgers onder andere de titel onder de loep. Zij trachten Vullings te spreken te krijgen met de vraag waarom hij de hoofdfiguur (zwakbegaafd) een mongool noemde terwijl hij dat niet was. Vullings was onmachtig aan de lijn te komen en dus moesten de onderzoekers het doen met Frits, onbenul is my middle name, van Exter, hoofdredacteur van Vrij Nederland. En wat zei deze Ekster? “Wij kunnen niet anders dan vaststellen dat u meent dat iemand met een IQ van zestig geen mongool genoemd mag worden. Ik weet niet of dat een feit is. Ik denk eerder een kwestie van smaak waarbij de recensent de vrijheid heeft genomen om de term mongool te gebruiken zoals die ook wel eens in de spreektaal wordt gebruikt.” Pardon? Ekster weet niet of het een kwestie van smaak is wanneer je iemand een mongool noemt? Hulp nodig? Mongolen zijn er in twee soorten, zo zijn er die afkomstig zijn uit Mongolië en de anderen hebben de ziekte van Down (de combinatie komt overigens ook voor). Mongool is dus een zeer precieze aanduiding. Het kan deze Ekster klaarblijkelijk niet schelen of Vullings zijn feiten op een rijtje heeft, hij verwart feiten zelfs met smaak. Een hoofdredacteur hoort er op toe te zien dat zijn recensenten hun feiten op orde hebben en doen ze dat niet dan hoort hij ze tot die orde te roepen. Recensenten hebben heel veel macht, ze kunnen boeken, uitgevers en schrijvers maken of breken. Een dergelijke macht brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Het soort recensies als van Vullings wordt in het Anglo-Saksische deel van deze wereld “defamatory review” genoemd en er zijn al recensenten veroordeeld omdat zij hun feiten niet op hun rijtje hadden. Over smaak valt niet te twisten, over feiten wel. Rode kaart voor Vullings en Exter, vier nummers VN geschorst.
| Ascap / Entertainment Business | 19-10-2009 |
Een ringtone geldt niet als openbaarmaking en dus kan de Amerikaanse BUMA geen geld vangen voor het ten gehore (laten) brengen van een ringtone, aldus de rechter in New York op 14 oktober jongstleden in een zaak tussen ASCAP (Amerikaanse collectieve rechten organisatie) en Verizon (aanbieder van ondermeer ringtones). Wat was er aan de hand....
Een ringtone geldt niet als openbaarmaking en dus kan de Amerikaanse BUMA geen geld vangen voor het ten gehore (laten) brengen van een ringtone, aldus de rechter in New York op 14 oktober jongstleden in een zaak tussen ASCAP (Amerikaanse collectieve rechten organisatie) en Verizon (aanbieder van ondermeer ringtones). Wat was er aan de hand. ASCAP vangt al 24 cent per liedje van Verizon voor de mechanische rechten op een ringtone, even ter vergelijking, voor de mechanische rechten op een complete song hoeft in de VS maar 9 cent betaald te worden. Maar holle bolle gijzerig als het werkt in de mindset van een collectieve rechtenorganisatie, was dit nog niet genoeg en dus meldde ASCAP zich voor de tweede keer bij Verizon met het verzoek om betaling voor de zogeheten openbaarmaking van ringtones. De rechter heeft met dit verzoek korte metten gemaakt. In de eerste plaats is er geen sprake van directe inbreuk. Verizon verkoopt een ringtone, maar maakt deze niet openbaar gedurende het downloadproces, dus rechtstreeks wordt er in ieder geval niet openbaar gemaakt. Indirecte openbaarmaking, of beter gezegd het faciliteren van openbaarmaking door anderen doet Verizon ook al niet, aldus de rechter. Immers Verizon heeft geen enkele controle over of en wanneer een individuele consument een ringtone laat afspelen of niet. Is dan wellicht de consument de sigaar? Nee, ook daar heeft de rechter aan gedacht. De consument heeft geen commercieel belang of voordeel aan het ten gehore brengen van een ringtone en dus kan er op die grond ook geen basis worden gevonden voor een heffing op ringtones. Bakzeil dus voor ASCAP. Mijn punt is het volgende. Hadden wij het vorige week niet over de vraag of het embedden van liedjes op een particuliere of commerciële site moet gelden als een openbaarmaking? BUMA vond van wel, maar ASCAP vond ook dat het ten gehore brengen van een ringtone een openbaarmaking is en de rechter niet. Collectieve rechtenorganisaties zitten er kortom ook wel eens naast. Even op de site van BUMA gekeken, en ja hoor de beltoon wordt genoemd als een voorbeeld van openbaarmaking van muziek. Ben benieuwd of BUMA ook daadwerkelijk heft over ringtones, and if so, of dit standpunt in Nederland houdbaar zou zij. En denk even met me mee. Downloads….tijdens het downloaden wordt niet openbaar gemaakt. De verkoper van een download heeft geen controle op het afspelen door een consument en die laatste heeft daar door de bank genomen ook geen commercieel belang bij. Toch heft BUMA op downloads. Illegaal downloaden bestaat niet weten we, maar hoe staat het eigenlijk met illegaal heffen?
| China / Boekblad | 19-10-2009 |
Running gag in Frankfurt afgelopen week. Elke keer als we een Chinees zagen riepen we, kijk daar gaat een Tibetaan. Heel leuk natuurlijk en vooral behoorlijk politiek correct en dat is dan ook maar weer meegenomen. Voor mij is het hoogtepunt van de Buchmesse worst met bier. In Nederland eet ik nooit worst met bier, maar in Duitsland hoort dat...
Running gag in Frankfurt afgelopen week. Elke keer als we een Chinees zagen riepen we, kijk daar gaat een Tibetaan. Heel leuk natuurlijk en vooral behoorlijk politiek correct en dat is dan ook maar weer meegenomen. Voor mij is het hoogtepunt van de Buchmesse worst met bier. In Nederland eet ik nooit worst met bier, maar in Duitsland hoort dat er gewoon bij. En dan niet van die lullige kleine Frankfurter, maar echte dikke Rindswurst. Waarvan je zeker weet dat per ingenomen worst je levensduur met een jaar wordt beperkt. Voor mij is het Schwerpunkt van Duitsland Rindswurst. Ooit heeft natuurlijk het bestuur van de Buchmesse het lumineuze idee gehad om per keer een ander land Schwerpunkt der Messe te laten zijn. Briljante gedachte, maar ja, als je elk land ter wereld inmiddels al zo’n drie keer aan de beurt hebt laten zijn gaat het vervelen. Dit keer was het China (demonstratie van Tibetanen voor het beursgebouw, maar mooi geen toestemming om binnen het terrein van de Messe te demonstreren, we willen de Chinezen immers niet voor het goudgele hoofd stoten). Op het binnenterrein liet China (is dat niet het land waar de doodstraf meer wordt toegepast dan in alle andere landen van de wereld samen?) zien wat er zo typerend aan een Chinees is. Met een tenenkrommende voor de hand liggendheid natuurlijk. Zoals Nederland tijdens de viering van 400 jaar Amerikaans-Nederlandse betrekkingen haar zeggingskracht luister bij zette door met klompen en tulpen te komen. Wie verzint zoiets. Hebben we in Nederland dan echt niets meer om trots op te zijn, al is het maar dat wij een poedel in het parlement hebben zitten, waar mensen nog op stemmen ook. Zo bont maakte China het ook. Er werd natuurlijk de obligate Chinese dans opgevoerd, compleet met geverfde gezichten, 8000 jaar oude kostuums en Nasi Rames muziek. Jezus, wat een suffigheid. Als het er echt zo aan toe gaat in China hoef ik er niet heen. En als het niet staat voor de Chinese identiteit waarom dan toch op dat festivalterrein. Waarom niet Tien A Miennetje spelen met het publiek? Kun je de mensen pas echt gevoel geven voor de Chinese zaak.
| Oneerlijk / Entertainment Business | 3-10-2009 |
Waarom boeken 6% en cd’s 18? Waarom boeken een vaste prijs en staat daar bij muziek de doodstraf op? Waarom mag een muziektrack in het geheel gekopieerd worden en waarom mag dat niet bij een boek? De muziekbranche klaagt al jaren steen en been over dit onderscheid, alhoewel ik over het verschil in kopieerbeleid ik nog niemand heb horen klagen,...
Waarom boeken 6% en cd’s 18? Waarom boeken een vaste prijs en staat daar bij muziek de doodstraf op? Waarom mag een muziektrack in het geheel gekopieerd worden en waarom mag dat niet bij een boek? De muziekbranche klaagt al jaren steen en been over dit onderscheid, alhoewel ik over het verschil in kopieerbeleid ik nog niemand heb horen klagen, denk dat men dit verschil niet eens kent in de muziekbranche. De verschillen laten zich verklaren doordat de muziekbranche zijn zaken niet voor elkaar heeft. En dat is de enige reden. Men heeft zitten slapen en men weet niet goed te lobbyen. Ga maar na. De muziekbranche staat bekend als een branche waarin de schakelarmbanden welig tieren, patsers met een zonnebril in hun haar rondlopen ook al schijnt de zon niet. Waar artiesten worden uitgebuit, waar consumenten worden vervolgd. En de boekenbranche? Die staat bekend als de hoeder van ons cultuurgoed. Die dragen ons erfgoed uit. Die geven elkaar een hand en zeggen dag meneer, dag mevrouw in plaats van dat ze iedereen omarmen en “hé goser, hé chickie” roepen. Dat is marketing dames en heren, pure marketing. Het lukt de boekenbranche al sinds jaar en dag over het voetlicht te komen als bijzonder belangrijk. Het lukt de muziekbranche al jaren niet. Alle mensen in de muziekbranche die zich de afgelopen jaren hebben bezig gehouden met lobbyen over verlaagde BTW-tarieven, gelijk kopieerbeleid, vaste prijzen etc etc. en geen klap bereikt hebben, zouden die zich niet eens achter de oren moeten krabben? Wordt het niet eens tijd dat er een voorbeeld genomen wordt aan de boekenbranche? Het recept is echt niet zo ingewikkeld hoor. Men neme een ex-VVD-of CDAminister en die geven we een baantje als voorzitter van de NVPI. En daarmee heb je iemand binnen je gelederen die de taal van de politiek spreekt. Moet je eens kijken hoeveel meer die bereikt dan iemand uit de branche zelf. In heb boekenvak liep Aad Nuis rond en lopen nu nog rond Eelco Brinkman en Ed Nijpels. Die kunnen natuurlijk veel meer voor elkaar krijgen dan iemand die voor eigen parochie preekt. Waarmee ik niets wil zeggen over de persoonlijke kwaliteit van de huidige voorzitter, maar wel iets wil zeggen over het gebrek aan inzicht in de Haagse en Brusselse verhoudingen. Luidkeels piepen in de Telegraaf heeft geen zin. Slim je zaak over het voetlicht brengen door iemand die met respect behandeld wordt in Den Haag en Brussel wel, zou het niet eens tijd worden? Ik zeg Dijkstal (immers saxofonist) voorzitter van de NVPI en er breken gouden tijden aan.
| Voorspellen / Adformatie Live | 30-9-2009 |
Wouter van der Meulen, directeur Advertising van de Persgroep, voorspelt het einde van de papieren krant. Tja. Voorspellen is net zoiets als preken. Toen ik nog mee ging naar de kerk (in Zeeland, dus dan weet je het wel) preekte de dominee over hel en verdoemenis. Als wij allen zondig zouden blijven dan zou God wel even ingrijpen. Kwamen we...
Wouter van der Meulen, directeur Advertising van de Persgroep, voorspelt het einde van de papieren krant. Tja. Voorspellen is net zoiets als preken. Toen ik nog mee ging naar de kerk (in Zeeland, dus dan weet je het wel) preekte de dominee over hel en verdoemenis. Als wij allen zondig zouden blijven dan zou God wel even ingrijpen. Kwamen we niet mee weg, als we dat dan maar begrepen. In stemmig zwart gekleed wandelde de hele goegemeente na afloop van de preek nadenkend (en passant de weg versperrend) weer terug naar huis, om de rest van de middag gewoontegetrouw met incest en jonge jenever door te brengen. De woorden van de dominee maakten op het moment en in de setting waarin ze werden uitgesproken natuurlijk indruk, maar elke gelovige ging toch al snel weer over tot de orde van de dag. Zo gaat het natuurlijk ook een beetje met voorspellen. Het leuke is dat je alles kunt voorspellen en geen hond die een oordeel kan vellen over de houdbaarheid van je voorspelling. Ik voorspel het einde van de auto. Op enig moment zijn we allemaal of aan huis gekluisterd of verplaatsen ons via buizenpost naar de gewenste bestemming. Kunt u met zekerheid beweren dat ik ongelijk heb? Zo gaat het ook met de voorspelling van Van der Meulen. Oplages van papieren kranten dalen, dat is waar. En andere distributiemethodes zijn in opkomst, ook waar. Maar je kunt niet elke trend extrapoleren. Het einde van de tweede wereldoorlog betekende toch ook niet einde van de oorlog in het algemeen? Ik geef u twee voorbeelden van veranderende distributie en ik plak er een voorspelling aan, oordeel zelf. De iPod zal op korte termijn elke fysieke drager vervangen, vervolgens zal de iPod vervangen worden door een onbeperkt aanbod voor een vast bedrag per maand van muziek via internet. Eens of niet eens? Verandering twee. De e-reader zal een grote vlucht nemen, maar het e-book zelf zal nooit het papieren boek vervangen. De beide distributiemethodes zullen naast elkaar blijven bestaan. Heb ik gelijk of niet. De uitdaging voor u als argeloze lezer is de echte voorspeller te herkennen! Wie heeft er gelijk? Ik help u even op weg. Het grote verschil tussen Van der Meulen en mij is dat ik altijd gelijk heb bij voorspellingen en hij nooit.
| E-book / Entertainment Business | 27-9-2009 |
Gaan we het nu eindelijk meemaken? De introductie van het e-book. Ik denk dat het zeker tien jaar geleden is dat ik tijdens de Frankfurter Buchmesse een e-reader in mijn hand kreeg gedrukt. Het ding was groot, zwaar en ermee lezen kon je alleen met een vergrootglas en in het aardedonker. Nu komt Bol met een groots offensief om het e-book aan de...
Gaan we het nu eindelijk meemaken? De introductie van het e-book. Ik denk dat het zeker tien jaar geleden is dat ik tijdens de Frankfurter Buchmesse een e-reader in mijn hand kreeg gedrukt. Het ding was groot, zwaar en ermee lezen kon je alleen met een vergrootglas en in het aardedonker. Nu komt Bol met een groots offensief om het e-book aan de man te brengen. Achter de schermen is men er al lang mee bezig. Uitgevers zijn bewerkt om vooral zoveel mogelijk titels ter beschikking te stellen. Auteurs zijn gerustgesteld dat zij er bij de introductie van het e-book niet op achteruit zullen gaan. De consumenten krijgen de titels goedkoper aangeboden dan de folio-uitgaves, er is een hele goede e-reader beschikbaar die allerlei formaten aan kan. Kortom aan alles is gedacht om een vliegende start te garanderen. Het enige roet in het eten wordt gevormd door de kennelijke teleurstelling dat het e-book niet het lage BTW-tarief gaat krijgen dat gewone boeken wel kennen. Een beetje naïeve teleurstelling is dat. We weten allemaal hoe lang er al niet gelobbyd wordt voor een laag BTW-tarief voor geluidsdragers. Fat chance daar in Brussel. Ik heb op Boekblad mijn hele ziel en zaligheid verwed dat het de industrie niet zou lukken om het lage BTW-tarief voor e-books voor elkaar te boksen. Men kijkt wel uit, dan willen die CD-boeren straks ook en dan missen de overheden veel te veel BTW-inkomsten. Wat mij benieuwt, is hoe snel de introductie zal gaan verlopen, mijn gok is bliksemsnel, veel sneller dan de CD. Wat mij echter het meest benieuwt, is hoe de boekenbranche zal omgaan met de spagaat van de beveiliging. Beveilig je de content niet dan loop je immers het welbekende risico uitgebreid uitgewisseld te gaan worden via Torrent-sites en aanverwanten. Beveilig je de content wel dan maak je die minder aantrekkelijk voor consumenten en wordt overigens het risico dat er zal worden uitgewisseld niet echt kleiner. Ik denk dat er een heel belangrijk verschil zal bestaan overigens met de ontwikkelingen in de laatste jaren in de muziekindustrie. Digitale muziek valt niet meer weg te denken uit het landschap. Stop je CD in je computer en hij rolt er als digitaal bestand via I-tunes weer uit. En dat zal niet gaan gebeuren met het boek. Een uitgever die merkt dat er teveel onbetaald gedownload en gekopieerd wordt, kan altijd weer terug naar het uitgeven van alleen maar gedrukte boeken. Overigens het antwoord voor de problemen in de muziekindustrie. Geen muziek meer uitbrengen op CD, maar gewoon op plaat…., wordt niet gedigitaliseerd en weg is je kopieerprobleem. Ik heb in ieder geval via Bol een e-reader aangeschaft, keep you posted!
| Marco / Entertainment Business | 21-9-2009 |
Het zal je gebeuren. Ben je een van de meest succesvolle artiesten in Nederland (op André Rieux na) en dreig je failliet te gaan. Hoe kan zoiets? TEG heeft surseance van betaling aangevraagd, wat betekent dat eigenlijk? Wat er is gebeurd weet niemand precies. Duidelijk is dat de kosten van TEG hoger waren dan de inkomsten. Dat kan natuurlijk...
Het zal je gebeuren. Ben je een van de meest succesvolle artiesten in Nederland (op André Rieux na) en dreig je failliet te gaan. Hoe kan zoiets? TEG heeft surseance van betaling aangevraagd, wat betekent dat eigenlijk? Wat er is gebeurd weet niemand precies. Duidelijk is dat de kosten van TEG hoger waren dan de inkomsten. Dat kan natuurlijk bij elk bedrijf gebeuren, of je nu TEG heet of niet. En dan werkt de omstandigheid dat we in een financiële crisis zitten ook niet mee. En surseance is een methode om tijdelijk het bedrijf te bevriezen en te trachten orde op zaken te stellen. Ik heb geen oordeel over de verwijtbaarheid van de bestuurders van TEG in deze. Ja natuurlijk is TEG snel gegroeid, natuurlijk zijn er met name de afgelopen maanden veel capabele mensen weggegaan, maar groei is niet altijd slecht en dat er mensen vertrekken uit een bedrijf is onontkoombaar, wie zit er vandaag de dag nog van de wieg tot het graf bij één bedrijf? En wie weet heeft de bank gewoon de stekker er uit getrokken, iets wat banken op dit moment regelmatig doen. Wat echter verbaast is dat Marco, één van de aandeelhouders van TEG, te kennen geeft dat hij nergens van afwist. Het gonst al maanden in de markt dat het niet zo goed gaat met TEG en dan hebben we het alleen maar over de markt. Het gonst ook wel eens in de markt dat het niet goed gaat met Mecado of met Foreign Media, maar dat gonzen hoeft niet altijd te betekenen dat er wat is. Maar als het dan toch gonst dan zou ik als grootaandeelhouder eens poolshoogte gaan nemen. Het gegons moet Marco bereikt hebben, hij vormt een wezenlijk onderdeel van de Nederlandse muziekindustrie, dus geluiden als deze moeten hem bereikt hebben. Maar zelfs al had het niet gegonst, dan is het nog een raar verhaal. Marco hoort als aandeelhouder regelmatig geïnformeerd te worden over het financiële reilen en zeilen van zijn bedrijf. Als ik ergens voor zes miljoen garant stond dan zou ik graag op de hoogte blijven. Of ik moet zeshonderd miljard hebben, dan kan het me niet schelen. Maar dat heeft Marco niet, anders zou hij niet geraakt worden door het verlies van zes miljoen. Dus iemand die zijn hele ziel en zaligheid heeft verpand aan één bedrijf, die wordt verrast door een surseance? Het is heel vervelend voor iedereen die zoiets overkomt, maar het is ook grenzeloos naïef om te roepen dat je nergens van af wist… of Marco of zijn adviseurs hebben zitten slapen.
| Bastards / Entertainment Business | 14-9-2009 |
Inglourious Basterds. Ja, dat is de precieze titel van de nieuwste film van Quentin Tarantino. Over de titel alleen al bestaan uiteenlopende lezingen. Bij Movieworld bijvoorbeeld heet de film Unglorious Bastards, tja beter opletten zou je zeggen. Maar daar gaat het me even niet om. The Basterds is een film die je moet gaan zien als je graag...
Inglourious Basterds. Ja, dat is de precieze titel van de nieuwste film van Quentin Tarantino. Over de titel alleen al bestaan uiteenlopende lezingen. Bij Movieworld bijvoorbeeld heet de film Unglorious Bastards, tja beter opletten zou je zeggen. Maar daar gaat het me even niet om. The Basterds is een film die je moet gaan zien als je graag lacht om grof geweld. Ja, grof geweld is vaak om te lachen, kijk maar eens naar de gemiddelde tekenfilm, waarbij slachtoffers door treinen worden overreden, in kilometers diepe ravijnen recht op hun kop vallen en in achten gevouwen door een brievenbus naar binnen worden geduwd. Zo erg is het nu ook weer niet in The Basterds, maar omdat het om mensen van vlees en bloed gaat zijn de effecten van het iemand op een groot scherm gescalpeerd zien worden, toch net iets heftiger dan de impact van de gemiddelde Tom & Jerryfilm. Het geweld in deze film is net zoals in Pulp Fiction bijzonder om te lachen. Ik vind de scene in Pulp Fiction waarbij een jongen per ongeluk door zijn hoofd wordt geschoten omdat de auto waarin hij zich bevindt over een hobbel rijdt en Vincent Vega, alias John Travolta, daardoor zijn pistool laat afgaan, hilarisch. Hele auto onder de hersenresten en ik lag in een deuk, zowel in de bioscoop als thuis op de bank. Een dergelijke reactie bij mijzelve nodigt natuurlijk uit tot zelfbespiegeling. Waarom lacht een mens om zoiets? Of beter nog, waarom lach ik er om? Omdat het geweld zo buitenproportioneel grof is dat het niet meer realistisch is. Het is grotesk en daarom niet te bevatten en dus kun je er rustig naar kijken. Tarantino heeft patent op deze vorm van vermaak. En het is hem ook deze keer weer gelukt. Bijna drie uur lang een zich steeds bizarder ontwikkelend verhaal waarbij een stel joodse Amerikanen op nazi-moordjacht gaat. In het begin is het verhaal nog enigszins realistisch, dat zijn ook de momenten dat je nog een beetje stil kunt vallen bij een mishandeling hier en daar, het neerschieten van een hele familie Joodse onderduikers maakt echt nog wel indruk, zelfs in deze film. Maar naarmate de film vordert worden de verhaallijnen steeds bizarder en dat komt het komische gehalte van de film zeer ten goede. Inglourious basterds, u moet hem gaan zien. En helaas is deze film niet uitgebracht door Warner maar door Universal, want dan had ik een bruggetje gehad naar Wilco Wolfers. Ik kwam hem zaterdagavond tegen in de kroeg in Haarlem (wat doet de baas van A-film in een kroeg?) en ik had beloofd hem te memoreren in mijn column. Laatste nieuws van Wilco? Hij heeft 85% van de ellende die hij aantrof bij zijn nieuwe baan opgelost. Nog even doorbijten dus.
| Google beware! / Boekblad | 9-9-2009 |
De laatste dagen veel bezig geweest met het Google-settlement. Wie zou er gaan voor opt-in en wie voor opt-out. Vooral voor uitgevers met een substantiële Amerikaanse uitgeefpoot een lastige beslissing. Wat zich gewroken heeft de afgelopen dagen is het gebrek aan inzicht in de constructie die Google voorstaat. Welke boeken gelden nu precies als...
De laatste dagen veel bezig geweest met het Google-settlement. Wie zou er gaan voor opt-in en wie voor opt-out. Vooral voor uitgevers met een substantiële Amerikaanse uitgeefpoot een lastige beslissing. Wat zich gewroken heeft de afgelopen dagen is het gebrek aan inzicht in de constructie die Google voorstaat. Welke boeken gelden nu precies als “out of print”? Hoe moeten we omgaan met boeken die nog wel verkrijgbaar zijn via “printing on demand”. Als we niet mee doen, moeten we dan de hele database doorgaan om te zien of er toch nog boeken van ons in zitten? Moeten we ons met elk imprint afmelden of is het voldoende te melden dat de holding met alles wat er onder hangt zich en masse afmeldt? De rustige variant: als we kiezen voor opt-out hebben we dan niet meteen een moeizame relatie met Google? Of de wat fellere variant: als Google nu al bezig is met het inscannen van onze boeken en daarmee ons auteursrecht schendt, is het dan niet een goed idee om alvast beslag te leggen? Uiteindelijk is duidelijk dat er niets duidelijk is. De schikking wordt in de Amerikaanse rechtbank aangevochten. Er is zojuist een hoorzitting geweest van de Europese Commissie. Amazon en Yahoo hebben zich gemeld omdat ze vinden dat er sprake is van misbruik van machtspositie. Uit Frankrijk klinken stemmen op dat er sprake is van schending van privacy, hetgeen de volgende reactie van Google opleverde: “We will not include European out-of-print works that are still in copyright in our digital book index without authors' permissions”. Zo zie je dat Google langzaam gedwongen wordt mee te bewegen. Ook het NUV heeft zich in voor haar doen behoorlijk krachtige bewoordingen kritisch uitgelaten over het Google-settlement. Wat daar weer aan opviel is dat het standpunt van het NUV zo laat naar buiten kwam, een week voor het verstrijken van de zoveelste deadline in dit dossier. Dat zal er mee te maken hebben dat het settlement zelf zoveel vragen oproept, dat niemand eigenlijk kan beoordelen of men er goed aan doet mee te doen. Het laatste woord is er nog niet over gezegd. Begin oktober doet de Amerikaanse rechter uitspraak. De Europese Commissie gaat zich hier ook zeker nog over uitlaten. Wat blijft hangen is de bijzonder nare bijsmaak. Wat Google hier heeft gedaan is niets minder dan oliedom. Met gebruikmaking van haar marktmacht gewoon haar businessmodel bij toch niet de kleinste marktpartijen naar binnen duwen. Google gaat hier nog lang last van houden. Bullies zijn wel sterk, maar niet populair. En voor elke Bully geldt, er komt een dag dat die veel grotere Bully hem laat struikelen op het schoolplein. Google beware!
| Duizend schoften en piraten / Entertainment Business | 7-9-2009 |
Stelt u zich eens voor, ik begin een nieuw initiatief. Ik kopieer alle muziektracks die binnen Nederland niet op meer de fysieke markt vrij verkrijgbaar zijn en zet ze in een grote database. Ik laat iedereen lekker in die database rommelen en degenen die dat willen mogen bij mij een nummer kopen. Als ze wat kopen dan draag ik 65% van wat ik...
Stelt u zich eens voor, ik begin een nieuw initiatief. Ik kopieer alle muziektracks die binnen Nederland niet op meer de fysieke markt vrij verkrijgbaar zijn en zet ze in een grote database. Ik laat iedereen lekker in die database rommelen en degenen die dat willen mogen bij mij een nummer kopen. Als ze wat kopen dan draag ik 65% van wat ik krijg aan de oorspronkelijke rechthebbende af. De gegevens die ik aldus krijg over smaak en achtergrond van mensen zijn van mij en kan ik zelf weer op de vrije markt verkopen, bijvoorbeeld aan muziekmaatschappijen. De grap van dit alles is dat ik het doe zonder toestemming. Ik ga aan niemand toestemming vragen, ik kopieer het gewoon. Immers het is in Nederland toch niet in de winkel verkrijgbaar, dus wat zou iemand te zeuren hebben, is allemaal additionele verkoop. Dus ik vraag geen toestemming, maar knikker alles wat ik kan vinden gewoon in de database. Rechthebbenden die bezwaar hebben moeten per titel aangeven waar ze bezwaar tegen hebben en vooruit, dan haal ik die titels er wel weer uit. Wat denkt u, een initiatief van Pirate Bay? Nee, van Google, maar dan van books. Het zogenaamde Google Books Settlement is een akkoordje tussen Amerikaanse rechthebbenden en Google, die in de VS dwingend wordt opgelegd via een soort CAO die algemeen verbindend wordt verklaard. Het merkwaardige is dat dit settlement ook Europese uitgevers bindt, aldus wil Google ons doen laten geloven. Nu zou je verwachten dat alle uitgevers op hun achterste benen zullen staan en Google aan de hoogste boom zullen willen knopen, maar niets is minder waar. Er heerste in de rest van de wereld een oorverdovende stilte, pas sinds kort klinken de protesten op. Duitsland wil niet meewerken, het NUV is een paar dagen terug ook met een afwijkende verklaring gekomen. Wat mij hoogst verbaast heeft is dat de geluiden zo lang op zich hebben laten wachten. Ik ben de muziekbranche gewend waarin de standaardreactie bij gebruik van rechten is: afblijven, is van mij, dagvaarden, etc etc. In de boekenbranche niets van dit alles. Eerst maar eens even nadenken en dan pas handelen. Uiteindelijk lijkt men het initiatief van Google niet te accepteren, maar daar gaat het me niet om. Het gaat er om dat men eerst de rust neemt even na te denken…., dat zouden meer mensen moeten doen: eerst denken dan doen.
| Keineken / Boekblad | 2-9-2009 |
Men neme een A-merk en gaat er als nieuwkomer eens lekker aanhangen. Een zelfde gedrag vertoonde bijvoorbeeld Specsavers toen ze een aantal jaren geleden in Nederland op de markt kwam. Eerst maar eens een juridische (verloren) strijd voeren met marktleider Pearle, en prompt heb je aandacht. Een paar dagen terug werd Zwitserland opgeschrikt door...
Men neme een A-merk en gaat er als nieuwkomer eens lekker aanhangen. Een zelfde gedrag vertoonde bijvoorbeeld Specsavers toen ze een aantal jaren geleden in Nederland op de markt kwam. Eerst maar eens een juridische (verloren) strijd voeren met marktleider Pearle, en prompt heb je aandacht. Een paar dagen terug werd Zwitserland opgeschrikt door een heuse bierstrijd. Een Zwitserse vereniging introduceerde het biermerk Keineken en zette een merkdepot in gang. Prompt liet Heineken beslag leggen op 1200 flesjes Keineken en honderd met het logo van Keineken bedrukte glazen. Woordvoerder Engler van Keineken roept in de pers dat men de strijd vol vertrouwen aangaat, immers het logo, beeldmerk van Keineken is heel anders dan van Heineken. En en passant wordt even duidelijk gemaakt waarom de strijd gevoerd wordt. Uit protest tegen het overnameoffensief van Heineken in Zwitserland. Juridisch kansloos. Het woordmerk Keineken maakt gegarandeerd inbreuk op het woordmerk Heineken. Het merk Keineken werd geïntroduceerd op de verjaardag van de overname door Heineken van het Zwitserse biermerk Eichhof. Wie even verder spit ontdekt dat de Vereniging Keineken eigenlijk het plan had al eerder een eigen bier op de markt te brengen, een Engelberger Klosterbräu, gemaakt met echt Engelberger Quellwasser. Of Engelberger bronwater de moeite van het drinken waard is vertelt het verhaal niet, maar het gaat natuurlijk om het beeld dat oprijst. Wat staat hier tegenover elkaar? Heineken, de overnemende gigant. Heineken een buitenlandse partij (je moet de Zwitsers eens zien stemmen als het om rechten voor buitenlanders gaat), die arme kleine brouwertjes in Zwitserland overneemt. En nota bene met inzet van de politie nu Keineken probeert van de markt te halen. Goliath tegen David. En Keineken, de vereniging (klinkt lief toch een vereniging, ziet u ook al voor u schattige Zwitsertjes die zich een beetje druk maken om het eerlijke bier in hun koebellenland), Keineken, de underdog. Keineken uit ons eigen Zwitserland. En Keineken is toch maar een grapje, waar maakt Heineken zich druk om? Reken maar dat dit soort onderbuikgevoelens belangrijk zijn. We gaan het nog zien. Keineken verliest de juridische strijd tegen Heineken, nogmaals publiciteit, Heineken nog verder in het nauw. De gemiddelde Zwitser zal Heineken vervolgens associëren met groot, buitenlands, gevaarlijk en eng. En als die gevoelens nestelen, dan introduceert men Engelberger Klosterbräu als eerlijk Zwitsers alternatief. Effectiever kan je marketingcampagne niet zijn.
| Mininova / Entertainment Business | 31-8-2009 |
Kan ik niet laten natuurlijk, Mininova, een aanbieder van links naar inbreukmakend materiaal, heeft de bodemprocedure van Brein verloren. De rechtbank in Utrecht vindt de inrichting van de site van Mininova zodanig dat er actief wordt meegewerkt aan auteursrechtinbreuk. Dus Mininova zelf maakt geen inbreuk op het auteursrecht, maar zij werkt er...
Kan ik niet laten natuurlijk, Mininova, een aanbieder van links naar inbreukmakend materiaal, heeft de bodemprocedure van Brein verloren. De rechtbank in Utrecht vindt de inrichting van de site van Mininova zodanig dat er actief wordt meegewerkt aan auteursrechtinbreuk. Dus Mininova zelf maakt geen inbreuk op het auteursrecht, maar zij werkt er aan mee en dat vindt de rechter onrechtmatig. Klinkt logisch niet waar? Jij zorgt er voor dat mensen mijn intellectueel eigendomsrecht schenden en dat is onrechtmatig, dus fout. Nu wordt het ingewikkeld, dus ik gok dat drie kwart van de lezers nu afhaakt, terwijl het voor de branche toch echt handig is deze redenering te volgen. Om iemand aan te pakken op auteursrechtinbreuk zelf hoef je niet aan te tonen dat je schade leidt. Als de rechtbank dus had gezegd, Mininova maakt inbreuk op auteursrechten, dan hoeft geen rechthebbende te laten zien dat er ook daadwerkelijk schade geleden wordt. Nu blijkt echter dat de zaak is afgedaan op onrechtmatig handelen van Mininova jegens de rechthebbenden, verenigd in Brein. Om te concluderen dat er sprake is van onrechtmatig handelen dient er schade aannemelijk te worden gemaakt. En daar zit hem nu net de kneep. Ik schreef al even een onderschrift bij de zaak op deze site, waarop Wim van Walderveen reageerde met de stelling dat het toch zo klaar als een klontje was dat er schade is, immers kinderen die in zijn winkel komen roepen hardop dat ze dat en dat nummer hebben gedownload. Nu is de hamvraag natuurlijk, zouden die kinderen als ze het nummer niet hadden gedownload bij Wim van Walderveen de single of cd hebben gekocht? Ze kopen blijkbaar wel iets, wat zouden ze immers bij Wim in de winkel te zoeken hebben, maar ze kopen inderdaad niet het nummer dat ze net gedownload hebben. Maar zouden ze dat anders wel gedaan hebben? Ik verwijs naar rapporten (waaronder een in het onlangs verschenen TNO-rapport Amerikaans onderzoek) waaruit niet komt vast te staan dat downloaden fysieke verkopen vervangt. Bij gezinnen zonder internettoegang bleek in de afgelopen jaren de aanschaf van fysieke dragers net zo hard te zijn terug gelopen als bij gezinnen met internettoegang. Dus de directe link met downloaden is dan weg. Het lijkt er soms zelfs op dat downloaden fysieke verkopen stimuleren, raar hè? Niet alles is wat het lijkt. De Puttense moordzaak leek ook opgelost, zo klaar als een klontje, totdat er een andere dader werd aangehouden. Als Mininova 2 (want die komt er natuurlijk) gerede twijfel kan zaaien of downloads fysieke verkopen vervangen, dan is de vraag of er wel schade is. En als er geen schade is, dan is er geen onrechtmatigheid en dan kan Mininova gewoon doorgaan met het aanbieden van links.
| L'histoire se repeté / Entertainment Business | 25-8-2009 |
Wie ligt er nog wakker van als je content gekopieerd wordt zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven? In de muziekindustrie is dit inmiddels gemeengoed geworden. Er over zeuren is tegenwoordig not done. De incidentele oprispingen van de rechthebbenden ten spijt, is vandaag de dag beveiliging uit, en wordt kopiëren schoorvoetend...
Wie ligt er nog wakker van als je content gekopieerd wordt zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven? In de muziekindustrie is dit inmiddels gemeengoed geworden. Er over zeuren is tegenwoordig not done. De incidentele oprispingen van de rechthebbenden ten spijt, is vandaag de dag beveiliging uit, en wordt kopiëren schoorvoetend geaccepteerd. En wordt er in toenemende mate gefilosofeerd over hoe geld te verdienen met muziek zonder de muziek zelf te verkopen. Muziek is niet langer meer een product maar een omgeving. Waarom dan toch wederom dit onderwerp aangesneden? Weet ik niks anders om over te schrijven? Ja natuurlijk wel, dit onderwerp komt mij normaal gesproken zelfs mijn neus uit, maar toch is er vandaag een hele goede gelegenheid er toch over te schrijven. L’histoire se repète. In de boekenbranche maakt men zich in toenemende mate druk over illegale kopieën. Sinds de introductie van webbased environments, digitaal uitgegeven boeken en luisterboeken, rukt ook in deze branche het fenomeen al dan niet illegaal kopiëren op. En u raadt het al. Ook daar brandt de discussie los, wel of niet beveiligen, wel of niet kopiëren. En of er geen voorbeeld valt te nemen aan u allen, zij die geleden hebben in de muziekindustrie, lijkt zich in die branche precies dezelfde lijn te ontwikkelen. Eerst nonchalance, ik zie ons nog zitten bij de vertegenwoordigers van de muziekindustrie in 1995, mijn toenmalige collega Maarten Leopold en ik. Wij waarschuwen voor grootschalig en gemakkelijk kopiëren, maar men zag het zo’n vaart niet lopen. Daarna kwam de paniek, kwam het beveiligen, kwam de verontwaardiging en kwamen de procedures. Met als gevolg? Niets heeft geholpen. Ik ben benieuwd welke tips u als ervaringsdeskundige heeft voor deze branche. Met de wetenschap die u allen nu heeft, met de ervaring van wat wel en wat niet werkt, welke raad zou u de boekenbranche geven? Ik roep u hier op uw adviezen door te geven. Ik garandeer u dat ik ze allen zal doorgeven aan de boekenbranche. De meest originele inzender ontvangt een platenbon, pardon een boekenbon van € 50,--, wat zeg ik € 100,--. Kom maar op!
| Wie heeft de pot met goud? / Entertainment Business | 24-8-2009 |
De overname door MySpace van Ilike is een logische. MySpace startte haar eigen muziekdienst, maar een babbelplatform maken is wat anders dan muziekconsumptie promoten. Iets soortgelijks geldt voor Ilike. Ilike is een muziekplatform dat het maar niet voor elkaar krijgt om een fanbase van enige omvang te creëren. En nu slaan partijen dus de...
De overname door MySpace van Ilike is een logische. MySpace startte haar eigen muziekdienst, maar een babbelplatform maken is wat anders dan muziekconsumptie promoten. Iets soortgelijks geldt voor Ilike. Ilike is een muziekplatform dat het maar niet voor elkaar krijgt om een fanbase van enige omvang te creëren. En nu slaan partijen dus de handen in een. MySpace neemt Ilike over voor een prikkie, 20 miljoen dollar. Dit is de tijd dat sterke en grote bedrijven hun slag kunnen slaan en kleinere potentieel heel succesvolle bedrijven voor bijna niets kunnen opkopen. De prijzen worden niet lager dan ze nu zijn. Maar wat kopen we? Hoe weten we nu precies wat succesvol is en wat niet? Ilike ziet er veelbelovend uit, maar dat zag Twones ook. Herinnert u zich nog het laatste bericht over Twones op Entertainmentbusiness? Dat dateert al weer van december 2008, bijna een jaar geleden. Twones was/is een veelbelovend initiatief waarbij alle soorten muziekdienst en muziekopslagsystemen aan elkaar gekoppeld zouden worden, tot één plaats waar alle connecties samen zouden komen. Klinkt als een uitkomst niet waar? Dat dacht de directie en het management van Mojo ook, dus die stapten in december massaal in. Twones was toen nog in de ontwikkelingsfase, maar had al wel de aandacht getrokken van de internationale muziekindustrie. Wat er aan de hand is weet ik niet, maar Twones zit nog steeds in de ontwikkelingsfase. De laatste blog op de site is al weer van een paar maanden geleden en bevat een bericht dat het Twones spijt niet met de voor afgelopen juli aangekondigde nieuwe versie te komen. Dat ziet er niet goed uit. Als de oprichters van Twones te weinig tijd lijken te hebben hun gebruikers te informeren, dan lijkt het alsof het geloof in eigen kunnen verloren is, de aandacht wellicht bij iets anders terecht gekomen. En dan zijn de Mojo-bazen hun investering kwijt, hoe voor de hand liggend die er ook destijds uit zag. Ik ga niet vertellen dat men een verkeerde stap heeft genomen. Visie is een tikkie ongrijpbaar hè. Om het even bij me zelf te houden ik ben doorgaans enorm visionair. Mijn mooiste voorspelling vind ik nog altijd dat de CD nooit zou verdwijnen en dat mensen nooit en masse zouden kiezen voor digitale opslag in plaats van een CD-Platenverzameling. Oordeel zelf…Een beleggingstip van Bousie? Investeer in zwarte tulpen of Russische spoorwegen.
| Loversbattle / Adformatie Live | 19-8-2009 |
En weer een volgende stap in de voortdurende loversbattle tussen de fabrikanten van A-merken aan de ene kant en de supermarkten aan de andere kant. Het is hier al vaker besproken. De supermarkten lijken een toenemende macht te krijgen op de markt van onder andere levensmiddelen. Voorheen maakten de grote fabrikanten de dienst uit. Elke zichzelf...
En weer een volgende stap in de voortdurende loversbattle tussen de fabrikanten van A-merken aan de ene kant en de supermarkten aan de andere kant. Het is hier al vaker besproken. De supermarkten lijken een toenemende macht te krijgen op de markt van onder andere levensmiddelen. Voorheen maakten de grote fabrikanten de dienst uit. Elke zichzelf respecterende winkelier kon niet veel anders dan Calvé, Pampers, Coca Cola en Grolsch inslaan bij de enige leverancier waar hij deze merken kon kopen, de grote multinationals die al jaren lang miljoenen euro’s pompen in het pimpen van hun merk. Dat is de essentie van het nobele beroep van marketeer. Men neme een product, dondert niet wat voor product en men roept jaren lang twee keer per dag dat het een geweldig product is. En of je dat nou roept over een fles cola of over de president van de Verenigde Staten, als je het maar lang genoeg roept, dan gaan mensen het geloven. En omdat mensen het op een gegeven moment gaan geloven gaan ze ook bij hun plaatselijke winkelier vragen om Grolsch en vinden ze dat hun krant moet schrijven over Obama. Niet langer echter maken de fabrikanten de dienst uit. De supermarkten zijn de afgelopen jaren enorm gegroeid in omvang en daarmee in marktmacht. Vandaag de dag moeten fabrikanten zelfs maanden lang met supermarkten onderhandelen over schapruimte. Zodat bij de introductie van een nieuw product de supermarktketens voldoende tijd hebben om het te introduceren product na te maken en soms als huismerk nog wel sneller op de markt te brengen dan het A-merk zelf. Dat heet merkinbreuk en daar kun je tegen procederen. Maar ja, ga je als fabrikant procederen tegen je belangrijkste afnemers? Dan kun je de schapruimte de volgende keer wel op je buik schrijven. En dus hebben nu de ooit zo machtige verzamelde producenten van A-merken en masse geklaagd bij de Europese Commissie over oneerlijke concurrentie van de supermarkten. En ja hoor de Commissie gaat het onderzoeken. Zal ik u de uitslag vast verklappen? Dit gaat niks opleveren. Een handvat van de Commissie kan slechts zijn onderlinge afspraken van supermarkten (en daar geloof ik niet in, die bevechten elkaar ook op leven en dood) of misbruik van een machtspositie. En ik geloof ook niet in die machtspositie. Een vuistregel om te kijken of er sprake is van een machtspositie is te zien of een marktpartij straffeloos zijn prijzen met 5% kan verhogen, zonder dat er klanten weglopen. En er is geen partij die dat kan. Immers de supermarkten zitten onderling in een grote klem met hun over zichzelf afgeroepen prijzenstrijd. Lang is geloofd in het ideaal van de vrije markt. De levensmiddelenbranche is echter inmiddels volkomen verziekt door het continue bezuinigen. En daar gaat de Europese Commissie niets aan veranderen.
| Weg / Entertainment Business | 17-8-2009 |
Ben je drie weken weg uit de vaderlandse muziekindustrie en vindt je bij thuiskomst dat bij FMG wederom een stoelendans heeft plaats gevonden. Vergis u niet, ik ken Philip Alberdingk Thijm als een goede manager, dus die zal zijn redenen hebben, horen we vast meer over. Heeft Brein als je haar zelf mag geloven een klinkende overwinning behaald...
Ben je drie weken weg uit de vaderlandse muziekindustrie en vindt je bij thuiskomst dat bij FMG wederom een stoelendans heeft plaats gevonden. Vergis u niet, ik ken Philip Alberdingk Thijm als een goede manager, dus die zal zijn redenen hebben, horen we vast meer over. Heeft Brein als je haar zelf mag geloven een klinkende overwinning behaald op Pirate Bay. Ja, me hoela, een verstekvonnis gehaald. De gedaagden van Pirate Bay hebben niet eens de moeite genomen op te komen dagen, dus dat vonnis is inhoudelijk niets waard. Zeker nuttig is echter dat Brein met dit vonnis in de hand Pirate Bay kan dwingen zijn activiteiten te staken of aan te passen. Verder geen berichten van betekenis. Zelf heb ik de afgelopen weken toerend per zeilboot door Friesland en camper door Frankrijk volop aan muziekeducatie gedaan. Ik zelf ben door drie weken goed eten en drinken gegroeid tot wat ik mag hopen dat mijn maximale opslagcapaciteit is, maar mijn Ipod (lees de vorige column) is nog lang niet vol. Vol of niet, met 200 albums overgezet uit de eigen verzameling en her en der nog wat aangeschaft kwam er deze vakantie geen einde aan de variatie aan muziekjes onderweg (Ipod in zo´n Bose-apparaat en dreunen maar). Bij de kinderen was vooral populair Lilly Allen met “Fuck you” op de voet gevolgd door Riverside van Sidney Samson, waarschijnlijk voornamelijk vanwege het vet uitgesproken “Mothafocka…”. Aan de ouders onder u even de vraag tussendoor. Als ik luidkeels deze songs meezing met de kids ben ik dan een lousy opvoeder? Meest favoriete album voor zoonlief was de nieuwe IOS (pap, mag Joost op?) waar mijn dochter koos voor een compilatie van hits van het afgelopen jaar. Kortom geen gezeik met gewissel van CD´s of tijdens het rijden weglopende muziekzenders. Goed, nu ik terug ben kunt u allemaal ook weer aan de slag. Beetje dagvaarden hier en daar, om volledig toegerust Q4 in te gaan. Het kwartaal waarin we, als ik het goed begrepen heb, weer volledig de economische hausse in gaan. We bellen!
| Haus am See / Entertainment Business | 20-7-2009 |
Universal Music gaat muziek distribueren via svc, oftewel smart video card. En weer een nieuwe manier bij de consument te komen, dit keer bedoeld om content op je mobiel te laden. Hoeveel methodes zullen er nog bij komen? Je bent toch zo langzamerhand een absoluut rund als je niets aan muziek weet te verdienen. U zult het wellicht niet geloven,...
Universal Music gaat muziek distribueren via svc, oftewel smart video card. En weer een nieuwe manier bij de consument te komen, dit keer bedoeld om content op je mobiel te laden. Hoeveel methodes zullen er nog bij komen? Je bent toch zo langzamerhand een absoluut rund als je niets aan muziek weet te verdienen. U zult het wellicht niet geloven, maar ik heb voor het eerst voor mezelf een IPod gekocht, de classic, met maar liefst 120 Gb opslagcapaciteit. Ik had er al eens een aangeschaft, maar die was voor mijn dochter, dus dat telt niet echt, maar nu dus in een onbewaakt ogenblik tussen de zaterdagse koffie verkeerd en haring met uitjes door de IPod-store ingewandeld en de IPod gekocht (tijdens het schrijven van deze column zit ik dus en passant mijn cd-collectie naar mijn computer over te zetten en vervolgens naar de IPod). De directe aanleiding was het nummer Haus am See van Peter Fox. Ik had dat nummer een keer voorbij horen komen op de radio en was meteen verkocht. Wat een heerlijk relaxt nummer en dan nog in het Duits ook (heeft wel iets charmants als je Duits spreekt zoals Peter Fox). Het nummer heeft wat mij betreft alles in zich om een zomerhit te worden. Nu wilde ik dat nummer de hele dag horen, dus ja wat doe je dan? In vroeger tijden zou ik naar de platenzaak zijn gegaan en een single hebben gekocht of eventueel het album. Nu ging het als volgt. Ik zocht via Youtube het nummer op, heb het drie keer geluisterd en ook de grappige clip bekeken die er aan hing. Vervolgens ben ik via Youtube gaan luisteren naar andere muziek van Fox, ook wel leuk maar een stuk minder leuk dan Haus am See. Dus ik wilde alleen dat nummer hebben en dat liefst de hele dag horen op elk gewenst moment en op elke gewenste plek. Tja, dat kan alleen met een mp3speler en dan vind ik de IPod toch het mooist en dus heb ik nu een IPod en onmiddellijk via de Istore het nummer Haus am See gekocht en meteen nog maar wat muziekjes die ik er graag op wilde hebben. Want het mag dan legaal zijn om muziek uit illegale bron te downloaden maar ik behoor tot die laatste der Mohikanen die vindt dat je moet betalen voor muziek, ook al vindt de Staat van niet. Wat ik zo verrassend vind aan de aanschaf van dit apparaat (een absoluut hebbeding natuurlijk), is dat het je zo vanzelfsprekend aan de hand neemt door muziekland. Als ik niet uitkijk koop ik alle muziek die me via Genius wordt aangeraden. Jammeren over de digitalisering van de samenleving? Het is een absolute zegen voor de muziekconsument en dus voor de industrie. Ik ga straks op vakantie en ik neem mee? Mijn IPod naar mijn Haus am See.
| Hadopi revisted / Entertainment Business | 13-7-2009 |
Het zogenaamde three strikes out-model van de Fransen ligt weer op tafel. In Frankrijk had men het idee opgevat dat het goed zou zijn om herhaalde inbreukmakers voor straf van het Internet te weren. De gedachte was als volgt: als een speciaal in het leven te roepen particuliere instantie, Hadopi genaamd, zou constateren dat er tot drie keer...
Het zogenaamde three strikes out-model van de Fransen ligt weer op tafel. In Frankrijk had men het idee opgevat dat het goed zou zijn om herhaalde inbreukmakers voor straf van het Internet te weren. De gedachte was als volgt: als een speciaal in het leven te roepen particuliere instantie, Hadopi genaamd, zou constateren dat er tot drie keer door een individu inbreuk zou zijn gemaakt, dan zou die persoon tijdelijk kunnen worden afgesloten van het Internet. Dat ongeveer gelijktijdig met het wetsvoorstel in de Franse Tweede Kamer, het Europese Parlement al constateerde dat dit een onzinnig voorstel zou zijn, immers het ontbreekt in dit voorstel aan rechterlijke toetsing, werd de wet in Frankrijk gewoon aangenomen, hoezo Europa? Totdat het Franse constitutionele hof er een stokje voor stak. Volgens het Hof was deze wet ongrondwettelijk; een staatsburger behoort bij een zo ingrijpende maatregel altijd toegang te hebben tot de onafhankelijke rechter. Voor elke weldenkende jurist een vanzelfsprekende uitspraak van dat Hof. Maar de verontwaardiging in rechtenland was groot. Daar draagt men immers al zolang oogkleppen, men loopt al zo lang in de zelfde tunnel, dat men het niet scherp meer ziet. Natuurlijk kun je niet aan een particuliere organisatie de bevoegdheid geven mensen op te sluiten, net zo min kun je aan particuliere organisaties de bevoegdheid geven om mensen van het Internet af te sluiten, zo werkt het gewoon niet in een rechtsstaat. En zo zie je dat de fundamentalistische rechtentaliban op enig moment hun principe belangrijker zijn gaan vinden dan de rechtsstaat. Zo gaat dat met mensen die nog maar op een manier naar een zaak kunnen kijken, bloedlink om het dat soort mensen voor het zeggen te geven niet waar. Doet dezelfde situatie zich voor in Afghanistan, dan aarzelen we niet om er het leger op af te sturen, maar met dezelfde ongezonde denkwijze komt men in Frankrijk gewoon weg. De wet ligt inmiddels weer op tafel en is al aangenomen door de Franse senaat. Er is een kleine aanpassing gemaakt. Hadopi blijft de organisatie die inbreuk vast stelt en doet zij dit drie keer dan legt zij de uiteindelijke beslissing om iemand van het net af te sluiten of een boete tot € 300.000,-- op te leggen voor aan een rechter. En die rechter? Die krijgt 5 minuten de tijd per geval. En zo zie je dat ze er in Frankrijk niets van begrepen hebben. De kritiek op de hele wet was niet een formele kritiek, ach vergeet de rechter niet…, nee de kritiek was fundamenteel, respecteer de grondrechten van je eigen burgers. En wie denkt dat er even 5 minuten een rechter inschuiven voldoende waarborg is, die zet nog steeds diezelfde rechtsstaat op het spel. Gevaarlijk spel.
| Heineken / Adformatie Live | 8-7-2009 |
Zo kan het dus ook. Al op Heineken.nl gekeken? Had ik twee weken geleden commentaar op de actie van de Bijenkorf om een site gericht op het buitenland op te zetten, nu zijn de pijlen gericht op Heineken. Van de actie van de Bijenkorf begreep en begrijp ik niets. Alhoewel ik uit de reacties kon afleiden dat er mensen zijn die dat een goede actie...
Zo kan het dus ook. Al op Heineken.nl gekeken? Had ik twee weken geleden commentaar op de actie van de Bijenkorf om een site gericht op het buitenland op te zetten, nu zijn de pijlen gericht op Heineken. Van de actie van de Bijenkorf begreep en begrijp ik niets. Alhoewel ik uit de reacties kon afleiden dat er mensen zijn die dat een goede actie vinden. Maar die kunnen dat dan weer niet uitleggen, lastig hoor. De Heineken-actie spreekt voor zich. Heineken richt zich met haar site op het (jong en trendy) uitgaanspubliek. Op de bijzonder aantrekkelijk vormgegeven site kun je in een oogopslag kiezen tussen muziek en sport (en bier natuurlijk). Op een heel eenvoudige manier wordt je door zowel het actuele concertprogramma als sportevenementenprogramma geloodst. Je kunt kaartjes bestellen, maar je kunt ook bovenop die kaartjes Viparrangementen regelen bijvoorbeeld. Los daarvan wordt alles gepresenteerd in een bieromgeving en is er ook een fashionafdeling. Die laatste afdeling valt me een beetje tegen. Kledingstukken en tassen en zo met heel groot Heineken er op, vind ik een beetje afbreuk doen aan het idee, beetje too much. Hier zou ik een heel klein Heinekenmerkje hebben verwacht, is veel chiquer en past ook veel beter bij de rest van het idee. Wat ik er zo slim aan vindt is dat de site alles heeft om de nummer 1 site te worden van uitgaand Nederland. Alles bij elkaar in een aantrekkelijke omgeving. Je hoort het al voor je op vrijdagavond: “heb je al op Heineken.nl gekeken?”, dat zie ik er echt van komen. Van deze site spat de visie af. Alleen maar domweg bier verkopen, tja dat is de kunst niet. Dat doen Grolsch, Bavaria en Albert Heijn ook, maar om het biermerk te laden is weer een heel andere kunst. Grolsch liet al van zich spreken door het coole idee om blikjes bier om te ruilen en nu gaat Heineken daar groots over heen met dit idee! Nu is het wel zaak de site zo snel mogelijk te vullen met nuttige content. De eerste drie concerten die ik aanklikte waren niet meer beschikbaar en als ik bij de Kroegzoeker in Amsterdam café invul, dan is er maar één hit, Café Willemspark. Volgens mij zijn er meer kroegen in Amsterdam….
| Smooth criminals / Entertainment Business | 6-7-2009 |
Wat een heerlijk geblunder rond de concertreeks van Michael Jackson. Bij AEG, de organisator van de concertreeks in O2 in Londen zat men overduidelijk met de handen in het haar. Bizarre en schaamteloze berichten wisselden elkaar af. Allereerst een bericht van de baas van AEG Live, Randy Phillips. Hij meldde dat de concerten gewoon door konden...
Wat een heerlijk geblunder rond de concertreeks van Michael Jackson. Bij AEG, de organisator van de concertreeks in O2 in Londen zat men overduidelijk met de handen in het haar. Bizarre en schaamteloze berichten wisselden elkaar af. Allereerst een bericht van de baas van AEG Live, Randy Phillips. Hij meldde dat de concerten gewoon door konden gaan, immers de kostuums waren al gemaakt en de dansroutines geoefend. Het enige wat ontbrak was de King of Pop zelf, maar dat dacht Phillips eenvoudig op te lossen door de andere leden van de Jackson familie te laten optreden. Een hondsbrutaal voorstel natuurlijk. Stelt u voor, u besluit eindelijk die levertransplantatie te ondergaan, dat gezuip ook altijd. U heeft verschillende indringende gesprekken met de chirurg die de operatie zal uitvoeren. Op het moment suprême treft u in de OK echter een onbekende man, die zich voorstelt als de broer van de dokter. Ach meneertje, alles was al klaar hè, operatiekamer, anesthesie, bedje en zo. Dus ik dacht, ach dan sleutel ik die lever er wel uit. Of u meldt zich bij Hans Bousie, de beroemde entertainmentadvocaat. Aangekomen blijkt die te worden vervangen door zijn zoon van 9, ook een bijdehand ventje overigens, maar toch…, u begrijpt…..Al snel werd aan Phillips duidelijk dat hij met dit idee niet weg zou komen en dus bedacht hij dat mensen dan weliswaar hun geld terug moesten kunnen krijgen, maar dan minus de servicekosten (die oplichterstruc is immers al heel gewoon in Live Entertainmentland). Ook die keutel moest hij echter intrekken. Op dit moment kunnen mensen kiezen. Al het geld terug (incl. servicekosten) of de tickets gewoon laten toezenden als aandenken en dan geen geld terug (duur aandenken hoor). Er zit natuurlijk wel enig venijn in de geld terug regeling. Die staat alleen open voor officiële doorverkoopkanalen. Alle secondary ticketers hebben het nakijken. Of toch niet? Er is gelukkig een bedrijf dat in rechtgeaarde schaamteloosheid de kroon spant en dat is Budgetticket. Geconfronteerd met de beperking dat zij niet tot de officiële verkoopkanalen behoort, kon men daar maar een ding bedenken. Alsof de neus bloedt. Bij Budgetticket gaan de concerten gewoon door en niet met de Jacksonfamilie, maar gewoon met de King of Pop zelf. Ik citeer van de actuele site: “Reserveer uw Michael Jackson tickets Londen nu en u ziet het laatste optreden van een man die eigenlijk alleen maar in superlatieven te beschrijven valt! Zing en swing mee met de superhits zoals Bad, Billie Jean en Smooth Criminal met uw officiële Michael Jackson ticket van Budgetticket! Bestel nu en u staat oog in oog met Michael Jackson op zijn afscheidstournee!” Budgettickets smooth criminals…..
| Moonwalk / Entertainment Business | 29-6-2009 |
The Moonwalk wordt door veel mensen geassocieerd met Michael Jackson, maar de echte grondlegger van deze dans is James Brown. The Godfather of Soul was de inspirator van The King of Pop. En zoals het wel vaker gaat met kopiëren, de kopie was ook deze keer beter dan het origineel. Michael Jackson was de absolute moonwalker. Om de simpele reden...
The Moonwalk wordt door veel mensen geassocieerd met Michael Jackson, maar de echte grondlegger van deze dans is James Brown. The Godfather of Soul was de inspirator van The King of Pop. En zoals het wel vaker gaat met kopiëren, de kopie was ook deze keer beter dan het origineel. Michael Jackson was de absolute moonwalker. Om de simpele reden dat Jacko thuis hoort op de maan. James Brown was te aards om het gevoel van die danse macabre tot uitdrukking te kunnen brengen. Opgegroeid en streetwise geworden in een bordeel, al op zijn 16e vast voor een gewapende overval; meer opgewassen tegen het leven dan James Brown had je ze niet. James Brown verhield zich tot het ondermaanse als Michael Jackson tot de maan zelf. Kijk maar naar ze. Wie veel in de zon zit wordt zwart, wie schuilt bij de maan wordt bleek. James bewoonde het land of the living, Michael was tijdens zijn leven al een schuchtere bewoner van gene zijde. Voor de wereld was Jackson slechts buitenkant geworden. En heel af en toe kregen we een blik over de schouder van Jackson. Een wereld zonder controle. Geld uitgeven alsof het goedkoper was dan water. Intimiteiten delen ja, maar dan wel met kinderen. Altijd maar sleutelend aan zijn eigen imago. Het leven moet zich aan hem voltrokken hebben als in een waas, alsof hij in het luchtledige leefde, alsof hij zich niet anders kon bewegen dan door middel van The Moonwalk. Hoe treffend heeft hij zijn evenbeeld neergezet in de Thriller-zombie, hij die ondood is. Ik schrok elke keer weer van de verpletterende eenzaamheid die Michael Jackson uitstraalde. Little Jackson is eigenlijk nooit groter geworden dan zijn geliefde Ben. En de entertainmentbusiness is genadeloos voor kleine mensen. Zijn kunstje is zijn dood geworden. Zo natuurlijk als James Brown over de aarde swingde, zo moeizaam was het echte leven voor Michael, per ongeluk afgezet bij een in onbruik geraakte halte. Wat een geluk dat het kind eindelijk is gestorven, opgepikt door de laatste bus. God hebbe je ziel jochie, eindelijk thuis, dans maar op de maan!
| Overlopers / Boekblad | 29-6-2009 |
Het is weer zover, Josje Kramer vertrekt bij Contact en Mirjam van Hengel bij Van Oorschot. So far so good. Aan alles komt een eind en als Josje niet meer bij Contact wil werken en Mirjam niet meer bij Van Oorschot is dat hun goed recht. Het is echter de laatste tijd meer en meer gebruikelijk dat vertrekkende redacteuren en passant het...
Het is weer zover, Josje Kramer vertrekt bij Contact en Mirjam van Hengel bij Van Oorschot. So far so good. Aan alles komt een eind en als Josje niet meer bij Contact wil werken en Mirjam niet meer bij Van Oorschot is dat hun goed recht. Het is echter de laatste tijd meer en meer gebruikelijk dat vertrekkende redacteuren en passant het tafelzilver meenemen. Kramer neemt zes auteurs onder haar arm mee en Van Hengel twee. Wat is dit voor raar gedrag van die redacteuren? Van wie zijn die auteurs eigenlijk? Je kunt een schrijver niet dwingen bij een bepaalde uitgever te blijven. Maar het moet niet de omgekeerde wereld worden. Blijkbaar vinden de vertrekkende redacteuren het de normaalste zaak van de wereld dat de schrijvers met hen meegaan. Hoe normaal is dat dan? Hebben Kramer en Van Hengel persoonlijk geïnvesteerd in deze auteurs? Hebben zij het risico gelopen? Of hebben ze er o zo gezellig mee gewerkt tijdens hun dienstverband bij Contact en Van Oorschot. Zouden ze onbetaald hebben gewerkt bij die uitgevers? Hun werk was het werken met auteurs en daar kregen ze voor betaald. Eigenlijk halen ze nu nog extra betaling naar zichzelf toe door de auteurs mee te nemen. Als je een beetje fatsoen hebt, dan doe je dat niet. Hetzelfde geldt voor de uitgever die de nieuwe auteurs dankbaar opneemt, in dit geval Querido. Kan Querido dit zo maar doen? Allereerst is het net zo min fatsoenlijk van Querido om deze auteurs zonder boe en bah zo maar naar binnen te schuiven. Het getuigt niet van respect richting hun collega-uitgevers. Daarnaast is het maar zeer de vraag of dit juridisch allemaal kan. Het handelen van Josje en Mirjam zou wel eens wanprestatie kunnen zijn richting hun oude werkgevers, en het profiteren van die wanprestatie door Querido zou dan zo maar onrechtmatig kunnen zijn. De auteurs krijg je er niet meer terug, dat is waar, maar de investering terug zou toch wel het minste zijn. Dus of Josje en Mirjam betalen hun ten onrechte genoten salaris aan Contact en Van Oorschot terug (ze zijn nu immers met terugwerkende kracht ondernemers geweest in plaats van werknemers?) of Querido betaalt de investeringen in deze schrijvers aan respectievelijk Contact en Van Oorschot terug. Het wordt tijd dat redacteuren en uitgevers zich gaan beseffen dat het niet aan gaat andermans tafelzilver in je zak te schuiven.
| Jihah Beehive / Adformatie Live | 24-6-2009 |
De Bijenkorf gaat internationaal! Als we Jacob de Jonge (die zichzelf heel internationaal niet de baas maar de ceo van De Bijenkorf noemt) moeten geloven, gaat De Bijenkorf digitaal de grens over. Marks & Spencer zijn ook al uitgebreid van 7 naar 70 landen, dus waarom de Bijenkorf niet, zo heeft men gedacht. Ik ben heel benieuwd naar de...
De Bijenkorf gaat internationaal! Als we Jacob de Jonge (die zichzelf heel internationaal niet de baas maar de ceo van De Bijenkorf noemt) moeten geloven, gaat De Bijenkorf digitaal de grens over. Marks & Spencer zijn ook al uitgebreid van 7 naar 70 landen, dus waarom de Bijenkorf niet, zo heeft men gedacht. Ik ben heel benieuwd naar de achtergrond van deze move. De Bijenkorf heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden waar het gaat om niet klantvriendelijke sites en online verkoop, dus de herkansing moet echt waanzinnig goed zijn om aan te slaan. Stel, wij zijn de Bijenkorf, hoe pakken we dat aan? Om te beginnen met de naam, die kan natuurlijk echt niet. De Bijenkorf is internationaal geen verkoopbare naam, onthoudt geen hond en is ook volledig onbekend. Blijf je in de buurt van wie je bent, dan wordt het dus the Beehive. Letterlijker kan het niet. Beehive sloeg ooit op de gezellige drukte in het warenhuis, of dat één op één over te zetten is naar de gezellige drukte op Internet weet ik overigens nog zo net niet. Ik vind Internet, waar het om winkelen gaat, nu bij uitstek een eenzame bezigheid. Ik heb de winkel nog niet gevonden waarin een community wordt ingezet om producten aan de man te brengen (en dan heb ik het niet over adverteren), dus dan komen we op www.beehyves.com, maar dat vindt Hyves misschien niet leuk. Dus we kiezen, wat lafjes, voor Beehive. Wonder boven wonder, www.beehive.com is nog vrij (dat zal na het plaatsen van deze column snel over zijn overigens). Goed de naam hebben we, maar dan komt er iets dat wellicht nog een tikje belangrijker is, de strategie gericht op bekendheid. De vergelijking met Marks & Spencer heeft een touch of arrogance. Marks & Spencer heeft internationaal al een merkuitstraling, dus die hebben wat dat aangaat niet zo veel werk te verzetten. Maar Beehive heeft dat nog niet. Wat is er voor nodig om mensen over de grens over te halen bij Beehive te kopen? Dat is makkelijk, kijk maar naar Bol.com. Een enorme marketinginspanning, een heel toegankelijke site en een fantastische logistiek. En wat is er voor nodig om dat te bereiken? Heel veel geld? Dus wat gaat Beehive doen? Heel veel geld uitgeven. En aan wie? Aan reclamebureaus. En reclamebureaus hebben op dit moment geen zak te doen, op Adformatie lezen na. Dus wat doen we in deze barre tijden? Niet wachten op de pitch, maar alvast aan de slag. Ik zeg Jihah Beehive!
| BUMA's vis wordt niet betaald / Entertainment Business | 22-6-2009 |
Het is niet altijd raak als je een rekening van BUMA krijgt, zo blijkt wel uit het arrest van eind vorige week van de Hoge Raad inzake Chello Media (UPC) en BUMA. Wat was er aan de hand in deze al jaren spelende zaak. Chello Media zendt haar signaal, waarin ook muziekrepertoire verweven is, in gecodeerde vorm naar een satelliet. Deze satelliet...
Het is niet altijd raak als je een rekening van BUMA krijgt, zo blijkt wel uit het arrest van eind vorige week van de Hoge Raad inzake Chello Media (UPC) en BUMA. Wat was er aan de hand in deze al jaren spelende zaak. Chello Media zendt haar signaal, waarin ook muziekrepertoire verweven is, in gecodeerde vorm naar een satelliet. Deze satelliet zendt dat signaal vervolgens door naar zogenaamde kabelkopstations. Dit heet in grote mensentaal, de gecodeerde up- en downlink. Vervolgens wordt het signaal doorgezonden naar de consument en wanneer deze het signaal ontvangt wordt er keurig netjes afgedragen aan BUMA. Maar voor Holle Bolle Gijs BUMA is dit niet genoeg. BUMA vond dat de gecodeerde up en downlink via de satelliet naar de kabelkopstations een aparte openbaarmaking was waarvoor apart (lees extra) betaald moest worden. Dat er geen hond in dat kabelkopstation naar het BUMA-repertoire kijkt of luistert, kon BUMA niets schelen. Men had weer een nieuwe invalshoek ontdekt om extra gelden te kunnen binnen roeien. BUMA ziet zichzelf immers als een onderneming die steeds maar bezig moet zijn om te groeien. Wel noch de rechtbank, noch het gerechtshof noch de Hoge Raad is het gelukkig met deze redenering van BUMA eens geweest. BUMA kan niet duidelijk maken dat een kabelkopstation te gelden heeft als een publiek waaraan openbaar gemaakt wordt. Vlak voordat dit arrest gewezen werd, liet BUMA opnieuw van zich horen. Er is weer een potentiële inkomstenbron ontdekt. De zogenaamde secundaire openbaarmaking van radiosignalen. Als u op uw hyvespagina een radiostation embed, dan mag u daar voortaan voor betalen. Dat het desbetreffende radiostation zelf allang betaald heeft, mag de pret niet drukken. Volgens BUMA heet dit secundaire openbaarmaking en dient er betaald te worden. 312 per jaar voor particulieren. Dat er nog geen rechter is geweest die heeft uitgemaakt of dit wel kan en mag, mag de pret niet drukken bij BUMA. Eerst maar eens facturen gaan versturen zullen ze daar gedacht hebben. Ik zou die facturen eerst maar eens gebruiken om vis in te verpakken.
| Voorspellen maar / Entertainment Business | 15-6-2009 |
Bij PWC weten ze het zeker. De accountants hebben net weer een onderzoek afgerond naar de game-industrie. Ze noemen het Global Entertainment- en Media Outlook. Klinkt dat, of klink dat niet. Als ik zo’n titel zie dan heb ik haast de neiging te geloven dat de opstellers van het rapport wel de waarheid zullen spreken. Maar is dat ook zo. Laten we...
Bij PWC weten ze het zeker. De accountants hebben net weer een onderzoek afgerond naar de game-industrie. Ze noemen het Global Entertainment- en Media Outlook. Klinkt dat, of klink dat niet. Als ik zo’n titel zie dan heb ik haast de neiging te geloven dat de opstellers van het rapport wel de waarheid zullen spreken. Maar is dat ook zo. Laten we eens een voorspelling halen uit het rapport dat ook EB haalde. De Europese game-industrie gaat de komende vijf jaar groeien van 18 miljard naar 23 miljard. O ja? Hoe weten ze dat bij PWC? Hebben ze daar ook de kredietcrisis voorspeld, of de aanslag op de Twin Towers, of dat Obama of Wilders de verkiezingen zouden winnen. Wisten ze van de tsunami? Tuurlijk niet. Wat PWC doet is voorspellen op basis van modellen. Je knikkert een verzameling feitjes en gegevens in een elektronische ballenbak en hup daar rolt een accurate voorspelling uit. Dus niet naar 23 miljard in vijf jaar, maar naar 23,3 miljard. Klinkt redelijk precies toch? Maar PWC moet mij eens uitleggen hoe ze dit soort getallen tot achter de komma kunnen voorspellen zonder dat ze weten wat er in de rest van de wereld gebeurt. Weten zij bijvoorbeeld of Microsoft tussen nu en vijf jaar failliet gaat, Sony definitief uit de games stapt? Er een oorlog uitbreekt tussen Japan en de VS? En hebben ze de nieuwste trends eigenlijk wel mee genomen. Uit Amerikaans feitenonderzoek (feiten zijn iets anders dan voorspellingen, gewoon droge kost, maar wel waar), zijn de verkopen van games in de VS al drie maanden aan het zakken, in mei zelfs met 23%. Zodat de verkopen voor het eerst in augustus 2007 onder het miljard in de maand zijn gezakt. Zou PWC die wijsheid hebben meegenomen? Zou je toch mogen aannemen als ze een wereldwijd onderzoek doet. En als ze het meegenomen heeft, hoe verklaart ze dan deze daling? En als ze de daling heeft verklaard, hoe komt het dan dat ze toch zelf een stijging voorspelt? Voorspellingen zijn onbeholpen pogingen de wereld te controleren, moet je niet doen. Gewoon de vinger aan de pols houden en meebewegen. Ik kan het echter ook niet laten… Mag ik u eens een voorspelling doen? Ik weet zeker dat PWC ongelijk gaat hebben. In 2013 zullen de verkopen van games in Europa niet 23,3 miljard bedragen. Wedden voor 23,3 miljard?
| Klootzakken / Entertainment Business | 8-6-2009 |
Ook zo genoten van het napraten nadat Wilders de verkiezingen had gewonnen? Als kippen zonder kop zaten alle politici door elkaar heen te schreeuwen en de enige die er garen bij spon was Wilders, die immers zelf de vleesgeworden schreeuwer is. Ik was verbaasd over het makkelijker succes van Wilders. Altijd gedacht dat als je domme dingen roept,...
Ook zo genoten van het napraten nadat Wilders de verkiezingen had gewonnen? Als kippen zonder kop zaten alle politici door elkaar heen te schreeuwen en de enige die er garen bij spon was Wilders, die immers zelf de vleesgeworden schreeuwer is. Ik was verbaasd over het makkelijker succes van Wilders. Altijd gedacht dat als je domme dingen roept, dat dan de kiezer je automatisch afstraft. Maar ik was natuurlijk helemaal vergeten dat degenen die Wilders stemmen natuurlijk minstens zo blond zijn. Zij geloven in Wilders als de ultieme Messias. Dat hebben we vaker gezien dat fascistoïde praatjes aantrekkelijk blijken te zijn. Ik heb ooit eens iemand horen uitleggen waarom ze op Fortuyn had gestemd. Kijk, zei ze, zie je die auto’s hier heel hard door de straat rijden? Als Pim aan de macht is, is dat over, dan zorgt hij wel dat er drempels komen….(werkt overigens ook goed, Pim klinkt veel huiselijker als Fortuyn, Adolf veel liever als Hitler) Als Geerts bruinhemden straks door de straten marcheren op zoek naar “de elite”en kut-Marokkanen wordt alles beter. Heerlijk, verheug ik me nu al op. Wat ik zonder meer van Wilders afkijk is dat het een opluchting moet zijn om eens lekker ongenuanceerd te kankeren op alles wat beweegt en anders is. Je zou zo een column moeten schrijven. Dat gaat ongeveer als volgt, we doen ff een paar potentiële Wilders-quotes over onze business: “Die buitenlandse honden die hier een beetje op onze podia komen optreden en de Hollanders het brood uit de mond stoten, moeten gewoon van het podium getrokken worden en met de eerste de beste lekke boot uit Nederland gestuurd worden”. Hmmm, dat was een lekkere. We doen er nog een: “niemand durft te zeggen dat die klootzakken die downloaden gewoon keihard moeten worden aangepakt, niks afsluiten van Internet, maar bij de eerste overtreding gewoon de knieschijven kapot schieten”, Die was al veel beter, krijgt u de smaak ook al te pakken? We gooien er nog een uitsmijter in: “alle handelaren die nog durven te klagen over teruglopende omzetten, meteen uit hun winkels trekken, wreed anaal laten nemen door een HIV-besmette baviaan, interneren in een strafkamp en een echt vak laten leren”. Heerlijk, moet u thuis ook eens doen, je lekker laten gaan. Wilders for president.
| Pinkpop / Entertainment Business | 2-6-2009 |
Dat zeg ik natuurlijk niet graag hardop, dat ik dit jaar voor het eerst van mijn leven op Pinkpop was. Waarom voor het eerst? Omdat ik helemaal niet zo’n festivalganger ben, ik heb namelijk geen band of artiest waar ik helemaal wous (oud-Rotterdamse uitdrukking) van ben. Ik moet eerlijk zeggen dat je mij een groter plezier doet met een boek dan...
Dat zeg ik natuurlijk niet graag hardop, dat ik dit jaar voor het eerst van mijn leven op Pinkpop was. Waarom voor het eerst? Omdat ik helemaal niet zo’n festivalganger ben, ik heb namelijk geen band of artiest waar ik helemaal wous (oud-Rotterdamse uitdrukking) van ben. Ik moet eerlijk zeggen dat je mij een groter plezier doet met een boek dan met een album. Dus ja, ik ben niet de typische muziekconsument. Ik weet dat ik ooit op een verjaardag was waar absolute fans van Steely Dan met elkaar een discussie hadden over het geluid van een olifant bij het derde nummer op het tweede album van de band. Dan haak ik geamuseerd af. Ik vind het prachtig dat mensen zo geboeid kunnen zijn van muziek, maar ik ben meer iemand die kan genieten van muziek en er verder geen klap van af weet. Dus om nu een hele dag op zo’n terrein rond te lopen, tja. Ik biecht nu op, ik heb mij vergist. Ik denk dat ik volgend jaar weer ga. Niet drie dagen, we gaan niet overdrijven, maar als ik kans zie een dagje mee te pikken dan graag. Ik heb samen met mijn moppie genoten van James Morrison bijvoorbeeld, van wie ik een soort watjesoptreden had verwacht, maar wat een artiest is dat. Maar, natuurlijk is er een maar. Dan moeten er wel (Jan lees je mee?) drie dingen veranderen. Even wat waarnemingen van een ongeschreven blad. Nummer 1, als je voor een podium staat, dan zie je natuurlijk geen klap, behalve het podium, vandaar dat het een erg goed idee is dat er levensgrote schermen naast het podium hangen waarop de artiest wel te zien is. Maar mijn tip is: laat voortdurend ook een camera op het publiek gericht en een scherm waarop datzelfde publiek te zien is, niets zo leuk dan om met z’n allen naar z’n allen te kijken. Tweede tip, doe ff een paar hele duidelijke pinpashokkies, dan wordt er nog veel meer omgezet. Derde en laatste en wat mij betreft belangrijkste tip, kan er iets gebeuren aan de luchtverontreiniging? Mij viel op dat er met regelmaat anonieme viezeriken op het terrein staan die ongegeneerd gaan staan winden. Weinig zo smerig als andermans wind, ik zou zelfs zeggen omgekeerd evenredig aan het genot van de eigen luchtjes. Vanaf volgend jaar een absoluut windverbod, zou dat kunnen? Als dat nou allemaal eventjes geregeld wordt, dan ben ik er volgend jaar weer bij.
| Kruidvat / Adformatie Live | 27-5-2009 |
Kruidvat heeft een nieuw logo. Volgens de directeur sluit het nieuwe logo, waarin een onbegrijpelijke pijl naar links is verwerkt, uitstekend aan op de vernieuwde winkelformule. Ik word altijd een beetje moe van dit soort praatjes. Volgens mij kan het niemand iets schelen of er een nieuw of een oud logo op de deur staat. Hoofdzaak is dat mensen...
Kruidvat heeft een nieuw logo. Volgens de directeur sluit het nieuwe logo, waarin een onbegrijpelijke pijl naar links is verwerkt, uitstekend aan op de vernieuwde winkelformule. Ik word altijd een beetje moe van dit soort praatjes. Volgens mij kan het niemand iets schelen of er een nieuw of een oud logo op de deur staat. Hoofdzaak is dat mensen Kruidvat herkennen als Kruidvat en verder niets. Dus als je jaren lang geld pompt in een logo en uitstraling waardoor mensen dat op enig moment gaan herkennen als jouw logo, dan moet je wel een heel goede reden hebben om opeens drastisch van uitstraling te veranderen. En dan hebben we het over 180 graden het roer om, opeens helemaal anders. Wat was de kernwaarde van Kruidvat? Dat het er goedkoop is, meer niet. Wat is nu de kernwaarde? Dat het er goedkoop is. Wat zou er dan ergo zijn veranderd in de beleving van de consument, helemaal niets. Behalve dat er nu een bord boven de deur hangt waar vreselijk over nagedacht is. Bedoeling was er een mooi vormgegeven K (jaja, de K van Kruidvat, hoe kom je er op) in uit te beelden, maar het resultaat is gewoon een pijl naar links. Zodat de argeloze consument hoogstwaarschijnlijk de winkel voorbij zal lopen op zoek naar zijn Kruidvat. Zucht. Wie wordt hier nu wijzer van? Allereerst de bedenker van het nieuwe logo natuurlijk, die heeft er maar weer een mooie opdracht uitgesleept. Heeft natuurlijk weken met iedereen binnen Kruidvat zitten bomen op zoek naar kernwaarden en competenties. In een verschrikkelijke confrontatie met het volledige management van Kruidvat zijn de resultaten van de zoektocht keihard gepresenteerd. Alles moet anders, jullie moeten gewoon een nieuw logo, dit kan echt niet meer. Na een drie dagen en nachten durende brainwash gelooft nu ook de directeur van Kruidvat het zelf. Hij moet wel natuurlijk, hij heeft immers het akkoord gegeven op deze geldverslindende operatie. En wat zegt deze brave man: “bij Kruidvat kunt u voortaan terecht voor een verrassend en betaalbaar assortiment, maar in een volledig vernieuwde en gemoderniseerde winkelomgeving. Beleving, uitstraling en toegankelijkheid staan hierin centraal”’. Allemaal sprinten naar het Kruidvat! Maar niet te hard lopen, als u de pijl naar links ziet staan, bent u er al.
| Embargo? / Boekblad | 26-5-2009 |
De nieuwe Zafon heeft nu al stof doen opwaaien. Volgens goed boekhandelsgebruik voorzag uitgeverij Bruna het boek van een embargo. Een embargo dient een aantal doelen. Allereerst biedt het een “level playing field”aan alle verkopers. Niet stiekem of per ongeluk de ene partij eerder de mogelijkheid tot verkoop bieden dan de andere. Een ander...
De nieuwe Zafon heeft nu al stof doen opwaaien. Volgens goed boekhandelsgebruik voorzag uitgeverij Bruna het boek van een embargo. Een embargo dient een aantal doelen. Allereerst biedt het een “level playing field”aan alle verkopers. Niet stiekem of per ongeluk de ene partij eerder de mogelijkheid tot verkoop bieden dan de andere. Een ander doel is natuurlijk het bedrijven van marketing. Immers niet elk boek wordt voorzien van een embargo, dan zouden we aan de gang kunnen blijven; 20 embargo’s per dag, zie dat als boekverkoper maar eens bij te houden. Maar ook bij een sporadisch embargo gaat het wel eens mis. Zo ook nu weer bij Zafon, verschillende Selexyx-winkels hadden het boek al voor de embargo-datum in de verkoop. Verwarring over pakbonnen en ander administratief ongemak zou de boosdoener zijn. Gewezen op het embargo haalden de geschrokken Selexyzianen de boeken alsnog uit de winkel, maar het was al te laat. De toorn van de andere boekverkopers was al over Selexyz neergedaald. Op Boekblad.nl wordt opgeroepen tot draconische straffen voor de overtreders. Onder het motto wie niet horen wil moet maar voelen. Maar hoe zit dat nou eigenlijk met embargo’s? Vrijwel elk embargo wordt geschonden. De overtreders zijn doorgaans kleine winkeliers en grote winkelketens. De eerste categorie omdat ze wel wat anders aan hun hoofd hebben dan een embargo in de gaten te houden, de tweede categorie omdat bij een winkel met veel filialen nu eenmaal makkelijk iets mis gaat met een embargo. Wil je de boeken op tijd in de winkel hebben, dan kan het niet anders of ze moeten een aantal dagen voor het verstrijken van het embargo op voorraad zijn en dan verdwijnen ze wel eens per ongeluk de verkoop in. Maar gelooft u mij, wij kijken bij heel wat embargo’s achter de schermen mee, maar het gros van de overtredingen is echt per ongeluk, zoveel fatsoen is er nog wel in het vak. Zou je er zonder fatsoen eigenlijk iets aan kunnen doen als iemand een embargo overtreedt? In ieder geval niet met de Wet op de Vaste Boekenprijs in de hand. Het Commissariaat heeft niets te vertellen over embargo’s, dus daar bent u aan het verkeerde adres, de oproep op boekblad.nl ten spijt. Een embargo kun je het beste afdwingbaar maken door een schriftelijke overeenkomst te sluiten met een flink boetebeding er in. Grap is natuurlijk wel dat wanneer een klant van een uitgeverij een embargo desalniettemin overtreedt, die uitgever alsnog op zijn hoofd krabt of hij zijn eigen klant een boete zal opleggen. En zo zal er altijd wat te miauwen zijn over embargo’s…..Het is allemaal niet eerlijk, en zo is het.
| Downloadable content / Entertainment Business | 25-5-2009 |
De consumptie van downloadable content gaat een ernstige bedreiging vormen van de fysieke retail, aldus Kitty Koelemeijer, hoogleraar aan Nijenrode afgelopen week. Natuurlijk lijkt dat een waarheid als een koe, maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Mijn vraag is wat gaat u doen als retailer? Stel u bent nog een retailer die het moet...
De consumptie van downloadable content gaat een ernstige bedreiging vormen van de fysieke retail, aldus Kitty Koelemeijer, hoogleraar aan Nijenrode afgelopen week. Natuurlijk lijkt dat een waarheid als een koe, maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Mijn vraag is wat gaat u doen als retailer? Stel u bent nog een retailer die het moet hebben van de verkoop van fysieke dragers, dan kunt u zo langzamerhand wel inpakken. Fysieke dragers hebben de toekomst niet, dat weet iedereen in de muziekindustrie, maar de hamvraag is natuurlijk wat dan wel. Welke essentiële functie vervult de retailer op dit moment in muziekland? Niet die van verkoper van fysieke dragers, dat kan immers iedereen zonder verstand ook. De betere retailer in muziekland vervult als het goed is de rol van adviseur, van licht in de duisternis. Hetzelfde doet de betere boekhandel en de reiswinkel. Ik weet niet hoe het u vergaat maar ik vind het verschrikkelijk om een reis te boeken via internet. Er zijn simpelweg te veel keuzemogelijkheden. Ik vind het persoonlijk veel prettiger om naar een reiswinkel toe te gaan en daar te vertellen wat ik zoek en het dan iemand anders laten regelen. U maakt mij niet wijs dat ik de enige ben. Dat betekent dat er een markt is en blijft voor de fysieke reiswinkel met levende mensen die je advies geven. En als dat kan, dan blijft ook de fysieke muziekwinkel. De betere muziekwinkel dan wel te verstaan. De winkel waar mensen werken met kennis van zaken. De winkel waar fysieke mensen (u weet wel met armen en benen en zo) je door de veelheid aan aanbod leiden en als het goed is met de juiste suggesties komen. In zo’n winkel wil je komen. Zo’n winkel is heerlijk op een zaterdagmiddag of ergens op een vrij moment in je lunchpauze. Dan mag er nog zoveel downloadable content zijn, je zult toch echt nog steeds iemand nodig hebben die je helpt met zoeken. Ik vind het een enorm gedoe om muziek op een speler te zetten, en ik houd niet van gedoe. En dat kan dus zelfs betekenen dat er straks winkels zijn waar je downloadable content gewoon onmiddellijk op je speler of telefoon kunt zetten. Ik zou er zeker naar toe gaan. Er van uit gaande dat ik de maat ben van alle dingen, is dit een van de vele gouden toekomsten die voor de fysieke retailer is weggelegd. Lang leve de fysieke mensheid.
| Wii / Entertainment Business | 18-5-2009 |
Een beetje hoor ik er wel bij hoor. Ik heb een playstation 3 thuis. Anders dan de meeste mensen heb ik niet een Playstation 3 gekocht en kreeg ik er per ongeluk een Blueray bij. Nee, ik wilde graag Blueray kijken en de beste optie was dan dit apparaat. Met als gevolg dat mijn kinderen eindelijk, eindelijk een console thuis hebben en er...
Een beetje hoor ik er wel bij hoor. Ik heb een playstation 3 thuis. Anders dan de meeste mensen heb ik niet een Playstation 3 gekocht en kreeg ik er per ongeluk een Blueray bij. Nee, ik wilde graag Blueray kijken en de beste optie was dan dit apparaat. Met als gevolg dat mijn kinderen eindelijk, eindelijk een console thuis hebben en er eindeloos wordt geschoten met Ratchet en Clank. Ik zie het met genoegen aan. Leuk dat die kinderen, als ik geen zin heb om iets pedagogisch te doen, lekker wat om zich heen kunnen schieten. Is ook goed voor later. Via de Playstation (ik ben een slowmover en een very late adaptor) ben ik eens met een half oog om me heen gaan kijken naar andere consoles en zo maakte ik kennis met de Wii. Ik vind de Wii een hilarisch apparaat. Ik heb een buurman die in zijn tenniskleren tennis op de Wii speelt in plaats van naar de tennisbaan te gaan en een balletje te slaan. Wat nu de grap is van zo’n Wii is mij een raadsel. Als ik wil tennissen of bowlen of zoiets, dan ga ik dat gewoon doen. Gewoon met mensen van vlees en bloed en zo. Nu hoorde ik onlangs van mijn kinderen dat je met de Wii ook kunt vissen. Dat leek mij een grap en ik heb er dan ook smakelijk om gelachen. Totdat zij mij ervan overtuigden dat het serieus was. Ik ben gaan zoeken en inderdaad kun je met de Wii vissen. Mij lijkt het geweldig. Gewoon ’s ochtends vroeg opstaan, uurtje of vier. Thermoskannetje koffie, regenjassie aan, pluutje mee, aas in het trommeltje en dan zes uur lang doodstil op de bank gaan zitten. Na een uur of drie de eerste voorzichtige trilling van de dobber…, ophalen…., shit, vis weg. Geduld. Geduld. Om geduld te oefenen, een eigenschap die bij mij ten enenmale ontbreekt, is vissen natuurlijk de ultieme uitdaging. Nu je op een Wii zelfs blijkt te kunnen vissen, ging mijn fantasie met mij aan de haal. Ik heb een hele diepgekoesterde wens, beetje kinderachtig, maar ik ga hem toch onthullen. Ik zou dolgraag eens heel actief zijn in een caféruzie, het liefst in een clubhuis van de Hells Angels of zo. Ergens in mij huist het beest dus, beetje moeite met mijn agressieregulatie. Ik stel mij dan voor dat ik op zo’n Angel afloop en dan vraag of hij soms homo is dat hij “moeder”op zijn arm getatoeëerd heeft. Probleem met deze wens is altijd geweest dat ik niet zeker wist of ik wel als bovenliggende partij uit deze exercitie zou komen. Anders dan mijn kinderen, schiet ik bijvoorbeeld slecht. Maar als het nou via de Wii zou kunnen, dan kun je lekker oefenen, zonder kleerscheuren. Please, welke spelletjesbouwer maakt voor mij “Ultimate Fight in Angels Place”?
| Even Apeldoorn bellen / Adformatie Live | 13-5-2009 |
Over naar Appelscha. Stelt uw zich voor dat er in Appelscha een auto met vier dronken broekies tegen een boom rijdt. En wij lezen dat bericht in de krant. Associëren wij dan voortaan Appelscha met dronken broekies? Nee, we nemen het bericht voor kennisgeving aan en gaan over tot de orde van de dag. Er rijdt immers elk weekend wel ergens een...
Over naar Appelscha. Stelt uw zich voor dat er in Appelscha een auto met vier dronken broekies tegen een boom rijdt. En wij lezen dat bericht in de krant. Associëren wij dan voortaan Appelscha met dronken broekies? Nee, we nemen het bericht voor kennisgeving aan en gaan over tot de orde van de dag. Er rijdt immers elk weekend wel ergens een auto met zatlappies tegen een boom, das nauwelijks nieuws (hoe erg ook voor de betrokkenen). Nu de volgende situatie. We kijken naar een soap over vier jonge mensen in Appelscha, zij worden gevolgd bij de keuze van hun carrière, bij hun eerste relatiestappen en bij hun ruzies. Nu rijden deze vier mensen zich te pletter tegen een boom terwijl de camera-auto er al filmend achter rijdt. Deze beelden worden uitgezonden. Geheid dat half Nederland (die helft die zich zo verveelt dat ze graag naar soaps kijken) de volgende dag met ontzetting over het incident zal spreken.
Over naar Apeldoorn. Uit de reacties op het bericht van Centraal Beheer op deze site, dat men daar overweegt hun reclamecampagne “Even Apeldoorn bellen” terug te trekken, mogen we afleiden dat er iets heel ergs is gebeurd in Apeldoorn. Ik heb op de site van Adformatie gelezen dat het hele land in rouw zou zijn gedompeld en van afschuw zou zijn vervuld. Wat is nu eigenlijk het bijzondere aan het Apeldoornse incident? Het bijzondere was dat het live op televisie was, niet meer en niet minder. Live beelden, met rauwe ontzetting en langzaam doordringend besef doen het erg goed. Denk maar even aan de beelden van de tsunami. Het indringende aan die beelden is dat je de mensen gefilmd ziet terwijl ze geen idee hebben van wat er boven hun hoofd hangt en jij als kijker wel. Dus als je ´s avonds laat thuis komt van een dag drinken in Amsterdam en je ziet die Suzuki Swift waar je mensen al de hele dag over hebt horen praten door het publiek rijden, dan weet jij al wat er gaat gebeuren en alle gefilmde omstanders nog niet. Dat maakt de gebeurtenis indringend. Een krantenlezer heeft fantasie nodig om gebeurtenissen als schokkend te ervaren, een televisiekijker niet.
Over naar Centraal Beheer. Moet Centraal Beheer stoppen met deze actie omdat het haar merknaam aantast, omdat mensen een negatieve associatie met Centraal Beheer gaan krijgen? Nee, dat kan de reden niet zijn. Er is immers geen hond die “even Apeldoorn bellen” associeert met Centraal Beheer? Maar als Centraal Beheer doorzet zal er een storm van hypocriete veroordeling over haar woeden. Het soapkijkende deel van Nederland zal hen politiek correct neersabelen. Maar mag ik even heel erg cynisch zijn. Hoe erg is dat voor een verzekeraar? Hoeveel mensen hebben een positieve associatie met verzekeraars? Het is net als met “soap”-reclames. Het gaat er niet om of mensen de campagne afkeuren, het gaat er om dat je bij ze doordringt. Bij de soapkijkers zal Centraal Beheer dan eindelijk een begrip worden. Ze zullen voorspelbaar reageren, ze zullen hun afschuw uitspreken en vervolgens eerder geneigd zijn een polis in Apeldoorn dan in Amersfoort af te sluiten. …..
Over naar Apeldoorn. Uit de reacties op het bericht van Centraal Beheer op deze site, dat men daar overweegt hun reclamecampagne “Even Apeldoorn bellen” terug te trekken, mogen we afleiden dat er iets heel ergs is gebeurd in Apeldoorn. Ik heb op de site van Adformatie gelezen dat het hele land in rouw zou zijn gedompeld en van afschuw zou zijn vervuld. Wat is nu eigenlijk het bijzondere aan het Apeldoornse incident? Het bijzondere was dat het live op televisie was, niet meer en niet minder. Live beelden, met rauwe ontzetting en langzaam doordringend besef doen het erg goed. Denk maar even aan de beelden van de tsunami. Het indringende aan die beelden is dat je de mensen gefilmd ziet terwijl ze geen idee hebben van wat er boven hun hoofd hangt en jij als kijker wel. Dus als je ´s avonds laat thuis komt van een dag drinken in Amsterdam en je ziet die Suzuki Swift waar je mensen al de hele dag over hebt horen praten door het publiek rijden, dan weet jij al wat er gaat gebeuren en alle gefilmde omstanders nog niet. Dat maakt de gebeurtenis indringend. Een krantenlezer heeft fantasie nodig om gebeurtenissen als schokkend te ervaren, een televisiekijker niet.
Over naar Centraal Beheer. Moet Centraal Beheer stoppen met deze actie omdat het haar merknaam aantast, omdat mensen een negatieve associatie met Centraal Beheer gaan krijgen? Nee, dat kan de reden niet zijn. Er is immers geen hond die “even Apeldoorn bellen” associeert met Centraal Beheer? Maar als Centraal Beheer doorzet zal er een storm van hypocriete veroordeling over haar woeden. Het soapkijkende deel van Nederland zal hen politiek correct neersabelen. Maar mag ik even heel erg cynisch zijn. Hoe erg is dat voor een verzekeraar? Hoeveel mensen hebben een positieve associatie met verzekeraars? Het is net als met “soap”-reclames. Het gaat er niet om of mensen de campagne afkeuren, het gaat er om dat je bij ze doordringt. Bij de soapkijkers zal Centraal Beheer dan eindelijk een begrip worden. Ze zullen voorspelbaar reageren, ze zullen hun afschuw uitspreken en vervolgens eerder geneigd zijn een polis in Apeldoorn dan in Amersfoort af te sluiten. …..
| Klap / Boekblad | 11-5-2009 |
Uitgeverij Toth geeft boeken uit, beetje chique boeken zeg maar. Over kunst en literatuur en allerlei ander verhevens. Dat is natuurlijk mooi dat er zulke uitgevers zijn, die houden het Nederlands cultureel erfgoed in ere. Ze geven het soort boeken uit waarvoor de vaste boekenprijs is uitgevonden. Een uitgeverij als Toth die moet beschermd...
Uitgeverij Toth geeft boeken uit, beetje chique boeken zeg maar. Over kunst en literatuur en allerlei ander verhevens. Dat is natuurlijk mooi dat er zulke uitgevers zijn, die houden het Nederlands cultureel erfgoed in ere. Ze geven het soort boeken uit waarvoor de vaste boekenprijs is uitgevonden. Een uitgeverij als Toth die moet beschermd worden, is het niet? Uitgeverij Toth (fijne naam overigens) heeft het niet getroffen de afgelopen week. Toth had twee boeken in de planning, uit te geven op Koninginnedag. Een historisch boek getiteld Juliana en een fotoboek over de Koninklijke familie. De hele opmars naar het publiek was zorgvuldig in elkaar gesleuteld, want uitgeverij Toth heeft een heuse persmedewerker. Kan een zichzelf respecterende uitgeverij vandaag de dag nog zonder? Eigenlijk draaide de ganse Koninginnedag, zo was de planning althans, om uitgeverij Toth. Eerst zou de Koningin het fotoboek in ontvangst nemen op het Paleis. Daarna zou de koningin een uurtje mogen rusten aldus de persmedewerker van Toth, ene Maroos (heftige foto’s zeker?), terwijl de foto’s gedurende een uur op de nationale televisie zouden worden vertoond. Als iedereen dan weer was bijgekomen en uitgerust zou op diezelfde dag ook nog het boek Juliana worden aangeboden aan de burgemeester van Apeldoorn. Nou dat liep dus even anders. De zwaar teleurgestelde Maroos wordt door Boekblad aan het woord gelaten. Hij kwalificeert de gebeurtenissen van deze Koninginnedag kernachtig: “we liepen in één klap heel veel publiciteit mis”. U gelooft het niet? Lees maar na op boekblad. In één klap….., hoe adequaat kun je een dag verwoorden. Dat is vakmanschap. Ik wil ook een persmedewerker. Zo een die de grootste gebeurtenissen gewoon tot menselijke en overzichtelijke proporties kan terugbrengen. Geen geneuzel over de psychologie van de dader, niet te veel stilstaan bij de acht slachtoffers, nee uitgeverij Toth is in één klap heel veel publiciteit misgelopen, laten we daar eens bij stilstaan. Neemt u ze in acht, ik vind vijf minuten stilte tijdens het lezen van dit stukje niet te weinig, een eerbetoon aan het verlies van Uitgeverij Toth en haar persmedewerker.
| Verlengen? / Entertainment Business | 11-5-2009 |
Het Europees parlement stemt een dezer dagen over de verlenging van de termijn van bescherming van naburige rechten. Even voor de goede orde het gaat daarbij niet alleen om rechten van uitvoerende kunstenaars, maar vooral over rechten van de platenmaatschappijen en de omroepen. Er wordt voor gepleit de huidige beschermingstermijn van 50 jaar na...
Het Europees parlement stemt een dezer dagen over de verlenging van de termijn van bescherming van naburige rechten. Even voor de goede orde het gaat daarbij niet alleen om rechten van uitvoerende kunstenaars, maar vooral over rechten van de platenmaatschappijen en de omroepen. Er wordt voor gepleit de huidige beschermingstermijn van 50 jaar na de eerste uitvoering op te rekken tot 70 jaar. Het argument is dan dat auteursrechten gelden tot 70 jaar na de dood van de maker. Als het gaat om eerlijkheid alleen zou je er dus net zo goed voor kunnen pleiten dat de termijn van de auteursrechtenbescherming wordt ingekort. Maar die oproep heb ik nog niet gehoord, dus dat argument zal dus wel niet gelden. Gaat het dan om de bescherming van de arme artiest? Vergist u zich niet. Degenen die het hardst de trom roeren zijn de platenmaatschappijen en de omroepen. En waarom zou dat nou zijn? Natuurlijk om er voor te zorgen dat de mogelijke inkomsten uit exploitatie zo lang mogelijk in de kassen van die maatschappijen blijft stromen. Is dat fout? Daar valt wel iets over te zeggen, maar dan moeten we even terug. Intellectuele eigendomsrechten, waaronder we auteursrechten en naburige rechten rekenen, zijn uitgevonden om de rechten van de individuele rechthebbenden te beschermen. Het is dus niet uitgevonden om muziekuitgevers en platenmaatschappijen in het zadel te houden. Daarbij is bedacht bij het ontwerpen van bijvoorbeeld de Auteurswet dat er een juiste balans moest zijn in enerzijds die bescherming van het creatieve individu en aan de andere kant de mogelijkheden van exploitatie en gebruik. Het moet bijvoorbeeld mogelijk zijn om op basis van het ene werk het andere werk te componeren, om die reden is een stijl bijvoorbeeld niet beschermd. Daarnaast moet je bijvoorbeeld kunnen citeren uit andermans werk. En tot slot is de beschermingsduur van deze rechten beperkt. Maar wat heet beperkt. De duur van het auteursrecht is bizar lang. Tot 70 jaar na de dood van de maker. Uit die termijn blijkt al wel dat het niet om de maker gaat. Bij wie liggen de rechten immers doorgaans al tijdens het leven van de maker en de artiest? Bij de uitgevers en platenmaatschappijen. Natuurlijk hebben die recht om hun belangen te beschermen en hun investering te verdedigen. Maar die rechten kennen hun grens. Vijftig jaar na de eerste openbaarmaking lijkt mij ruim zat. Dan kan de gemiddelde artiest zijn hele leven genieten van inkomsten die in zijn vroege jeugd zijn openbaar gemaakt en daarna gaat hij dood en zijn de rechten vrij. Mooier kan het niet….
| Hoe wijs is Cyrte / Entertainment Business | 4-5-2009 |
Cyrte, niet de investeringsmaatschappij van John de Mol, heeft een belang genomen in Bol.com, hoe slim is dat? Laten we het eerst eens op de ouderwetse manier bekijken. Investeerders in de oude economie waren op zoek naar niet zo geweldig presterende ondernemingen met een goed management en een tekort aan liquiditeiten. Dergelijke bedrijven...
Cyrte, niet de investeringsmaatschappij van John de Mol, heeft een belang genomen in Bol.com, hoe slim is dat? Laten we het eerst eens op de ouderwetse manier bekijken. Investeerders in de oude economie waren op zoek naar niet zo geweldig presterende ondernemingen met een goed management en een tekort aan liquiditeiten. Dergelijke bedrijven zijn ideaal om op te poetsen. Personeel er uit, drie jaar lang dividend naar de investeerders, kijken naar synergie met andere investeringen, dan oppoetsen van het bedrijf. Alle investeringen on hold waardoor de cijfers fantastisch worden (immers kosten nemen af en EBIT neemt toe) en dan verpatsen met winst. Hoe het met het bedrijf daarna gaat zal de investeerder worst zijn. De methode APAX zeg maar. In dit scenario zou de deelname van Cyrte in Bol een domme actie zijn geweest. Immers Bol.com presteert al bijzonder goed op dit moment, de waarde van het bedrijf zal zeker niet ondergewaardeerd zijn, iedereen ziet dat Bol het goed doet en het de komende jaren alleen maar beter zal doen. Dat betekent dat er voor een investeerder niet eenvoudig op de korte termijn flink gescoord zal kunnen worden door er personeel uit te gooien, op kosten te besparen en dan het belang door te verkopen. Maar kijken we nu naar het nieuwe economische model. Het model waarbij er meer en meer zal worden gekeken naar waarde op langere termijn. Op de langere termijn is de combinatie Daniël Ropers en internetwinkel een goede investering. Bol en hij versterken elkaar en ik zie het de komende jaren niet gebeuren dat er een partij is die de positie van Bol.com gaat bedreigen. Mits er maar wordt opgelet, voldoende wordt geïnvesteerd in infrastructuur en marketing en men bij Bol niet gemakzuchtig wordt. Het tien jaar lang jaarlijks winnen van prijzen is natuurlijk niet bevorderlijk voor het besef dat men continu de hand aan de ploeg moet houden. Er is maar één maar, wat te doen met Daniël, zal men gedacht hebben bij Cyrte. In het persbericht kunnen we lezen dat de directie ook aandelen heeft genomen in Bol.com, eindelijk…..Natuurlijk zijn die aandelen niet alleen bedoeld om Daniël extra te laten profiteren van het succes van het bedrijf, ze zijn ook van belang om hem bij het bedrijf te houden. Bij dergelijke transacties is het heel normaal dat de directie zich voor een langere periode aan het bedrijf committeert. En zo zien we dat alles in deze transactie is gericht op de langere termijn. En dat lijkt me goed nieuws. Vrij naar Cup-a-Soup: Investeren op de lange termijn, dat zouden meer mensen moeten doen.
| Grolsch strikes back / Adformatie Live | 29-4-2009 |
Gezien? Actie van Grolsch. Tegen inlevering van een lauw blikje bier krijg je een gekoeld blikje Grolsch retour. Een handige campagne. Lauw is niet fijn. Lauw is nooit fijn. Hot is fijn en cool ook, maar de mengvorm van die twee raar genoeg niet. Best wel lastig voor mensen die claimen én hot én cool te zijn. Alle merken kunnen worden...
Gezien? Actie van Grolsch. Tegen inlevering van een lauw blikje bier krijg je een gekoeld blikje Grolsch retour. Een handige campagne. Lauw is niet fijn. Lauw is nooit fijn. Hot is fijn en cool ook, maar de mengvorm van die twee raar genoeg niet. Best wel lastig voor mensen die claimen én hot én cool te zijn. Alle merken kunnen worden ingeleverd, met uitzondering van huismerken en eigen merken. In deze toevoeging zit hem de brille van de campagne. Over welk huismerk zouden we het hebben? Over Albert Heijn natuurlijk. Albert Heijn die een tijdje terug een campagne startte om de macht van de A-merken te breken. Samengevat kwam de actie van AH neer op het positioneren van hun eigen merk als A-merk. Minstens zo goed, maar stukken voordeliger. Uit onderzoek blijkt dat de Excellent-serie van Albert Heijn door de consument inmiddels wordt gezien als A-merk. Dat is even schrikken voor de Unilevers en Proctors en Gamble van deze wereld. Hun enige wapen in de strijd tegen de grootgrutter was een immense marketinginspanning in een poging hun merk te laden met kwaliteit. Maar tegen al het AH-geweld bleken de merken niet opgewassen. En dan nu de actie van Grolsch. Door huismerken uit te sluiten en concurrerende merken zoals Heineken, Amstel en Bavaria wel toe te staan, wordt bij de consument de indruk gewekt dat er een verschil zit tussen het huismerk en de A-merken. Heineken en Grolsch zijn dus echt beter dan Albert Heijn? Als deze actie aanslaat, en ik zie geen reden om aan te nemen waarom iemand geen lauw blikje bier zou willen omruilen voor een koele, dan wordt er gecommuniceerd dat A-merken beter zijn dan huismerken. En aangezien de gemiddelde Grolsch-drinker ook ketchup koopt en wc-papier zou het me niet verbazen als de verkoop van A-merken bij deze producten ook meeprofiteren van deze Grolsch-actie. Als ik Grolsch was zou ik allereerst een marketingbijdrage gaan vragen van alle concurrerende A-biermerken en vervolgens van alle A-merken. Ben benieuwd of Albert Heijn dit over zijn kant zal laten gaan.
| Pirate2 / Entertainment Business | 27-4-2009 |
It ain´t over till its over. U had toch niet gedacht dat de slag die de rechthebbenden aan The Pirate Bay in Zweden hebben toegebracht, de zaak heeft doen beëindigen? Nee hoor, er is nu een heuse rel ontstaan. De rechter die de oprichters van The Pirate Bay tot gevangenisstraffen en hoge boetes veroordeelde, die rechter wordt gewraakt door de...
It ain´t over till its over. U had toch niet gedacht dat de slag die de rechthebbenden aan The Pirate Bay in Zweden hebben toegebracht, de zaak heeft doen beëindigen? Nee hoor, er is nu een heuse rel ontstaan. De rechter die de oprichters van The Pirate Bay tot gevangenisstraffen en hoge boetes veroordeelde, die rechter wordt gewraakt door de advocaten van de piraten. Wat is dat wraken? Wraken betekent dat je zodanig twijfelt aan de objectiviteit van een rechter, dat je als advocaat oproept een andere rechter over de zaak te laten oordelen. Wraken van rechters komt maar weinig voor en dat is maar goed ook. Het is een wapen dat een advocaat slechts moet inzetten als het echt niet anders kan. Kon het echt niet anders nu? Wat bleek het geval, lezen wij bij Digital Media Wire? Judge Tomas Norstrom blijkt in het bestuur te zitten van de Zweedse Vereniging ter bevordering van de bescherming van industrieel eigendom en is lid van de Zweedse Auteursrechtvereniging, waar aan toegevoegd wordt dat van die laatste club ook lid zijn ene Henrik Ponten van het Zweedse Brein, zeg maar een soort Tim Kuik en Peter Danowsky van de Zweedse NVPI, zeg maar een soort Paul Solleveld. Is dat erg? Om met het laatste te beginnen. Het maakt geen klap uit of een rechter lid is van een Vereniging van Auteursrecht. Ook in Nederland hebben we een Vereniging van Auteursrecht en ja daar zijn diverse rechters lid van. En nee, bij een Vereniging van Auteursrecht zitten echt niet alleen maar juristen die aan de kant van de gevestigde orde staan. Binnen zo´n vereniging wordt juist gediscussieerd over voors en tegens van bijvoorbeeld peer to peer netwerken en Torrent-achtige ruilsystemen. Het lidmaatschap van de andere Zweedse vereniging klinkt iets minder objectief. Een club die er op gericht is industrieel eigendom (merken en zo) te beschermen, zal voornamelijk bestaan uit rechthebbenden. In een dergelijke club zal een anti-piratensfeer heersen mag je aannemen. Als dat echt zo is, dan heeft de advocaat in kwestie waarschijnlijk een punt. Of de rechter zich hier nu door heeft laten leiden of niet, hij moet elke schijn van partijdigheid vermijden en dus moet een rechter al überhaupt geen zitting nemen in een dergelijke club en als hij dat wel doet dan moet hij maar zeerechtzaken gaan doen. Alhoewel….doe je zeerecht, zul je net zien dat je daar ook met piraten van doen krijgt. De wereld is ingewikkeld….
| De Googlesettlement / Boekblad | 20-4-2009 |
Er ruist nogal wat op de lijn die Googlesettlement heet. Toch hoeft u het allemaal niet zo ingewikkeld te maken. Ik probeer het eenvoudig uit te leggen. Google, wat is Google? Google is allereerst de uitbater van een ongelooflijk handige zoekmachine. Die zoekmachine is zo bekend en zo veel gebruikt dat het inmiddels zelfs een uitdrukking is...
Er ruist nogal wat op de lijn die Googlesettlement heet. Toch hoeft u het allemaal niet zo ingewikkeld te maken. Ik probeer het eenvoudig uit te leggen. Google, wat is Google? Google is allereerst de uitbater van een ongelooflijk handige zoekmachine. Die zoekmachine is zo bekend en zo veel gebruikt dat het inmiddels zelfs een uitdrukking is geworden om begrippen te “googelen”. Er komt een dag dat Google geen beroep meer kan doen op haar merkrecht op de naam Google omdat dat algemeen gebruik is geworden, zoals eerder het geval is geweest met Aspirine en met Luxaflex. Waar het gaat om het Google-settlement is Google echter slechts een ordinaire boef. Google neemt het allemaal niet zo nauw met de regeltjes. Wie googelt kan er bijvoorbeeld van overtuigd zijn dat alle zoekresultaten door Google worden bijgehouden, ook al is dat in flagrante strijd met bijvoorbeeld privacywetgeving. En als we toch rechten aan het schenden zijn, zo zal men bij Google gedacht hebben, waarom dan geen auteursrechten? En dus besloot Google zonder enig overleg met de rechthebbenden tot het domweg inscannen van miljoenen en miljoenen boeken. Zo gaat dat met brutalen, die hebben de halve wereld. Google is een beetje een Pirate Bay zeg maar. Toen Google tien miljoen scans verder was werd de uitgeverswereld een beetje wakker. U kent dat wel, ontspannen uitrekken op de zondagochtend en tot de ontdekking komen dat je waterbed lekt. Het digitale waterbed is dankzij Google zo lek als een mandje. Rechthebbenden zijn eindelijk in het geweer gekomen, maar voorlopig slechts de Amerikaanse, de Europese bijvoorbeeld zijn muisstil. In de VS is een zogenaamde class action procedure gestart. Eisers die een bepaald belang vertegenwoordigen kunnen aan de rechter voorleggen dat daarmee ook de belangen vertegenwoordigd zijn van met hen vergelijkbare partijen. Zie het maar als het algemeen verbindend verklaren van een CAO, daar kan een rechter toe besluiten en dan geldt die CAO ook voor partijen die geen onderdeel hebben uitgemaakt van de schikkingsonderhandelingen. Dat is er dus ongeveer aan de hand. Echter, een ding wordt uit het oog verloren. De Amerikaanse rechter kan slechts regeren op zijn eigen grondgebied. Voor exploitatie buiten de Verenigde Staten geldt de schikking dus simpelweg niet. Wel is de schikking van belang voor partijen wier boeken in de Verenigde staten worden geëxploiteerd, ook al zijn dat bijvoorbeeld Nederlandse uitgevers. Dus slechts degenen die onder deze groep van uitgevers gerekend kunnen worden hebben met de schikking te maken. De rest kan de “settlement”gewoon aan de laars lappen. Een dreigende sommatie aan Google volstaat. Dus als de boeken die onder de settlement in de VS vallen opeens via het Internet wereldwijd opvraagbaar zijn, dan pleegt Google gewoon inbreuk en wat doe je met inbreukmakers als rechthebbende? Met de grond gelijk maken.
| Boem / Entertainment Business | 20-4-2009 |
Zo dat is een klap voor Pirate Bay. Recht tussen de ogen. De Zweedse rechters hebben de mannen achter Pirate Bay veroordeeld tot gevangenisstraffen van een jaar en tot een gezamenlijke boete van ongeveer 3 miljoen Euro. De baas van Pirate Bay, Peter Sunde, vindt het oordeel van de rechter bizar….en kondigt alvast aan in hoger beroep te gaan. Is...
Zo dat is een klap voor Pirate Bay. Recht tussen de ogen. De Zweedse rechters hebben de mannen achter Pirate Bay veroordeeld tot gevangenisstraffen van een jaar en tot een gezamenlijke boete van ongeveer 3 miljoen Euro. De baas van Pirate Bay, Peter Sunde, vindt het oordeel van de rechter bizar….en kondigt alvast aan in hoger beroep te gaan. Is hiermee nu een gevoelige klap toegediend aan Pirate Bay? Ik denk het wel. Ik weet niet hoe het u vergaat maar als ik voor mijn werk een jaar in de gevangenis moet en een miljoenenboete moet gaan betalen, dan kies ik toch liever voor de veilige krantenwijk. Rechthebbenden-Pirate Bay 1-0 dus. Is hiermee een gevoelige klap toegediend aan Bit-Torrent als een systeem. Dat wordt al moeilijker. Er zijn honderdduizenden systemen die lijken op het Pirate Bay systeem en die draaien op dit moment gewoon door (net als Pirate Bay overigens). Gaan we die allemaal platleggen? En stel nu eens dat dat lukt, zijn we er dan? Nee natuurlijk zijn we er dan niet. De techniek verandert met de dag en de vervolgers rennen altijd achter de feiten aan, fact of life. Er zijn al nieuwe technieken aanstaande waarbij de surfer op het net volstrekt anoniem kan rondreizen, dat betekent dat providers dus ook nooit NAW-gegevens kunnen afstaan aan rechthebbenden, zelfs al zouden ze daartoe voor de rechter gesleept worden. Ze hebben eenvoudigweg niet te beschikking over de gegevens. Maar als de zaken er zo voorstaan, moet je dan als rechthebbende maar simpelweg het moede hoofd in de schoot leggen? Tja, dat is weer het andere uiterste. Dan krijg je een beetje het Somalië-effect. Het is hemeltergend dat piraten in Somalië nog steeds in staat zijn allerlei boten te kapen, ondanks het machtsvertoon van zo’n beetje elke marinemogendheid die de wereld rijk is. Ik hoorde laatst een van die kapers zijn gedrag zowaar rechtvaardigen. Alle boten die gekaapt werden zouden zich schuldig maken aan illegale visserij in Somalische wateren en dat moest nu maar eens afgelopen zijn. Hilarische uitleg niet waar? Dat tegen deze brutaliteit moet worden opgetreden daar is iedereen het wel over eens. De enige reden om tegen Pirate Bay op te treden is dan ook om de verregaande brutaliteit af te straffen. Je noemt je systeem Pirate Bay en je reageert verontwaardigd als je door de rechter een piraat wordt genoemd? Dan ben je behalve brutaal ook nog hypocriet. En dan mogen brutalen de halve wereld hebben, maar dan wel die helft achter de tralies.
| Ontluisterend / Entertainment Business | 14-4-2009 |
Ontluisterend, dat is het beeld van de inkomenspositie van Nederlandse professionele popmuzikanten, althans dat is het geloof onder met name de muziekvakbonden. Enige tijd geleden verscheen in hun opdracht een “rapport” van wat tegenwoordig de Universiteit van Tilburg heet. Ik vind dat altijd wel een mooi verhaal, deze Universiteit zou...
Ontluisterend, dat is het beeld van de inkomenspositie van Nederlandse professionele popmuzikanten, althans dat is het geloof onder met name de muziekvakbonden. Enige tijd geleden verscheen in hun opdracht een “rapport” van wat tegenwoordig de Universiteit van Tilburg heet. Ik vind dat altijd wel een mooi verhaal, deze Universiteit zou eigenlijk de Katholieke Universiteit Tilburg moeten heten (kunt u zich voorstellen hoe je dat afkort?), maar heeft toch maar gekozen voor de aanduiding Universiteit van Tilburg. Ik zet “rapport” tussen aanhalingstekens, omdat het nauwelijks rapport mag heten. Het is slechts een weergave van een internetonderzoek onder muzikanten. Uit het onderzoek blijkt, wonder o wonder, dat de helft van de musici het afgelopen jaar niet meer dan €6000,- netto met muzikale activiteiten verdiende en dat juist de gesubsidieerde poppodia de laagste gages uitbetalen. Dit beeld vinden de bonden dus ontluisterend. Het grappige is dat in het onderzoek wat tendentieuze vragen staan. Zo willen de bonden weten of muzikanten het een goed idee vinden om een minimumgage af te spreken? Welke waanzinnige heeft dat idee gekregen? Een minimumgage? Hoe zou je dat willen regelen? Maakt niet uit of je goed bent, je krijgt gewoon € 500 per optreden, of € 5000 of 50.000? Heerst net als in de rest van de wereld niet gewoon de wet van vraag en aanbod? Is je muziek of je band populair dan verdien je goed, ben je niet populair, ja dan kun je als je er van wilt leven beter iets anders gaan doen. Lijkt mij in elk vak een waarheid als een koe, dus ook in het muzikantenvak. Maar dan rekent u buiten de bonden. De bonden verwachten iets van de overheid? Maar wat dan precies? De bonden hekelen de “afwachtende” houding van Plasterk naar aanleiding van dit onderzoek. Maar wat hadden ze dan verwacht? Dat Plasterk hoogst verbaasd zou zijn dat sommige muzikanten heel weinig verdienen? Maar dat geldt immers ook voor postbestellers. En het geldt tegenwoordig ook voor ex-bazen van banken. Moet de overheid dan inspringen? Mooie fundamentele discussie kun je daar over voeren. Doet er niet toe of er een markt is voor een bepaalde soort muziek, de overheid moet er maar gewoon geld inpompen. Herinnert iemand zich nog het overweldigende succes van de zogeheten Beeldende Kunstenaarsregeling? 10 duizenden prutswerken werden door de overheid ingekocht en opgeslagen in heel diepe kelders, omdat geen hond behoefte had aan deze “kunst-“ werken. En gaan we nu hetzelfde doen voor muzikanten? Ik zou er voor zijn juist elke vorm van subsidie aan muzikanten te stoppen, zodat Nederland eindelijk kan gaan “ontluisteren”.
| Afsluiten / Entertainment Business | 6-4-2009 |
Gejuich in de burelen van platenmaatschappijen, Brein en meer van zulks. De Franse tweede kamer heeft een wet aangenomen die er toe moet leiden dat downloaden uit illegale bron ook daadwerkelijk illegaal wordt en wordt bestreden. En hoe wordt dat dan bestreden? Door middel van een getrapte afsluiting. Eerst waarschuwen, maar uiteindelijk volgt...
Gejuich in de burelen van platenmaatschappijen, Brein en meer van zulks. De Franse tweede kamer heeft een wet aangenomen die er toe moet leiden dat downloaden uit illegale bron ook daadwerkelijk illegaal wordt en wordt bestreden. En hoe wordt dat dan bestreden? Door middel van een getrapte afsluiting. Eerst waarschuwen, maar uiteindelijk volgt onverbiddelijk afsluiten. Het is hier al vaker besproken. Is afsluiten een middel dat in verhouding staat tot de kwaal. Eerst even de situatie in Nederland. In Nederland is downloaden uit illegale bron nog steeds niet illegaal, al is er een verdwaalde rechter die er anders over denkt. Maar laten we nu eens aannemen dat downloaden uit illegale bron hier voortaan ook illegaal is, is afsluiting dan een goed medicijn? Het verkeer op internet moet je inmiddels vergelijken met al het verkeer in de wereld. Mensen kunnen vandaag de dag niet meer zonder hun vrijheid. Die vrijheid bestaat uit twee onderdelen. De vrijheid om fysiek de deur uit te lopen en te gaan waar je wilt en de vrijheid om digitaal de deur uit te lopen en gaan waar je wilt. Nu is er een mogelijkheid om fysieke vrijheid aan banden te leggen. Wordt er een misdrijf gepleegd dan kan een veroordeling en vrijheidsstraf volgen. Maar stelt u zich nu eens voor dat het plegen van inbreuk op een auteursrecht (wat normaal gesproken wel strafbaar is, maar niet vervolgd wordt), voortaan tot de maatregel van afsluiting van het internet zal leiden. Dus niet als je een fiets jat, niet als je je moeder vermoordt, maar slechts als je inbreuk pleegt op een auteursrecht. Voelt u waar de schoen wringt? Is auteursrechtinbreuk dan erger dan je moeder vermoorden? Dat hangt een beetje af van wie je moeder is natuurlijk, maar zelfs als je moeder verschrikkelijk is, dan zal de gemiddelde burger het ombrengen van je moeder altijd nog als zwaarder ervaren dan het plegen van een inbreuk op een auteursrecht. Het gaat allemaal om de juiste afweging Het lijkt me goed om in sommige gevallen straf op te leggen. Maar essentieel is dat die straf wordt opgelegd door een onafhankelijke rechter en door niemand anders. Het afsluiten van het internet is zo ingrijpend (geen mailverkeer, niet meer kunnen bankieren, geen informatie meer kunnen ophalen) dat slechts de rechter dit zou mogen opleggen. Slechts als aan die voorwaarde is voldaan is afsluiten als straf voor welke misdrijf dan ook een optie.
| Bolleboos / Boekblad | 30-3-2009 |
Bol heeft weer gewonnen, dit keer zijn ze de Beste Webwinkel van Nederland gebleken. Blijkbaar doet Bol iets goed. Volgens Daniël Ropers, Bol-chef, gaat het ook bijzonder goed met Bol.com. In deze tijden van recessie speuren meer mensen het Internet af op zoek naar bodemprijzen, om te vergelijken, maar ook om te kopen. Door de baas van Google...
Bol heeft weer gewonnen, dit keer zijn ze de Beste Webwinkel van Nederland gebleken. Blijkbaar doet Bol iets goed. Volgens Daniël Ropers, Bol-chef, gaat het ook bijzonder goed met Bol.com. In deze tijden van recessie speuren meer mensen het Internet af op zoek naar bodemprijzen, om te vergelijken, maar ook om te kopen. Door de baas van Google in Nederland, Pim van der Feltz, wordt Bol.com ook geroemd omdat ze gewoon erg goed zijn in het steeds aanpassen van hun site en assortissement als ze de vraag van de consument zien veranderen. En in dat aanpassen zit hem volgens mij inderdaad de crux. Voor mij is Bol.com een van de weinige partijen die ik aan beide kanten van de markt tegen kom. Bol is zowel actief in het boekenvak als in de muziekbranche. Over het algemeen zijn die werelden strikt gescheiden. Waar het gaat om de aanbieders snap ik dat nog wel enigszins. Het is verdomd niet eenvoudig om én boeken én muziek aan te bieden. De bedrijven die het geprobeerd hebben zijn toch niet echt succesvol, neem bijvoorbeeld FMG. Ook binnen dat bedrijf bleken de cultuur van het boekenvak (politiek alert, erudiet, maar sloom) slecht te combineren met die van de muziekbranche (politiek onbenullig, selfmade, maar scherp). De zogenaamde multimediabedrijven doen het eigenlijk helemaal niet zo goed. Vandaar dat ik elke artiest of auteur altijd afraad om alle vormen van exploitatie bij één bedrijf onder te brengen, een bedrijf dat dat goed kan bestaat gewoon niet. Het eerste bedrijf dat ik tegen kwam in zowel de boeken als de muziekbranche was Free Record Shop. Met Free heb ik een jarenlange strijd gevochten tegen de vaste boekenprijs en daarmee tegen de Koninklijke vereniging van het Boekenvak, KVB. Netto resultaat: het Reglement Vaste Boekenprijs kwam zodanig onder druk te staan dat het nu een Wet op de Vaste Boekenprijs is geworden. Met recht een Pyrrhusoverwinning. En tegenwoordig kom ik de mensen van Bol tegen op events die doorgaans alleen door één bloedgroep worden bezocht. Dus op het ene moment bij de uitreiking van de Edisons of de Gouden Harpen en het volgende moment bij een studiedag van die zelfde KVB over de toekomst van het boek in Nederland. Die flexibiliteit van Bol is een verklaring voor het feit dat ze tegelijkertijd succesvol kan zijn in de boekenbranche en in de muziekmarkt. Zij is als een van de weinige bedrijven in Nederland in staat daadwerkelijk te schakelen tussen erudiet (vandaar haar aanwezigheid op het symposium) en scherp (vandaar dat Bol voortdurend in de prijzen valt). Het zou mij niets verbazen als men bij Bol de ene keer met het ganse personeel een golfclinic organiseert of gaat polo-en en de volgende keer gaat darten of lasergamen.
| Bolleboos / Entertainment Business | 30-3-2009 |
Bol heeft weer gewonnen, dit keer zijn ze de Beste Webwinkel van Nederland gebleken. Blijkbaar doet Bol iets goed. Volgens Daniël Ropers, Bol-chef, gaat het ook bijzonder goed met Bol.com. In deze tijden van recessie speuren meer mensen het Internet af op zoek naar bodemprijzen, om te vergelijken, maar ook om te kopen. Door de baas van Google...
Bol heeft weer gewonnen, dit keer zijn ze de Beste Webwinkel van Nederland gebleken. Blijkbaar doet Bol iets goed. Volgens Daniël Ropers, Bol-chef, gaat het ook bijzonder goed met Bol.com. In deze tijden van recessie speuren meer mensen het Internet af op zoek naar bodemprijzen, om te vergelijken, maar ook om te kopen. Door de baas van Google in Nederland, Pim van der Feltz, wordt Bol.com ook geroemd omdat ze gewoon erg goed zijn in het steeds aanpassen van hun site en assortissement als ze de vraag van de consument zien veranderen. En in dat aanpassen zit hem volgens mij inderdaad de crux. Voor mij is Bol.com een van de weinige partijen die ik aan beide kanten van de markt tegen kom. Bol is zowel actief in het boekenvak als in de muziekbranche. Over het algemeen zijn die werelden strikt gescheiden. Waar het gaat om de aanbieders snap ik dat nog wel enigszins. Het is verdomd niet eenvoudig om én boeken én muziek aan te bieden. De bedrijven die het geprobeerd hebben zijn toch niet echt succesvol, neem bijvoorbeeld FMG. Ook binnen dat bedrijf bleken de cultuur van het boekenvak (politiek alert, erudiet, maar sloom) slecht te combineren met die van de muziekbranche (politiek onbenullig, selfmade, maar scherp). De zogenaamde multimediabedrijven doen het eigenlijk helemaal niet zo goed. Vandaar dat ik elke artiest of auteur altijd afraad om alle vormen van exploitatie bij één bedrijf onder te brengen, een bedrijf dat dat goed kan bestaat gewoon niet. Het eerste bedrijf dat ik tegen kwam in zowel de boeken als de muziekbranche was Free Record Shop. Met Free heb ik een jarenlange strijd gevochten tegen de vaste boekenprijs en daarmee tegen de Koninklijke vereniging van het Boekenvak, KVB. Netto resultaat: het Reglement Vaste Boekenprijs kwam zodanig onder druk te staan dat het nu een Wet op de Vaste Boekenprijs is geworden. Met recht een Pyrrhusoverwinning. En tegenwoordig kom ik de mensen van Bol tegen op events die doorgaans alleen door één bloedgroep worden bezocht. Dus op het ene moment bij de uitreiking van de Edisons of de Gouden Harpen en het volgende moment bij een studiedag van die zelfde KVB over de toekomst van het boek in Nederland. Die flexibiliteit van Bol is een verklaring voor het feit dat ze tegelijkertijd succesvol kan zijn in de boekenbranche en in de muziekmarkt. Zij is als een van de weinige bedrijven in Nederland in staat daadwerkelijk te schakelen tussen erudiet (vandaar haar aanwezigheid op het symposium) en scherp (vandaar dat Bol voortdurend in de prijzen valt). Het zou mij niets verbazen als men bij Bol de ene keer met het ganse personeel een golfclinic organiseert of gaat polo-en en de volgende keer gaat darten of lasergamen.
| Fries weg! / Boekblad | 23-3-2009 |
Steeds minder mensen lezen Fries, zo kopte Boekblad onlangs, overigens in een artikel geschreven door Wouter de Vries, dat dan weer wel. De teneur van het artikel is er één van treurnis, van het gevoel van teloorgang, van verdriet en weemoed. En excusez moi, ik begrijp die weemoed niet. Nu ben ik geen Fries, zo zal de gemiddelde Friesfan mij...
Steeds minder mensen lezen Fries, zo kopte Boekblad onlangs, overigens in een artikel geschreven door Wouter de Vries, dat dan weer wel. De teneur van het artikel is er één van treurnis, van het gevoel van teloorgang, van verdriet en weemoed. En excusez moi, ik begrijp die weemoed niet. Nu ben ik geen Fries, zo zal de gemiddelde Friesfan mij voorhouden, maar moet dat dan? Waarom zouden we het Fries moeten bewaren? Waarom is het erg als er iets verdwijnt? Ik denk dat men 200.000 jaar geleden in Friesland ook al geen Fries sprak. En over een tijdje dus ook niet meer. Zolang er iets voor in de plaats komt is er toch niets aan de hand? Ik neem tenminste aan dat de Friezen niet van de een op andere dag helemaal gaan ophouden met praten. Ze mogen dan voor stug doorgaan, maar ze kunnen nog steeds hun mond open trekken, alleen dit keer in het Nederlands. En dat lijkt me voorlopig goed nieuws. Geen betere manier om te verbroederen dan door dezelfde taal te spreken. Waarom moet een taal behouden blijven? Zou u er een traan om laten als we morgen het Nederlands gewoon lekker afschaffen en voortaan in het Engels gaan communiceren of in het Chinees voor mijn part. En als we dan toch allemaal dezelfde taal gaan spreken, dan kunnen we ook meteen de grenzen afschaffen, zijn we ook van het België-probleem af. Waarom niet dit onderwerp aangepakt met de insteek dat verandering ook goed kan zijn. In plaats van te treuren over teloorgang. Zoeken achter de voor de hand liggende opinie over een wijziging is prettiger, het intrigeert en het leidt tot nieuwe inzichten. Niet meehuilen met de wolven in het bos. Ik geef u een mooi voorbeeld. U kent allen de Toyota Prius? Die gaat door het leven als een van de schoonste auto’s die er rondrijdt. Maar nu begreep ik laatst dat de gemiddelde gebruiker van een Prius er zo slecht mee om gaat (bijna nooit elektrisch rijden) dat het per saldo een van de meest vervuilende auto’s is? Helaas voor het milieu, maar van dat soort berichten smul ik. Geef me zo’n bericht en mijn dag is weer goed. Dus ff samenvattend, u krijgt er vandaag twee. Weg met het Fries en weg met de Prius.
| Edison / Entertainment Business | 23-3-2009 |
Daar wastie weer! De uitreiking van de Edisons, met recht door Borsato de grootste prijs van Nederland genoemd. Nou moeten we de opmerking van Marco natuurlijk met een korreltje zout nemen, immers hij won zondagavond zijn elfde en twaalfde Edison. Ik roep de jury en het publiek hierbij op het er bij te laten. 12 Edisons is mooi genoeg. Als hij...
Daar wastie weer! De uitreiking van de Edisons, met recht door Borsato de grootste prijs van Nederland genoemd. Nou moeten we de opmerking van Marco natuurlijk met een korreltje zout nemen, immers hij won zondagavond zijn elfde en twaalfde Edison. Ik roep de jury en het publiek hierbij op het er bij te laten. 12 Edisons is mooi genoeg. Als hij er nog een wint, dan roept iedereen dat het een 13 in een dozijnprijs is. Gelukkig was ik er bij. Natuurlijk wat ritueel geëmmer met de kaartjes (waren naar een oude postbus gestuurd en ritueel dansen rond kaartjes hoort ook bij de muziekindustrie, wie is wel uitgenodigd en wie niet, wie heeft wel een parkeerkaart en wie niet, wie mag vooraan zitten en wie achteraan, wie mag bij RTL4 in het journaal komen en wie niet), maar alles kwam uiteindelijk goed en zo konden we aanschuiven in het WTC in Rotterdam. Rotterdam dat, naar ik begreep van de Rotterdamse wethouder muziekstad nummer 1 is in Nederland. Hahaha, typisch 010-gedoe. De sfeer in de zaal was beter dan bij de Harpen, toegankelijker. En eindelijk had ik weer eens het gevoel dat het werken in de muziekindustrie weer eens wat anders is dan de genante vertoning van de afgelopen jaren. Zou het toeval zijn dat ik een tijdje geleden al meldde dat ik het gevoel had dat de muziekindustrie haar diepste dal gehad heeft en dat juist nu een Edison wordt georganiseerd waar de trots op muzikaal Nederland van afspat. Gelukkig waren we er nog niet helemaal (sorry Joost), immers dan zou er niets meer te wensen over blijven. Tips voor de volgende keer. 1. Een andere presentatrice; die Simone Walraven gaf geen enkel moment het gevoel dat ze er echt bij was, ik verdacht haar ervan rechtstreeks uit de coffeeshop te komen. Nog een puntje. Ontvangst in een grote zaal en afterparty in een kleine. Immers er was zoveel keus na afloop van de uitreiking van de Edison, dat men zich verspreidde over vier locaties in Rotterdam, met als effect dat het in de hoofdzaal leeg leek. Maar al met al een mooi evenement. Doel waarnaar we moeten streven voor de editie van volgend jaar is dit item als de opening van het journaal. Net zoals bij het boekenbal. Maar hoofdzaak blijft: het belangrijkste moment in het jaar van de Nederlandse muziekindustrie is terug van weggeweest.
| KVB van het vak, voor het vak / Boekblad | 16-3-2009 |
De KVB heet nu de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak. Dat Koninklijke staat natuurlijk prachtig, maar je hebt ook Koninklijke slagers en Koninklijke koekenbakkers, dus staart u zich niet blind op deze statige aanduiding. Het gaat mij om de vermelding dat het een vereniging van het vak is. En dat is de KVB letterlijk. Het boekenvak grofweg...
De KVB heet nu de Koninklijke Vereniging van het Boekenvak. Dat Koninklijke staat natuurlijk prachtig, maar je hebt ook Koninklijke slagers en Koninklijke koekenbakkers, dus staart u zich niet blind op deze statige aanduiding. Het gaat mij om de vermelding dat het een vereniging van het vak is. En dat is de KVB letterlijk. Het boekenvak grofweg bestaande uit uitgevers en boekverkopers (sorry distributeurs) is eigenaar want aandeelhouder via een Stichting in de KVB en aandeelhouder van het aan de KVB gelieerde Centraal Boekhuis. Een dergelijke joint venture veronderstelt een warme verstandhouding tussen de twee partijen in het vak. En inderdaad die warmte is er ooit geweest. Maar het is frisjes in het vak. De tegenstelling rommelen er als in een lege maag.. Ik zie zo op het oog twee redenen voor het gerommel. Er zijn niet langer de vanzelfsprekende persoonlijke banden tussen de verschillende partijen in het vak. Daarnaast behartigen de twee partijen uit het vak, de NUV en de Koninklijke Nederlandse Boekverkopersbond ieder steeds sterker hun eigen belangen. Aanvaringen zijn er onlangs geweest op het gebied van de depotovereenkomst en over de zeggenschap over het CB. En de controverse tussen Selexyz en Bol.com enerzijds en uitgevers anderzijds zijn illustratief voor het knokken om het eigen gelijk, lees zoveel mogelijk marge. Ooit was er een overkoepelend ideaal en een overkoepelend belang, het belang van de cultuur en de verheffing van het volk. Dat is het belang dat wordt beleden door hen die voor een vaste boekenprijs zijn. Maar dat belang is niet meer wat het geweest is. Het is vervangen door welbegrepen eigenbelang. En dus is de KVB als overkoepelende organisatie dood. En dus heeft het NUV een punt door dit aan Plasterk aan te geven. Dat dit gebeurt zonder voorafgaand overleg met de boekverkopers en voorafgaand aan een symposium waarop nu juist de toekomst van de KVB besproken dient te worden is tekenend. Het getuigt van een gebrek aan ouderwets boekenvakkersfatsoen. Maar het is politiek handig om de eerste klap uit te delen. En dat heeft het NUV goed gezien. De boekverkopers strijden een verloren strijd. Nooit meer zal de KVB een vereniging van het vak zijn. Er is maar een missie. De KVB om te vormen tot een vereniging voor het vak. Een vereniging die ten dienste staat aan het vak en niet een machtsbolwerk dat er de dienst uit maakt.
| FAC / Entertainment Business | 16-3-2009 |
Nee, hier is geen vies woord bedoeld. De FAC staat voor de Featured Artists Coalition. Het is een groep artiesten uit de UK, waarvan Radiohead waarschijnlijk de bekendste naam is. De FAC was afgelopen week bij elkaar en heeft opgeroepen om niet langer de gebruikers van peer to peer netwerken te criminaliseren. Bij de FAC ziet men de peers...
Nee, hier is geen vies woord bedoeld. De FAC staat voor de Featured Artists Coalition. Het is een groep artiesten uit de UK, waarvan Radiohead waarschijnlijk de bekendste naam is. De FAC was afgelopen week bij elkaar en heeft opgeroepen om niet langer de gebruikers van peer to peer netwerken te criminaliseren. Bij de FAC ziet men de peers daadwerkelijk als peers. Zij worden door de FACCERS gezien als hun trouwste bondgenoten. Hmm, intrigerend statement. Bij Brein zal wel een rilling over de rug hebben gelopen. Brein liet deze week van zich spreken door haar rapportage over het afgelopen jaar. Bijna 400 sites, een groot deel daarvan peer to peer, werden op initiatief van Brein in het jaar 2008 uit de lucht gehaald. Bij Brein ziet men peer to peer als een groot kwaad, bij de Faccers als noodzakelijk kwaad. Hoezo kwaad? Zou men bij FAC ook niet echt tevreden zijn over het bestaan van deze netwerken? Ik denk het niet. In hetzelfde bericht waarin FAC oproept niet langer peers te criminaliseren roept zij de Youtubes en de Myspaces van deze wereld op een redelijke vergoeding te gaan betalen voor het gebruik van muziek op hun sites. Juridisch een interessante kwestie trouwens die op dit moment in het Verenigd Koninkrijk wordt uitgevochten op initiatief van de PRS trouwens (de Engelse BUMA). Immers kun je Youtube verwijten dat haar gebruikers muziek uploaden? Als ik een liedje fluit door mijn mobiele telefoon, moet ik dan ook betalen? Of beter nog KPN? Als ik zing onder de douche ook? Of wordt het dan mijn waterleidingbedrijf? Daar is het laatste woord nog niet over gezegd, dat voelt u aan uw water. Maar terug naar de muziek op social networks. Als je betaling wilt, moet je dan niet de uploaders zelf aanpakken? Zij zijn toch degenen die de muziek gebruiken? Maar dat wil FAC niet. Dat voelt namelijk als gemeen tegen de arme individuele gebruiker. Maar als je het platform aanpakt dan doe je toch ook gemeen tegen je zielige peers. Alleen doe je het een beetje lafjes, met een omweg, maar het effect is hetzelfde. Het standpunt van FAC vind ik in haar uitkomst helemaal terecht. Niet woest achter downloaders aan gaan zitten jagen, heeft geen zin. Voor elke site die je sluit komen er tien terug. Maar ik ben bang dat hier bij FAC geen ideaal voorop staat, maar slechts bangigheid. Ze willen wel dat muziekgebruikers betalen voor hun muziek, maar ze zijn te schijterig om het te zeggen. Dus uitkomst goed, maar overwegingen: FAC.
| Zwarte tickets / Ajax Life | 12-3-2009 |
Zwarte tickets, dat klinkt onheilspellend niet waar? Klinkt als iets wat eigenlijk niet mag. Zoals zwart werken, dat is eigenlijk net werken, maar met een klein verschilletje, zonder belasting te betalen of veel te weinig belasting te betalen. En dat mag niet. Althans dat mag meestal niet. Als u of ik zwart werkt en de fiscus komt er achter dan...
Zwarte tickets, dat klinkt onheilspellend niet waar? Klinkt als iets wat eigenlijk niet mag. Zoals zwart werken, dat is eigenlijk net werken, maar met een klein verschilletje, zonder belasting te betalen of veel te weinig belasting te betalen. En dat mag niet. Althans dat mag meestal niet. Als u of ik zwart werkt en de fiscus komt er achter dan is er stront aan de knikker. Maar wist u dat Nederland de vestigingsplaats is van vele buitenlandse bedrijven omdat de belastingdruk hier zo laag is? Sommige buitenlandse bedrijven betalen veel en veel minder belasting dan de gemiddelde Nederlander. Maar toch heet het werken dan geen zwart werken. De veel lagere betaling aan de fiscus heet dan ook geen belastingontduiking, maar belastingontwijking. Subtiel verschilletje hè? In normaal Nederlands staat hier dat je best de fiscus mag tillen als je het maar handig doet. Een beetje dezelfde sfeer hangt er om het fenomeen zwarte tickets, dat zijn tickets die niet rechtstreeks van de club of van Ticketbox zijn gekocht, althans dat lezen we op de officiële Ajaxsite. Geen nuancering te vinden. Dus als mijn moeder voor mij een ticket koopt bij Ajax en ze verkoopt die weer door aan mij, dan is dat dus een zwarte ticket? En Ajax dreigt nu dat ze die tickets onklaar zal maken als ze er achter komt. Wacht even. Mijn moeder koopt een volstrekt legaal ticket voor mij en ik koop die weer van haar. Ajax komt er achter en ik meld me bij het stadion en ik kom er niet in? Klinkt dat eerlijk? Ik dacht het niet. Mag Ajax dit dan zo maar doen? Nou dat is maar net de vraag. Een tijdje terug deed Mojo het ter ere van een concert waarbij door een tussenhandelaar honderden kaartjes waren opgekocht. Allemaal onklaar gemaakt door Mojo. Sta je mooi te kijken als consument als je veel geld betaald hebt, een officieel (niet vervalst of zo) ticket in handen hebt en er toch niet in komt. Ik doe even een ander voorbeeld. Stelt u zich voor. Ik jat een fiets. Ik verkoop die fiets aan u. U denkt, nou die Bousie ziet er eerlijk uit, dus het zal wel goed zijn, u bent zoals wij juristen dat noemen, te goeder trouw. Nu komt u de rechtmatige eigenaar van de fiets tegen. En die zegt, kom hier met die fiets. Moet u de fiets dan terug geven? Nee hoor, u kon het niet weten. U heeft de fiets gekocht en de eigenaar mag zich bij de dief (bij mij dus) melden. Zo werkt dat juridisch in Nederland. Weer even terug naar de kaartjes. U koopt een volstrekt legaal kaartje van iemand die u vertrouwt, Ajax baalt er van en blokkeert uw kaartje. Nu bent u wijzer, mag dat? Nee, dat mag niet. Zelfs Ajax moet zich aan de regels houden.
| Fabchannel / Adformatie Live | 11-3-2009 |
Fabchannel stopt er mee. Voor de gemiddelde lezer van Adformatie wellicht maar een berichtje. Had de lezer eigenlijk ooit wel van Fabchannel gehoord? Fabchannel is en binnenkort was een Internet-concertzender waar je gratis en voor niets concertregistraties kon volgen. De bedoeling was de zender internationaal te laten opereren, maar daar is...
Fabchannel stopt er mee. Voor de gemiddelde lezer van Adformatie wellicht maar een berichtje. Had de lezer eigenlijk ooit wel van Fabchannel gehoord? Fabchannel is en binnenkort was een Internet-concertzender waar je gratis en voor niets concertregistraties kon volgen. De bedoeling was de zender internationaal te laten opereren, maar daar is het nooit van gekomen. Fabchannel is eigenlijk altijd een Nederlandse aangelegenheid geweest en gebleven. Het gros van de registraties betreft registraties in Paradiso en de Melkweg. Fabchannel stopt omdat het gros van de muzieklabels (de platenmaatschappijen zeg maar) geen toestemming gaven de optredens van hun artiesten te registreren, maar er is meer. Uit het persbericht blijkt: ‘Tegelijkertijd is de online advertentie- en sponsormarkt onder grote druk komen te staan door teruglopende budgetten van adverteerders en sponsors.’ En daar raakt dit bericht deze branche. Het venijn sijpelt door meer en meer poriën in de samenleving. Omdat de banken grote risico’s hebben genomen en de beurzen mee bewegen op de waan van de dag, is ook de normale economie van slag geraakt. Ik zie het dagelijks om me heen. Organisatoren van evenementen drijven voor een groot gedeelte op inkomsten uit sponsoring. Het leeuwendeel van de entertainmentinitiatieven drijft op nieuwe businessmodellen die ieder voor zich bijna altijd afhankelijk zijn van advertentie-inkomsten. En uit dit soort uitgaven gaat de stekker. Een citaat uit een mail die ik de afgelopen week kreeg van een potentiële sponsor van een evenement: “we wachten 2009 even af, dit is niet het goede moment om in te stappen”. Dat is het sentiment. Nu valt over smaak niet te twisten. Dat ik graag de vetrandjes van een entrecote eet en groene thee verafschuw is een kwestie van smaak. Maar is sentiment net zo iets als smaak? Nee. Hier gaat het om angst. Angst is een slechte raadgever. Altijd al en ook hier weer. Immers in een teruglopende markt van advertentie-inkomsten dalen de tarieven en stijgt het bereik. Elk advertentie-gedreven businessmodel heeft het moeilijk op dit moment. Onterecht. Immers de spoeling wordt dunner en dus geldt dat iedereen die nu sponsort of zijn geld in advertenties steekt veel meer exposure koopt voor veel minder geld. En dus is de dalende markt een reflectie van het gebrek aan visie van de gemiddelde opdrachtgever en daarmee van de marketeer die hem niet op zijn foute inzichten wijst.
| En de slager slacht / Entertainment Business | 9-3-2009 |
Fabchannel stopt er mee, is u vast niet ontgaan. Fabchannel stopt omdat de online advertentie- en sponsormarkt onder grote druk is komen te staan door teruglopende budgetten van adverteerders en sponsors, maar de voornaamste reden lijkt toch dat het gros van de muzieklabels geen toestemming gaven de optredens van hun artiesten te registreren....
Fabchannel stopt er mee, is u vast niet ontgaan. Fabchannel stopt omdat de online advertentie- en sponsormarkt onder grote druk is komen te staan door teruglopende budgetten van adverteerders en sponsors, maar de voornaamste reden lijkt toch dat het gros van de muzieklabels geen toestemming gaven de optredens van hun artiesten te registreren. Hou nou toch eens op jongens, wat is dat voor benauwd gedoe. Universal deed gewoon mee en terecht. Maar de rest van de grote jongens niet en dat is onterecht. Ik meldde het vorige week al. Als zo’n groot label dan eindelijk eens besluit om zijn muziek ter beschikking te stellen (aan Nokia in dat geval) dan rollen de miljoenen over de tafel. De niet verkregen toestemming zorgde er in de eerste plaats voor dat Fabchannel buiten Nederland nooit van de grond is gekomen. Het ging toch voornamelijk om registraties in Paradiso en de Melkweg. Kunt u mij uitleggen waarom de internationale toestemming werd onthouden? Allereerst blijkt daar maar weer eens uit dat de gemiddelde MD (Nederlands of internationaal) onder de ene arm een groot gebrek aan visie en onder de ander arm een groot gebrek aan lef met zich meezeult. Je gaat je toch niet van over zee laten vertellen wat je moet doen en laten in Nederland? En als je die vrijheid wel hebt binnen Nederland, dan omarm je toch elk nieuw initiatief dat de toekomst van de muziekindustrie in zich kan herbergen. Natuurlijk moet je even kijken of je nieuwe businesspartner zijn zaakjes goed op orde heeft. Kan de site makkelijk gekraakt worden? Zit er geen fout geld in de tent? Etc., maar…. Als je een feesharemodel afspreekt kun je er toch alleen maar beter van worden. Loopt het niet, dan krijg je niks. Loopt het wel, dan loop je mee. Als de MD’s over de afgelopen zes jaar lef aan visie zouden hebben gepaard, dan waren er nu al een tiental succesvolle muziekmodellen op de markt. Maar nee hoor. Men wacht en wacht en wacht en wacht en aan het einde wacht de grote slager met het grote mes en de smerige grijns op zijn gezicht en de slager slacht en slacht en slacht en slacht. Vanaf woensdag deel 2 van dit feuilleton op Adformatie.nl
| Wijn en de appelfoon / Boekblad | 23-2-2009 |
Sinds kort is de superwijngids van Joost Nijsen te koop via je iPhone. De superwijngids staat in de top 3 van de meest succesvolle iPhone applicaties en Podium verdient er niets mee. Huh? Verdient er niets mee? Wat is hier aan de hand. Even voor uw gevoel, iPhone is een van de grote boekverkopers van de toekomst. Het zal niet meteen een...
Sinds kort is de superwijngids van Joost Nijsen te koop via je iPhone. De superwijngids staat in de top 3 van de meest succesvolle iPhone applicaties en Podium verdient er niets mee. Huh? Verdient er niets mee? Wat is hier aan de hand. Even voor uw gevoel, iPhone is een van de grote boekverkopers van de toekomst. Het zal niet meteen een Bol.com positie gaan innemen, niet elk soort boek is geschikt op via je telefoon tot je te nemen immers, maar het gaat een belangrijk medium zijn voor alles waar je wat aan hebt als je onderweg bent. Een stratengids, een reisgids, restaurantgids, alle vormen van dieetadviezen, al dan niet via Sonja Bakker, een planten- en tuinenboek, kookboek. Allerlei vormen van non fictie zijn geschikt voor overdracht via de mobiele telefoon. Zeker een model voor de toekomst. Des te merkwaardiger dat hier nu geen geld mee verdiend wordt. Waar ligt dat nu aan? De berichtgeving op Boekblad suggereert dat het aan de marge van Apple ligt. Leest u maar mee: “AppStore houdt standaard 30% marge in”. Nou? Als u de wijngids via Bol.com aanbiedt dan houdt die standaard een hogere marge in toch? Verder zijn er de gewone ontwikkelkosten, vergelijkbaar met drukkosten volgens Joost Nijsen en dient er natuurlijk afgedragen te worden aan de auteur. Allemaal niets nieuws, maar toch is het model nog niet winstgevend blijkbaar. Althans niet voor de uitgever. Ik kan u verzekeren dat het wel winstgevend is voor Apple. Even een uitstapje naar de muziekindustrie waar we dit soort contracten en deals al jaren voorbij zien komen. Een retailer (Apple dus) heeft gemiddeld ongeveer 22/23% marge nodig om met winst online content aan de man te brengen, die marge haalt Apple met muziek niet. De marges die muziekmaatschappijen en BUMA rekenen is zo hoog dat er ongeveer 15% overblijft voor Apple. Dat betekent dat Apple verlies maakt op de verkoop van muziek. Goed om te weten dat Apple in de muziek “standaard” een lagere marge accepteert dan 30%. En toch biedt ze die muziek graag aan, immers het gaat haar niet om de muziek, het gaat haar om de verkoop van haar hardware, de iPod in dit geval. Uitgevers moeten hun voordeel kunnen doen met deze wetenschap. Als u weet dat het Apple er om te doen is zoveel mogelijk succesvolle applicaties te verkopen omdat ze daarmee haar iPhone steeds populairder maakt, kunt u haar voor het blok zetten. Geef Apple een marge van 23% en daar mag ze het mee doen. Dan gunt u haar een winstmarge en verdient u zelf ook. Recept voor een succesvol partnership.
| Pluim / Entertainment Business | 23-2-2009 |
Kankeren is natuurlijk veel makkelijker dan pluimen uit delen. Niet voor niets staan de beste stuurlui aan wal. Lekker hoor daar aan de wal, beetje een pijpje roken en brommen over de sukkels die er niets van begrepen hebben. Ik heb me even lekker uit kunnen leven op het gebrek aan businessmodel in de filmverhuurbranche, maar nu is mijn oog...
Kankeren is natuurlijk veel makkelijker dan pluimen uit delen. Niet voor niets staan de beste stuurlui aan wal. Lekker hoor daar aan de wal, beetje een pijpje roken en brommen over de sukkels die er niets van begrepen hebben. Ik heb me even lekker uit kunnen leven op het gebrek aan businessmodel in de filmverhuurbranche, maar nu is mijn oog gevallen op de cijfers van Docdata. Nu ken ik docdata als een schijfjesschuiver, tijdje niet echt opgelet dus. Vandaar dat ik koppen zou verwachten als “Docdata in de problemen / Surseance van betaling aangevraagd / Docdata ontslaat wereldwijd 100.000 man / Docdata vraagt overheid om 17.8 miljard extra”. Een beetje a la de banken en a la de autobranche. Niets van dat alles. En weet u waarom niet? Omdat Docdata tijdig is omgeschakeld. Wat resteert uit de goede oude tijd is docdata media, ja inderdaad de club van de schijfjes. Productiecapaciteit is al lang verkocht en naast de media tak zijn er 3 nieuwe loten aan de stam: fulfilment, commerce en payment. Alle drie goed voor groei. Per saldo is de winst van docdata het afgelopen jaar met ongeveer 10% gegroeid. De focus is nu een internetservice focus. De drie succesvolle onderdelen zijn al internet gericht, de laatste, de mediatak, zal de komende tijd eveneens worden omgevormd tot een internetservice bedrijf. Immers die oude tak is het enige onderdeel dat verlies maakt. Dus als Docdata niet was omgeschakeld was zij ten dode omgeschreven. Wat ik niet snap aan de verhuurbranche (te laat) of aan Live Nation (te risicovol) snap ik volledig aan Docdata. Gewoon de vinger aan de pols. Docdata laat zien hoe het moet. Ook in tijden van crisis, of misschien wel juist in tijden van crisis zijn een heldere visie en een goed management nog steeds het recept voor groei. Mijn pluim van de week is daarom voor Docdata.
| Gas los / Boekblad | 16-2-2009 |
Er is weer een nieuw vonnis in de zaak Gaspedaal – Autotrack. Autotrack is de door Wegener beheerde site waarop u uw nieuwe tweedehands auto kunt uitzoeken. Gaspedaal.nl is een site die zoekt in andermans databanken, waaronder Autotrack, en op die manier eveneens auto’s aanbiedt. In een eerder vonnis heeft de voorzieningenrechter van de...
Er is weer een nieuw vonnis in de zaak Gaspedaal – Autotrack. Autotrack is de door Wegener beheerde site waarop u uw nieuwe tweedehands auto kunt uitzoeken. Gaspedaal.nl is een site die zoekt in andermans databanken, waaronder Autotrack, en op die manier eveneens auto’s aanbiedt. In een eerder vonnis heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Utrecht in Kort Geding bepaald dat er geen sprake was van inbreuk op het databankenrecht van Wegener. Er was volgens de voorzieningenrechter geen sprake van hergebruik van een substantieel gedeelte van de databank. Immers per zoekopdracht wordt slechts een klein gedeelte van de databank Autotrack opvraagt en hergebruikt, ergo geen inbreuk. Maar nu heeft de rechtbank Den Haag in een door Wegener aangespannen bodemzaak geoordeeld dat Gaspedaal.nl wel degelijk inbreuk maakt op de databankrechten van Wegener. De rechtbank constateert dat er sprake is van een databank in de zin van de wet, omdat er substantieel geïnvesteerd is in Autotrack en deze investering geen spin-off is van andere activiteiten van Wegener. Daarnaast stelt de rechtbank vast dat weliswaar niet iedere raadpleging via Gaspedaal.nl is te kwalificeren als hergebruik van een substantieel gedeelte van die databank, maar dat de totaliteit van raadplegingen cumulatief wel zorgt voor hergebruik daarvan. Aldus concludeert de rechtbank dat Gaspedaal.nl inbreuk maakt op de rechten van Wegener. Er valt van alles te zeggen over dit vonnis. Allereerst juich ik de uitkomt van het vonnis toe uit praktische overwegingen. Voor Wegener zou een normale exploitatie van Autotrack illusoir zijn geworden als de rechter (wederom) zou hebben geoordeeld dat er geen sprake was van inbreuk. Wegener zou dan haar investeringen niet kunnen terug verdienen en met de exploitatie moeten stoppen, wat grappig genoeg ook het einde van parasiet Gaspedaal.nl zou betekenen. Als er niets meer te jatten valt raken dieven immers ook werkloos. In de tweede plaats moet de eenvoudige burger wel een raar idee krijgen bij de rechtspraak in dit geval. De ene rechter beweert glashard dat er geen inbreuk is, de volgende komt op basis van exact dezelfde feiten tot een ander oordeel. Klinkt dus toch een beetje als een tombola. Tot slot, nog een advocatendingetje. Wegener krijgt haar werkelijk gemaakte proceskosten niet vergoed (tegenwoordig mogelijk in IE-zaken) omdat haar advocaten onvoldoende hebben onderbouwd wat die kosten waren, dat is gewoon geklungel. Maar dat zal Wegener een zorg zijn. De hoofdzaak heeft men op dit moment gewonnen, maar pas als Gaspedaal.nl besluit niet in hoger beroep te gaan is deze kwestie ten einde.
| Live Nation Entertainment / Entertainment Business | 16-2-2009 |
Ja hoor, het is zo ver. Live Nation fuseert met Ticketmaster en vormt de nieuwe vennootschap Live Nation Entertainment. En daarmee combineert Live Nation haar ervaring als onder andere promotor met de ticketingervaring van Ticketmaster. Een logische stap zou je zeggen. Als je toch concerten organiseert, dan is het best handig om eveneens de...
Ja hoor, het is zo ver. Live Nation fuseert met Ticketmaster en vormt de nieuwe vennootschap Live Nation Entertainment. En daarmee combineert Live Nation haar ervaring als onder andere promotor met de ticketingervaring van Ticketmaster. Een logische stap zou je zeggen. Als je toch concerten organiseert, dan is het best handig om eveneens de kaarten te verkopen. Het is eerder onbegrijpelijk dat deze twee activiteiten los van elkaar hebben bestaan. Het bericht waarmee dit wereldkundig werd gemaakt is ronduit hilarisch. Allereerst is het natuurlijk pas heel kort geleden dat Live Nation ronkend aankondigde een tienjarig contract te hebben gesloten met een van de grootste concurrenten van Ticketmaster, CTS Eventim met het oog op kaartverkoop in Europa en Noord Amerika. Dat noem je nou visie. Je gaat een ontzettend lang commitment aan (daar hebben ze patent op bij Live Nation, zie de eeuwen durende deals met onder andere Madonna) en daarna ga je gauw fuseren met de grootste concurrent van je contractspartij. In de eerste plaats schoffeer je daarmee je zakenpartner, maar dat mag blijkbaar de pret niet drukken. Als je eenmaal op het niveau van Live Nation bent aangekomen hoef je je om dat soort subtiliteiten niet langer druk te maken. In de tweede plaats gooi je geld weg. Ik geef u op een briefje dat er allereerst een lange strijd zal ontstaan bij de kartelautoriteiten. Kan een zo grote kolos in de live entertainmentwereld wel toegevoegde waarde bieden? Of wordt het alleen maar armpje worstelen met de rest van de muziekbranche? En alsof dat allemaal niet genoeg geld kost moet je daarna de strijd aan met CTS Eventim, die dit ook niet zo maar over haar kant zal laten gaan. In de derde plaats snap je nu ook beter waarom Live Nation zich zo druk maakt om secundary ticketing. Zij zijn helemaal niet begaan met het lot van de arme bezoekers, maar zijn bang voor de concurrentie met hun eigen bedrijf. In de vierde plaats pakken de meeste fusies slecht uit. De bedrijfsculturen laten zich simpelweg niet eenvoudig verenigen. En dat hebben de aandeelhouders ook goed begrepen, het aandeel Live Nation zakte (nog verder) onderuit. Een onderdeel van het bericht uit Entertainment Business snap ik nu overigens wel heel goed. Het nieuwe bedrijf krijgt een directie van veertien man! God, wat zou ik graag bij een vergadering van de directie aanwezig zijn: “ja, mag ik even aandacht allemaal…”
| Bully Groep Nederland / Boekblad | 9-2-2009 |
Daar gaan we weer. Eens in de zoveel tijd kan ik toch echt niet om mijn oude werkgever heen. Jaren bij Kooyker en Scheltema gewerkt, in de pre-Selexyz periode. Altijd met veel plezier. Ik werd natuurlijk zwaar onderbetaald zoals elke boekverkoper zwaar onderbetaald wordt. Maar mijn inzet werd wel gewaardeerd en ik had geweldige collega’s. Het...
Daar gaan we weer. Eens in de zoveel tijd kan ik toch echt niet om mijn oude werkgever heen. Jaren bij Kooyker en Scheltema gewerkt, in de pre-Selexyz periode. Altijd met veel plezier. Ik werd natuurlijk zwaar onderbetaald zoals elke boekverkoper zwaar onderbetaald wordt. Maar mijn inzet werd wel gewaardeerd en ik had geweldige collega’s. Het hoogtepunt van elk jaar was de zogenaamde cijfertjesavond, waarbij onze directeur, ik meldde dat al eens, ten overstaan van een zeer kritisch publiek de koers van BGN in het algemeen en van Scheltema in het bijzonder moest verantwoorden. Sindsdien is er nogal wat veranderd binnen BGN. Een verandering ten goede is dat men daar eindelijk heeft begrepen dat er zaken gedaan moeten worden. Dat geëmmer in de boekenbranche dat je de hele tijd maar fijn bij elkaar moet gaan zitten en afspraken maken had BGN tot de rand van de afgrond gebracht en het werd tijd dat er mensen kwamen die de zaak eens stevig onder handen namen. Gewoon met zakelijk inzicht, in plaats van iemand die per ongeluk is opgeklommen van boekverkoper tot directeur. Het beleid is succesvol. De winkels maken weer winst en zien er heel goed uit. Niets dan lof zou je zeggen? Natuurlijk niet. Ik moet wel even aanhaken bij de al te voorzichtige kritiek van onder andere Joost Nijsen, who is afraid to bite the hand that feeds him, maar toch al stoerder is dan overige uitgevers. Het gaat natuurlijk over de eenzijdig opgelegde verlengde betalingstermijn van BGN. Zo maar 90 dagen betalingstermijn opleggen in plaats van 60? Waarom? Omdat men dat in de holding nu eenmaal besloten heeft. De dienst wordt daar uitgemaakt door allemaal mensen die niet uit het boekenvak komen. En dat, riep ik hierboven al, is een recept voor succes gebleken. Maar nu zwaait de slinger de verkeerde kant op. Het succes heeft verblind en er is geen enkele binding met de branche waarin men werkt die die verblinding kan opheffen. En dus gedraagt BGN zich als de bully van het schoolplein. Waarom slaat die je op je neus? Omdat je iets fout hebt gedaan? Welnee, omdat hij het kan, dat is de enige reden. En er is maar een manier om die bully te laten ophouden, gewoon een flink pak slaag met z’n allen, één bloedneus en twee blauwe ogen. Dus wat gaan we allemaal doen? Simpel de handen ineen slaan en BGN met z’n allen tegelijk berichten dat de betalingstermijn van de BGN-winkels wordt verlaagd naar 30 dagen. En als ze niet mee willen bewegen? Dan levert u en masse niet meer. Zult u eens zien hoe snel de bully buigt.
| Staatssteun voor videotheken? / Entertainment Business | 9-2-2009 |
Het gaat niet goed met de verhuurbranche. DVD’s huren wordt in afnemende mate een populaire bezigheid. Toch werd er in 2007 nog altijd voor 75 Miljoen verhuurd. Maar ja, drie jaar eerder was het nog 115 Miljoen. 35% in elkaar geklapt dus in drie jaar tijd. En ik heb de cijfers van 2008 niet, maar ik heb wel de trend gevolgd en het zou mij...
Het gaat niet goed met de verhuurbranche. DVD’s huren wordt in afnemende mate een populaire bezigheid. Toch werd er in 2007 nog altijd voor 75 Miljoen verhuurd. Maar ja, drie jaar eerder was het nog 115 Miljoen. 35% in elkaar geklapt dus in drie jaar tijd. En ik heb de cijfers van 2008 niet, maar ik heb wel de trend gevolgd en het zou mij hooglijk verbazen als de neergaande beweging het afgelopen jaar niet extra steil was. Entertainment Business berichtte er al over afgelopen week. In een jaar tijd is het aantal leden van de NVDO terug gelopen van 700 naar 600, een daling van 15%. Kenmerkend vond ik een van de reacties op het bericht online. De scribent (moeilijk woord voor iemand die een stukje schrijft, ik gebruik het woord scribent omdat dat een stuk korter is) riep de NVDO op om aan te kloppen bij Economische Zaken om steun. Nu mag ik hopen dat deze oproep ironisch bedoeld is. Dat soort grappen waardeer ik. De grap met de dubbele bodem. Dat Dick Honing (want zo heet de schrijver) met een brede grijns op zijn gezicht deze reactie heeft zitten typen en dat hij eigenlijk bedoelde dat het ontzettend stom zou zijn om bij EZ aan te kloppen om steun. Dat het aankloppen zou betekenen dat je het echt helemaal niet begrepen hebt. Dat de, vandaag de dag zo populaire, steun is bedoeld om bedrijven die aantoonbaar door de kredietperikelen in de problemen zijn geraakt, door de barre winter te helpen. Bedrijven die geen structureel probleem hebben, maar slechts worstelen met verminderde vraag als gevolg van de crisis. Dat het om steun vragen door de videobranche hilarisch zou zijn omdat de verminderde vraag geen bal te maken heeft met de kredietcrisis. Verhuur van DVD’s is gewoon een aflopende zaak. Al jaren. Zoals je, ik weet niet of het u is opgevallen, de laatste jaren ook een stuk minder schillenboeren door de woonwijken ziet rijden. EZ zou wel wijzer zijn om geld in deze branche te steken. Wie zich nu nog bezighoudt met het verhuren van DVD’s kan maar beter als de sodemieter iets anders gaan doen. Dat moet Dick Honing bedoeld hebben toen hij zijn commentaar schreef. Dick gefeliciteerd, ik vind het een hele goede grap en ik zou willen dat ik hem gemaakt had.
| MIssen die kans? / Entertainment Business | 2-2-2009 |
Gezien? Free Record Shop gooit het roer om naar de games, vanwege de dalende muziekmarkt. Vanuit het standpunt van Free logisch. Ze verdient haar geld met films, muziek en games. En als het met games beter gaat dan in de muziek, dan concentreer je je toch op games, één en één is twee. Maar de vraag is of het een teken aan de wand is. Is het...
Gezien? Free Record Shop gooit het roer om naar de games, vanwege de dalende muziekmarkt. Vanuit het standpunt van Free logisch. Ze verdient haar geld met films, muziek en games. En als het met games beter gaat dan in de muziek, dan concentreer je je toch op games, één en één is twee. Maar de vraag is of het een teken aan de wand is. Is het afgelopen met de muziekindustrie? Zullen we gewoon met z’n allen iets anders gaan doen? Fietsen verkopen of zo? Toen de crisis aanbrak trok men in de muziekindustrie lekker de billen bij elkaar. Gewoon dichtknijpen die handel en zorgen dat er niets tussen kan. Maar wat deed men in de boekenbranche? Daar zetten ze de kraan juist wijd open. Zodra de eerste tekenen van de crisis zich aandienden trokken de boekenboys extra geld uit. Maar liefst drie keer het normale marketingbudget voor de laatste maanden van 2008 werd er geïnvesteerd. Zodat men met extra elan het boek onder de aandacht van het volk kon brengen. Dat is lef en dat is visie. En dan was het niet eens boekenweek hè? Die boekenweek is het pièce de resistance van het boekenvak. Haar ultieme etalage. In de muziekbranche hadden we ooit ook zo’n etalage. Rollatorrijders kennen de etalage nog als Grand Gala du Disque, later werd het de muziekweek. Het enige wat nu nog rest is de meest armzalige uitvoering van de Edison die men zich kan voorstellen. Met 50 man op een kluitje in de Melkweg en mekaar een beetje schaapachtig aankijken. Kan dat niet anders? Zijn wij het niet aan onze stand verplicht om opnieuw te gaan voor het Grand Gala du Disque, oftewel een grootse uitvoering van de Edisons? Gewoon groots aanpakken. Verschillende podia, veel media-aandacht en vooral mikken op free publicity. Want dat is kenmerkend voor het boekenvak, het NOS-journaal is bij het boekenbal altijd present. Als wij als branche met onze grootste sterren acte de présence geven zult u eens zien hoe snel het tij keert. Ruggen recht, portemonnees trekken, credit cards laten roken, en met z’n allen van de Edisons een feest maken. Het alternatief is natuurlijk dat we met z’n allen ook deze kans weer lekker missen? Maar ik garandeer u, dan helpen dicht geknepen billen niet meer. Dan loopt het u allen straks dun door de broek.
| Zorg of bemoeizucht / Adformatie Live | 29-1-2009 |
Twee berichten die mijn aandacht trokken de afgelopen dagen. Allereerst de Allsecur-commercial. Vraag is of je uit zorg voor je medemens terughoudend moet zijn of dat je een bemoeial bent als je dat doet. Tweede is de ophef over bijvoorbeeld Spele.nl. Op Spele.nl staan namelijk hele hele hele erge spelletjes….mag dat nu wel of mag dat nu niet....
Twee berichten die mijn aandacht trokken de afgelopen dagen. Allereerst de Allsecur-commercial. Vraag is of je uit zorg voor je medemens terughoudend moet zijn of dat je een bemoeial bent als je dat doet. Tweede is de ophef over bijvoorbeeld Spele.nl. Op Spele.nl staan namelijk hele hele hele erge spelletjes….mag dat nu wel of mag dat nu niet. Tja, dat lijkt mij nu typisch een kwestie van opvoeding en opvoeding is een nogal persoonlijke aangelegenheid. Ik geef u een fijn voorbeeld. Ik had ooit buren en die lieten ieder van hun kinderen altijd met een helmpje op fietsen. Ik ben meer zo iemand die denkt, ja dan ga je maar een keer op je plaat (wat mijn zoon inderdaad maar mijn dochter nog nooit overkomen is), dan leer je het wel. Ander voorbeeld, andere buren. Die lieten hun kinderen van thuis naar school fietsen, zonder begeleiding, vanaf de leeftijd van een jaar of zeven. Tja, dat doe ik dan weer niet. Een drukke weg over op die leeftijd? Vind ik niet handig. Mijn grens ligt voornamelijk in levensbehoud, niet zozeer in het de kinderen niet confronteren. Ik houd in de gaten waar mijn kinderen naar kijken op televisie en ik houd in de gaten waar ze rondsurfen, maar waterdicht wordt het nooit en dat vind ik ook helemaal niet erg. Toen ik tien was las ik bij een buurjongetje pornostrips. Dat buurjongetje kreeg die strips van zijn vader (!). Dat laatste vind ik nu bizar, het eerste….ach, ik heb er geen last van gehad. Ik fietste als jongetje van zes de hele stad door, ik speelde op bouwplaatsen zonder enige begeleiding, ik zat zonder gordel op de achterbank en kijk eens wat er van mij geworden is. Tja, mazzel gehad zou u denken? Zal best, maar het voordeel van al die vrijheid is wel geweest dat ik al heel vroeg mijn eigen grenzen kon verkennen en leerde bepalen. Ik geloof niet zo in die tere kinderzieltjes. Zien ze sex op het internet, dan moeten ze er om lachen. Zien ze een enge film, dan kunnen ze een nacht niet slapen, maar verder gaan kinderen gewoon over tot de orde van de dag. De enigen die zich er druk om maken zijn de ouders, nog maanden nadat de kinderen alles al lang weer vergeten zijn.
| Downloaden gratis studieboeken gestegen door kredietcrisis / Boekblad | 26-1-2009 |
Ziet u het berichtje staan op de site van Boekblad. Wederom een mooi voorbeeld van stemmingmakerij lijkt mij. Wat is er gebeurd? De afgelopen maanden is het downloaden van “gratis” studieboeken gestegen. Bij Ventus (de aanbieder van deze studieboeken) zijn ze er maar wat blij mee en een marketingmedewerker van Ventus heeft blijkbaar in zijn...
Ziet u het berichtje staan op de site van Boekblad. Wederom een mooi voorbeeld van stemmingmakerij lijkt mij. Wat is er gebeurd? De afgelopen maanden is het downloaden van “gratis” studieboeken gestegen. Bij Ventus (de aanbieder van deze studieboeken) zijn ze er maar wat blij mee en een marketingmedewerker van Ventus heeft blijkbaar in zijn enthousiasme geroepen dat de stijging te danken is aan de kredietcrisis. Deze marketingmedewerker zou natuurlijk zo maar briljant kunnen zijn, dat sluit ik niet uit. Maar het zou ook zo maar kunnen zijn dat deze medewerker maar wat uit zijn nek kletst. En dat dat uit de nek kletsen dan klakkeloos wordt overgenomen in de media. Ik heb hier al vaker mijn ergernis over de berichtgeving omtrent de zogenaamde kredietcrisis niet onder stoelen of banken gestoken. Zolang er berichten blijven verschijnen over het bestaan van een zogenaamde kredietcrisis blijven er mensen denken dat er een crisis is en hun hand op de knip houden. Netto resultaat? De crisis is er omdat men roept dat die er is, oftewel Rang is pas Rang als er Rang op staat. Gelijktijdigheid moet echter niet verward worden met oorzaak en gevolg. Laten we aannemen dat het aantal downloads inderdaad is toegenomen, hoe weet iemand dan zo maar te bedenken dat dat het gevolg zou zijn van de kredietcrisis? Ik snap het wel, omdat het aannemelijk lijkt. Dus een aanname wordt op die manier een feit. Ik geef u eens een mooie aanname die geen feit blijkt te zijn. Aanname: “het aantal gratis downloads van muziek heeft gezorgd voor teruglopende verkopen in de muziekindustrie”. Klinkt aannemelijk niet waar? De fenomenen vinden tegelijkertijd plaats dus zullen wel met elkaar te maken hebben, denkt u wellicht. En als ik u nu vertel dat uit onderzoek blijkt dat in gezinnen zonder computer de uitgaven aan muziek net zo hard zijn teruggelopen als in gezinnen met computer, gaat u dan twijfelen? Dus ook wie niet heeft kúnnen downloaden heeft minder gekocht…..tja. De waarheid is ook niet meer wat hij geweest is. Vroeger was alles beter.
| Filesharing revisted / Entertainment Business | 26-1-2009 |
Joepie! Er is weer een rapport uit over filesharing. Dit keer is het van oa TNO (dat klinkt goed niet waar?) Ik ga er gemakshalve van uit dat niemand het rapport gelezen heeft. Immers, zo gaat dat in onze vaderlandse muziekindustrie. Er wordt veel gehuild, maar meestal samen met de wolven in het bos. Wie zich een onafhankelijk oordeel zou...
Joepie! Er is weer een rapport uit over filesharing. Dit keer is het van oa TNO (dat klinkt goed niet waar?) Ik ga er gemakshalve van uit dat niemand het rapport gelezen heeft. Immers, zo gaat dat in onze vaderlandse muziekindustrie. Er wordt veel gehuild, maar meestal samen met de wolven in het bos. Wie zich een onafhankelijk oordeel zou willen vormen, zou eigenlijk het rapport moeten lezen. Sterker nog, iedere MD van een platenmaatschappij die dit rapport niet gelezen heeft zou zich moeten schamen. Goed, ik heb het wel gelezen en ik help u er even doorheen. Laat ik beginnen met mijn eindoordeel. Het is een flutonderzoek. Op basis van wazige aannames worden zogenaamd wetenschappelijke conclusies getrokken. Laat ik u een aantal voorbeelden geven.
Hoeveel wordt er gedownload in Nederland? Op pagina 100 van het rapport wordt een schatting gegeven van minimaal 50 miljoen, op pagina 101 wordt een geschatte bovengrens van 2 miljard gegeven. Met andere woorden, de geschatte boven- en ondergrens liggen een factor 40 uit elkaar! Als je dit even tot je door laat dringen dan is het onbegrijpelijk dat de onderzoekers niet meteen met het onderzoek gestopt zijn. En betekent downloaden nu dat er minder wordt verkocht? Dat kunnen de onderzoekers niet vaststellen, maar ze vinden het wel aannemelijk. Waar die aannemelijkheid dan op gebaseerd is, wordt nergens duidelijk. Geconstateerd wordt slechts dat downloaders over het algemeen ook kopers zijn. Nog een paar interessante feitjes in het rapport zijn:
Hoeveel wordt er gedownload in Nederland? Op pagina 100 van het rapport wordt een schatting gegeven van minimaal 50 miljoen, op pagina 101 wordt een geschatte bovengrens van 2 miljard gegeven. Met andere woorden, de geschatte boven- en ondergrens liggen een factor 40 uit elkaar! Als je dit even tot je door laat dringen dan is het onbegrijpelijk dat de onderzoekers niet meteen met het onderzoek gestopt zijn. En betekent downloaden nu dat er minder wordt verkocht? Dat kunnen de onderzoekers niet vaststellen, maar ze vinden het wel aannemelijk. Waar die aannemelijkheid dan op gebaseerd is, wordt nergens duidelijk. Geconstateerd wordt slechts dat downloaders over het algemeen ook kopers zijn. Nog een paar interessante feitjes in het rapport zijn:
- Muziekverkopen zijn gedaald over de afgelopen jaren, uitgaven aan film en games en telefonie zijn gestegen. Het zou dus kunnen dat muziekkopers hun geld gewoon aan iets anders zijn gaan besteden.
- In de jaren voorafgaand aan de introductie van de CD daalde de muziekverkopen net zo hard als in de jaren 1999-2004. Het zou dus zo kunnen zijn, dan we hier met een normale neergang in de markt te maken hebben. Het aantal verkochte albums in 2005 is altijd nog groter dan in de hele periode voorafgaand aan 1987.
- De uitgaven aan muziek in gezinnen zonder computer zijn net zo sterk gedaald als bij de gezinnen met computer. Ook waar men dus niet eens kon downloaden kocht men dus minder muziek!
| Ontkerkelijking? / Boekblad | 12-1-2009 |
De christelijke boekhandels zijn bang voor 2009, zie Boekblad.nl 5 januari 2009. Was er al een ontkerkelijking gaande, in het jaar 2009 zullen volgens de christenen de echte klappen pas gaan vallen. Immers de kredietcrisis legt druk op de mogelijkheid tot financiering. Aldus de redenering. Natuurlijk stellen de experts (bijvoorbeeld Boter,...
De christelijke boekhandels zijn bang voor 2009, zie Boekblad.nl 5 januari 2009. Was er al een ontkerkelijking gaande, in het jaar 2009 zullen volgens de christenen de echte klappen pas gaan vallen. Immers de kredietcrisis legt druk op de mogelijkheid tot financiering. Aldus de redenering. Natuurlijk stellen de experts (bijvoorbeeld Boter, bijzonder hoogleraar boekhandel aan de UVA) dat alle boekhandels het moeilijk hebben met “ontlezing” (snap ik), “internet” (snap ik niet), “digitalisering van het boek” (snap ik ook niet) en “ideële doelstellingen die soms strijdig zijn met commerciële doelstellingen” (snap ik al helemaal niet). Maar voor de christelijke boekhandels zou daar ook nog het probleem van de ontkerkelijking bijkomen. Om die reden hebben de christelijke boekhandels aan dezelfde meneer Boter gevraagd om onderzoek te doen naar het koopgedrag van Christenen. Dat lijkt mij waanzin. Volgens de redenering neemt het aantal christenen af, dus zou je je als christelijke boekhandel volgens mij moeten richten op niet-christenen, dan ga je toch niet onderzoeken hoe het koopgedrag van het afnemend volksdeel er uit zit? En toch hebben de christenen hier wel een punt denk ik, maar dan per ongeluk. Er is een aantal zaken in het leven die altijd hetzelfde blijven. Ik noem er een paar. Liefde (ok, vooruit en sex) is het belangrijkst, dat geldt voor iedereen, ook voor de mensen die zeggen dat het niet voor ze geldt, dat is één. En. in tijden van nood wordt men gelovig, dat is twee. Dus als het echt zo is dat er nood is (bestaat de kredietcrisis echt?) dan moeten zich bosjes gelovigen melden, niet zozeer aan de hemelpoort als wel aan de kerkdeur. Met andere woorden, dankzij de crisis neemt het aantal gelovigen toe. Dat lijkt mij een buitenkans voor de Christelijke boekhandel. Binnen slepen die gelovigen zou ik zeggen. Mij lijkt een veel belangrijker onderzoeksvraag voor Professor Boter: “als het zo is dat in tijden van nood mensen meer geneigd zijn tot het geloof, hoe zorg je er dan voor dat die gelovigen wel netjes het christelijk geloof zullen omarmen?” En als uit onderzoek blijkt dat mensen zich vandaag de dag bijvoorbeeld sneller tot moslim zullen bekeren, dan lijkt mij het recept voor herstel van de christelijke boekhandel al helemaal gegeven. U noemt zich voortaan niet langer Chistelijke boekhandel maar oecumenische, en dan in de ruimste zin des woords, zult u eens zien hoe snel de verkopen aantrekken.
| Hogere prijzen bij I-tunes / Entertainment Business | 12-1-2009 |
De tot nu toe gevoerde vaste prijs van 0,99 per track was voor veel maatschappijen al geruime tijd een doorn in het oog…., aldus een samenvattend commentaar op de EB-site onlangs. De trouwe lezer weet het inmiddels, zodra het over prijzen gaat, spring ik op. Prijzen? Hoezo prijzen? Dus als ik het goed begrijp hebben de majors onderhandeld met...
De tot nu toe gevoerde vaste prijs van 0,99 per track was voor veel maatschappijen al geruime tijd een doorn in het oog…., aldus een samenvattend commentaar op de EB-site onlangs. De trouwe lezer weet het inmiddels, zodra het over prijzen gaat, spring ik op. Prijzen? Hoezo prijzen? Dus als ik het goed begrijp hebben de majors onderhandeld met Apple over een verhoging van de prijzen voor tracks bij I-Tunes? Dat bericht kan haast niet kloppen. Immers als majors al zouden onderhandelen over een verhoging van de verkoopprijs van hun tracks, dan zouden ze dat niet gezamenlijk mogen doen (kartellekes) en los daarvan mogen ze zich individueel al helemaal niet bemoeien met de verkoopprijs. De verkoopprijs is de zorg van Apple en van Apple alleen. Het enige waar de majors (maar dan strikt individueel) zich mee zouden mogen bemoeien is dat ze voor hun eigen tracks een maximumprijs mogen stellen, meer mag niet. Dus of de majors hebben zich als een kartel gedragen of het bericht in EB klopt niet….Even terug naar de mededeling zelf. De prijzen omhoog? Voor de branche is dat erg goed. En dan heb ik het niet over de majors, immers die moet het niet uitmaken wat de verkoopprijs is, slechts de PPD moet voor hen tellen, maar ik heb het over de concurrentie van Apple. Voor 0,99 per track is geen downloadplatform commercieel te krijgen. Immers de platenmaatschappijen vragen een PPD die gerelateerd is aan de consumentenverkoopprijs, door middel van een percentage. Dat percentage, vergezeld van het percentage dat BUMA vraagt zorgt voor een onwerkbaar model. De enige reden om downloads te verkopen bij een prijs van 0,99 is door de bank genomen een marketingreden, of een lange termijn reden. Geen hond die met die prijs geld verdient. Grappig overigens dat de prijs niet zo’n klein beetje omhoog gaat, maar meteen bijna 30%. Die 30% zal er voor kunnen zorgen dat ook andere aanbieders eindelijk, eindelijk, eindelijk geld kunnen gaan verdienen in de digitale wereld. Zodat de conclusie mag zijn: zonder kartel vaart niemand wel.
| Smirten / Entertainment Business | 15-12-2008 |
Al van gehoord? Smirten is een samentrekking van smoking en flirten. Is een term die is over komen waaien vanuit het Verenigd Koninkrijk, het land van Pinnacle zeg maar. Rokers die niet langer binnen mogen paffen, gaan naar buiten, dat zien we hier ook, als ze in kroeg of restaurant zitten. En als je opeens naast een wildvreemd iemand staat die...
Al van gehoord? Smirten is een samentrekking van smoking en flirten. Is een term die is over komen waaien vanuit het Verenigd Koninkrijk, het land van Pinnacle zeg maar. Rokers die niet langer binnen mogen paffen, gaan naar buiten, dat zien we hier ook, als ze in kroeg of restaurant zitten. En als je opeens naast een wildvreemd iemand staat die ook als een paria de tent uit is gejaagd, dan verbroedert dat. En als het iemand is van het geslacht waar je op valt, dan is er geen sprake van verbroedering, maar dan ga je natuurlijk een beetje lopen flirten, zo gaat dat. Het feit dat de ander wordt versluierd door een rookgordijn helpt natuurlijk ook wel. Dan lijkt iemand al snel aantrekkelijk. Dus dat flirt lekker. Zelfde als flirten met iemand in burka, eindeloos geil eigenlijk (sorry persoonlijke hang up, ik neem de laatste tijd alleen maar moslim-advocaten aan). Nu heb ik even zitten denken aan onverwachte side-effects van maatregelen. Je moet toch toegeven dat dit onverwacht is. Ik denk niet dat de overheid deze maatregel heeft genomen om het daten te bespoedigen, denkt u ook niet? Nu zat ik even te denken aan een ander fenomeen met een onbedoeld side-effect. Weet u nog van heel vroeger? Dat jongeren wel eens geld uitgaven aan cd’s? Beetje raar concept natuurlijk, maar dat was in de tijd dat mensen nog bereid waren te betalen voor muziek, vandaag de dag een hilarisch concept natuurlijk. Wel, ik hoorde altijd van de handel, dat mensen hun gulden (een soort euro) maar één keer konden uitgeven. Vandaar grote marketingbudgetten om die guldens uit de zak van de consument te trekken. Vandaag de dag wordt er echter door jongeren geen geld uitgegeven aan muziek. Dus houden de jongeren geld over. En waar geven ze dat dan wel aan uit, vandaag de dag? Aan drank! Zolang je immers online geen drank kunt downloaden, zit er weinig anders op, dan dat maar aan te gaan schaffen. Dus minder geld aan muziek, meer geld aan drank. Als de overheid het dus voor elkaar zou kunnen krijgen dat jongeren weer meer geld aan muziek zouden uitgeven, dan zuipen ze minder. Dat lijkt mij nou een gouden missie voor Brein en NVPI. Laat deze wijsheid nu eens even doordringen in Haagse kringen en je zult zien dat er door Wouter Bos miljoenen worden vrijgemaakt ter bevordering van de volksgezondheid. En dan rollen de Euro’s weer lekker door het muzieklandschap.
| Hoerenjong / Ajax Life | 18-11-2008 |
Wat kwetsende spreekkoren zijn weet iedereen, aldus Huizinga, woordvoerder bij de KNVB. “We weten allemaal wel wat wel en niet kan toch”, zei Huizinga, nadat de scheidsrechter in oktober het duel NAC – FC Twente had stilgelegd. Volgens de NAC-aanhang was scheidsrechter Luinge een hoerenjong. En dat was volgens Huizinga een typisch voorbeeld...
Wat kwetsende spreekkoren zijn weet iedereen, aldus Huizinga, woordvoerder bij de KNVB. “We weten allemaal wel wat wel en niet kan toch”, zei Huizinga, nadat de scheidsrechter in oktober het duel NAC – FC Twente had stilgelegd. Volgens de NAC-aanhang was scheidsrechter Luinge een hoerenjong. En dat was volgens Huizinga een typisch voorbeeld waarbij iedereen wel weet dat dat niet kan. Sorry meneer Huizinga maar dat is een beetje een domme opmerking. Degenen die “hoerenjong”roepen, zullen toch menen dat dat wel kan, anders zouden ze het niet roepen. Daarnaast zullen er ook in het publiek mensen zijn die over sommige uitlatingen wel vallen en over andere niet. Zou een scheidsrechter een wedstrijd tegenwoordig nog stilleggen als er hiha hondenlul wordt geroepen? (Let op, vroeger was het hondelul, tegenwoordig wel die “n” er in roepen dus.) Leuk vind ik hondenlul niet, maar of het nou kwetsend is? Ooit circuleerde er een lijst binnen de KNVB waarbij voorbeelden werden gegeven van wat wel en niet kon. Zo was “elke verwijzing naar hoer, ziekten en geslachtsdelen” verboden. Een onhoudbare lijst natuurlijk. Toen eenmaal de eerste supporters stadionverboden kregen omdat ze heel hard “verkouden”hadden geroepen, snapte de KNVB dat ook wel. Het ingrijpen van KNVB of scheidsrechter door het opleggen van boetes of het stilleggen van wedstrijden helpt geen bal. Want spreekkoren zijn leuk. Het is heerlijk om in een vol stadion luidkeels mee te blèren met een spreekkoor. De kunst zou nu juist zijn er voor te zorgen dat alleen de kwetsende spreekkoren niet meer klinken. Nu ben ik gelukkig briljant, reden waarom men mij gevraagd heeft een column te schrijven. Ik ken de absolute oplossing voor het stoppen van de spreekkoren. Klinkt er een kwetsend spreekkoor, dan geeft de scheids een teken en zakt er onmiddellijk een ondoorzichtig gordijn (jaja, onbrandbaar en onbereikbaar) tussen het vak waaruit het spreekkoor klinkt en het veld. Dat gordijn blijft daar tien minuten hangen, dan gaat het weer omhoog. Wordt er weer gekwetst dan gaat het gordijn weer naar beneden. En de lol is, de wedstrijd gaat gewoon door. En al die spreekkoorsukkels missen dus een gedeelte van de wedstrijd. Wedden dat het snel over is?
| Stoeien met cijfers / Entertainment Business | 10-11-2008 |
Billboard berichtte onlangs dat het goed gaat met Live Nation. Ook Live Nation zelf heeft ronkende berichten op haar site. Men heeft maar liefst 100 Miljoen meer winst gemaakt in het derde kwartaal dan in het vergelijkbare kwartaal in 2007. En hoe komt dat allemaal volgens Live Nation zelf? Dat wordt duidelijk gemaakt door Michael Rapino. CEO...
Billboard berichtte onlangs dat het goed gaat met Live Nation. Ook Live Nation zelf heeft ronkende berichten op haar site. Men heeft maar liefst 100 Miljoen meer winst gemaakt in het derde kwartaal dan in het vergelijkbare kwartaal in 2007. En hoe komt dat allemaal volgens Live Nation zelf? Dat wordt duidelijk gemaakt door Michael Rapino. CEO van Live Nation. Hij meldt dat de concertindustrie is blijven groeien in het derde kwartaal, ondanks de mindere economie” hahaha. “Mindere economie”, u leest het goed. We bevinden ons volgens kenners in de grootste dip aller tijden, maar Rapino noemt dat met een fijn gevoel voor understatement, een mindere economie. Maar de boodschap is prachtig. Er zit dus groei in de concertindustrie, maar is dat de verklaring voor het goede resultaat van datzelfde Live Nation? Een oppervlakkige lezer zou denken van wel. Immers de ceo zegt dat het goed gaat en hij rapporteert tegelijkertijd een omzet- en een winstgroei. Je zou haast denken dat die twee verband met elkaar houden. En toch wordt door Live Nation een opvallende mededeling gedaan. De winstgroei zou ondermeer te maken hebben met de verkoop van de motorsportdivisie voor 167 Miljoen…Wacht even, de groei van de omzet is 140 miljoen, de groei van de winst is 100 miljoen. Maar de opbrengst van de verkoop van de motorsportdivisie is 167 miljoen. Dat betekent toch gewoon dat de omzet is teruggelopen met 27 miljoen en dat het verlies over het derde kwartaal 27 miljoen is? Moet Live Nation dan niet berichten: “forse omzetdaling Live Nation, het concern schiet in de rode cijfers, Rapino op non-actief”?. Volgens mij past een artikel, bijvoorbeeld in Entertainment Business, waarin wordt uitgelegd dat deze daling eigenlijk wel verwacht kon worden gezien de immense investeringen die het afgelopen jaar gedaan zijn door Live Nation. En dan zou ieders conclusie zijn, zie je wel, het gaat niet zo goed met de hut. Zoveel geld uitgeven, kan immers niet. Zo ziet u, ook in de berichtgeving over cijfers is het nog redelijk eenvoudig om op perceptie te sturen. De jaarrekening als marketinginstrument.
| Saviano / Boekblad | 3-11-2008 |
Roberto Saviano heeft zich met zijn boek Gomorra: een reis door het economische imperium van de Camorra de woede van de Napolitaanse maffia op de hals gehaald. In zijn boek dat inmiddels in Italië is verschenen en waarvan de vertaling in mei bij uitgeverij Rotschild & Bach uit zal komen beschrijft hij minutieus hoe de mafia in Napels te werk...
Roberto Saviano heeft zich met zijn boek Gomorra: een reis door het economische imperium van de Camorra de woede van de Napolitaanse maffia op de hals gehaald. In zijn boek dat inmiddels in Italië is verschenen en waarvan de vertaling in mei bij uitgeverij Rotschild & Bach uit zal komen beschrijft hij minutieus hoe de mafia in Napels te werk gaat. Hij beschrijft de verwevenheid van de boven en de onderwereld en dat mag niet. De mafia gaat namelijk bij voorkeur, hoe kan het ook anders, officieel ongezien door het leven. Officieel ongezien is nog heel iets anders dan ongezien natuurlijk. Immers de maffiabazen moeten er tegelijkertijd voor zorgen dat de mensen in hun nabije omgeving goed in te gaten hebben dat zij machtig en invloedrijk zijn. En dus hebben de maffiabazen grote huizen, dikke auto’s en hoogblonde vriendinnen. Saviano is in mijn ogen vergelijkbaar met Salman Rushdie. Gebeurt er iets dat het daglicht niet kan verdragen, hup in het felle licht er mee. Middeleeuwse denkbeelden van fanatieke moslims? Aan de kaak stellen! Maffiapraktijken, verweven met de grote modehuizen van deze wereld en met duizenden anonieme doden in het voorbijgaan, eveneens aan de schandpaal. Schrijvers als Saviano en Rushdie zijn de helden van de moderne samenleving. Zij begrijpen als geen ander dat er geen machtiger wapen is dan de pen. Daar kan geen modern leger, daar kan geen overheid, daar kan geen politiestaat en daar kan geen maffia tegen op. De pen die onbarmhartig bloot legt, die in het volle licht zet dat wat als een pissebed onder een tuintegel onzichtbaar wil blijven. Deze penvoerders verdienen ons aller steun. Dus ik was verheugd om een stukje over Saviano te lezen in Boekblad. Iets minder verheugd was ik toen ik de link volgde in hetzelfde stukje www.sosteniamosaviano.net. Probeert u het zelf maar even uit. Wat het is weet ik niet, maar in plaats van op een website met een mogelijkheid je steun te betuigen aan Saviano, kom je op een onduidelijke plaats uit waar bij je kunt kiezen uit een keur van Russische vrouwen die allemaal 18 jaar zijn en dolgraag willen corresponderen met mannen van 50. Is dit een grap van Boekblad of een plaagstoot van de Camorra. Hoe dan ook zou ik graag de link naar de echte website willen zien….
| Myspace / Entertainment Business | 27-10-2008 |
Zelden een concurrentieslag zo snel en zo overtuigend zien verliezen. In februari nog kondigde Myspace groots aan dat zij de concurrentie met Hyves zou gaan voeren met de focus op hun typische Myspace-eigenschap, het genereren van nationale content. En nu amper echt maanden later stopt Myspace al weer en kondigt aan dat zij zich meer zullen...
Zelden een concurrentieslag zo snel en zo overtuigend zien verliezen. In februari nog kondigde Myspace groots aan dat zij de concurrentie met Hyves zou gaan voeren met de focus op hun typische Myspace-eigenschap, het genereren van nationale content. En nu amper echt maanden later stopt Myspace al weer en kondigt aan dat zij zich meer zullen gaan richten op het “sociale netwerkaspect”. Dat begrijp ik niet, het is toch niet of of? Het zou en en moeten zijn. En ja dat Hyves een tegenstander van formaat is dat kon men van tevoren weten. Is het wijsheid om zo snel op te geven of was er wellicht een andere optie? Ik roep even in herinnering Marktplaats en Ebay, TMF en MTV. Zowel Markplaats als TMF waren en zijn sterke lokale merken. Het is Ebay noch MTV gelukt de slag om de consument met deze merken te winnen. En dus wat doet dan elk zichzelf respecterend corporate bedrijf tot nu toe? Die neemt de tent gewoon over….Ja, tot nu toe. Maar alles is anders in de wereld. Alles was al anders door Osama, maar alles is nu pas goed door elkaar gehusseld door de kredietcrisis. Bedrijven durven niet meer over te nemen. Overnemen kost veel geld en degenen die veel geld hebben, de banken dus, die durven het niet uit te lenen. Myspace kon dus wellicht niet veel anders dan bliksemsnel de conclusie trekken dat deze slag verloren is en dat het wijsheid is om snel de biezen te pakken. Dat lijkt mooi voor Hyves, maar dat is het denk ik niet. Ook voor Hyves is het goed concurrentie te voelen. Van concurrentie wordt je scherp. Maar ook voor de lokale markt in zijn geheel is het jammer als er zo’n speler wegvalt. Het genereren van lokaal product is al niet zo’n populaire bezigheid in Nederland en dat zal nu niet veel beter worden. Wie stapt er in dit gat?
| Cordon sanitaire / Boekblad | 22-9-2008 |
Grunberg is afgedaald van de Olympus. De schrijver die beroemd werd door te laten zien waarin een klein mens klein kan blijven is van zijn voornemen teruggekomen. Hij had manmoedig verkondigd een cordon sanitaire rond de Nederlandse literatuur te trekken. Hij trok het cordon op, ik memoreer het nog even, omdat hij in een polemiek met A.F.Th....
Grunberg is afgedaald van de Olympus. De schrijver die beroemd werd door te laten zien waarin een klein mens klein kan blijven is van zijn voornemen teruggekomen. Hij had manmoedig verkondigd een cordon sanitaire rond de Nederlandse literatuur te trekken. Hij trok het cordon op, ik memoreer het nog even, omdat hij in een polemiek met A.F.Th. verzeild was geraakt. Adri van der Heijden wilde vervolgens niet met Arnon Grunberg in één ruimte dineren. Grunberg ging nog wat verder en kondigde aan nooit meer in Nederland te zullen optreden. Zeg nooit nooit leren juristen op de eerste collegedag al. Ook bij Grunberg betekent nooit niet nooit. Grunberg heeft opgetreden bij het Amsterdamse Goethe-instituut aan de Herengracht. In de eerste plaats natuurlijk een grote stap voor Grunberg zelf. Het zou hem sieren als hij de stap vergezeld had laten gaan van een verklaring waarin hij uiteen zou zetten dat hij op zijn schreden is teruggekeerd en dat dat zogenaamde cordon sanitaire natuurlijk maar een dom idee was. Een opwelling waar hij nu spijt van heeft. Niets van dat alles. Wat heeft Grunberg daar een kans op grootmoedigheid laten lopen. Zonde toch? Hoe mooi zou het niet zijn geweest om van de gelegenheid gebruik te hebben gemaakt door bij Adri van der Heijden aan te kloppen met een pizzadoos en dan samen met Adri in zijn werkkamer een Quattro Stagione op te peuzelen. De grote helft voor Adri, de kleine voor de kleine. Jammer Arnon, gemiste kans. Arnon heeft de slechtst mogelijke keuze gemaakt. De beste keuze heb ik hierboven al geschetst. De een na beste keuze was nog altijd geweest, halsstarrig in je kinderachtigheid volharden. Gewoon echt wegblijven en stug blijven volhouden. Maar een uitzondering maken zonder franje, bah wat gewoontjes.
| Prison Break / Entertainment Business | 15-9-2008 |
Prison Break via BitTorrent populairder dan via gratis legale variant
Opgevallen? Prison Break, de eerste aflevering van het vierde seizoen van de populaire televisieserie was als gratis stream te bekijken via Fox.com en Hulu.com. Desalniettemin werd deze aflevering 1 miljoen keer, ja 1 miljoen keer gedownload via Bit Torrent. Dat is leerzaam....
Opgevallen? Prison Break, de eerste aflevering van het vierde seizoen van de populaire televisieserie was als gratis stream te bekijken via Fox.com en Hulu.com. Desalniettemin werd deze aflevering 1 miljoen keer, ja 1 miljoen keer gedownload via Bit Torrent. Dat is leerzaam....
Prison Break via BitTorrent populairder dan via gratis legale variant
Opgevallen? Prison Break, de eerste aflevering van het vierde seizoen van de populaire televisieserie was als gratis stream te bekijken via Fox.com en Hulu.com. Desalniettemin werd deze aflevering 1 miljoen keer, ja 1 miljoen keer gedownload via Bit Torrent. Dat is leerzaam. Immers het illustreert waar het om gaat in de digitale wereld. Welke voorzichtige conclusies zijn aan dit gedrag te verbinden. Allereerst dat gebruikers zich ondanks al het juridische geweld niet erg druk maken over de vraag of wat men doet legaal of illegaal is. In de tweede plaats dat het niet doorslaggevend is of iets geld kost of niet. Dat is belangrijk hè? Iedereen roept immers dat het door het gratis aanbieden komt dat het achteruit gaat met de muziekindustrie. Als dat waar is zou Prison Break uitgebreid bekeken zijn via Fox.com. Uiteindelijk kunnen we concluderen dat waar het om gaat bij de gebruiker, is gemak. Gemak is doorslaggevend. Ik denk dat de consument zelfs wil betalen voor gemak. Als de kijker kan kiezen uit een betaalde download of een gratis stream, dan denk ik dat er ook en masse voor de download wordt gekozen. En dat is goed nieuws. Het betekent immers dat de redding nabij is. Vanaf morgen kan Brein stoppen met de heksenjacht. Vanaf morgen kan iedereen gewoon weer geld gaan vragen voor zijn product. Het enige dat men hoeft te doen is zich af te vragen hoe je het de gebruiker zou makkelijk mogelijk kunt maken. Hoe makkelijker hoe meer geld er wordt uitgegeven. De reden dat er zo vaak wordt gedownload en gekopieerd is dat het zo makkelijk gaat. De reden dat Allofmp3.com door de Consumentenbond werd geroemd wat omdat het zo verschrikkelijk gebruikersvriendelijk werd gevonden. Dus goed kijken hoe al die gratis aanbieders het doen, steal from the best, en dan gewoon geld gaan vragen voor je product en dan loopt de gemiddelde muziekbaas weer helemaal zoals vanouds binnen. Cheers, hik.
Opgevallen? Prison Break, de eerste aflevering van het vierde seizoen van de populaire televisieserie was als gratis stream te bekijken via Fox.com en Hulu.com. Desalniettemin werd deze aflevering 1 miljoen keer, ja 1 miljoen keer gedownload via Bit Torrent. Dat is leerzaam. Immers het illustreert waar het om gaat in de digitale wereld. Welke voorzichtige conclusies zijn aan dit gedrag te verbinden. Allereerst dat gebruikers zich ondanks al het juridische geweld niet erg druk maken over de vraag of wat men doet legaal of illegaal is. In de tweede plaats dat het niet doorslaggevend is of iets geld kost of niet. Dat is belangrijk hè? Iedereen roept immers dat het door het gratis aanbieden komt dat het achteruit gaat met de muziekindustrie. Als dat waar is zou Prison Break uitgebreid bekeken zijn via Fox.com. Uiteindelijk kunnen we concluderen dat waar het om gaat bij de gebruiker, is gemak. Gemak is doorslaggevend. Ik denk dat de consument zelfs wil betalen voor gemak. Als de kijker kan kiezen uit een betaalde download of een gratis stream, dan denk ik dat er ook en masse voor de download wordt gekozen. En dat is goed nieuws. Het betekent immers dat de redding nabij is. Vanaf morgen kan Brein stoppen met de heksenjacht. Vanaf morgen kan iedereen gewoon weer geld gaan vragen voor zijn product. Het enige dat men hoeft te doen is zich af te vragen hoe je het de gebruiker zou makkelijk mogelijk kunt maken. Hoe makkelijker hoe meer geld er wordt uitgegeven. De reden dat er zo vaak wordt gedownload en gekopieerd is dat het zo makkelijk gaat. De reden dat Allofmp3.com door de Consumentenbond werd geroemd wat omdat het zo verschrikkelijk gebruikersvriendelijk werd gevonden. Dus goed kijken hoe al die gratis aanbieders het doen, steal from the best, en dan gewoon geld gaan vragen voor je product en dan loopt de gemiddelde muziekbaas weer helemaal zoals vanouds binnen. Cheers, hik.
| Blogcolumn / Boekblad | 21-7-2008 |
Ik ben beledigd. Lees ik op Boekblad.nl dat ik blogde. Immers er is een aantal bloggers toegevoegd aan degenen die Boekblad volkletsen. En bij het bericht waarbij dat werd aangekondigd stond het zinnetje: “ naast Hans Bousie die al blogde” . Blogde ik? Echt niet. Tot nu toe schreef ik columns. Een blog is een ruimte waarbij mensen voor zich uit...
Ik ben beledigd. Lees ik op Boekblad.nl dat ik blogde. Immers er is een aantal bloggers toegevoegd aan degenen die Boekblad volkletsen. En bij het bericht waarbij dat werd aangekondigd stond het zinnetje: “ naast Hans Bousie die al blogde” . Blogde ik? Echt niet. Tot nu toe schreef ik columns. Een blog is een ruimte waarbij mensen voor zich uit kunnen babbelen, informatie kunnen delen, muziekjes kunnen luisteren, foto´s kunnen uploaden. Kortom nauwelijks aan vorm gebonden. Een column is een stukje proza waarbij hard en fel (feller dan de meeste lezers snappen) kan worden uitgehaald. Een column kortom is hooguit een subcategorie binnen de vuilnisbak van het bloggen. Ik schrijf columns bij Adformatie. Ook daar heeft de redactie een carrousel van schrijvers geformeerd die om de beurt bijdragen kunnen leveren. Het is blijkbaar mode. Maar daar heten alle schrijvers columnisten. En dat is beter. Beter voor de status van Adformatie en beter voor de status van de individuele blogger, herstel columnist. En wat denkt u dat het betekent voor mijn kinderen. Jouw vader schreef toch columns, nee moeten ze nu beschaamd toegeven, met gedempte stem, hij blogt. Bloggers zijn meestal vrouwelijk wist u dat. Nog een reden om mij geen blogger te noemen, ik ben immers een hele kerel. Ik ben daar vreselijk ouderwets in. Zo ouderwets dat ik bijvoorbeeld niet netwerk, ook zo´n nieuwe uitdrukking. Ik heb vrienden, ook binnen het boekenvak, Hans en Dries weten precies wat ik bedoel en ik heb mensen aan wie ik een pesthekel heb. En om het helemaal af te maken, ik sta ook niet met mijn hele ziel en zaligheid op Hyves. Ik ben precies wat een columnist bij Boekblad zou moeten zijn. Een chagrijn met een bijtende pen. En wie voor me gaat staan, die schrijf ik aan gort. Tot volgende week.
| Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen / Adformatie Live | 2-7-2008 |
MVO is een hedendaags toverwoord. Het staat eigenlijk voor: met een schijnheilig smoelwerk toch geld verdienen. Sorry, dat was iets te snel. De officiële versie dan eerst. Maatschappelijk verantwoord ondernemen is de onafscheidelijke metgezel van de publieke opinie. We willen niet langer jeans dragen die door “kindertjes in arme landen” in...
MVO is een hedendaags toverwoord. Het staat eigenlijk voor: met een schijnheilig smoelwerk toch geld verdienen. Sorry, dat was iets te snel. De officiële versie dan eerst. Maatschappelijk verantwoord ondernemen is de onafscheidelijke metgezel van de publieke opinie. We willen niet langer jeans dragen die door “kindertjes in arme landen” in elkaar zijn geknutseld. Ook in de directiekamers van multinationals worden tranen geplengd om zoveel onrecht en dus wordt er massaal voor gekozen om niet het winst maken centraal te stellen, maar het wereldwijd maatschappelijk welzijn. Hahaha, gelooft u het zelf? Dat daar geen bal van klopt wordt mooi geïllustreerd door de actie van twee bedrijven uit het Oosten van ons land. In Jordanië zijn posters in omloop gebracht met daarop de oproep Nederlandse en Deense merken te boycotten, vanwege de spotprenten en Fitna natuurlijk. Bij Friesland Foods en Zwanenberg zijn ze zich het leplazarus geschrokken. Immers bij beide bedrijven komt een steeds groter wordend aandeel van de omzet nu juist uit het Midden-Oosten. En dus plaatsten zij advertenties in Jordaanse kranten waarmee ze zich distantieerden van Fitna….Hulde alom natuurlijk in Jordanië. Maar een storm van protest in thuisland Nederland. Luilekkerland en Appelsientje gelden hier inmiddels als gearriveerde landverraders, werknemers worden met gepantserde bussen van het werk naar huis gebracht. Vrouwen van de melkmengers en worstenmakers vragen massaal scheiding aan. Onze koffie drinken wij voortaan zwart en nooit meer Kips leverworst maar gewone leverworst. Het probleem voor Friesche Vlag en Zwan is dat het natuurlijk niet gaat om principes, maar om marktaandeel. Maar door zo eenzijdig partij te kiezen heeft men zich in de eigen voet geschoten. Immers als de consument gek en Frico en Linera gewetenloos zouden zijn, dan zou men een advertentie plaatsen in Nederlandse bladen, waarin steun wordt betuigd aan de makers van Fitna als symbool van de meningsuiting in het Vrije Westen. Maar dan zou men er openlijk voor uit moeten komen dat het niet om principes gaat, maar om harde pegels. En daar zit hem nu net de truc bij MVO. Wie even nadenkt weet dat het niet om principes kan gaan, maar wee degene die het hardop zegt. Die is exit.
| Zen / Entertainment Business | 30-6-2008 |
Een week geleden las ik het boek “de Wet van Spengler” van Jaap Scholten. Een dag later kocht ik “who’s your momma”van Anouk. Ook al weer een ervaring die me raakte. “I don’t want to hurt no more”. Weer twee dagen later zag ik de film “into the Wild” van Sean Penn. Nu moet u niet denken dat ik zo’n typje ben die van het minste of geringste in...
Een week geleden las ik het boek “de Wet van Spengler” van Jaap Scholten. Een dag later kocht ik “who’s your momma”van Anouk. Ook al weer een ervaring die me raakte. “I don’t want to hurt no more”. Weer twee dagen later zag ik de film “into the Wild” van Sean Penn. Nu moet u niet denken dat ik zo’n typje ben die van het minste of geringste in vervoering raakt. Zeker niet. Een in de honderd boeken die ik lees vind ik prachtig, idem dito voor films en bij muziek luistert het nog wat nauwer, dan gaat het om 1 in de duizend nummers. De overeenkomst tussen het boek, de film en de muziek is dat ze me alle drie ontroerden. Zowel Anouk als Scholten als Penn raken aan de diepte. Ieder op hun eigen wijze raken ze het thema afscheid. En afscheid is de meeste heftige menselijke emotie denkbaar. Afscheid van geluk, afscheid van een liefde, afscheid van een plaats, afscheid van wat dan ook, raakt als niets anders. En dat is nou precies de reden waarom nu juist dit boek, deze film en deze muziek me zo ontroerden. Als je afscheid, niet als gemis, maar als iets moois kunt ervaren en muziek, film en boeken kunnen je daarbij helpen, dan kom je steeds dichter bij Zen. Dan kun je los laten. Zen is immers slechts zijn en niet waren of zullen? Ik heb dan ook getracht deze ervaringen in mijn eigen leven te passen. De verhuizing van mijn kantoor bijvoorbeeld heb ik op een ware Zen-wijze proberen te doorleven. En ja hoor, gelukt. Ik heb geen afscheid genomen van dat wat was, maar ben gegaan naar dat wat is (nou nou nou nou? Indrukwekkend toch?). Maar weest u gerust, de ware verlichting heb ik nog niet bereikt. Afgelopen zondag heb ik als zo velen de wedstrijd Duitsland-Spanje gekeken. Van te voren had ik mij bedacht dat de ware onthechting, het echte loslaten zou zijn, gewoon Duitsland te steunen. Ophouden met dat kinderachtige gezeik over die fietsen en de oorlog en WK 74 en meer van dat soort dingen, gewoon van Duitsers houden. Gewoon fan van ze zijn zelfs. Ik heb het geprobeerd….echt, ik heb het geprobeerd….
| Indiana Jones / Entertainment Business | 9-6-2008 |
Afgelopen week was ik weer eens in mijn eentje naar de film. Vroeger deed ik dat soms wel drie keer in de week, heerlijk vond en vind ik dat. Helemaal met jezelf een film uitzoeken die jij wilt zien en dan natuurlijk in The Movies in Amsterdam. Sfeervollere bioscoop weet ik niet te vinden. The Movies dus, en mijn keuze viel op Indiana Jones, ik...
Afgelopen week was ik weer eens in mijn eentje naar de film. Vroeger deed ik dat soms wel drie keer in de week, heerlijk vond en vind ik dat. Helemaal met jezelf een film uitzoeken die jij wilt zien en dan natuurlijk in The Movies in Amsterdam. Sfeervollere bioscoop weet ik niet te vinden. The Movies dus, en mijn keuze viel op Indiana Jones, ik had immers zin in een schieten, tieten, helikopterfilm. Nou, dat heb ik geweten. Wat een kutfilm, sorry. Allereerst werd ik slechts in één van de drie behoeftes bevredigd, maar dan ook wel weer ruimschoots, ik denk dat er toch gauw een miljoen keer geschoten wordt in de film, overigens altijd mis. Mij lijkt dat de wiskundigen onder ons moeten kunnen uitrekenen hoe groot die kans in het normale leven is. Ik denk dat als ik een blinde baviaan een geweer geef en hij mag 1 miljoen keer schieten, hij toch al snel bij 1 op de tien schoten iets raakt. Goed, geen tieten en geen helikopters dus. Ach dat had de eerste Indiana Jonesfilm ook niet, dus daar had ik normaal gesproken ook geen probleem van gemaakt. Ware het niet, dat in Raiders of the Lost Ark nog enigszins leuk werd geacteerd en de film te pruimen was. Bij dit deel IV inmiddels al weer van de serie wordt er waanzinnig slecht geacteerd om te beginnen. Zo slecht dat je op een gegeven moment denkt dat de acteurs het er om doen en breed grijnzend in de camera zullen kijken en roepen: Got you! Niets van dat alles, als er al in de camera wordt gekeken is dat breed grijzend en dat illustreert de tweede misser van de film. Opa Ford is volstrekt ongeloofwaardig als de koene held die al zijn tegenstanders neermaait. En het jochie dat zijn zoon speelt is zo mogelijk nog ongeloofwaardiger. Zo ook zijn tegenspeelster, die op het ene moment met haar ogen dicht een voertuig bestuurt alsof ze een doorgewinterde commando is, maar helaas even later de oude Ford zo hondsverliefd in de ogen kijkt dat je er de slappe lach van krijgt. Voeg daaraan toe het ongeloofwaardige verhaal, de doorzichtige effecten en de melodramatische afloop en je hebt de verklaring waarom de film in de eerste vijf dagen een bijna record van maar liefst 361 Miljoen dollar box office opleverde, hahaha. U gelooft het niet? Het is echt waar, als je geld wilt verdienen moet je gewoon een slechte film maken.
| Koran met korting / Boekblad | 2-6-2008 |
De Amsterdamse politie geeft elke agent die de Koran van Kader Abdollah koopt een gedeelte van het aankoopbedrag terug. Nog even afgezien van de vraag of dit nou wel mocht in het kader van de WVB. Ja, het mag. Maar nee, dit biedt nog geen oplossing voor werknemers van boekwinkels die een boek met korting willen kopen. Als zij bij hun baas (lees...
De Amsterdamse politie geeft elke agent die de Koran van Kader Abdollah koopt een gedeelte van het aankoopbedrag terug. Nog even afgezien van de vraag of dit nou wel mocht in het kader van de WVB. Ja, het mag. Maar nee, dit biedt nog geen oplossing voor werknemers van boekwinkels die een boek met korting willen kopen. Als zij bij hun baas (lees de verkoper) een gedeelte van het boek declareren, biedt deze verkoper dé facto korting aan en dat mag niet. En zo zorgt de WVB er voor dat iedereen in Nederland via zijn werkgever boeken met korting kan kopen behalve boekverkopers. Het boek zou de agent helpen bij het bestrijden van ongelijkwaardigheid. Weet u wat dat is? Ongelijkwaardigheid lijkt mij zoiets als dat er nu eenmaal verschillen zijn tussen situaties en mensen. Nee, ik kan niet zeggen dat ik een gelijkwaardige voetballer ben als Robin van Persie (raar voorbeeld, want dat ben ik dus wel). Zo bezien is er niet zo veel aan de hand met ongelijkwaardigheid. Het kan lastig zijn, zo valt op Internet te vinden, als er ongelijkwaardige voertuigen bij een botsing betrokken zijn, dan zullen de inzittenden van de lichtere wagen sneller een probleem hebben dan die in de zwaardere. Zou de politie nu die ongelijkwaardigheid bestrijden? Zou men bij de politie nu vinden dat zwaardere auto’s fout zijn, of juist de lichtere? Wil men iedereen in licht of meer in zwaar? En in welke zin zou het boek van Kader Abdollah kunnen helpen bij het bestrijden van die ongelijkwaardigheid. Nee, dit is vast niet waar het over gaat. Waarom zou men bij de korpsleiding niet gewoon duidelijk zijn? Waarom zou men niet gewoon zeggen dat men het idee heeft dat er meer begrip zou kunnen komen voor moslims na het lezen van de boeken van Kader Abdollah? Is het al politiek incorrect om dit hardop te zeggen, dan valt er nog een lange weg te gaan in Nederland. Hoe dan ook, goeie actie van het politiekorps en ik zou als ik de NBb was er een lichtend voorbeeld aan nemen. Ook voor boekverkopers lijkt het me goed dat ze zich eens wat meer met de bestrijding van ongelijkwaardigheid gaan bezighouden, dus als de NBb eens het goede voorbeeld zou kunnen geven. Iedereen die boekverkopers is en een Kader Abdollah koopt, kan bij NBb een gedeelte van het aankoopbedrag terug krijgen. Ideetje?
| Tussen revolte en revolutie / Boekblad | 26-5-2008 |
Albert Camus schreef er al een boek over, “l’Homme Révolté”. Het boek beschrijft het verschil tussen de persoonlijke revolte, door Camus omschreven als het moment dat een mens nee zegt, om geen immorele keuze te hoeve maken; en de revolutie, die bijna onvermijdelijk tot geweld en verlies van oorsprong leidt. Dit boek heeft een diepe indruk op...
Albert Camus schreef er al een boek over, “l’Homme Révolté”. Het boek beschrijft het verschil tussen de persoonlijke revolte, door Camus omschreven als het moment dat een mens nee zegt, om geen immorele keuze te hoeve maken; en de revolutie, die bijna onvermijdelijk tot geweld en verlies van oorsprong leidt. Dit boek heeft een diepe indruk op me gemaakt. Hoe verleidelijk is niet het pad van het eigen gelijk, geplaveid met de stenen van succes. En hoe groot is niet de kans dat het plaveisel spekglad blijkt te zijn. En zij die uitglijden, zijn de degenen die aan het succes ten onder gaan, wiens benen de weelde niet kunnen dragen en die als de spreekwoordelijke kinderen door hun eigen revolutie worden verzwolgen. Voor mij heeft het altijd betekend dat ik stellige consequenties wantrouw. Een ideaal is mooi, sterker nog, idealen zijn essentieel om een goed mens te zijn, maar wee je gebeente als je aan het ideaal al te sterke consequenties verbindt. Dan zul je gaandeweg steeds meer gelijk gaan hebben, zo zeer zelfs, dat je er op een goede dag achter komt dat je de enige bent die nog gelijk heeft. Zie hier het risico van gelijk. En dit risico loopt gelijk op met het risico van succes. Hoe groter of onverwachter het succes, hoe groter het risico om de weg kwijt te raken. Daar moest ik aan denken toen las dat uitgeverij Nieuwland een hit scoort met het boek “Liefde onder vuur”. In het stukje in Boekblad over deze uitgave werd ik getriggerd door een zinnetje: ‘Groter willen we niet worden, want we willen al onze uitgaven begeleiden met veel persoonlijke aandacht.' Zie hier de essentie van het omgaan met succes. Zorg er voor dat het succes je niet over je eigen grenzen drijft, zoals je je door een tegenvaller ook nooit in de put mag laten duwen. Geniet! Maar drink met mate….
| Hou eens op zeg! / Boekblad | 25-3-2008 |
Beste meneer Osama. U kent mij misschien nog niet zo goed, wat op zich raar zou zijn, ik schrijf immers al jaren columns voor Boekblad. Daarin besteed ik, geheel tegen de zin van mijn hoofdredacteur, af en toe ook een beetje aandacht aan u meneer Osama. Ik moet eerlijk zeggen dat ik u niet echt mag. En dat hitsen van u, dat mag best wat...
Beste meneer Osama. U kent mij misschien nog niet zo goed, wat op zich raar zou zijn, ik schrijf immers al jaren columns voor Boekblad. Daarin besteed ik, geheel tegen de zin van mijn hoofdredacteur, af en toe ook een beetje aandacht aan u meneer Osama. Ik moet eerlijk zeggen dat ik u niet echt mag. En dat hitsen van u, dat mag best wat professioneler. Wat is dat voor een gedoe met die videoboodschappen? Dat zit daar een beetje lafjes verstopt in een berg videobanden te maken, waarbij u verdwaasden oproept om verlichtten een kopje kleiner te maken. Wij verlichtten, kan ik u meegeven, zouden dat nooit zo doen, wij zouden op zijn minst een HD-DVD maken. Een video-boodschap kan echt niet meer, dat is zo september 2001, echt iets voor mietjes. En als ik het goed heb komen homo´s er in uw paradijs niet in. Kijk dus maar uit meneer Osama dat u uw eigen paradijs niet mist. Hou eens op met dat eeuwige gezeur over die Deense cartoons (gelukkig nog steeds te bewonderen op www.youtube.com/user/proudtobedanish). Het lijkt wel een langspeelplaat waarvan de naald in de groef is blijven hangen (jaja, de lp is een nog ouder medium dan de videoboodschap). U vindt het niet leuk dat er iemand een cartoon maakt over Mohammed, begrijp ik. Nou meneer Osama dan kan ik u een handje geven. Ik vind het niet leuk dat Geert Wilders een film maakt over moslims. Maar meneer Bin Laden, u en ik hebben vette pech. In deze wereld mogen we gewoon zeggen wat we willen. En hoe u ook dreigt vanuit die berg, dat gaan we lekker niet veranderen. Dat betekent helaas dat u in mijn wereld wel mag zeggen wat u wilt en ik in uw wereld niet. Het is ongelijk verdeeld En waarom mag u het toch? Omdat wij, ja wij, het belangrijk vinden dat iedereen zijn opinie kan uiten. Hoe extreem ook. Zelfs de opinie van Osama is hier vrij. En als het al te erg wordt, dan hebben wij een rechtssysteem (moeilijk woord, dat weet ik, maar dat is een heel raar systeem waarbij alle belangen tegen elkaar worden afgewogen, gek idee hè) dat er voor zorgt dat al te erge uitingen worden gecorrigeerd. Zo gaat dat bij ons. En als u dat niet leuk vindt, dan heeft u pech, nana nanana! Laten we dit afspreken. Elke keer dat u begint te zeiken over die cartoons, zoek ik ze weer op het Internet op en geef de vindplaats in een column weer. Kiekeboe.
| Deathly Hollows / Entertainment Business | 17-3-2008 |
Het allerlaatste boek van Harry Potter zal in twee delen verfilmd worden. Warner Bros geeft voor deze koerswijziging een hilarisch verklaring. Het laatste boek van Harry Potter zou te omvangrijk zijn om in een keer te verfilmen, hahaha. Elke keer dat de board van Warner dit bericht terugleest liggen ze in een deuk daar. Te omvangrijk? Het...
Het allerlaatste boek van Harry Potter zal in twee delen verfilmd worden. Warner Bros geeft voor deze koerswijziging een hilarisch verklaring. Het laatste boek van Harry Potter zou te omvangrijk zijn om in een keer te verfilmen, hahaha. Elke keer dat de board van Warner dit bericht terugleest liggen ze in een deuk daar. Te omvangrijk? Het zogenaamd laatste boek van Harry (ook al meegekregen dat er weer een nieuw deel uit gaan komen?) laat zich immers net als alle voorgaande delen eenvoudig in één zin samenvatten. Irritant Brits brilletje tovert, deel 1,2,3,4,5, 6 en 7. Natuurlijk kun je rond een dergelijk thema een film maken, natuurlijk kun je dat zo uitgebreid of beperkt doen als je wilt. De verklaring voor het in tweeën hakken van dit boek is natuurlijk uitmelken. De voorgaande films van Harry Potter waren gezamenlijk goed voor een wereldwijde recette van 4,5 miljard dollar. Nu is de dollar weliswaar geen klont meer waard, maar omgerekend in euro´s kun je voor zo´n bedrag toch een aardige middenklasse auto kopen. En waar succes is, wordt gekopieerd. Van Idols heb je ook 1 tot en met 8 inmiddels gehad. En de goedkope kopieën van “sterren zakken door het ijs”, tot en met hutsefluts topmodel (volgens mijn dochter Bela heet het voluit Holland Next Topmodel) vullen de buis. Ik heb altijd een grenzeloos respect gehad voor de manier waarop de filmindustrie haar businessmodel geperfectioneerd heeft, en dat meen ik nu eens een keer uit de grond van mijn hart. Waar het voor de muziekindustrie al ingewikkeld is om meer dan één exploitatievorm te bedenken weet de filmindustrie, met het traject bioscoop, DVD, pay-tv, free tv , verhuur etc etc. etc. van een enkelvoudig product een meervoudig te maken. Dat zelfs dat model onder druk staat mag de pret niet onmiddellijk drukken. Immers van een heel succesvol model nog een tijdje terug gaan naar een gewoon succesvol model doet niet zo´n pijn. Dat is zeg maar terug van een ontzettend lekker wijf naar een gewoon lekker wijf, altijd beter dan terug naar niks. En als je een dergelijk model dan ook nog weet te aan te passen door in dit geval bij de verfilming van één boek toch twee films uit te brengen, vind ik briljant. Ik mag hopen dat degene die dit bedacht heeft binnen of buiten Warner tenminste de helft van de recette krijgt van de tweede film. Hulde.
| Eeuwig jong / Boekblad | 17-3-2008 |
Een enkele seniele bejaarde moet het gemist hebben maar voor ons jeugdigen is duidelijk dat het thema van de Boekenweek, de zogenaamde “derde leeftijd” was en het thema van het Boekenbal “eeuwig jong”. Blijkbaar is dat een thema. Blijkbaar is het vermeldenswaardig dat oude mensen aan het literaire leven een bijdrage leveren. En blijkbaar hebben...
Een enkele seniele bejaarde moet het gemist hebben maar voor ons jeugdigen is duidelijk dat het thema van de Boekenweek, de zogenaamde “derde leeftijd” was en het thema van het Boekenbal “eeuwig jong”. Blijkbaar is dat een thema. Blijkbaar is het vermeldenswaardig dat oude mensen aan het literaire leven een bijdrage leveren. En blijkbaar hebben die oude mensen die de Boekenweek en soortgelijke evenementen organiseren de dwingende behoefte om te laten zien dat ze heus nog wel meetellen. Tevergeefs natuurlijk. In de berichtgeving om het boekencircus heen werd een jonge schrijver geïnterviewd die zijn afschuw uitsprak over de hoeveelheid oude mensen die op het Boekenbal aanwezig waren, die hij met het nodige dedain omschreef als “een zee van wattenbollen”. Bij dat soort gastjes doe je het natuurlijk nooit goed. Zo´n jochie gaat er van uit dat het enige dat telt een toekomst is en dat je een sukkel bent als je het voornamelijk van je verleden moet hebben. Tja. Laat ik eerst eens zijn observatie fileren. Een zee van wattenbollen? Ja, ik heb oude mensen gezien, dat moeten die wattenbollen geweest zijn. En ik heb jonge mensen gezien, maar wat is jong? De hierboven aangehaalde kwast had in zijn citaat geen nadere toelichting op wat hij omschreef als oude mensen. Mijn oudoom, die 104 is geworden, kon met vertedering praten over zijn jonge zusje van 96. Mijn zoon Abel van 7 ziet een wereld van verschil met een jongetje van zes. Zullen we eens een invuloefening doen? We verminken het citaat van de ditmaal niet jonge maar blanke kwast. Hij spreekt zijn afschuw uit over de hoeveelheid aanwezige negers op het boekenbal, die hij o zo literair omschrijft als een zee van kroeskoppen. O wee, als hij dat gedaan had, dan was het huis te klein geweest. De kwast zit er naast. Er is geen kwaliteitsverschil in menselijk gehalte van een oud of een jong mens. Oude mensen schrijven ook niet beter of slechter dan jonge. Nu vind ik het nog niet eens zo merkwaardig dat zo´n jochie de plank misslaat. Wat mij verbijstert is de haast waarmee oude mensen zichzelf gedwongen zien zich te verdedigen. Dan beroemen ze zich op hun vitaliteit, op dat ze zich eigenlijk van binnen nog jong voelen. Op dat ze er nog goed uitzien voor hun leeftijd. Iemand die zo´n uitgebreide verdediging behoeft voelt zich eigenlijk de mindere. Zoals de negers op de plantage zich doorgaans ook de mindere voelden van de blanke eigenaar. Doe niet zo maf ouwetjes. U laat zich toch niet langs de maatlat van het onbenul leggen?
| Mannenbolwerk / Boekblad | 3-3-2008 |
Ook gelezen op Boekblad.nl? Lenny Vos heeft een proefschrift geschreven, getiteld: 'Uitzondering op de regel. De positie van vrouwelijke auteurs in het naoorlogse Nederlandse literaire veld'. Een dergelijke aankondiging heeft mijn onmiddellijke aandacht. Verschillen tussen mannen en vrouwen….ik blijf het een intrigerend onderwerp vinden. En...
Ook gelezen op Boekblad.nl? Lenny Vos heeft een proefschrift geschreven, getiteld: 'Uitzondering op de regel. De positie van vrouwelijke auteurs in het naoorlogse Nederlandse literaire veld'. Een dergelijke aankondiging heeft mijn onmiddellijke aandacht. Verschillen tussen mannen en vrouwen….ik blijf het een intrigerend onderwerp vinden. En met name intrigerend als er wetenschappers zijn die vertellen dat ze wel aanvoelen hoe de vork “blijkbaar” in de steel zit. Vos legt namelijk uit: Hoewel het aantal vrouwen in het literaire veld in aantal toeneemt, blijft het percentage door de jaren heen steken op een kwart van het totale aantal auteurs. Pas eind jaren negentig is 35 procent van de auteurs van het vrouwelijke geslacht. Vos: ‘Laat, gezien alle emancipatiebewegingen in de maatschappij. Daarbij heeft TNS NIPO onlangs nog een enquête gehouden waaruit bleek dat meer dan de helft van de mensen die voor hun hobby schrijven, van het vrouwelijke geslacht is. Blijkbaar is voor vrouwen de drempel hoger om hun werk te publiceren en er hun beroep van te maken.' Hoezo is dat blijkbaar zo? En over wat voor drempel hebben we het dan? De eerste regel van het artikel bevat een aanwijzing: “de literaire wereld was van oudsher een mannenbolwerk”. Hmmm, een bolwerk. Dat is iets wat je verdedigt toch? Dat veronderstelt een actie van de mannen die ervoor zorgen dat vrouwen niet aan de bak komen. Kijk ook maar naar het zinnetje…”laat gezien alle emancipatiebewegingen in de maatschappij”. Blijkbaar lopen emancipatie en schrijven in de ogen van de schrijver van dat zinnetje gelijk op. Nu zou het natuurlijk zo kunnen zijn dat er een machtig bolwerk is van mannen die er voor zorgen dat vrouwen niet aan de bak komen, maar zou er niet ook een andere oorzaak kunnen zijn? Immers gezien alle emancipatiebewegingen in de maatschappij had ik al lang verwacht dat mannen zouden bevallen. Maar nee hoor, ze doen het niet. Vrouwen bevallen en mannen niet, dat is nog steeds zo. Mijn favoriete fantasie over het verschil tussen mannen en vrouwen in dit opzicht is dat mannen meer bewijsdrang hebben. Mannen willen zich laten zien (zou zo maar een natuurlijk verschil tussen mannen en vrouwen kunnen zijn). Daarom hebben mannen spieren, daarom worden mannen topkok en topschaker. Dat hoeft niets met kwaliteiten te maken te hebben (maar ik sluit het evenmin uit), maar gewoon met ambitie. Als je die theorie nu loslaat op het hier aangehaald onderzoek dan zou het verschil in participatie simpelweg te wijten zijn aan het feit dat mannen er meer voor over hebben om de publiciteit te halen. Natuurlijk een veel minder politiek correcte opvatting. Wie weet wie er gelijk heeft, mag het zeggen.
- Internationale privacybescherming (DMSA-congres)
- Het veilig omgaan met content op het internet (seminar Nederlands Uitgevers Verbond, september 2002)
- De verhouding tussen artiest en platenmaatschappij in de digitale wereld (lezing ten behoeve van het management van BMG, september 2002)
- Schaalvergroting in de entertainmentbranche Conamus/Noorderslagfestival, januari 2002)
- Nieuwe businessmodellen in de muziekindustrie (Conamus/Noorderslagfestival, januari 2003)
- "Kruisbestuiving in de entertainmentindustrie" (lezing ten behoeve van het management van de IMCA Media Groep, september 2003)
- Presentatie van de Bousie Exploitatie Overeenkomst (Conamus/ Noorderslag-festival, januari 2004 in Groningen).
- Lezing over freeware De Waag, juli 2004
- Presentatie ter introductie van de Wet op de Vaste Boekenprijs op uitnodiging van het NUV bij de Groep Educatieve Uitgevers en de Uitgevers voor Vak en Wetenschap, alsmede individueel bij onder andere Kosmos, KIT Uitgeverij, Ambo Anthos, Unieboek en Terra Lannoo, december 2004;
- Panelleider Muziek&Beeld Live juli 2005
- Intellectual property & intelligent ownership, Club of Amsterdam,
september 2005 - Inleiding Auteursrecht GEA-relatiedag, september 2005
- GAU-lezing: laatste ontwikkelingen in het boekenvak, februari 2006
- Presentatie Wasstraat Endemol (een project van Endemol samen met Bousie advocaten om alle content juridisch digitaalproof te maken), samen met Dick van der Graaf, 2007
- Diverse lezingen op locatie bij grotere mediaondernemingen op het gebied van mededinging en compliance, 2006-2009
- Co-auteur in Basisboek Entertainmentmarketing, Uitgeverij Coutinho, Bussum 2006
- Co-auteur van De Wet op de Vaste Boekenprijs in de Praktijk: handleiding en commentaar, Kenniscentrum boekenvak, Amsterdam 2006
- lid van het Legal Team van het International Music Managers Forum
- lid van de Raad van Advies van de Fontys bedrijfshogeschool
- lid van de Raad van Advies van Grey Men, fiscalisten in entertainment
- oprichter van het interim-advocatenkantoor Baskerville & Associates
Branches:
Muziek, Mode, Print, RadioRechtsgebieden:
Auteursrecht, Mededingingsrecht en distributie, Contractenrecht / verbintenissenrecht, Reclamerecht