| Zen / Entertainment Business | Hans Bousie*, 30-6-2008 |
Een week geleden las ik het boek “de Wet van Spengler” van Jaap Scholten. Een dag later kocht ik “who’s your momma”van Anouk. Ook al weer een ervaring die me raakte. “I don’t want to hurt no more”. Weer twee dagen later zag ik de film “into the Wild” van Sean Penn. Nu moet u niet denken dat ik zo’n typje ben die van het minste of geringste in vervoering raakt. Zeker niet. Een in de honderd boeken die ik lees vind ik prachtig, idem dito voor films en bij muziek luistert het nog wat nauwer, dan gaat het om 1 in de duizend nummers. De overeenkomst tussen het boek, de film en de muziek is dat ze me alle drie ontroerden. Zowel Anouk als Scholten als Penn raken aan de diepte. Ieder op hun eigen wijze raken ze het thema afscheid. En afscheid is de meeste heftige menselijke emotie denkbaar. Afscheid van geluk, afscheid van een liefde, afscheid van een plaats, afscheid van wat dan ook, raakt als niets anders. En dat is nou precies de reden waarom nu juist dit boek, deze film en deze muziek me zo ontroerden. Als je afscheid, niet als gemis, maar als iets moois kunt ervaren en muziek, film en boeken kunnen je daarbij helpen, dan kom je steeds dichter bij Zen. Dan kun je los laten. Zen is immers slechts zijn en niet waren of zullen? Ik heb dan ook getracht deze ervaringen in mijn eigen leven te passen. De verhuizing van mijn kantoor bijvoorbeeld heb ik op een ware Zen-wijze proberen te doorleven. En ja hoor, gelukt. Ik heb geen afscheid genomen van dat wat was, maar ben gegaan naar dat wat is (nou nou nou nou? Indrukwekkend toch?). Maar weest u gerust, de ware verlichting heb ik nog niet bereikt. Afgelopen zondag heb ik als zo velen de wedstrijd Duitsland-Spanje gekeken. Van te voren had ik mij bedacht dat de ware onthechting, het echte loslaten zou zijn, gewoon Duitsland te steunen. Ophouden met dat kinderachtige gezeik over die fietsen en de oorlog en WK 74 en meer van dat soort dingen, gewoon van Duitsers houden. Gewoon fan van ze zijn zelfs. Ik heb het geprobeerd….echt, ik heb het geprobeerd….