| Wild thing / Spits | Sander Dikhoff *, 29-1-2009 |
Het zijn rare tijden. Strafrechtelijke vervolging gaat normaal gesproken als volgt. Het OM klaagt aan, de advocaat verdedigt en na wat gesteggel over en weer, komt de rechter tot een oordeel.
Bij Wilders gaat het anders. Het OM ziet af van aanklagen, de advocaat blijft in zijn hok en toch komt er een beslissing van de rechter. Het hof oordeelt dat Wilders strafbaar is wegens discriminatie en aanzetten tot haat. Best gek, dat oordeel komt dus tot stand zonderuitwisseling van argumenten en bewijs tussen officier en advocaat.
Ik moet zelfs even denken aan Guantanamo. Huh, dat is toch heel iets anders? Is ook zo, maar toch is er een overeenkomst, namelijk de afwezigheid van een advocaat bij voor de verdachte ingrijpende gebeurtenissen.
Dan het verschil. Op Guantanamo vindt gevangenneming en detentie plaats zonder advocaat (gelukkig verleden tijd binnenkort). Bij Wilders ontbreekt de detentie, maar is er wel een rechterlijk oordeel over strafbaarheid zonder inmenging van een advocaat. En dat vinden ze op Guantanamo zelfs te gortig.
Dan naar de inhoud. Het gedachtegoed van Wilders is ontegenzeggelijk onaangenaam. Als luis in de pels voldoet hij prima (één luisje maakt nog geen kriebel), maar inmiddels gaat het om een heel leger luizen en dat is heftig jeukmateriaal.
Klein beetje dimmen zou dus goed zijn. Helpt strafrechtelijke vervolging van Wilders daarbij? Blijkbaar niet, want sinds de hofuitspraak heeft Wilders in de peilingen enkele zetels gewonnen.
Natuurlijk moet de vrijheid van meningsuiting een grens hebben. Zonder begrenzing zou ook de nu doorde paus gerehabiliteerde bisschop Williamson zonder consequenties kunnen blijven roepen dat de Holocaust een fabel is.
Schelden doet namelijk wel degelijk pijn. Soms meer dan fysiek geweld. Een simpel voorbeeld. Uw vrouw overlijdt (God verhoede). In een vervelende ruzie met uw buurman kort daarna, kiest hij de weg van kwetsen en krijgt u de meest nare kwalificaties over uw vrouw naar uw hoofd. U krijgt blinde vlekken van woede en geeft hem een ros voor zijn kop. Gevolg: buurman bloedende lip en dito hart aan uw zijde.
Twee handelingen. Eentje, het slaan, is overduidelijk onrechtmatig. De andere, de snoeiharde woordenstroom, is waarschijnlijk straffeloos. Dat voelt niet lekker, niet in evenwicht. Moeten we dan het slaan ook maar toestaan? Nee, dan is het einde zoek. Dus moeten we grenzen stellen aan de rechtmatigheid van woorden. Jammer maar noodzakelijk. Geldt ook voor Wilders.