| Vuilnisbakkenras / Spits | Sander Dikhoff *, 20-5-2010 |
Je hebt grofweg twee smaken journalisten. Het maatschappelijk geïnteresseerde en zorgvuldige soort. En het vuilnisbakkenras. Tot voor kort behoorde journalisten van HP De Tijd tot de eerste categorie.
Tot de op straat belande vuilniszakintimiteiten. HP (en Weekend) namen de zakken mee en publiceerden zonder schroom alle “interessante” vondsten. Roddelbladen zoals Weekend bedienen zich al jaren van dit soort praktijken maar voor HP zal het een verse hobby zijn.
Vooral bij Pechtold had men beet. Het blijkt dat zijn vrouw zwangerschapsstaafjes beplast. Negatief. Of juist positief. Ligt eraan of ze hoopt zwanger te zijn of juist hoopt niet zwanger te zijn. Of ze had gewoon even wat tijd over. Afijn, potverdikkemes heet nieuws.
Bij mij kwam natuurlijk de vraag op of dat vuilniszakgrabbelen eigenlijk wel mag. Ik hoorde dat het in Engeland wordt gekwalificeerd als een soort huisvredebreuk. In Nederland niet bij mijn weten. Hier wordt huisvredebreuk vooral toegepast door krakers die “thuis” worden gestoord door een rood aangelopen heer des huizes. Vervelend. Immers, een goed bloedige boobytrap bouwen of een fatsoenlijke parketfik vergt een hoge mate van huisvredige concentratie.
Maar goed, bestaat er zoiets als het vuilniszakgeheim, equivalent van het briefgeheim? Nee, grabbelen mag best, zo lijkt het. Maar dat wil nog niet zeggen dat je je vondsten ook mag publiceren. Dat mag alleen als het belang tot publicatie zwaarder weegt dan het privacybelang. En politici moeten wegens hun publieke functie wat meer dulden van de maatschappelijke waakhond die de pers nu eenmaal is.
Maar vereiste is wel dat het openbaargemaakte enige relevantie heeft. En niet slechts dient ter bevrediging van de bodemloze entertainmentbehoefte van Weekendlezend Nederland. U raadt het al. De Pechtold publicaties zijn onrechtmatig. Maar hij gaat er niks aan doen. Hij vindt dat het journaille zelf fatsoenlijke grenzen moet bepalen. Dat is prachtig, maar eeh, het blijkt nu juist dat ze dat niét doen. Ze wachten tot iemand de rechter vraagt de waterval van privacy schendende onzin te stoppen.
Pechtold noemde het “verbale incontinentie”. Zónder Tena Lady welteverstaan. Dat lekt en lekt maar door. Totdat iemand daar een oordelend rechterlijk staafje onder houdt.