| Vrije val / Spits | Sander Dikhoff *, 30-9-2010 |
Zelf heb ik het ooit meegemaakt, een parachute die niet openging. Bij mijn eerste sprong nog wel. Het ging toch anders dan die enthousiaste instructiemeneer mij in het klaslokaal had uitgelegd.
Op een kilometer hoogte keek ik omhoog om m’n parachute te controleren. Fuck, niets dan een fladderend stuk grijs textiel, dat overduidelijk niet bij machte was om mijn val ook maar ten geringste af te remmen. Geen geintjes met de zwaartekracht. De aarde trekt hard en zeker niet minder aan dingen van een kilo of 100.
Met een bloedgang naar beneden dus. Diezelfde meneer op de grond volgde mijn val met een verrekijker en ik kreeg alras In mijn oortje bevestiging van het vermoeden dat ik mijn sprong inderdaad niet helemaal één op één conform zijn tekening op het schoolbord had uitgevoerd.
Dat zei hij overigens niet letterlijk. Je moet toch een beetje op de tijd letten in dat soort situaties. Bovendien wil je je pupillen ook niet demotiveren. Dus hij zei slechts: grijs - slecht nieuws - noodprocedure. En zo geschiedde, dit keer braaf volgens het plaatje (kijk, pak, kijk, trek, pak, trek). Ik landde wonderwel ongedeerd op veilige bodem.
En daar loopt mijn ervaring uiteen met die van een mevrouw in België. Zij overleed toen haar parachute niet openging. Een vriendin van haar is nu verdachte, staat terecht voor moord. Gek verhaal.
De lijnen van de chute waren namelijk doorgesneden. En de verdachte had een motief. De twee vriendinnen hadden namelijk één en dezelfde minnaar. Kort voor het ongeval waren de beide dames bij de minnaar. Terwijl de verdachte, zoals ze in de rechtbank aangaf, soms dringend behoefte had aan seks met “haar” minnaar, kreeg haar vriendin de voorkeur. Verdachte moest het doen met de bank. Niet ver van de gang waar ook de chute van haar vriendin wel eens lag. Tsja, dat kan een mens op rare gedachten brengen.
Deed ze het? Het zou natuurlijk best kunnen. Klinkt redelijk plausibel. Maar ja, het kan ook die minnaar zijn geweest of een afgewezen buurman. Weet jij veel. Onderbuikgevoelens mogen niet de weg wijzen. Gelukkig gaat een nuchtere rechter dat bepalen. O nee, toch niet, een jury gaat het beoordelen. Ik houd mijn hart vast.