| Tussen revolte en revolutie / Boekblad | Hans Bousie*, 26-5-2008 |
Albert Camus schreef er al een boek over, “l’Homme Révolté”. Het boek beschrijft het verschil tussen de persoonlijke revolte, door Camus omschreven als het moment dat een mens nee zegt, om geen immorele keuze te hoeve maken; en de revolutie, die bijna onvermijdelijk tot geweld en verlies van oorsprong leidt. Dit boek heeft een diepe indruk op me gemaakt. Hoe verleidelijk is niet het pad van het eigen gelijk, geplaveid met de stenen van succes. En hoe groot is niet de kans dat het plaveisel spekglad blijkt te zijn. En zij die uitglijden, zijn de degenen die aan het succes ten onder gaan, wiens benen de weelde niet kunnen dragen en die als de spreekwoordelijke kinderen door hun eigen revolutie worden verzwolgen. Voor mij heeft het altijd betekend dat ik stellige consequenties wantrouw. Een ideaal is mooi, sterker nog, idealen zijn essentieel om een goed mens te zijn, maar wee je gebeente als je aan het ideaal al te sterke consequenties verbindt. Dan zul je gaandeweg steeds meer gelijk gaan hebben, zo zeer zelfs, dat je er op een goede dag achter komt dat je de enige bent die nog gelijk heeft. Zie hier het risico van gelijk. En dit risico loopt gelijk op met het risico van succes. Hoe groter of onverwachter het succes, hoe groter het risico om de weg kwijt te raken. Daar moest ik aan denken toen las dat uitgeverij Nieuwland een hit scoort met het boek “Liefde onder vuur”. In het stukje in Boekblad over deze uitgave werd ik getriggerd door een zinnetje: ‘Groter willen we niet worden, want we willen al onze uitgaven begeleiden met veel persoonlijke aandacht.' Zie hier de essentie van het omgaan met succes. Zorg er voor dat het succes je niet over je eigen grenzen drijft, zoals je je door een tegenvaller ook nooit in de put mag laten duwen. Geniet! Maar drink met mate….