| Tot het spagaatje / Spits | Sander Dikhoff *, 28-10-2010 |
Wraking van de rechtbank. Wat zegt dat nu eigenlijk? Het laat zien dat het rechtssysteem uitstekend werkt. De ene rechter haalt publiekelijk de andere rechter van de zaak wegens partijdigheid (althans de kans op schijn daarvan). Dat is goed nieuws. Blijkbaar houden de beroepsgenoten elkaar, anders dan velen denken, niet (altijd) de hand boven het hoofd.
Toch schat ik in dat bij u het vertrouwen in de rechtsstaat juist is gedaald. Misschien heeft u wel het gevoel dat wraking ietsje minder snel plaatsvindt als er geen camera’s in de buurt zijn.
Gaat u mee naar Wilders en het dubbele paspoort. Wilders diende ooit een motie van wantrouwen in tegen Albayrak. Rutte steunde de motie destijds niet, maar vond en vindt dubbele paspoorten onwenselijk. Tsja, met de Zweedse nationaliteit van Veldhuijzen van Zanten, gaat Rutte in de spagaat. Rutte geeft aan dat hij een verschil maakt tussen landen die zich bemoeien met onderdanen die in Nederland wonen en landen die dat niet doen. Blijkbaar doet Turkije dat wel en Zweden niet.
Emile Roemer (SP) noemt dat 'pure discriminatie'. "U maakt een wezenlijk onderscheid tussen een Turks en een Zweeds paspoort." En inderdaad, dat doet Rutte. Hij meet met twee maten (Verhagen en Wilders). Waarom?
Misschien gaat het hem om het volgende. Albayrak was destijds medeverantwoordelijk voor het immigratiebeleid. Daarin hebben Turkije en Nederland naast gemeenschappelijke belangen ook tegenstrijdige. Immers, als degene die namens Nederland onderhandelt met Turkije tevens Turks onderdaan is, lopen de onderhandelingen vast een stuk soepeler. Tegelijkertijd kunnen de belangen van beide landen ook communicerende vaten zijn, zodat een voordeel voor Turkije automatisch een nadeel voor Nederland oplevert.
Daar kan de verbondenheid met beide landen leiden tot schijn van belangenverstrengeling. Natuurlijk doet het doorknippen van een pasfotoboekje de sterke verbondenheid met Turkije niet afnemen. Blijkbaar ging het Rutte destijds meer om een statement, een publieke keuze voor het land dat Albayrak vertegenwoordigde tegenover het land dat zij juist niet vertegenwoordigde.
Kijk, zo onpartijdig als rechters moeten zijn, zo partijdig de vertegenwoordigers van een land. Ik herken het wel. U moet mij ook niet hebben als advocaat in de onderhandeling met een partij waar ik aan gelieerd ben. Dan heeft u misschien aan mij wel even niet de beste. Kijkt u gewoon even verder.