HomeOns ontmoetenOnze cliëntenNieuwsColumnsVacatures & StageContact
Fotografenpodium
Bousie Advocaten biedt beginnende fotografen de kans hun werk te presenteren.
lees verder »
Livrijn / Boekblad
Wellicht overheen gelezen, de nieuwe businessmodellen duikelen over...
lees verder »
Say feta / SpitsSander Dikhoff *, 7-5-2009


Stel, je bent aan de wandel en je ziet een leuk moppie. Mag je zomaar een foto van haar maken? Ja hoor, dat mag best. Eerst vragen? Nee, hoeft niet.

Op Hyves zetten? Dat mag niet altijd. Als zij een redelijk belang heeft, kan ze zich namelijk op grond van haar portretrecht tegen openbaarmaking van de foto verzetten. Als het een bekend moppie is, zit dat redelijk belang ’m in haar „verzilverbare populariteit”. Is ze niet bekend, dan moet haar privacyzwaarder wegen dan de vrijheid van meningsuiting.  

Recente case. Ziekenhuis Athene. Een fragiel jongetje ligt na geboorte in een afgesloten, steriele ruimte, slechts toegankelijk voor medisch personeel. En voor de huisfotograaf, die van elke baby een kiekje maakt. Niet voor publicatie maar om het daarna aan de ouders te kunnen verkopen.

De ouders vinden het maar niks. Schending van privacy. En ook link gezien de gezondheid van het ventje. Zij eisen afgifte/ vernietiging van de negatieven.Die eis wordt door de Griekse rechters afgewezen. Met name omdat de foto niet wordt gepubliceerd en inbreuk op portretrecht dus niet aan de orde is.

De zaak komt voor het Europese Hof. Een revolutionair oordeel. Niet alleen publicátie van een foto maar ook het simpelweg máken (en bewaren) ervan kan inbreuk maken op iemands persoonlijkelevenssfeer. 

Als het aan het Hof ligt mag voortaan in heel Europa dus niemand meer zonder toestemming een ander op de plaat zetten. Eerst praten en dan knippen, want het maken van de foto is hét moment om afspraken te maken over wat er daarna met de foto mag gebeuren en onder welke voorwaarden. 

Praktisch werkbaar? Mwah. Lance Armstrong gaat niet in de remmen om even te babbelen over de publicatievoorwaarden van de te maken finishfoto. En hoe hard de oorlogsfotograaf ook „cut” roept, ik zie de Taliban ook niet onmiddellijk pauze nemen (als u even de baard borstelt, zet ik er ondertussen een wat minder stoffig lensje op).

In de praktijk is het lastig houdbaar. Wel gaat het hier om een belangrijke omkeer van bewijslast. Voortaan is het niet de geportretteerde die moet aantonen een redelijk belang te hebben tegen publicatie,maar moet de fotograaf aantonen een redelijk belang te hebben bij het maken en bewarenvan de foto.

Voer voor advocaten