| Mass deception / Spits | Sander Dikhoff *, 14-1-2010 |
Laten we elkaar niks wijsmaken. Als die inval in Irak democratie en rust had gebracht, dan had er geen haan meer naar gekraaid. Maar ja, het werd een debacle, vandaar het eindeloze retrospectief.
Dat gezegd hebbend, even alles op een rij. Het besluit de inval in Irak te steunen blijkt in een zucht en een scheet te zijn genomen. Balkenende en De Hoop Scheffer als de zoetwatermatrozen Peppie en Kokkie in stuntelpas achter Blair en Bush.
Voornaamste reden voor de steun, gevaar voor mass destruction. Gaandeweg bleek mass destruction echter niks anders dan mass deception. Je reinste oplichterij. We zijn er gewoon ingeluisd. Wrong, deadly wrong. Blair gaf ‘t toe. Bush gaf ‘t toe. Balkenende gaf niet thuis. Na lang aandringen koos hij voor commissie Davids om te onderzoekenwat er nou eigenlijk is gebeurd, uiteraard met als doel het gedram te doen verstommen.
Er was kritiek op die benoeming. Balkenende verdedigde met stelligheid. Het ging om een zeer kundig man, bij uitstek geschikt het gebeurde definitief te kwalificeren.
Het rapport is er nu. Zoals voorspeld door Balkenende zit het inderdaad degelijk in elkaar. Niet gek want Davids is als oud raadsheer van de Hoge Raad niet de minste.
Maar verdorie, die vermaledijde conclusies van die man, getver, dat was niet de bedoeling. Ronduit vernietigend. Het besluit van destijds blijkt niet integer maar politiek van aard. En zowel parlementair als volkenrechtelijk verwerpelijk. Kortom, er klopte geen zak van.
Alles stond ten dienste van de vooringenomen politieke beslissing. Dat heet hineininterpretieren. Je hebt het besluit genomen en kneedt alle informatie en feiten tot welgevallig argument. En het onkneedbare haal je door de shredder of stop jeachter de verwarming.
Wat zegt Balkenende nu? Het rapport is ook maar een mening. Nee! Dat gaat zowel materieelals formeel mank. Davids heeft alle feiten en meningen juist in onderlinge samenhang beoordeeld en daaruit zijn conclusies getrokken.
Bovendien, Davids heeft de regering vertegenwoordigd in het definitief vaststellen van de feiten en conclusies. Zijn mening IS de mening van de regering. Met het verschijnen van het rapport staat automatisch de mening van de regering vast.
Over de feiten en conclusies zelf hoeft dus geen debat meer te worden gevoerd. In die val moeten de andere partijen zich niet laten lokken. Niets resteert anders dan het vaststellen van de politieke consequenties. Linksom of rechtsom, onze premier nadert het bordje uit. Het is wel mooi geweest zo.