| Lange rug / Spits | Sander Dikhoff *, 25-11-2010 |
Een directeur koopt (via zijn bedrijf) een BMW. Een lekkere bak, coupé 630i voor een dikke ton. Alles naar wens. Maar na een paar maanden krijgt de directeur rugpijn. Hij doet zijn beklag bij de dealer. Die probeert nog wat te regelen met een andere stoel, maar de directeur is er al klaar mee. Hij levert de BMW in en haalt ergens anders een Audi Q7. Die is even duur, maar voor de BMW krijgt hij een stuk minder terug, dus hij schiet er bij in. Niet zuinig ook, kost hem een fors bedrag.
En dat bedrag wil hij terug hebben van de dealer. Die had toch gezien dat hij lang was (1.94)? Die had hem moeten behoeden voor de aankoop, zeker ook omdat volgens de directeur een auto kopen pure emotie is. Dat blik bedwelmt blijkbaar zodanig dat je niet meer helder kunt denken.
Er wordt een deskundige van de TU Delft bij gehaald. De vraag is of de BMW coupé de directeur wel een ‘gebruikelijk en lichamelijk acceptabel zitcomfort’ biedt. En zowaar, dat blijkt niet het geval. Ah, goed nieuws dus voor de directeur, zo lijkt het. Heeft hij toch een punt. Maar nee, het ligt helemaal niet aan de BMW, maar aan de man zelf. Huh, maar zo extreem lang is 1.94 toch ook weer niet? Nee, dat klopt. En daar gaat het ook niet om. Uit het onderzoek blijkt namelijk dat de man een ‘uitzonderlijk lange romplengte’ heeft, 103 centimeter. En dat maakt dat ergonomisch verantwoord zitten voor hem in die BMW niet mogelijk is. Vandaar die rugpijn.
Wat doet de rechter met deze claim? Die hecht waarde aan het feit dat de man zelf niet wist dat hij een extreem lang bovenlijf heeft. Nooit opgevallen. En ja, als je het zelf niet eens weet, dan kun je toch moeilijk een autoverkoper verwijten dat hij het had moeten weten. Kansloos dus.
Ach, ik snap het wel. Het is gewoon niet leuk, zo’n lange rug. Want vergeet niet, elke centimeter extra rug is één centimeter minder been. En zelfs in een Audi Q7 ziet het er niet uit hoor, zo’n houten blokje op je gaspedaal.