| Horen, zien en verkrijgen | Hans Bousie*, 5-7-2010 |
Horen, zien en verkrijgen, is de naam van een onderzoek dat de Universiteit Twente in opdracht van de overheid heeft uitgevoerd. Doel was vast te stellen in hoeverre de zelfregulering van PEGI (classificatiesysteem van Games) en de co-regulering van Kijkwijzer (classificatiesysteem van films) werkte. De uitkomst was bedroevend. De gemiddelde naleving van beide systemen bij de onderzochte bioscopen, videotheken, winkels, bibliotheken en warenhuizen was bedroevend laag. Slechts in 14% van de gevallen werd er gehandhaafd. Voor de niet zo snelle rekenaars onder u, dat betekent dat in 86% van de gevallen kinderen gewoon naar huis kunnen met een kaartje voor een gewelddadige/pornofilm of met een expliciete game. En dan gaat het over gemiddelden hè? Om u een getal te noemen, bij warenhuizen is de situatie nog ernstiger; in slechts 3% van de gevallen worden de normen nageleefd. Het is om die reden dat de overheid heeft besloten verkooppunten streng te gaan controleren, zoals wij afgelopen week in Entertainment Business konden lezen. De reacties waren natuurlijk even massaal als hypocriet. Het enige wat de overheid zou bereiken is de toch al niet zo florissante fysieke handel aanpakken. De overheid moest zich nergens mee bemoeien en de winkels ook niet, dit is de verantwoordelijkheid van de ouders. Aldus een greep uit de reacties. Mag ik u eens een moreel argument voorhouden? Vindt u dat het schadelijk is voor jonge kinderen als ze met een grote dosis geweld of seksualiteit worden geconfronteerd? Als het antwoord nee is bent u klaar met lezen en mag u doorklikken naar de volgende pagina. Als het antwoord ja is, dan wil ik u nog even spreken. U en ik hebben dus dezelfde moraal op dit punt, je moet kinderen beschermen tegen al te expliciete games en films. Wie moet dat dan doen? De overheid? De ouders? De verkopers? De kinderen zelf? Die laatste vraag stel ik niet zo maar. Uit het onderzoek immers komt naar voren dat er verschillende verkopers zijn die menen dat het om de eigen verantwoordelijkheid van de kinderen gaat. Wie het daar mee eens is mag nu afhaken. Dit is niet de verantwoordelijkheid van kinderen. Het is de verantwoordelijkheid van zowel de verkopers, als de ouders als de overheid. De verkopers omdat ze heel goed horen te weten wat ze verkopen en of daar een schadelijk effect aan zou kunnen zitten. De ouders omdat ze heel goed horen te weten wat hun kind al dan niet aan kan. En de overheid om te zorgen dat verkopers die alleen maar aan omzet denken, of ouders die helemaal nergens aan denken toch nog worden gecorrigeerd. Ja, het is zeker waar dat de overheid alles op alles moet zetten om ook het online-aanbod van deze producten te reguleren, maar het is net zo waar dat u gewoon uw eigen verantwoordelijkheid heeft voor onze maatschappij. Wie ergert zich niet aan ouders die hun kinderen maar een beetje laten zwemmen, daarom heeft u als verkoper nu eindelijk de kans om u maatschappelijk te gedragen. En mark my words, als u straks bij de hemelpoort staat, dan zult u voor deze daad van goedertierenheid worden beloond. En nu maar hopen dat er geen leefijdsclassificatie bij de hemelpoort wordt gehanteerd. Ik sluit niet uit dat onze lieve heer immers alleen maar onschuldige kindertjes toelaat en geen verdorven volwassenen. En anders is er nog geen man overboord, kunt u lekker gewelddadige porno kijken bij het vagevuur.