| Het zal je vader maar zijn / Boekblad | Hans Bousie*, 23-11-2009 |
Komt een vrouw bij de dokter, tja. Afgelopen week was ik bij de première van de verfilming van deze bestseller van Kluun. En ik kan u verzekeren dat deze film een ongekend succes gaat zijn in Nederland. De film grijpt je naar de keel, net zoals het boek dat ook doet. En tegelijkertijd heb ik me dood geërgerd. Ik zal u uitleggen waarom. Voor zij die het boek niet gelezen hebben, even heel kort. Het gaat over een man die vreemd gaat terwijl zijn vrouw op sterven ligt. En de verfilming heeft de wrange ondertitel: “ode aan de liefde” mee gekregen. Wat de hoofdpersoon in het boek (autobiografisch) uitspookt is gruwelijk. Op het moment dat je geliefde je het hardst nodig heeft haak je af. En je haakt niet alleen af, maar je deelt dat wat je met je geliefde zou moeten delen met een ander. De schrijver heeft uit zijn eigen leven getapt toen hij dit boek schreef. Hij heeft het ooit uitgelegd als volgt: `als mensen onder druk staan dan vertonen ze vluchtgedrag en dan vlucht je in je slechtste eigenschap, bij mij was vreemd gaan al een zwakke eigenschap, dus daar vluchtte ik in`. Natuurlijk is het knap als een film een discussie als deze teweeg brengt, dan heb je het als filmmaker goed gedaan. Maar wat me eindeloos stoot is dat dit verhaal wordt overgoten met glamour en heroïek. Ach ja, die arme jongen had een uitlaatklep nodig en ach ja het jongetje in hem zoekt het dan in zich suf neuken. En het is zo eerlijk dat hij er voor uit komt! Er eerlijk voor uit komen? Hoe denken we dat zijn dochter dit verhaal straks gaat lezen? Sommige zaken mag je best voor jezelf houden hoor. En wie denkt dat dit het verhaal is, slaat volgens mij volledig de plank mis. Het verhaal gaat over een verwend kind. Een kind dat alles heeft wat zijn hartje begeert. Een mooie vrouw, een dochter, een goedlopend bedrijf, goede vrienden en een mooi uiterlijk. En opeens wordt zijn vrouw ziek, nou ja zeg, wat een kutwijf. En omdat hij daar niet tegen kan, zoekt hij gewoon een nieuwe vrouw om zijn verlies te compenseren. En dat is het gedrag van een verwend kind. Speeltje doet het niet meer? Dan gooi je gewoon je speeltje weg en zeur je net zo lang tot je een nieuwe krijgt. Daar gaat het om. En daarom zit iedereen die het in zijn hoofd haalt om dat een ode aan de liefde te noemen, er zo ontzettend naast. En dat stoorde mij bovenmatig bij deze film. Het boek is knap geschreven, de film is mooi gemaakt. Maar ik denk dat de schrijver had moeten uitschreeuwen dat hij zo´n ongelooflijke klootzak is geweest, dat hij zo enorm veel spijt heeft, in plaats van als een hypocriete klootzak over de rode loper naar binnen te wandelen om het applaus in ontvangst te nemen.