| Garantie tot de poort / Spits | Sander Dikhoff *, 24-6-2010 |
Waar gebeurd. Stel, je zit bij een sekte en de sekteleider zegt drie dingen.
Eén: de wereld zal binnenkort vergaan.
Twee: de uitverkoren sekteleden zullen net op tijd in de hemel worden opgenomen.
Drie: voorwaarde is wel dat de sekteleden op tijd zijn “losgekomen” van al hun aardse bezittingen (best pittig, zelfs bij de SP schijn je nog wat te mogen houden).
Je bent behoorlijk onder de indruk van die sekteleider. Hij zegt “hele goeie dingen”. Bovendien wordt aarzelend handelen niet gewaardeerd. Dat wordt bestraft met de “eeuwige duisternis” en dat is ook weer zo wat.
Kortom, je besluit drie ton Euro over te maken aan de sekte. Helaas belandt je niet op de afgesproken tijd in de hemel. Oei, da’s link. Gelukkig gaat het einde der aarde ook niet door. Saved by the bell. Eind goed, al goed, behalve dan die drie ton kasverschil.
Je voelt je in het ootje genomen en daagt de sekteleider voor de rechter. Je wil je poen terug. De sekteleider verweert zich. Het was eigen keuze. En hij geloofde er zelf ook in (logisch, hij was natuurlijk evengoed behoorlijk teleurgesteld).
Bovendien, de leer van het genootschap hield alleen maar in dat je geestelijk loskomt van je aardse bezittingen. Shit, het geld dus helemaal voor niks overgemaakt. Je had het gewoon mogen houden, maar er alleen wat minder aan moeten denken. Verdorie, niet goed opgelet, duur denkfoutje.
Het Gerechtshof oordeelt dat er sprake is van misbruik van omstandigheden. De sekteleider moet driekwart (ongeveer
225. 000 Euro) terugbetalen. De rest komt op het conto van de schenker, als straf voor het al te naïef zijn.
Misbruik van omstandigheden dus. Bovendien was het gewoon een deal. Drie ton in ruil voor redding. Gewoon een toegangskaartje tot de hemelpoort. Niet goed, geld terug. Het enige lastige is dat de wanprestatie pas blijkt als je goed en wel in de hel bent aanbeland. En daar hebben ze geen fax om die dagvaarding in te stoppen.