| Fergie / Spits | Sander Dikhoff *, 27-5-2010 |
Sarah Ferguson trouwde ooit een rijk en belangrijk man. Prins Andrew, broer van prins Charles. Haar kostje was gekocht, zo leek Helaas hield hun liefde geen stand. En hand in hand met de vertrekkende liefde, ging ook een pleasant way of living heen.
Sarah raakte veel kwijt. Wat ze overhield waren haar connecties, waaronder haar ex-prins. Zoals u weet, is toegang tot prinsen een schaars goed (de ophaalbrug komt niet zomaar naar beneden zeg maar). En schaarse goederen zijn duur. En dure goederen niet gebruiken, daar houdt Sarah niet van.
Aan de boemel dus met die prins. Het prinsproduct is in het geval Andrew nog eens extra courant omdat hij niet alleen prins is, maar ook als speciale gezant het Britse zakenleven in het buitenland vertegenwoordigt. Buitengewoon interessant voor zakenmensen dus.
Een Britse journalist kreeg onlangs een tip van een bekende van de Royal Family en kwam op het spoor van Sarah. De rest van het verhaal kent u al. Zij beloofde toegang tot Andrew in ruil voor een half miljoen pond. De journalist filmde de hele deal, van handshake tot overhandiging van een voorschot van 40.000 dollar.
Vervolgens schoot hij de filmpjes de wereld in. Daar was Sarah niet zo blij mee. Het is ook nogal wat als je niet weet dat je wordt gefilmd en vervolgens zo’n uitermate private en gevoelige kwestie wereldkundig wordt gemaakt.
Weet u nog, die beelden van Wesley en Yolanthe in de parkeergarage? Dat viel toen ook niet zo lekker. We waren het met z’n allen toch wel eens dat dat niet moest kunnen. En inderdaad, je mag niet zomaar beelden met een hoog privacy gehalte op het net gooien.
En toch voelt u aan uw water dat de beelden van Sarah wel moeten mogen. Komt dat omdat we Sarah nu ineens massaal heel onsympathiek vinden? Dat zal gevoelsmatig vast een rol spelen. Maar het juiste juridische argument is dat het privacybelang van Sarah weliswaar heel zwaar weegt, maar toch wat minder zwaar dan het belang van het aan de kaak stellen van deze misstand.
Want laten we wel zijn, “verkoop” van prinsen, damagnie! Daarvan moet de pers ons toch echt op de hoogte stellen. Mét beeldmateriaal, ook al vergt dat onorthodoxe methoden als stiekem filmen. Want zonder de beelden zouden we het misschien wel niet geloven. Zeg nou zelf, zo’n braaf Engels meisje ….