| De Googlesettlement / Boekblad | Hans Bousie*, 20-4-2009 |
Er ruist nogal wat op de lijn die Googlesettlement heet. Toch hoeft u het allemaal niet zo ingewikkeld te maken. Ik probeer het eenvoudig uit te leggen. Google, wat is Google? Google is allereerst de uitbater van een ongelooflijk handige zoekmachine. Die zoekmachine is zo bekend en zo veel gebruikt dat het inmiddels zelfs een uitdrukking is geworden om begrippen te “googelen”. Er komt een dag dat Google geen beroep meer kan doen op haar merkrecht op de naam Google omdat dat algemeen gebruik is geworden, zoals eerder het geval is geweest met Aspirine en met Luxaflex. Waar het gaat om het Google-settlement is Google echter slechts een ordinaire boef. Google neemt het allemaal niet zo nauw met de regeltjes. Wie googelt kan er bijvoorbeeld van overtuigd zijn dat alle zoekresultaten door Google worden bijgehouden, ook al is dat in flagrante strijd met bijvoorbeeld privacywetgeving. En als we toch rechten aan het schenden zijn, zo zal men bij Google gedacht hebben, waarom dan geen auteursrechten? En dus besloot Google zonder enig overleg met de rechthebbenden tot het domweg inscannen van miljoenen en miljoenen boeken. Zo gaat dat met brutalen, die hebben de halve wereld. Google is een beetje een Pirate Bay zeg maar. Toen Google tien miljoen scans verder was werd de uitgeverswereld een beetje wakker. U kent dat wel, ontspannen uitrekken op de zondagochtend en tot de ontdekking komen dat je waterbed lekt. Het digitale waterbed is dankzij Google zo lek als een mandje. Rechthebbenden zijn eindelijk in het geweer gekomen, maar voorlopig slechts de Amerikaanse, de Europese bijvoorbeeld zijn muisstil. In de VS is een zogenaamde class action procedure gestart. Eisers die een bepaald belang vertegenwoordigen kunnen aan de rechter voorleggen dat daarmee ook de belangen vertegenwoordigd zijn van met hen vergelijkbare partijen. Zie het maar als het algemeen verbindend verklaren van een CAO, daar kan een rechter toe besluiten en dan geldt die CAO ook voor partijen die geen onderdeel hebben uitgemaakt van de schikkingsonderhandelingen. Dat is er dus ongeveer aan de hand. Echter, een ding wordt uit het oog verloren. De Amerikaanse rechter kan slechts regeren op zijn eigen grondgebied. Voor exploitatie buiten de Verenigde Staten geldt de schikking dus simpelweg niet. Wel is de schikking van belang voor partijen wier boeken in de Verenigde staten worden geëxploiteerd, ook al zijn dat bijvoorbeeld Nederlandse uitgevers. Dus slechts degenen die onder deze groep van uitgevers gerekend kunnen worden hebben met de schikking te maken. De rest kan de “settlement”gewoon aan de laars lappen. Een dreigende sommatie aan Google volstaat. Dus als de boeken die onder de settlement in de VS vallen opeens via het Internet wereldwijd opvraagbaar zijn, dan pleegt Google gewoon inbreuk en wat doe je met inbreukmakers als rechthebbende? Met de grond gelijk maken.