| Concurreren op boeken / Boekblad | Hans Bousie*, 7-12-2009 |
De boekenconcurrent mag geen boeken met korting meer leveren binnen Nederland. Zo luidt (ongeveer) het nog niet gepubliceerde vonnis van de Amsterdamse rechter van 3 december. Nu is het meest opvallende aan de uitspraak niet dat dit niet mag, maar dat de uitspraak van de gewone kort geding rechter kwam. Hoezo? Het Commissariaat voor de Media is toch de aangewezen instantie om overtredingen op de wet te vervolgen? Dat zou je zeggen ja, maar het Commissariaat deed bleef doodstil. Half september werd er door een aantal partijen in de markt al een zogenaamd handhavingsverzoek ingediend bij het Commissariaat. Nu, drie maanden later, is er nog steeds geen beschikking. Hoe werkt zoiets? Met een zogenaamd handhavingsverzoek wijs je het Commissariaat op een mogelijke overtreding. Doorgaans gaat het Commissariaat deze dan onderzoeken en volgt al dan niet een constatering dat de wet werd overtreden. Zo niet in dit geval echter. Het Commissariaat bleef een maand stil, het Commissariaat bleef twee maanden stil, er gebeurde helemaal niets. Door deze stilte gestimuleerd werd de boekenconcurrent steeds stoutmoediger en begon zelfs enorme reclamezuilen in Nederland te plaatsen waarbij ze adverteerden met kortingen op bestsellers. De laatste zuil stond op een prominente plek langs de A4 bij Leiden. Waarom deed het Commissariaat niks? Dat lezen we op boekblad.nl. Volgens Bastiaan Mons deed het Commissariaat niks omdat “gelet op de aard van het voorafgaande onderzoek en het zorgvuldigheidsbeginsel met een bestuursrechtelijke procedure nu eenmaal meer tijd is gemoeid”. Nu heb ik toevallig boven op deze zaak gezeten, dus ik weet dat dat kletskoek is. Omdat het Commissariaat op de handen bleef zitten, kon de rest van het boekenvak weinig anders dan maar de burgerlijke rechter om een oordeel vragen. Vrijdag 27 november stonden eisers KBb, GAU en Bruna (winkels) voor de rechter. Minder dan een week later lag er een verbod van de rechter. Zou dat vonnis onzorgvuldig tot stand zijn gekomen? Heeft de rechter zonder onderzoek besloten? Welnee, de rechter had gewoon minder tijd nodig dan het Commissariaat en daar zou men zich achter de oren moeten krabben. De civiele rechter heeft normaal gesproken niets met de Wet op de vaste Boekenprijs te maken, dat is immers het exclusieve terrein van het Commissariaat? Dus de rechter had ook nog eens een enorme kennisachterstand. En toch is de rechter in zo’n geval in staat snel te beslissen, omdat de rechter al snel zag welk groot belang er op het spel stond en ook snel in de gaten had dat wat de Boekenconcurrent deed gewoon in strijd met de wet is. Ik zeg: nieuwe spelregels voor het Commissariaat! Voortaan altijd binnen een maand beslissen. Lukt dat niet, zullen we het Commissariaat voortaan dan maar overslaan en direct naar de rechter stappen?