| Bloed / Spits | Sander Dikhoff *, 13-8-2010 |
Where the hell is Leidschendam. Dat zullen de dames Campbell, Farrow en White zich hebben afgevraagd toen het Speciaal Hof voor Sierra Leone hen verzocht voor het tribunaal te verschijnen.
Naomi Campbell sputterde tegen (en als Campbell sputtert, dan sputtert het!). Maar ze was er wel. De dreiging van gevangenisstraf zal vast geholpen hebben. Mooi toch dat niemand zich kan onttrekken aan bijdrage aan de rechtsvinding.
Het gaat om de vraag of de Liberiaanse rebellenleider en oud-president Charles Taylor vele doden op zijn geweten heeft en schuldig is aan verkrachting, (seksuele) slavernij en inzet van kindsoldaten bij de burgeroorlog in Sierra Leone.
De oorlog zou zijn gefinancierd met bloeddiamanten. Taylor echter zegt nooit ruwe diamanten in bezit te hebben gehad. En daar komt Campbell in beeld. Zij zou (via zijn hulpjes) diamanten van hem gekregen hebben na een etentje bij Nelson Mandela (wat doet Taylor eigenlijk bij Mandela?).
Als Campbell ontvangst van diamanten zou bevestigen, zou dat kunnen leiden tot de conclusie dat Taylor liegt. Volgens de aanklager heeft Taylor wel degelijk diamanten aangenomen van de rebellen uit Sierra Leone om daar wapens mee te kopen in Zuid-Afrika (en na het shoppen s’ avonds vorkje prikken bij Mandela?).
Campbell legde aldus een verklaring af. Ze had Taylor die avond nauwelijks gesproken, ze wist niet dat de „vieze kiezels” diamanten waren en ook niet dat ze van Taylor afkomstig waren. Mia Farrow echter verklaarde dat Campbell haar juist nogal enthousiast had verteld dat ze een enorme diamant van Taylor had gekregen. En tenslotte Campbell’s voormalig manager, Carole White (in staat van oorlog met Campbell) verklaarde dat Campbell met Taylor had zitten flirten.
Tsja, wie van de drie. Wil de echte opstaan. Selectief of slecht geheugen speelt wellicht parten. We zullen het wellicht nooit weten. Dat het recht mag zegevieren.
Juridisch interessant is nog het volgende. De rechters van het Hof bepaalden dat Campbell niet zonder toestemming op straat mocht worden gefotografeerd. Zo zeg, kan dat zomaar, zo’n verbod van het tribunaal? Nee hoor, dat kan niet.
Ten eerste mag fotograferen nagenoeg altijd, dat kun je bijna niet tegenhouden. Lastiger wordt het als je je kiekje ook wilt openbaren anders dan aan je vrienden aan de keukentafel. Maar ook brede publicatie is hier geen probleem. De pers mag gewoon publiceren. Campbell’s komst naar het tribunaal is een nieuwsfeit en daar mag best een fotootje bij.