| Bastards / Entertainment Business | Hans Bousie*, 14-9-2009 |
Inglourious Basterds. Ja, dat is de precieze titel van de nieuwste film van Quentin Tarantino. Over de titel alleen al bestaan uiteenlopende lezingen. Bij Movieworld bijvoorbeeld heet de film Unglorious Bastards, tja beter opletten zou je zeggen. Maar daar gaat het me even niet om. The Basterds is een film die je moet gaan zien als je graag lacht om grof geweld. Ja, grof geweld is vaak om te lachen, kijk maar eens naar de gemiddelde tekenfilm, waarbij slachtoffers door treinen worden overreden, in kilometers diepe ravijnen recht op hun kop vallen en in achten gevouwen door een brievenbus naar binnen worden geduwd. Zo erg is het nu ook weer niet in The Basterds, maar omdat het om mensen van vlees en bloed gaat zijn de effecten van het iemand op een groot scherm gescalpeerd zien worden, toch net iets heftiger dan de impact van de gemiddelde Tom & Jerryfilm. Het geweld in deze film is net zoals in Pulp Fiction bijzonder om te lachen. Ik vind de scene in Pulp Fiction waarbij een jongen per ongeluk door zijn hoofd wordt geschoten omdat de auto waarin hij zich bevindt over een hobbel rijdt en Vincent Vega, alias John Travolta, daardoor zijn pistool laat afgaan, hilarisch. Hele auto onder de hersenresten en ik lag in een deuk, zowel in de bioscoop als thuis op de bank. Een dergelijke reactie bij mijzelve nodigt natuurlijk uit tot zelfbespiegeling. Waarom lacht een mens om zoiets? Of beter nog, waarom lach ik er om? Omdat het geweld zo buitenproportioneel grof is dat het niet meer realistisch is. Het is grotesk en daarom niet te bevatten en dus kun je er rustig naar kijken. Tarantino heeft patent op deze vorm van vermaak. En het is hem ook deze keer weer gelukt. Bijna drie uur lang een zich steeds bizarder ontwikkelend verhaal waarbij een stel joodse Amerikanen op nazi-moordjacht gaat. In het begin is het verhaal nog enigszins realistisch, dat zijn ook de momenten dat je nog een beetje stil kunt vallen bij een mishandeling hier en daar, het neerschieten van een hele familie Joodse onderduikers maakt echt nog wel indruk, zelfs in deze film. Maar naarmate de film vordert worden de verhaallijnen steeds bizarder en dat komt het komische gehalte van de film zeer ten goede. Inglourious basterds, u moet hem gaan zien. En helaas is deze film niet uitgebracht door Warner maar door Universal, want dan had ik een bruggetje gehad naar Wilco Wolfers. Ik kwam hem zaterdagavond tegen in de kroeg in Haarlem (wat doet de baas van A-film in een kroeg?) en ik had beloofd hem te memoreren in mijn column. Laatste nieuws van Wilco? Hij heeft 85% van de ellende die hij aantrof bij zijn nieuwe baan opgelost. Nog even doorbijten dus.