Dierbare lezer, Spits zou Spits niet zijn als het niet vernieuwt. Dus dat doet het. Er gaat wat veranderen. Ik ga me voortaan op een andere manier tot u richten. Niet meer via deze column maar met artikelen over de actualiteit vanuit juridisch perspectief. 

Nog steeds leesbaar, nou ja, ik bedoel, niet minder leesbaar dan het was. Toegankelijk...

meer »

Dierbare lezer, Spits zou Spits niet zijn als het niet vernieuwt. Dus dat doet het. Er gaat wat veranderen. Ik ga me voortaan op een andere manier tot u richten. Niet meer via deze column maar met artikelen over de actualiteit vanuit juridisch perspectief. 

Nog steeds leesbaar, nou ja, ik bedoel, niet minder leesbaar dan het was. Toegankelijk hoop ik, ook voor niet- pennenlikkers. Zonder al te veel stoffig jargon.  

Het wordt twee of drie keer per maand 500 woorden in plaats van wekelijks 350. Tsja, denkt u, boeiend, lood om oud ijzer. De vorm van het schroot doet er niet zoveel toe. De ene woordenbrij is de andere.  

Mij passeert het echter niet gedachteloos. Want ruim drie jaar lang wekelijks zo’n stukje, met persoonlijke noot, dat gaat een beetje in je genen zitten. Ik lees de krant en volg de actualiteit anders dan voorheen. Op zoek. En gelukkig, er is altijd wel iets dat prikkelt, dat enthousiasme oplevert of juist een flinke ergernis waar je zo lekker in kunt gaan hangen.     

Ik heb veel reacties gekregen in de loop der tijd. Het varieerde nogal. “Dikhoff, sterf”, vond ik wel mooi kordaat. Of het meer creatieve “Val deaud, vuile heaumeau”. Nee hoor, het is flauw om te suggereren dat het alleen maar onaangenaam was. Want soms ook ronduit complimenteus. “Hij ken wel schrijfe die Dickhead”.  

Heeft u me nou ook altijd nog eens flink de waarheid willen zeggen maar wist u niet hoe? Of ontbrak het de afgelopen drie jaar net even aan de tijd om mij uit te leggen dat ik niet steeds al die denkfouten door elkaar moet halen? 

Nu denkt u, mooi is dat, wou ik net de pen vatten, nokt-ie er in enen mee. Nou, vooruit, hier is ie dan: dikhoff@hotmail.com. Al het commentaar is van harte welkom. De leukste inzender wint een jaar lang gratis Spits. 

Hoe dan ook, dit is de laatste keer dat ik me tot u richt. Ik ken u niet (1.6 miljoen Spitslezers is net te veel). Toch ga ik u missen. Gek eigenlijk, maar toch heel waar. Ik wens u alle goeds. Maak er wat moois van.  

« minder

Uruzgan. U weet het nog. Het vorige kabinet viel erover. Maxime Verhagen (CDA) wilde blijven en Wouter Bos (PvdA) wilde er van tussen.

In nu gewikileakte stukken staat dat een topambtenaar onder Verhagen de Amerikanen heeft gebruikt om druk uit te oefenen op Wouter Bos. Zozo, ’t is nogal wat. Hoe gaat zoiets in zijn werk?

Kijk, zo’n...

meer »

Uruzgan. U weet het nog. Het vorige kabinet viel erover. Maxime Verhagen (CDA) wilde blijven en Wouter Bos (PvdA) wilde er van tussen.

In nu gewikileakte stukken staat dat een topambtenaar onder Verhagen de Amerikanen heeft gebruikt om druk uit te oefenen op Wouter Bos. Zozo, ’t is nogal wat. Hoe gaat zoiets in zijn werk?

Kijk, zo’n topambtenaar heeft aan de ene kant zijn baas. Verhagen, een soort amerikanofielefoob die niets liever wil dan zijn bondgenoten blijven aflikken in Uruzgan. En aan de andere kant de Amerikanen die maar aan z’n kop blijven zaniken waarom verlenging van die missie nog niet is geregeld.

Het antwoord richting Amerika is dan natuurlijk dat je zelf dolgraag wilt, maar dat die vermaledijde coalitiepartner Wouter Bos loopt te draaikonten. Ok, zeggen die Amerikanen dan. Dus als we die Bos omlullen, dan is het probleem opgelost? Ja, dat klopt. Ok, good to know. Hoe gaan we dat doen? Hey, hold a sec. Die Bos, is dat niet de man die zo graag bij die G20 top wil zijn? Ja, dat klopt.

Ok. Dus als we hem het gevoel geven dat de G20 dichterbij komt als hij stopt met zeuren over Uruzgan, dan zou dat zomaar eens het juiste duwtje kunnen geven? Tsja, good thinking, dat zou best eens kunnen. Het leven is geven en nemen. Zullen we dat dan maar eens proberen? Yeah, why not.

Zo zal het wel ongeveer gegaan zijn. Nou, ik val er niet subito van om. U? Het zal u toch ook niet verbazen? Dit is toch politics ten voeten uit? Eén grote slangenkuil met voortdurende ruilhandel in politieke belangetjes?

Met als opperslang Verhagen. Die zich nu weer in dit kabinet heeft gekronkeld. Maar die over dit onderwerp stijf de lippen op elkaar houdt. Nota bene hij, degene om wie het juist allemaal draait en die zijn ambtenaar zou kunnen disculperen. Maar nee, hij is ‘staatsrechtelijk’ niet degene die er over gaat, dat is de huidige minister.

Verhagen laat het vuile werk opknappen door zijn ambtenaar en vervolgens door zijn collega minister. En door die jongens en meisjes in den vreemde natuurlijk. Die zijn gelukkig een stuk heldhaftiger.

« minder

Sommige mensen zijn hooked on TV. Een vriend van mij kun je niet blijer maken. Lekker thuis televisie kijken, bij voorkeur afgewisseld met veel slapen.

Heel vroeger kwam hij zijn bed helemaal niet uit. Nou ja, alleen voor een Ritter Sport yoghurt of een bakje Caramel Cone Explosion. Voor het zappen hoefde het in ieder geval niet. Hij zapte wel...

meer »

Sommige mensen zijn hooked on TV. Een vriend van mij kun je niet blijer maken. Lekker thuis televisie kijken, bij voorkeur afgewisseld met veel slapen.

Heel vroeger kwam hij zijn bed helemaal niet uit. Nou ja, alleen voor een Ritter Sport yoghurt of een bakje Caramel Cone Explosion. Voor het zappen hoefde het in ieder geval niet. Hij zapte wel maar dan alleen met een oude skistok, een soort afstandsbediening avant la lettre. Helemaal in zijn nopjes. Speciaal voor hem hadden we ooit de volgende wijsheid. “Te” is nooit goed behalve te-vreden, te-huis, te-levisie en te-ke (spreek uit: tukke).

Maar goed, voor sommige dingen hoef je tegenwoordig – met al die nieuwerwetsigheden – je huis niet meer uit. En warempel, voor televisie kijken hoef je juist je huis niet meer in. Want de televisie zit gewoon in je broekzak. En de populariteit van televisie op je mobiele gaat in een turbotempo. In 2009 werden op mobieltjes via Uitzending Gemist 2,7 miljoen programma’s bekeken en in 2010 al 18 miljoen.

En dan heb je ook nog rtlgemist.nl. Daar is nu gedoe over. Een handige student, ene Dennis Lexis, heeft namelijk een iPhone-app ontwikkeld, waarmee je gratis via je mobiele RTL-programma’s kunt bekijken: Althans je moet natuurlijk wel even eenmalig aan Dennis aftikken (1,59) maar daarna gelukkig niet meer aan RTL.

Tsja, en RTL had eigenlijk voor haar populaire filmpjes toch graag tussen de 0.40 en 1,50 willen vangen. Kortom, RTL is er boos over. Voor het bekijken van al die dure programma’s op mobieltjes missen ze zo iedere betaling.

RTL schijnt het een inbreuk op auteursrechten te vinden. Dat is echter zeer de vraag. Het enige wat je doet is de stream opvragen direct vanaf de bron - de server van RTL - en dat zelf bekijken. Daar doe je weinig auteursrechtelijk fouts mee.

RTL noemt het dan ook liever “oneigenlijk gebruik”, oftewel onrechtmatige daad in plaats van auteursrechtinbreuk. Op die grond is de kans namelijk groter dat Dennis kan worden aangepakt. En inderdaad, ook al is er geen sprake van inbreuk op auteursrechten, het faciliteren van het omzeilen van de betaalde dienst van RTL kan wel degelijk onrechtmatig zijn.

Dennis gaat het afleggen. Maar hij krijgt later vast een mooie baan. Bij RTL of zo.

« minder

Heel stout ziet onze korpschef Bernard Welten er niet uit. Meer burgerlijk dan ongehoorzaam. Maar toch. Als het boerka- verbod wordt ingevoerd, gaat hij dat wel zijn. Dat verbod gaat hij niet handhaven.  

Gelukkig, iemand die zelf nadenkt. Niks befehl ist befehl. De wereld zou een hoop bittere ellende bespaard zijn gebleven als meer mensen op...

meer »

Heel stout ziet onze korpschef Bernard Welten er niet uit. Meer burgerlijk dan ongehoorzaam. Maar toch. Als het boerka- verbod wordt ingevoerd, gaat hij dat wel zijn. Dat verbod gaat hij niet handhaven.  

Gelukkig, iemand die zelf nadenkt. Niks befehl ist befehl. De wereld zou een hoop bittere ellende bespaard zijn gebleven als meer mensen op cruciale momenten zelf hadden nagedacht. Hulde dus voor Welten.  

Bovendien, laat iedereen die dat wil een boerka aantrekken. Waarom zou een paarse hanenkam op straat wel mogen en een boerka niet? Ik heb vaak genoeg een tram gedeeld met iemand met paars haar. Is toch altijd even schrikken. Niet minder dan een boerka. Sterker nog, een boerka zou wonderen doen. Dan zie je helemaal niks van iemand, laat staan paars haar.  Maar goed, het heldendom van Welten heeft ook zo zijn kanttekeningen.  

Allereerst rijst de vraag hoe je burgerlijk ongehoorzaam kunt zijn in de uitvoering van een taak die je helemaal niet als burger verricht maar als politieman. Dat botst nogal.  

En hier is Welten gewoon in functie. Als hoofd van de uitvoerende macht die – het woord zegt het al – uitvoert wat de wetgevende macht bedenkt. En natuurlijk, de uitvoerder mag prioriteiten stellen, prioriteitsbesluiten zijn, zeker in dit geval, heel goed te billijken. Maar daar heeft Welten het niet over, hij heeft het over principiële gronden waarop hij niet wil handhaven. Hij is het er gewoon niet mee eens.  

Tsja, inderdaad, de wetgever bedenkt weleens een regel waar je het niet mee eens bent. Dat herkennen we allemaal. En we neigen ernaar om die regels die we echt drie keer knudde vinden te ontlopen. De politie zorgt er voor dat we niet al teveel zelf gaan kiezen wat we wel en wat we niet een okay regel vinden en daarnaar handelen.  

Maar als diezelfde politie bij monde van hun hoogste man zelf selectief gaat zijn in acceptatie van de regeltjes, tsja, dan houdt het een beetje op. Prima, maar dan ook niet zeuren dat die andere 16 miljoen Nederlanders ook zelf wel uitmaken wat ze doen.

« minder

Die types van de VVD. Je kunt zeggen van ze wat je wilt, maar praktisch zijn ze wel. Problemen oplossen gaat als volgt.

Er is sneeuw. De sneeuw moet weg. Jij hebt geen baan. Toch krijg je geld. Voor wat hoort wat. In het krijt. Jij doet de sneeuw.

Niet iedereen is heel enthousiast over dit plan. De een vraagt zich af wat dan het verschil nog is...

meer »

Die types van de VVD. Je kunt zeggen van ze wat je wilt, maar praktisch zijn ze wel. Problemen oplossen gaat als volgt.

Er is sneeuw. De sneeuw moet weg. Jij hebt geen baan. Toch krijg je geld. Voor wat hoort wat. In het krijt. Jij doet de sneeuw.

Niet iedereen is heel enthousiast over dit plan. De een vraagt zich af wat dan het verschil nog is tussen het verplicht ingezet worden omdat je een uitkering hebt en een taakstraf.

Een ander noemt het slavenarbeid en uitbuiting. En de volgende vindt het gewoon mensonterend. Zover zou ik zelf niet willen gaan maar erg sympathiek vind ik het niet. Sterker, het hoge ad hoc gehalte maakt het voorstel ronduit koddig. Voor prompte afwijzing gereed zeg maar.

Het levert wel een aardige discussie op over de vraag of je mensen die een uitkering krijgen kunt verplichten werk aan te nemen. Eerst even de categorieën niet- werkenden op een rij. Dat zijn er vier volgens mij.

1. Je behoort niet tot de beroepsbevolking (te oud of te jong).

2. Je behoort daar wel toe maar je bent ziek (afgekeurd).

3. Je wilt wel werken maar het is er niet.

4. Je wilt niet werken.

Van de groepen 1 en 2 kun je uiteraard niet verwachten dat ze werken, laat staan het ze verplichten.

Anders is het voor de groepen 3 en 4. De attitude van groep 3 wil je stimuleren en van 4 niet. Iedereen in 4 moet het liefst naar 3. Dat kan als volgt. Het aangeboden werk wel aannemen betekent meer geld want van uitkering naar loon. Niet aannemen betekent minder geld want van uitkering naar lagere uitkering.

Opgelost? Nou ja, nog wel één dingetje. Het probleem is natuurlijk dat meestal het aangeboden werk niet helemaal precies het werk is waar men voor is opgeleid. Niet iedereen droomt van kind af aan van het aspergesteekvak. Maar de vraag is wiens probleem dat moet zijn, van degene die niet werkt maar dat wel kan of van de maatschappij?

Daar zit de crux. Iedereen is bereid bij te dragen aan een normaal leven voor mensen die oud of ziek zijn. Maar die bereidheid smelt als sneeuw voor de zon als het gaat om mensen die niks aan hun handjes hebben.

« minder

Keith Bakker behandelt verslaafde kinderen. Er zijn ouders die zweren bij Keith. Er zijn ook ouders die zweren bij heel ver weg blijven bij Keith.  

Keith wordt nu beschuldigd van misbruik van minderjarige meisjes die bij behandelde. Hij verdedigde zich bij Pauw en Witteman. Relevante vragen kwamen op.  

Kwamen er weleens meisjes bij hem thuis?...

meer »

Keith Bakker behandelt verslaafde kinderen. Er zijn ouders die zweren bij Keith. Er zijn ook ouders die zweren bij heel ver weg blijven bij Keith.  

Keith wordt nu beschuldigd van misbruik van minderjarige meisjes die bij behandelde. Hij verdedigde zich bij Pauw en Witteman. Relevante vragen kwamen op.  

Kwamen er weleens meisjes bij hem thuis? Ja. Bleven ze ook weleens slapen? Ja. Was er lichamelijk contact? Ja. Was er tijdens zo’n bezoek wel eens porno te zien geweest op de televisie van Keith? Ja. Ook door het meisje? Ja. Had zo’n meisje ook wel een op het bed gelegen van Keith? Ja.   

Twee vragen werden ontkennend beantwoord. Overtrad hij naar zijn mening de wet? Nee. Is dat geruststellend? Nee, dat zegt niks. Zelfs als dat zo is, dan is het nog uitermate onfris. Want seks met een minderjarig meisje, mits 16 of 17,  is niet per se strafbaar. Dat is anders als er sprake is van misbruik van machtspositie of overwicht, maar dat is een veel vager criterium dan leeftijd en daarmee moeilijker aan te tonen.   

Keith probeert zoveel mogelijk weg te blijven bij regels. Natuurlijk is hij aan de wet gebonden maar juist vanwege de uitdrukkelijke wens “onconventioneel” te werk te kunnen gaan, is hij geen arts of anderszins beoefenaar van een beschermd beroep waarvoor strenge(re) regels gelden, bijvoorbeeld waar het gaat om seks met een patiënt.   

Dan de tweede belangrijke vraag. Had hij een seksuele relatie met één van zijn cliënten gehad? Nee. Gelukkig maar. Zijn we er dan? Nee. Clinton had ook geen sexual relationship with that woman. Natuurlijk was er de sigaar in eigen doos en andere bunga bunga, maar een seksuele relatie wilde Clinton het niet noemen.  

Mijn punt is het volgende. Als Keith seks heeft gehad met zijn cliënten, zelfs als dat meisjes waren van 16, dan past dat binnen al de antwoorden die hij heeft gegeven op bovengenoemde vragen. Niks aan gelogen, maar mogelijk heel kwalijk. Misschien heeft hij die seks wel degelijk gehad en vindt hij dat moreel ook legitiem. Misschien gelooft hij zelfs wel dat dat onder omstandigheden een heel effectief onderdeel van de therapie kan zijn, onconventioneel als hij nu eenmaal is.  

Moge het iedereen bespaard blijven.

« minder

Vroeger had je Wickie de Viking. Die leek behoorlijk gevaarlijk maar was het niet. Nu heb je Wiki Leaks, daar is het net andersom.  

Bloedlink. Althans dat vindt ongeveer elke politicus ter wereld. Zeker de Amerikanen wiens roddels nu in volle openbaarheid zijn. Maar vooral ook de politici die in de diplomatieke documenten publiekelijk worden...

meer »

Vroeger had je Wickie de Viking. Die leek behoorlijk gevaarlijk maar was het niet. Nu heb je Wiki Leaks, daar is het net andersom.  

Bloedlink. Althans dat vindt ongeveer elke politicus ter wereld. Zeker de Amerikanen wiens roddels nu in volle openbaarheid zijn. Maar vooral ook de politici die in de diplomatieke documenten publiekelijk worden afgezeken.  

Mag dat eigenlijk wel wat WikiLeaks doet? Mag je onrechtmatig verkregen materiaal – dat is het namelijk - openbaar maken? Nee, dat mag niet. Tenzij het maatschappelijk belang zodanig is gediend met de openbaarmaking dat openheid voorrang moet hebben. Lijkt me hier niet het geval. Onrechtmatig dus. En het kan ook nog strafbaar zijn op grond van onthulling van staatsgeheimen.  

Amazon is inmiddels dan ook afgehaakt. Maar WikiLeaks is niet te stoppen. WikiLeaks heeft vele vrienden die met een “mirror” (kopie) de informatie in de lucht houden. Waaronder Powned en de VPRO.  

Wat vindt u ervan? Bijvoorbeeld van de openbaarmaking van al die diplomatieke stukken? Gaat u mee met de politici of toch meer met de journalisten en alle andere WikiLeaks vrienden die iedere vorm van toenemende openheid toejuichen en met hand en tand verdedigen? 

Ikzelf neig naar die wens tot openheid. Laat de wereld maar zien hoe diezelfde wereld daadwerkelijk in elkaar zit. Toch kom ik daar vrijwel onmiddellijk op terug. Want de diplomatie, hoe achterbaks en huichelachtig ook, is wel het voornaamste alternatief voor oorlog. De diplomatie maakt dat lange tenen niet betreden worden en dat gevoelige plekken niet of slechts op juiste wijze worden aangeraakt. En dat is geen overbodige luxe gezien de dubieuze personages die hier en daar de macht hebben.  

Nu de echte meningen over staatshoofden openbaar zijn, valt dat huichelachtige maar effectieve systeem in duigen, althans dat is de vrees. En inderdaad, de spontaniteit gaat er wel van af als die meneer van dat bevriende land waar je altijd zo’n aardig gesprek mee had, je eigenlijk een enorme sukkel blijkt te vinden. En de hele wereld dat weet ook nog.  

Het is net als in het echte leven. Als je een vriend aan de telefoon hebt die vergeet je weg te drukken en je hoort dattie met anderen over je gaat praten, laat je nieuwsgierigheid dan niet winnen, druk hem weg, luister niet, het is voor je eigen bestwil. Zo leuk is de waarheid nou eenmaal vaak niet.

« minder

Ter gelegenheid van Wereld Aids Dag was ik gisteren bij een presentatie van een arts van het AMC, gespecialiseerd in HIV en Aids. Dat was heel interessant, het komt op het volgende neer.  

Er is een pil die het HIV virus in slaap krijgt. Wie die pil elke dag slikt, wordt niet ziek. Fantastisch. Maar er is meer. Overdracht van HIV wordt er mee...

meer »

Ter gelegenheid van Wereld Aids Dag was ik gisteren bij een presentatie van een arts van het AMC, gespecialiseerd in HIV en Aids. Dat was heel interessant, het komt op het volgende neer.  

Er is een pil die het HIV virus in slaap krijgt. Wie die pil elke dag slikt, wordt niet ziek. Fantastisch. Maar er is meer. Overdracht van HIV wordt er mee tegengegaan. Die pil zorgt namelijk dat HIV besmette moeders het virus niet overdragen aan het kind in hun buik. En ook de kans op besmetting door vieze naalden of onbeschermde seks wordt substantieel kleiner.  

Kortom, als iedereen die HIV besmet is die pil slikt, dan gaat er niemand meer dood aan Aids en zullen steeds minder nieuwe mensen besmet raken.  

In derde wereldlanden kost zo’n pil 12 Euro per maand. Dat lijkt weinig maar toch is er te weinig geld om iedereen aan die pil te krijgen. Sterker nog, het staat te gebeuren dat de mensen die nu wel al aan die pil zijn, deze wegens geldgebrek niet meer elke dag kunnen slikken.  

En dat is eng. Funest is namelijk om ‘m af en toe te nemen. Dan wordt het virus weer wakker en met name bestaat de kans dat het HIV virus resistent wordt tegen de pil. Het is dus bittere noodzaak dat iedereen aan die pil gaat en ook blijft.  

Ja, zult u denken, ik schenk me ieder jaar weer helemaal suf aan allerlei dingen maar het komt telkens terug, het helpt blijkbaar niet of slechts even. Welnu, hier is het anders. Als iedereen aan die pil gaat en blijft, dan droogt het epidemie dat Aids heet vanzelf op. Dan is het dus een tijdelijk probleem dat ieder jaar kleiner wordt.  

Maar dan moet dat wel nu met een turboboost in één keer gebeuren. Anders werkt het niet. Het is net als met een auto die vastzit in de sneeuw. Je kunt met 10 man zijn maar als iedereen om de beurt duwt, heb je er niks aan. Tegelijk duwen is het devies.  

Niets doen is geen optie, hoorde ik vandaag. Nou, dan weet u het wel. Google even Orange Babies of Dance4Life of Stop Aids Now en doe uw ding.

« minder

Een directeur koopt (via zijn bedrijf) een BMW. Een lekkere bak, coupé 630i voor een dikke ton. Alles naar wens. Maar na een paar maanden krijgt de directeur rugpijn. Hij doet zijn beklag bij de dealer. Die probeert nog wat te regelen met een andere stoel, maar de directeur is er al klaar mee. Hij levert de BMW in en haalt ergens anders een...

meer »

Een directeur koopt (via zijn bedrijf) een BMW. Een lekkere bak, coupé 630i voor een dikke ton. Alles naar wens. Maar na een paar maanden krijgt de directeur rugpijn. Hij doet zijn beklag bij de dealer. Die probeert nog wat te regelen met een andere stoel, maar de directeur is er al klaar mee. Hij levert de BMW in en haalt ergens anders een Audi Q7. Die is even duur, maar voor de BMW krijgt hij een stuk minder terug, dus hij schiet er bij in. Niet zuinig ook, kost hem een fors bedrag.

En dat bedrag wil hij terug hebben van de dealer. Die had toch gezien dat hij lang was (1.94)? Die had hem moeten behoeden voor de aankoop, zeker ook omdat volgens de directeur een auto kopen pure emotie is. Dat blik bedwelmt blijkbaar zodanig dat je niet meer helder kunt denken.

Er wordt een deskundige van de TU Delft bij gehaald. De vraag is of de BMW coupé de directeur wel een ‘gebruikelijk en lichamelijk acceptabel zitcomfort’ biedt. En zowaar, dat blijkt niet het geval. Ah, goed nieuws dus voor de directeur, zo lijkt het. Heeft hij toch een punt. Maar nee, het ligt helemaal niet aan de BMW, maar aan de man zelf. Huh, maar zo extreem lang is 1.94 toch ook weer niet? Nee, dat klopt. En daar gaat het ook niet om. Uit het onderzoek blijkt namelijk dat de man een ‘uitzonderlijk lange romplengte’ heeft, 103 centimeter. En dat maakt dat ergonomisch verantwoord zitten voor hem in die BMW niet mogelijk is. Vandaar die rugpijn.

Wat doet de rechter met deze claim? Die hecht waarde aan het feit dat de man zelf niet wist dat hij een extreem lang bovenlijf heeft. Nooit opgevallen. En ja, als je het zelf niet eens weet, dan kun je toch moeilijk een autoverkoper verwijten dat hij het had moeten weten. Kansloos dus.

Ach, ik snap het wel. Het is gewoon niet leuk, zo’n lange rug. Want vergeet niet, elke centimeter extra rug is één centimeter minder been. En zelfs in een Audi Q7 ziet het er niet uit hoor, zo’n houten blokje op je gaspedaal.

« minder

Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Ontelbare downloads waar de makers van de film niets voor terugzien. Het is dweilen met de stormvloedkering open.

Eyeworks verzet zich tegen het “lek” dat FTD heet. Maandag heeft de rechter bevestigd dat FTD onrechtmatig handelt door het structureel stimuleren van uploads en daarvan te profiteren via advertenties....

meer »

Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Ontelbare downloads waar de makers van de film niets voor terugzien. Het is dweilen met de stormvloedkering open.

Eyeworks verzet zich tegen het “lek” dat FTD heet. Maandag heeft de rechter bevestigd dat FTD onrechtmatig handelt door het structureel stimuleren van uploads en daarvan te profiteren via advertenties. FTD moet `spots`van de film verwijderen.

De rechter bevestigde overigens ook nog maar eens dat downloaden niet verboden is. Je mag thuis van een film een kopietje maken voor eigen gebruik, ook als de bron illegaal is. Het gekke is dat juist het downloaden de illegale kopie ineens in een legale versie Barbatruct.

Fijn toch, doe je ook nog eens wat goeds voor de mensheid. Het is eigenlijk net als met coke. De dealer met een hoop spul kan gepakt worden. Da’s lullig voor `m, dus als iedereen nou een beetje van hem koopt, is het spul ineens legaal. Kijk, zo maakt iedere snuiver de wereld toch weer een stukje mooier (vooral voor zichzelf). Lever ook je bijdrage aan een betere wereld. Snuif ’s in! En zo is het ook met film en muziek. Als iedereen nou snel even een thuiskopietje maakt is alles legaal.

Overigens is het zo dat als film of muziek wordt gebrand op een CD of DVD, de rechthebbenden wel een vergoeding krijgen, namelijk via een heffing op blanco schijfjes. Omdat de meeste films en muziek echter niet meer worden gebrand op schijfjes maar worden opgeslagen, is de Stichting Thuiskopie voor het invoeren van een heffing niet alleen op schijfjes maar ook op mp3- spelers, dvd- recorders en harde schijven.

Nadeel is dat dan hardware zoals iPod en laptop duurder wordt, Voordeel is dat dan de rechthebbenden via een U-bocht toch een vergoeding krijgen. En de downloaders betalen dan via diezelfde U- bocht ook een vergoeding. Sommigen zullen dit een voordeel vinden (ik!), anderen niet (u?).

Het gekke is wel dat iedereen die toch al afrekent aan de rechthebbenden door bijvoorbeeld het kopen van een iTunes track, dan dubbel betaalt. Diegene wordt eigenlijk gestraft voor het gunnen van een vergoeding aan de rechthebbenden. Of misschien voor het feit dat volksstammen het de rechthebbenden juist niet gunnen?

Hoe dan ook, ik vind het zelf wel een prettig idee dat ik júist van de artiest die ik waardeer - daarom wil ik het hebben – niet bewust zijn deeltje van de opbrengst afpak, alleen maar uit opportunistisch eigenbelang. Maar goed, ieder zo zijn keuzes.

« minder

De kakelverse kraakwet lijkt nu al een wassen neus. De bedoeling van de wet is dat de politie simpelweg zonder omhaal alle kraakpanden kan ontruimen. Maar het Hof in Den Haag heeft nu bepaald dat ontruimen zonder uitspraak van een rechter vooraf, in strijd is met de Rechten van de Mens (EVRM). De wet alleen is dus niet genoeg.

Slordig. En...

meer »

De kakelverse kraakwet lijkt nu al een wassen neus. De bedoeling van de wet is dat de politie simpelweg zonder omhaal alle kraakpanden kan ontruimen. Maar het Hof in Den Haag heeft nu bepaald dat ontruimen zonder uitspraak van een rechter vooraf, in strijd is met de Rechten van de Mens (EVRM). De wet alleen is dus niet genoeg.

Slordig. En inderdaad, naast het eigendomsrecht is ook het recht om niet zomaar uit “je” huis gezet te worden een groot goed.

De krakers vieren feest bij het horen van dit heugelijke nieuws. Naast de euforie haasten ze zich te bezweren dat het hen niet gaat om hun eigen woonruimte maar om de leegstand en de kapitalistische manier waarop de woonruimte wordt verdeeld. Niet het eigenbelang dus maar louter Das Prinzip.  

Woonruimte is immers een grondrecht. Helemaal waar. Een dak boven je hoofd is nou niet echt een overbodige luxe. Maar waarom toch moet dat dak zich bevinden in het meest gewilde stukje van Amsterdam? Waarom prachtige herenhuizen en nooit eens een leegstaande flat in de Bijlmer?  

Eisen dat je op de mooiste plekken woont en ook nog eens al je geld in je zak houden. Heet dat niet gewoon elitair gedrag? Eerlijk is eerlijk, financieel briljant, daar kan de gemiddelde kapitalist nog wat van leren.  

Wat vindt u? Bent u pro- kraak? Of wellicht anti- kraak en derhalve pro-anti-kraak? En ook anti- leegstand neem ik aan? Wat zegt die nu al verguisde kraakwet eigenlijk?  

Die wet is vrij streng. Kraken is verboden. Van andermans spullen afblijven. En de leegstand dan? Warempel, daar voorziet de wet ook in. Gemeenten kunnen bij leegstand de eigenaren verplichten huurders te accepteren. Heel goed. Dan worden de krakers van nu gewoon de huurders van straks. Iedereen tevreden toch? Wat is er voor de krakers dan nog te piepen?  

Ik weet het al. Legaal huren, getver, dat is nu juist de met hand en baksteen bestreden burgerlijkheid. Huren, dat heeft geen greintje ideologie. Bovendien is het duurder dan gratis en moet je het huis ook nog netjes houden. Shit zeg, heb je net je haar in een strijdbare kleur geverfd, alle boobytraps op scherp, haalt men de hele angel uit de strijd. Wat een deceptie. Niks meer te piepen straks. Flauw hoor, zo is de lol er wel af.

« minder

Stel, je maakt een tune of jingle. De auteursrechten zijn voor jou en de inkomsten uit exploitatie ook. Omdat het lastig is om zelf na te gaan wanneer je jingle te horen is, draag je je rechten over aan BUMA. Die houdt het in de gaten en jij krijgt 100% van de inkomsten na aftrek van “administratiekosten”.

Een publieke omroep blijkt...

meer »

Stel, je maakt een tune of jingle. De auteursrechten zijn voor jou en de inkomsten uit exploitatie ook. Omdat het lastig is om zelf na te gaan wanneer je jingle te horen is, draag je je rechten over aan BUMA. Die houdt het in de gaten en jij krijgt 100% van de inkomsten na aftrek van “administratiekosten”.

Een publieke omroep blijkt geïnteresseerd in je jingle. Voor elke keer dat de jingle gedraaid wordt, krijgt BUMA gelden en die zijn, na aftrek van de BUMA kosten, 100% voor jou. Good for you.

Maar in de praktijk gaat het anders. De publieke omroep dwingt je namelijk om de rechten op de jingle onder te brengen in een muziekuitgeverij. Dat betekent dat voortaan niet 100% van de BUMA gelden naar jou gaat, maar slechts twee derde. Een derde gaat automatisch naar de uitgeverij.

En of die muziekuitgeverij wat (nuttigs) doet voor dat deel van de poet, dat is zeer de vraag. Een omroep wil het hebben, doel reeds bereikt. De uitgeverij kan volstaan met naar de bankrekening turen. Zo gaat een derde van de doekoe down the drain.

Maar het is nog erger. In het contract dat de liedjesschrijver met de uitgeverij moet sluiten staat nog iets gezelligs. Namelijk dat de uitgeverij naast het afsnoepen van een derde bovendien van de twee derde die de liedjesschrijver nog over houdt, hij boven een bepaald bedrag nog eens een percentage aan de uitgeverij moet afdragen (een zogenaamde kick back).

Dit alles is niet alleen misbruik van positie door de publieke omroepen, maar ook nog eens volstrekt contrair aan de breed gedragen wens om de makers van creatieve werken juist wat beter te bedelen.

Niet voor niets leidde dit tot Kamervragen: is het waar dat de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) jaarlijks 3 tot 4 miljoen euro terug naar de eigen kas sluist door auteursrechten op jingles en tunes onder te brengen in de eigen muziekuitgeverij Crossmex en muzikanten en liedschrijvers onder druk een contract laat ondertekenen?

Klopt, zegt Minister Van Bijsterveldt zonder al te veel schroom. Ze vindt het “onwenselijk”. Maar daar laat ze het bij. Nul actie. Out of tune.   

« minder

Wraking van de rechtbank. Wat zegt dat nu eigenlijk? Het laat zien dat het rechtssysteem uitstekend werkt. De ene rechter haalt publiekelijk de andere rechter van de zaak wegens partijdigheid (althans de kans op schijn daarvan). Dat is goed nieuws. Blijkbaar houden de beroepsgenoten elkaar, anders dan velen denken, niet (altijd) de hand boven...

meer »

Wraking van de rechtbank. Wat zegt dat nu eigenlijk? Het laat zien dat het rechtssysteem uitstekend werkt. De ene rechter haalt publiekelijk de andere rechter van de zaak wegens partijdigheid (althans de kans op schijn daarvan). Dat is goed nieuws. Blijkbaar houden de beroepsgenoten elkaar, anders dan velen denken, niet (altijd) de hand boven het hoofd.  

Toch schat ik in dat bij u het vertrouwen in de rechtsstaat juist is gedaald. Misschien heeft u wel het gevoel dat wraking ietsje minder snel plaatsvindt als er geen camera’s in de buurt zijn.  

Gaat u mee naar Wilders en het dubbele paspoort. Wilders diende ooit een motie van wantrouwen in tegen Albayrak. Rutte steunde de motie destijds niet, maar vond en vindt dubbele paspoorten onwenselijk. Tsja, met de Zweedse nationaliteit van Veldhuijzen van Zanten, gaat Rutte in de spagaat. Rutte geeft aan dat hij een verschil maakt tussen landen die zich bemoeien met onderdanen die in Nederland wonen en landen die dat niet doen. Blijkbaar doet Turkije dat wel en Zweden niet.

Emile Roemer (SP) noemt dat  'pure discriminatie'. "U maakt een wezenlijk onderscheid tussen een Turks en een Zweeds paspoort." En inderdaad, dat doet Rutte. Hij meet met twee maten (Verhagen en Wilders). Waarom?

Misschien gaat het hem om het volgende. Albayrak was destijds medeverantwoordelijk voor het immigratiebeleid. Daarin hebben Turkije en Nederland naast gemeenschappelijke belangen ook tegenstrijdige. Immers, als degene die namens Nederland onderhandelt met Turkije tevens Turks onderdaan is, lopen de onderhandelingen vast een stuk soepeler. Tegelijkertijd kunnen de belangen van beide landen ook communicerende vaten zijn, zodat een voordeel voor Turkije automatisch een nadeel voor Nederland oplevert.

Daar kan de verbondenheid met beide landen leiden tot schijn van belangenverstrengeling. Natuurlijk doet het doorknippen van een pasfotoboekje de sterke verbondenheid met Turkije niet afnemen. Blijkbaar ging het Rutte destijds meer om een statement, een publieke keuze voor het land dat Albayrak vertegenwoordigde tegenover het land dat zij juist niet vertegenwoordigde.

Kijk, zo onpartijdig als rechters moeten zijn, zo partijdig de vertegenwoordigers van een land. Ik herken het wel. U moet mij ook niet hebben als advocaat in de onderhandeling met een partij waar ik aan gelieerd ben. Dan heeft u misschien aan mij wel even niet de beste. Kijkt u gewoon even verder.

« minder

Chinezen kunnen goed kezen, da’s waarom er zoveel Chinezen wezen. Een oud gezegde. Geen idee of het waar is, ben er persoonlijk nooit bij aanwezig.  

Wat ik wel weet is dat Chinezen heel goed spulletjes kunnen voortplanten. Er wordt wat afgekloond. Made in China, niet of nauwelijks van het origineel te onderscheiden. 

Japanners hebben minder die...

meer »

Chinezen kunnen goed kezen, da’s waarom er zoveel Chinezen wezen. Een oud gezegde. Geen idee of het waar is, ben er persoonlijk nooit bij aanwezig.  

Wat ik wel weet is dat Chinezen heel goed spulletjes kunnen voortplanten. Er wordt wat afgekloond. Made in China, niet of nauwelijks van het origineel te onderscheiden. 

Japanners hebben minder die naam van namaak. Wel speelt nu de rechtszaak omtrent Nijntje. Het Japanse bedrijf Sanrio, bekend van Hello Kitty, heeft ook een konijntje. Kathy, dat verdomd veel weg heeft van onze Nijn.  

De advocaat van Sanrio gaf tijdens de zitting aan dat de twee konijntjes helemaal niet zoveel op elkaar lijken. Nou, heeft u de plaatjes in de krant gezien? Keiharde inbreuk. Als Nijntje er eerder was, dan is het klaar met Kathy.  

Eind vorig jaar stond Nijntje ook al in de rechtszaal. Het ging om parodieën. Plaatjes van Nijntje met grote ogen en het opschrift “Lijntje” en Nijntje in een vliegtuigje richting een hoog gebouw: “Nijn Eleven”. 

Rechters houden uiteraard niet van namaak maar wel van humor om te lachen. Als de ironie maar duidelijk genoeg is. De rechter formuleerde het zo. 

“Toegestaan zijn afbeeldingen van Nijntje die niet letterlijk zijn gekopieerd, maar die zijn veranderd zodat er wat afstand van het origineel wordt genomen, in combinatie met teksten die in contrast staan met kindvriendelijke en geweldloze originele Nijntje-teksten. Nijntje mag van de rechter ‘zo stoned als een garnaal zijn’ en ze mag ook gaan ‘hakkuh’. Juist dat contrast wekt de lachlust op.” 

Terug naar de nu spelende zaak tegen Sanrio. Er gebeurde iets opmerkelijks. Zoals altijd met dit soort zaken had de advocaat van Nijntje een aantal Nijntje – figuren meegenomen om de gelijkenissen aan te tonen. Na afloop van de zitting mocht de rechter ze meenemen en zei: "Ik heb een kleinkind van drie jaar, moet u weten".  

O jee, moet men gedacht hebben. Daar gaan we weer. Voer voor wraking. Dat gedoe met Wilders brengt advocaten op ideeën. Want cadeautjes aannemen van één van de partijen mag de rechter natuurlijk niet. En dus haastte de rechtbank zich officieel te verklaren dat het speelgoed uitsluitend door de rechter is meegenomen ter beoordeling van het geschil en niet voor haar kleinkind.

En zo verwordt al hetgeen het nog een beetje aardig maakt tot bange krampachtigheid. Slecht voor de lachlust, en de voortplanting ook. 

« minder

Meest favoriete hobby’s. Op één, de oudste beweging ter wereld. Op gedeelde tweede plaats, het tillen van de fiscus en het oplichten van de verzekering.  

Het schijnt dat er iedere zomer meer Ray Ban zonnebrillen gestolen worden dan er in omloop zijn. Best knap, niet aan mee doen graag.  

Wat je wel moet doen bij een gevalletje schade is grondig...

meer »

Meest favoriete hobby’s. Op één, de oudste beweging ter wereld. Op gedeelde tweede plaats, het tillen van de fiscus en het oplichten van de verzekering.  

Het schijnt dat er iedere zomer meer Ray Ban zonnebrillen gestolen worden dan er in omloop zijn. Best knap, niet aan mee doen graag.  

Wat je wel moet doen bij een gevalletje schade is grondig polisvlooien. Doet soms wonderen. Zolang je eerlijk zegt wat er is gebeurd, mag je best je best doen om het ergens onder te duwen.  

Een trieste casus. Een mevrouw hangt haar hangmat aan een betonnen pilaar in haar tuin. Ze gaat liggen, de pilaar is ondeugdelijk en valt over haar heen. Zware invaliditeit tot gevolg. De vrouw stelt haar man als eigenaar van het huis (en pilaar) aansprakelijk. Ze wil een vergoeding van zijn verzekeraar. Iedere huisbezitter is namelijk aansprakelijk voor schade door gebreken aan het huis en de man is daarvoor verzekerd.

De verzekeraar weigert echter te betalen. Die zegt dat de ene mede- eigenaar van een huis niet de andere mede- eigenaar aansprakelijk kan stellen. Wat ik er inderdaad misschien bij moet vertellen, is dat de vrouw ook voor de helft eigenaar is van het huis (en van de pilaar). De ondeugdelijkheid van de pilaar is dus in even grote mate haar verantwoordelijkheid. Daar beroept de verzekeraar zich dan ook op. Pech door eigen schuld.

De Hoge Raad geeft de vrouw gelijk. Mede- eigenaren moeten de schade dragen naar rato van hun eigendom. De verzekeraar van de man moet dus de helft van de schade aan de vrouw betalen.

Daar is best wat voor te zeggen. Onlogisch is het niet en in dit dramatische geval een welkome uitkomst.

Maar dit werkt ook door in meer triviale gevallen. Tot nu geldt dat als mijn zoontje een Ipod in de plee gooit, ik het kan claimen onder de WA, tenminste als het een Ipod van iemand anders is. Als het mijn eigen Ipod is, geeft de WA niet thuis.

Maar vanaf nu wordt het dus anders. Ik spreek de moeder van dat rotjong aan en claim onder (onze gezamenlijke) WA. Dan is de halve Ipod alweer terug. En de helft terug van alles wat onze kinderen slopen, dat tikt best lekker aan. Sterker, dat wordt een heerlijk weekje zon. En vooruit, voor het hele zooitje een nieuwe Ray Ban.

« minder

U heeft het vast gevolgd. Wilders die zich op zijn zwijgrecht beroept. En rechter Moors die daar negatief commentaar op geeft. Inderdaad zachtst gezegd onhandig, zeker in zo’n gevoelig proces met een geslepen verdachte en dito advocaat.  

Wilders grijpt dat natuurlijk met beide handen aan. Hij wil niets liever dan de legitimiteit van dit proces...

meer »

U heeft het vast gevolgd. Wilders die zich op zijn zwijgrecht beroept. En rechter Moors die daar negatief commentaar op geeft. Inderdaad zachtst gezegd onhandig, zeker in zo’n gevoelig proces met een geslepen verdachte en dito advocaat.  

Wilders grijpt dat natuurlijk met beide handen aan. Hij wil niets liever dan de legitimiteit van dit proces onderuit schoffelen. En niets effectiever dan zeggen dat de rechters bevooroordeeld zijn.  

De poging om rechter Moors c.s. te wraken is mislukt. Moors’ woorden waren volgens de wrakingsrechters weliswaar “ongelukkig geformuleerd” maar de wraking niet waard. Over tot de orde van de dag dus, maar het zal Wilders niet weerhouden te blijven roepen dat van meet af aan duidelijk was dat de rechters hem slecht gezind waren.  

Dat zwijgen door Wilders, is dat slim? Ja, ik denk het wel. Niet zelden tekenen verdachten hun eigen vonnis als ze besluiten zelf wel eens even aan de rechter uit te leggen hoe het zit. En hoe harder de advocaat zijn cliënt tot zwijgen maant, hoe meer de rechter zijn oren spitst en hoopt dat de verdachte nog even doorvertelt.  

Ook gewiekste verdachten, waar we Wilders wel toe mogen rekenen, vallen geregeld in die kuil. Het is aan de advocaat om te overzien wat een uitspraak voor juridische impact heeft. Vaak ligt dat heel subtiel. Vandaar dat de advocaat wil dat de verdachte voor eigen bestwil even zijn mond houdt. 

Het zwijgrecht is er omdat een verdachte niet hoeft mee te helpen aan zijn eigen veroordeling. Het doel is bescherming van verdachten tegen de o zo machtige overheid. Heel legitiem. Het heeft echter wel een negatief effect op een ander doel, namelijk de waarheidsvinding.  

Als een verdachte per ongeluk in de rechtszaal een iets te openhartige en ware uitlating doet die voor hem nadelig is, dan helpt hij ongewild mee aan zijn eigen veroordeling. Dat is sneu voor hem, maar de waarheid is wel dichterbij gekomen. En zoals we willen dat onschuldigen nooit veroordeeld worden, willen we (ik althans) toch ook heel graag dat dat wel gebeurt bij wel schuldigen, ook als de schuld is bewezen (mede) door eigen toedoen.  

Het zal Wilders niet gebeuren, die houdt de kaken op elkaar. Of misschien dat hij één keertje zijn zwijgen doorbreekt: “tsja, dat van de koran en Mein Kampf, dat was gewoon wat ongelukkig geformuleerd, kan de beste overkomen, toch, edelachtbare?”

« minder

Zelf heb ik het ooit meegemaakt, een parachute die niet openging. Bij mijn eerste sprong nog wel. Het ging toch anders dan die enthousiaste instructiemeneer mij in het klaslokaal had uitgelegd.  

Op een kilometer hoogte keek ik omhoog om m’n parachute te controleren. Fuck, niets dan een fladderend stuk grijs textiel, dat overduidelijk niet bij...

meer »

Zelf heb ik het ooit meegemaakt, een parachute die niet openging. Bij mijn eerste sprong nog wel. Het ging toch anders dan die enthousiaste instructiemeneer mij in het klaslokaal had uitgelegd.  

Op een kilometer hoogte keek ik omhoog om m’n parachute te controleren. Fuck, niets dan een fladderend stuk grijs textiel, dat overduidelijk niet bij machte was om mijn val ook maar ten geringste af te remmen. Geen geintjes met de zwaartekracht. De aarde trekt hard en zeker niet minder aan dingen van een kilo of 100.  

Met een bloedgang naar beneden dus. Diezelfde meneer op de grond volgde mijn val met een verrekijker en ik kreeg alras In mijn oortje bevestiging van het vermoeden dat ik mijn sprong inderdaad niet helemaal één op één conform zijn tekening op het schoolbord had uitgevoerd.  

Dat zei hij overigens niet letterlijk. Je moet toch een beetje op de tijd letten in dat soort situaties. Bovendien wil je je pupillen ook niet demotiveren. Dus hij zei slechts: grijs - slecht nieuws - noodprocedure. En zo geschiedde, dit keer braaf volgens het plaatje (kijk, pak, kijk, trek, pak, trek). Ik landde wonderwel ongedeerd op veilige bodem.  

En daar loopt mijn ervaring uiteen met die van een mevrouw in België. Zij overleed toen haar parachute niet openging. Een vriendin van haar is nu verdachte, staat terecht voor moord. Gek verhaal.  

De lijnen van de chute waren namelijk doorgesneden. En de verdachte had een motief. De twee vriendinnen hadden namelijk één en dezelfde minnaar. Kort voor het ongeval waren de beide dames bij de minnaar. Terwijl de verdachte, zoals ze in de rechtbank aangaf, soms dringend behoefte had aan seks met “haar” minnaar, kreeg haar vriendin de voorkeur. Verdachte moest het doen met de bank. Niet ver van de gang waar ook de chute van haar vriendin wel eens lag. Tsja, dat kan een mens op rare gedachten brengen.  

Deed ze het? Het zou natuurlijk best kunnen. Klinkt redelijk plausibel. Maar ja, het kan ook die minnaar zijn geweest of een afgewezen buurman. Weet jij veel. Onderbuikgevoelens mogen niet de weg wijzen. Gelukkig gaat een nuchtere rechter dat bepalen. O nee, toch niet, een jury gaat het beoordelen. Ik houd mijn hart vast.

« minder

De nieuwe burgemeester van Maastricht wordt Onno Hoes. U kent hem vooral als de man van Albert Verlinde. Hoes schijnt het goed te doen.  

Het is niet niks, dat burgemeesterschap. Kijk maar naar Gerd Leers. Ondanks zijn mateloze populariteit heeft hij Maastricht moeten verlaten.  

Leers kocht een huis in Bulgarije, hij werd besodemieterd en...

meer »

De nieuwe burgemeester van Maastricht wordt Onno Hoes. U kent hem vooral als de man van Albert Verlinde. Hoes schijnt het goed te doen.  

Het is niet niks, dat burgemeesterschap. Kijk maar naar Gerd Leers. Ondanks zijn mateloze populariteit heeft hij Maastricht moeten verlaten.  

Leers kocht een huis in Bulgarije, hij werd besodemieterd en gebruikte zijn professionele netwerk om daar een slinger aan te geven. Belangenverstrengeling. Niet wereldschokkend, maar toch.  

Hoe dan ook, als burgemeester moet je je simpelweg formeel opstellen. Zakelijk en privé gescheiden houden. Ik vraag me af of dat goed gaat bij Hoes. Hoe kom je daar nu bij, zult u zich afvragen. Wat weet jij er van? Nou, ik heb inderdaad weinig informatie over Hoes, sterker nog, ik weet slechts één ding over hem, maar daar zit nu net de pijn.  

U weet nog dat BNN (Sophie en Filemon) aan Albert Verlinde een prijs gaven. Het Gouden Oor. Verlinde was verguld, totdat bleek dat er een microfoontje was verstopt in die prijs en BNN ineens beschikte over gesprekken tussen de heren echtgenoten. Verlinde en Hoes gingen naar de rechter. Die tapes moesten uit de wereld.  

En daar gebeurde iets opmerkelijks. Verlinde en Hoes stelden niet alleen dat hun privacy werd geschonden (legitiem, helaas zelfs bij Verlinde) maar ook dat op de tapes geheime informatie zou kunnen staan over de provincie Brabant (waar Hoes een hoge functie had).  

Dat is best gek. Want die geheime informatie over de provincie Brabant staat natuurlijk alleen maar op die tapes als Hoes de geheime informatie heeft doorverteld. Hij vreest dus dat geheime informatie via de tapes bij anderen belandt, terwijl dat alleen maar kan als hij nou net zelf heeft gezorgd dat geheime informatie bij een ander is beland. Een wat omslachtige manier om toe te geven dat je geheime informatie niet voor je houdt.  

Dat terwijl hij zich als hoge ambtenaar formeel moet opstellen, zakelijk en privé gescheiden. Mee eens? Of denkt u, tegen je eigen man vertellen mag best, wat een gezeur. Ach ja, vooruit, waarom ook niet? Nou, omdat die man Albert Verlinde heet.

« minder

Weet u wat veruit de meest gebruikte eerste zin is van mensen die de telefoon opnemen in de trein? “Ik zit in de trein”. En de tweede  is “Ik zit lekker in de Spits” of iets van soortgelijke strekking. Dat laatste weet ik trouwens niet helemaal zeker.  

Eigenlijk moet je als iemand je belt en vraagt wat je aan het doen bent zeggen dat je aan het...

meer »

Weet u wat veruit de meest gebruikte eerste zin is van mensen die de telefoon opnemen in de trein? “Ik zit in de trein”. En de tweede  is “Ik zit lekker in de Spits” of iets van soortgelijke strekking. Dat laatste weet ik trouwens niet helemaal zeker.  

Eigenlijk moet je als iemand je belt en vraagt wat je aan het doen bent zeggen dat je aan het bellen bent.  Dat is het  juiste antwoord.  Maar op één of andere manier vinden mensen dat antwoordniet  tof noch lollig.  

Maar goed. U zit nu in de trein. Die kans is groot. U leest de Spits, die kans is  nog groter. Waarschijnlijk zelfs mijn stukje. Zal wel per ongeluk zijn, want statistisch gezien bent u al een regel of zeven hierboven  vertrokken.  

U ziet, ik ben vandaag nogal met u bezig.  Komt omdat dit stukje over u gaat. Tenminste als u treinforenst en het stuk van deur naar trein en van trein naar deur per fiets doet.  

En dan gebeurt dit. U zet uw fiets bij het station. Bij terugkomst, fiets pleite.  In  beslag genomen. want buiten de toegestane vakken in een  zogenaamde  “loze ruimte”. Ik vind persoonlijk dat loze ruimtes bij voorkeur zo snel mogelijk moeten worden opgevuld, maar dat zal wel aan mij liggen.  

Afijn, een student die dit in Nijmegen over kwam ging tot de hoogste rechter. Hij voerde aan dat hij geen vrij plekje kon vinden. De gemeente bracht ertegen in dat zijn fiets gewoon fout stond en ook dat dat anderen maar op ideeën zou kunnen brengen (!?). 

Vaststaat dat de geparkeerde fiets niet voor “bijzonder gevaar” of verhindering van de doorgang zorgde. De rechter beantwoordde de vraag of onder deze omstandigheden wel “bestuursdwang” mocht worden toegepast. En? De gemeente mag de fiets alleen meenemen als dat wordt aangekondigd in een brief met daarin een termijn voor herstel of ingeval van  spoedeisend belang.   

Nou, die brief was er niet. Dus moest de gemeente het gooien op vereiste  spoed. Vaak accepteert de rechter dat. Maar deze niet. De fiets hinderde niemand, dus geen spoed. De gemeente gaat nat. Durft u het aan nu? Maak van je scheet een donderslag. Opvullen die loze ruimtes.

« minder

De advocaat mag een hoop dingen niet: jokken, gesprekken opnemen, iemand stiekem op de speaker laten meeluisteren, iemand zonder diens advocaat onder druk zetten of zelfs maar benaderen en nog ontelbaar veel andere dingen meer.

Ik ga natuurlijk bijna nooit om met niet- advocaten, maar ik neem aan dat u dat soort dingen met gezonde regelmaat...

meer »

De advocaat mag een hoop dingen niet: jokken, gesprekken opnemen, iemand stiekem op de speaker laten meeluisteren, iemand zonder diens advocaat onder druk zetten of zelfs maar benaderen en nog ontelbaar veel andere dingen meer.

Ik ga natuurlijk bijna nooit om met niet- advocaten, maar ik neem aan dat u dat soort dingen met gezonde regelmaat doet.  Ik leg u even een recent advocaten tuchtrecht gevalletje voor. Wel grappig, benieuwd wat u ervan vindt.  

Een mevrouw zit vast op het politiebureau en moet zich legitimeren. Ze is echter haar legitimatie vergeten en belt een goede vriend, die toevallig advocaat is (goeie keus!).  

Die vriend komt langs, legitimeert zich als advocaat en doet volgens de politie en de hulpofficier behoorlijk irritant. Vanaf dat moment lopen de lezingen van de advocaat en de hulpofficier uiteen. De tuchtrechter volgt de lezing van de officier omdat die wordt ondersteund door de agenten (niet verrassend).

Maar goed, de tuchtrechter overweegt onder andere dat de advocaat “bij binnenkomst op het politiebureau de verdachte in ieder geval heeft gezoend op haar wangen in aanwezigheid van de politie”. En weet u wat de tuchtrechter daarvan vindt? Als volgt: “De raad is van oordeel dat verweerder (lees: de advocaat) door het zoenen van de verdachte niet de afstandelijkheid in acht heeft genomen die mag worden verwacht van een advocaat die beroepshalve contact heeft met een verdachte, ook al is hij met deze persoon bevriend.” 

De tuchtrechter vindt dat de advocaat zich niet heeft gedragen zoals een behoorlijk advocaat betaamt. De advocaat heeft zich gedragen op een wijze die het vertrouwen in de advocatuur heeft beschaamd. De klacht wordt gegrond verklaard.  

Pittig zeg, en dat voor een paar keer zoen op wang. Ok, vooruit, hij had misschien ook wat gedronken en een verzoek tot verlaten van het bureau genegeerd en ook wat gelogen hier en daar en eveneens het onderzoek gefrustreerd. Maar dan nog. Er was dus genoeg munitie om hem te sanctioneren. Daar was het argument van “te amicaal gedrag” niet voor nodig. 

« minder

Picture yourself in a war on a mission. Electronic Arts komt met een nieuwe game, Medal of Honor 2010. Speel oorlogje in Afghanistan. Je kunt kiezen of je een allied forces militair bent of een Talibanstrijder. Heel gezellig.  

Veel mensen in een land in oorlog snakken naar een leven zonder. En inderdaad, veel mensen in een land zonder, snakken...

meer »

Picture yourself in a war on a mission. Electronic Arts komt met een nieuwe game, Medal of Honor 2010. Speel oorlogje in Afghanistan. Je kunt kiezen of je een allied forces militair bent of een Talibanstrijder. Heel gezellig.  

Veel mensen in een land in oorlog snakken naar een leven zonder. En inderdaad, veel mensen in een land zonder, snakken naar een leven met. Eventjes althans en vooral virtueel, maar toch. Hoe waarheidsgetrouwer hoe beter. Het is van alle tijden. 

Toch rijst hier protest. Van de Engelse regering. Die vindt het ronduit disgusting dat je je als Talibanstrijder kunt verheerlijken aan het opblazen van British troops.  

Electronic Arts op haar beurt zegt dat dat niet kan, dat de Britse soldaten helemaal niet meedoen in de game, alleen Amerikaanse. Ok, dat scheelt een hoop virtuele Britse doden, maar daarmee is de kern van het verwijt niet weg. Het gaat erom dat het not done is je te (kunnen) verplaatsen in die akelige types van de Taliban. 

Ik weet het niet hoor. Het naspelen van oorlogen is zo oud als de wereld. En met alleen maar good guys is er geen zak aan. Er moet wel wat te kiezen zijn. En laten we wel zijn, bad guy spelen is leuker ook.   

Waarom mogen cowboyende kinderen van vijf wel kansloze Indianen met een lullige boog en drie pijlen met één schot omleggen? Daar heb ik nog nooit iemand over gehoord.  

Maar nee, met die oorlog, daar mag niet mee gespot worden. Maar is deze game eigenlijk wel spot? Gaat het wel om een, ter bevordering van sensatie, uitvergrote werkelijkheid, een overdreven sarcastische vorm daarvan? Nee, dat is nu juist het erge, het is een razend knappe kopie van de werkelijkheid. Niks meer niks minder.  

Zouden de Britten bang zijn voor die eigenhandig gecreëerde werkelijkheid? Of vooral voor het wereldkundig maken daarvan? Vrezen ze misschien dat er een soortgelijke Irak versie volgt? Met zelfs in level 12 en met alle beschikbare tools, nog steeds onvindbare weapons of mass destruction?  

Vanuit dat perspectief zijn de bezwaren van de Britse regering wel begrijpelijk. Niemand is immers blij met rondslingerende kopieën van een heroïsche film, met zelfverkozen hoofdrol, regie en script, die onbedoeld is verworden tot heuse horrorfilm.   

Rule Britannia, Britannia rules the graves.

« minder

Ben toevallig even in New York. En inderdaad, de plannen voor de moskee vlakbij Ground Zero is talk of the town.  

Obama wilde het af doen als een local issue maar liet zich toch een standpunt ontlokken. Hij benadrukte de vrijheid van godsdienst, een belangrijk grondrecht. Obama onderschatte schromelijk hoe gevoelig het ligt. Het was handig...

meer »

Ben toevallig even in New York. En inderdaad, de plannen voor de moskee vlakbij Ground Zero is talk of the town.  

Obama wilde het af doen als een local issue maar liet zich toch een standpunt ontlokken. Hij benadrukte de vrijheid van godsdienst, een belangrijk grondrecht. Obama onderschatte schromelijk hoe gevoelig het ligt. Het was handig geweest als hij uitgebreid had stilgestaan bij die gevoeligheid, met name voor de mensen die hun dierbaren verloren bij de aanslagen 2 blocks verderop, maar dat liet hij na.  

Uiteraard vallen de Republikeinen over hem heen (“probably the dumbest thing that any president or candidate has said (..). Maar ook journalisten en burgers slaken kreten van protest. Obama is “disconnected from the mainstream of America”. Enkele polls laten zien dat de meeste Amerikanen (tot wel twee derde) tegen de bouw van de moskee zijn.  

Obama zag het gebeuren en haastte zich te melden: “I wasn't commenting on the "wisdom" of the decision to build it there”. Maar het was al te laat. Zijn woordvoerder voegde nog toe dat Obama niet op zijn eerder statement terugkomt. Oftewel, Obama is nog steeds voor die moskee maar laat de beslissing over aan burgemeester Bloomberg (die ook voor de moskee is evenals voor de komst van Wilders).  

Wat vindt u eigenlijk van een moskee vlakbij Ground Zero? Hoort u bij die twee derde? Mijn eerste gevoel is dat het zacht gezegd onhandig is. Moet dat nou, net daar? Het is ontegenzeggelijk kwetsend voor mensen die familie of vrienden verloren. Het onderbuikgevoel zegt dat het bad news is. Maar ja, is dat gevoel wel de beste raadgever?  

Nee, dat denk ik niet. Het grondrecht moet niet wijken. Want wat heeft de moslim die straks die moskee bezoekt te maken met de WTC terroristen? Net zo weinig als de gemiddelde kerkganger met pedofiele priesters.  

Iemand moet dus zorgen dat dat onderbuikgevoel, dat blijkbaar twee derde van de Amerikanen treft, niet leidt tot een verkeerde beslissing. En het zou helemaal mooi zijn als die iemand de juiste beslissing neemt, zelfs als die beslissing frontaal botst met de mening van de mensen waar hij electoraal van afhankelijk is. Juist met groot risico op negatieve electorale gevolgen, is die keuze het krachtigst, is diens rug het mooist recht.  

Die iemand is Obama.

« minder

Where the hell is Leidschendam. Dat zullen de dames Campbell, Farrow en White zich hebben afgevraagd toen het Speciaal Hof voor Sierra Leone hen verzocht voor het tribunaal te verschijnen.  

Naomi Campbell sputterde tegen (en als Campbell sputtert, dan sputtert het!). Maar ze was er wel. De dreiging van gevangenisstraf zal vast geholpen hebben. ...

meer »

Where the hell is Leidschendam. Dat zullen de dames Campbell, Farrow en White zich hebben afgevraagd toen het Speciaal Hof voor Sierra Leone hen verzocht voor het tribunaal te verschijnen.  

Naomi Campbell sputterde tegen (en als Campbell sputtert, dan sputtert het!). Maar ze was er wel. De dreiging van gevangenisstraf zal vast geholpen hebben.  Mooi toch dat niemand zich kan onttrekken aan bijdrage aan de rechtsvinding.  

Het gaat om de vraag of de Liberiaanse rebellenleider en oud-president Charles Taylor vele doden op zijn geweten heeft en schuldig is aan verkrachting, (seksuele) slavernij en inzet van kindsoldaten bij de burgeroorlog in Sierra Leone.  

De oorlog zou zijn gefinancierd met bloeddiamanten. Taylor echter zegt nooit ruwe diamanten in bezit te hebben gehad. En daar komt Campbell in beeld. Zij zou (via zijn hulpjes) diamanten van hem gekregen hebben na een etentje bij Nelson Mandela (wat doet Taylor eigenlijk bij Mandela?). 

Als Campbell ontvangst van diamanten zou bevestigen, zou dat kunnen leiden tot de conclusie dat Taylor liegt. Volgens de aanklager heeft Taylor wel degelijk diamanten aangenomen van de rebellen uit Sierra Leone om daar wapens mee te kopen in Zuid-Afrika (en na het shoppen s’ avonds vorkje prikken bij Mandela?).

Campbell legde aldus een verklaring af. Ze had Taylor die avond nauwelijks gesproken, ze wist niet dat de „vieze kiezels” diamanten waren en ook niet dat ze van Taylor afkomstig waren. Mia Farrow echter verklaarde dat Campbell haar juist nogal enthousiast had verteld dat ze een enorme diamant van Taylor had gekregen. En tenslotte Campbell’s voormalig manager, Carole White (in staat van oorlog met Campbell)  verklaarde dat Campbell met Taylor had zitten flirten.

Tsja, wie van de drie. Wil de echte opstaan. Selectief of slecht geheugen speelt wellicht parten. We zullen het wellicht nooit weten. Dat het recht mag zegevieren.

Juridisch interessant is nog het volgende. De rechters van het Hof bepaalden dat Campbell niet zonder toestemming op straat mocht worden gefotografeerd. Zo zeg, kan dat zomaar, zo’n verbod van het tribunaal? Nee hoor, dat kan niet.

Ten eerste mag fotograferen nagenoeg altijd, dat kun je bijna niet tegenhouden. Lastiger wordt het als je je kiekje ook wilt openbaren anders dan aan je vrienden aan de keukentafel. Maar ook brede publicatie is hier geen probleem. De pers mag gewoon publiceren. Campbell’s komst naar het tribunaal is een nieuwsfeit en daar mag best een fotootje bij.

« minder

The Pirate Bay heeft op alle fronten tikkebilletje gekregen.

Het faciliteren van peer-to-peer filesharing zoals The Pirate Bay doet, dat mag gewoon niet. De Zweedse jongens achter The Pirate Bay zijn inmiddels veroordeeld, maar toch gaat het allemaal gewoon door.

Daarom daagt Brein (lees: de rechthebbenden op muziek, films en games) nu internet...

meer »

The Pirate Bay heeft op alle fronten tikkebilletje gekregen.

Het faciliteren van peer-to-peer filesharing zoals The Pirate Bay doet, dat mag gewoon niet. De Zweedse jongens achter The Pirate Bay zijn inmiddels veroordeeld, maar toch gaat het allemaal gewoon door.

Daarom daagt Brein (lees: de rechthebbenden op muziek, films en games) nu internet service provider Ziggo voor de rechter. Brein wil dat Ziggo wordt verplicht om de Pirate Bay site ontoegankelijk te maken. 

Brein argumenteert als volgt. Ziggo is de grootste internet service provider van Nederland en adverteert met de hoogste downloadsnelheid (handig voor downloaden van films en muziek!). Ziggo zal dus wel populair zijn bij The Pirate Bay gebruikers.

Brein deed een steekproef. Van de Nederlandse IP-adressen van The Pirate Bay- gebruikers zit 27% bij Ziggo. Oftewel, 27% van The Pirate Bay gebruikers in Nederland zit via Ziggo illegaal te filesharen. En dus vraagt Brein aan Ziggo om die Pirate Bay site af te sluiten voor haar abonnees.

Nee nee, zegt Ziggo. Nee, zegt ook de rechter in kort geding. Dat gaat veel te ver. Pak de individuele abonnees maar aan die auteursrechten schenden via The Pirate Bay. De uploadende gebruikers moet je pakken, niet de provider. Maar dat wil Brein niet. Dan krijg je Amerikaanse toestanden waarin arme scholieren de stuipen op het lijf krijgen met allerlei enge schadeclaims. Wat sympathiek, Brein denkt dus aan arme scholieren. Maar zeker ook aan zichzelf. Veel te veel gedoe die scholieren aanpakken en er is ook niks te halen. Bovendien, goed voor het imago van Brein is het ook niet echt.

En zo zit Brein behoorlijk vast. Iedereen steekt z’n kop in z’n laptop. The Pirate Bay doet niets meer dan faciliteren (weten wij veel of het illegaal is - yeah sure). De gebruikers zijn niet meer dan arme uploadende kruimeldiefjes met recht op privacy en toegang tot informatie. En Ziggo doet ook niks meer dan toegang geven tot internet. 

Al met al erg onwenselijk. Laten we wel zijn. The Pirate Bay is illegaal. Ziggo faciliteert toegang tot The Pirate Bay en is in staat dat te stoppen. Ik hoop dat Ziggo in hoger beroep of in de bodemprocedure toch tot afsluiten verplicht wordt. En als dat gebeurt. dan volgen de andere service providers vanzelf.

En dan gaat iedereen gewoon naar andere Zweedse nerds, die van Spotify. Ook niet zaligmakend. Kritiek is dat de artiesten daar maar magertjes meedelen in de inkomsten. Maar toch nog altijd meer dan bij The Pirate Bay, denkt u ook niet?

« minder

De Privé schreef over het open huwelijk dat Peter de Vries heeft met zijn vrouw. Met “open” wordt bedoeld dat bijklussen buiten de deur is toegestaan. Het schijnt dat De Vries samen met Susan Smit van dat recht gretig gebruik heeft gemaakt.

Privé mag daar best een stukje over schrijven. Het schijnt namelijk waar te zijn en ook nog eens geen...

meer »

De Privé schreef over het open huwelijk dat Peter de Vries heeft met zijn vrouw. Met “open” wordt bedoeld dat bijklussen buiten de deur is toegestaan. Het schijnt dat De Vries samen met Susan Smit van dat recht gretig gebruik heeft gemaakt.

Privé mag daar best een stukje over schrijven. Het schijnt namelijk waar te zijn en ook nog eens geen geheim.

Toch valt De Vries over het artikel. Hij baalt vooral van de suggestie dat mevrouw De Vries ontevreden en ongelukkig is. En dus maakte De Vries daar stennis over. Privé ligt inmiddels met de pootjes omhoog. Privé gaat vrijwillig rectificeren en schadevergoeding betalen.

Zozo, opmerkelijk. Ik heb helaas zelf het artikel niet gelezen. Ik kan het zo snel niet vinden. Verdorie, ik mis normaalgesproken nooit een artikel van dat vrolijke weekblad. Ik neem het vakmanschap altijd leergierig tot me. Blijkbaar heb ik deze net gemist.

Hoe dan ook, ik vind het een vreemde kwestie. Kijk, schrijven dat mevrouw De Vries verdrietig is, dat is niet handig, want dat moet je kunnen onderbouwen en daar heb je dan weer echte journalisten voor nodig. Maar schrijven dat je je kunt voorstellen dat mevrouw De Vries verdrietig wordt van manlief aan den boemel, dat mag best. Daar kom je wel mee weg.

En Privé weet als geen ander hoe dat moet. Je kopt heel groot: Vrouw Peter R. ongelukkig over overspel? Daarnaast plak je twee foto’s, De Vries met een blij hoofd (even zoeken) en Susan Smit met blote benen. En klaar ben je, want feitelijk zeg je helemaal niks (fouts) en toch gaat iedereen die niks beters te doen heeft het zitten lezen.

Blijkbaar is Privé toch iets te stellig geweest. Of ze willen De Vries te vriend houden. ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik op iets anders gehoopt. Namelijk een vonnis waarin het Privé werd verboden om weer zo iets akeligs over De Vries te publiceren. Met een dwangsom van 15.000 Euro. En dat Privé dat vonnis dan gruwelijk had genegeerd. Zou de Vries, principieel als hij is, dat schandalig vinden en een belediging voor de rechtsstaat? Vast wel.

« minder

Finale. Ronduit geweldig. Weinig meer over te zeggen, de talking heads hebben alles al tot op de vezel uitgekauwd.  

Maar er is meer. Even een rondje langs de velden. Eerst de Voetbalwet. Deze week door de senaat goedgekeurd. Ondanks veel kritiek. Het zou veel te ver gaan. Als je twee keer een onschuldig foutje maakt, dan lig je er met een...

meer »

Finale. Ronduit geweldig. Weinig meer over te zeggen, de talking heads hebben alles al tot op de vezel uitgekauwd.  

Maar er is meer. Even een rondje langs de velden. Eerst de Voetbalwet. Deze week door de senaat goedgekeurd. Ondanks veel kritiek. Het zou veel te ver gaan. Als je twee keer een onschuldig foutje maakt, dan lig je er met een beetje pech lange tijd af.  

De wet raakt dus niet alleen de slechten. Tsja, zo gaat dat. De rotte verpesten het voor de goeie peren. Toch ben ik wel blij met die wet. Het treintje slopen moet echt stoppen. En je bent er altijd zelf bij als je iets fout doet. Met two strikes out mag je je een keer vergissen. En dan sta je op scherp, kwestie van goed opletten.  

Dan de FIFA. De schreeuw om elektronica. Het volgende moet gebeuren. Het oortje dat de scheidsrechter nu al in heeft, moet voortaan ook verbinding hebben met een paar officials achter een schermpje die zien wat u en ik ook zien. Die officials houden hun mond tot de scheidsrechter bij twijfel over buitenspel, doellijn, ernstige overtreding, natrappen of schwalbe extra ogen vraagt. Zo worden grove fouten op een simpele manier voorkomen.  

Inderdaad beslist de scheidsrechter dan op basis van dingen die hij misschien zelf niet gezien heeft. En net als met oversteken moet je bij voorkeur alleen je eigen ogen vertrouwen. Maar ja, hij leunt nu ook al op de ogen van de lijnrechters. Niks nieuws dus.     

Al met al is het mooiste van dit WK de saamhorigheid van onze jongens. Harmonieus en vooral heel ontspannen. Even tikkie doen naar de finale en dan een beetje dollen bij Jack van Gelder. Velen vonden het geen porum. Ik wel, ik vond het mooi om te zien. Geinige keet. Vooral Wesley Sneijder zit op een of andere manier lekker in zijn velletje.  

De ochtend na de wedstrijd tegen Uruguay fietste ik langs de Westerkerk. Waarschijnlijk had de klokkenluider van de Westertoren nog wat bier in de bloedbaan, want er gebeurde iets geks. Geloof het of niet maar hij speelde het Duitse volkslied. Maf toch? Een prematuur pesterijtje. En het heeft gewerkt. Nu nog even ontkomen aan de Spaanse Inquisitie en dan snel een woonboot uitzoeken.   

« minder

Sjoerd Kooistra is niet meer. Zelfmoord. Het is triest en bizar ook.  

Kooistra was lange tijd zeer succesvol in het (laten) uitbaten van vele kroegen. Een paar jaar geleden raakte hij in opspraak. Hij zou wurgcontracten sluiten met pachters. Hij stond bekend als een hard zakenman. Niet te beroerd om mensen zonder omwegen af te rekenen op niet-...

meer »

Sjoerd Kooistra is niet meer. Zelfmoord. Het is triest en bizar ook.  

Kooistra was lange tijd zeer succesvol in het (laten) uitbaten van vele kroegen. Een paar jaar geleden raakte hij in opspraak. Hij zou wurgcontracten sluiten met pachters. Hij stond bekend als een hard zakenman. Niet te beroerd om mensen zonder omwegen af te rekenen op niet- nakoming van afspraken.

 Vervolgens kreeg hij onenigheid met Heineken. Blijkbaar was het menens. Meerdere kroegen werden gesloten. Deze week was er een deadline tot betaling van een groot bedrag. Die deadline heeft Kooistra niet afgewacht. Hij koos voor zelfmoord.

Kooistra’s (voormalig) advocaat noemt het liever moord. Moord door Heineken. Zo, dat is nogal wat zeg. Natuurlijk, het is niet letterlijk bedoeld, maar op zijn minst is beoogd te zeggen dat Heineken Kooistra de dood heeft ingedreven. Niet misselijk, zo’n aantijging.  

Ik begrijp ‘m ook niet. Het enige verwijt dat je Heineken kunt maken is de harde juridische opstelling die het hanteerde. En kun je dat eigenlijk wel een verwijt noemen? Natuurlijk, er zijn best omstandigheden denkbaar waaronder het nemen van juridische stappen moreel verwerpelijk is. Maar dan denk ik toch meer aan zielige oude omaatjes dan aan een harde zakenman die zijn geld verdiend heeft met het zelf niet al te snel mededogen hebben met klemzittende schuldenaren.  

Hoe het ook zij, dit is een treurige gebeurtenis. Je wenst niemand toe zo desperaat te zijn dat hij voor de dood kiest. Ook Heineken vindt het een grote schok. Logisch. Men kende Kooistra natuurlijk persoonlijk. En zakelijke geschillen sluiten persoonlijke sympathie nu eenmaal niet uit.  

Maar er is vast nog een reden dat Heineken zich haast te melden het zo erg te vinden. Heineken wil niet bekend staan als een onmenselijk bedrijf dat debiteuren de dood injaagt.  

Een imago is immers zo aan diggelen (Youp van ’t Hek veegde Heineken’s Buckler in één avond van de kaart). De zorg om het imago zal ook mede de reden zijn dat Heineken nu de greep op (de erven) Kooistra laat vieren. Ik vraag me echter af voor hoelang. Versteviging van de greep zal gelijke tred houden met de straks dalende persaandacht. Want, hoe geschrokken en ontdaan ook, schuldig zal men zich bij Heineken niet voelen. En terecht.

« minder

 Waar gebeurd. Stel, je zit bij een sekte en de sekteleider zegt drie dingen.

Eén: de wereld zal binnenkort vergaan.

Twee: de uitverkoren sekteleden zullen net op tijd in de hemel worden opgenomen.

Drie: voorwaarde is wel dat de sekteleden op tijd zijn “losgekomen” van al hun aardse bezittingen (best pittig, zelfs bij de SP schijn je nog wat te...

meer »

 Waar gebeurd. Stel, je zit bij een sekte en de sekteleider zegt drie dingen.

Eén: de wereld zal binnenkort vergaan.

Twee: de uitverkoren sekteleden zullen net op tijd in de hemel worden opgenomen.

Drie: voorwaarde is wel dat de sekteleden op tijd zijn “losgekomen” van al hun aardse bezittingen (best pittig, zelfs bij de SP schijn je nog wat te mogen houden).

Je bent behoorlijk onder de indruk van die sekteleider. Hij zegt “hele goeie dingen”. Bovendien wordt aarzelend handelen niet gewaardeerd. Dat wordt bestraft met de “eeuwige duisternis” en dat is ook weer zo wat.


Kortom, je besluit drie ton Euro over te maken aan de sekte. Helaas belandt je niet op de afgesproken tijd in de hemel. Oei, da’s link. Gelukkig gaat het einde der aarde ook niet door. Saved by the bell. Eind goed, al goed, behalve dan die drie ton kasverschil.

Je voelt je in het ootje genomen en daagt de sekteleider voor de rechter. Je wil je poen terug. De sekteleider verweert zich. Het was eigen keuze. En hij geloofde er zelf ook in (logisch, hij was natuurlijk evengoed behoorlijk teleurgesteld).

Bovendien, de leer van het genootschap hield alleen maar in dat je geestelijk loskomt van je aardse bezittingen. Shit, het geld dus helemaal voor niks overgemaakt. Je had het gewoon mogen houden, maar er alleen wat minder aan moeten denken. Verdorie, niet goed opgelet, duur denkfoutje.

Het Gerechtshof oordeelt dat er sprake is van misbruik van omstandigheden. De sekteleider moet driekwart (ongeveer
225. 000 Euro) terugbetalen. De rest komt op het conto van de schenker, als straf voor het al te naïef zijn.

Misbruik van omstandigheden dus. Bovendien was het gewoon een deal. Drie ton in ruil voor redding. Gewoon een toegangskaartje tot de hemelpoort. Niet goed, geld terug. Het enige lastige is dat de wanprestatie pas blijkt als je goed en wel in de hel bent aanbeland. En daar hebben ze geen fax om die dagvaarding in te stoppen.

« minder

Het is u niet ontglipt. De oranje jurkjes en de inhoud ervan. Je hoort mannen altijd roepen dat vrouwen uit beeld moeten tijdens voetbal, maar afgelopen maandag heb ik die klacht niet vernomen.

De Dutch Dress dames mochten niet klagen, ze zijn zorgvuldig in beeld genomen (me dunkt geen homoseksuele cameraman). En Bavaria mag zich al helemaal in...

meer »

Het is u niet ontglipt. De oranje jurkjes en de inhoud ervan. Je hoort mannen altijd roepen dat vrouwen uit beeld moeten tijdens voetbal, maar afgelopen maandag heb ik die klacht niet vernomen.

De Dutch Dress dames mochten niet klagen, ze zijn zorgvuldig in beeld genomen (me dunkt geen homoseksuele cameraman). En Bavaria mag zich al helemaal in de handjes wrijven. Het door Bavaria “samen met de dames” verzonnen plannetje liep op rolletjes.

Binnenkomen in Deens design en daarna strippen tot de Dutch Dress. Niks mis mee. Dat de dames werden opgepakt hoorde niet bij het plan, de dames althans hadden daar niet op gerekend.

Peer Swinkels van de Brabantse bierfamilie reageerde verontwaardigd. Al met al kan hij toch niet heel ongelukkig zijn met alle free publicity voor Bavaria terwijl Budweiser de hoofdprijs betaalt. Geslaagde ambush marketing: geen sponsor fees betalen, toch veel promotie en dat alles binnen de grenzen van de wet.

Hoewel, dat laatste is de vraag. Mag dit wel? Nou ja, waarom niet. Is het soms inbreuk op het merk van Budweiser? Nee, er is geen enkele verwijzing naar Budweiser. Komt de naam of het logo van Bavaria onrechtmatig in beeld? Nee, ik begrijp dat er niks Bavaria-erigs te zien was.

Of hebben de dames misschien de “huisregels” van het stadion overtreden? Dat zou kunnen. Ligt eraan hoever de regels gaan in het verbod op verwijzingen naar andere merken dan van de officiële sponsor.  Maar ook al mogen die jurkjes in het stadion niet gedragen worden, dan nog is oppakken, vasthouden en urenlang verhoren belachelijk. Er schijnen nog twee dames vast te zitten. Zal hopelijk met een sisser aflopen.

Ook gaat de FIFA achter Bavaria aan. Wat gaat dat worden? Bavaria had eerder zo’n akkefietje in Nederland. De Leeuwenhose met Bavaria logo. Die mocht de KNVB niet weigeren. Wel werd het Bavaria verboden om binnen een straal van 10 kilometer van het stadion die dingen te verkopen.

De Trom-pet van Heineken lijkt meer op dit geval. Op dat ding zat eerst het Heineken logo. Toen daar gezeur over kwam haalde Heineken haar logo eraf en was het probleem naar eigen zeggen opgelost. Als men in Zuid-Afrika deze lijn volgt, dan is ambushen zonder logo dus toegestaan. Dan komt Bavaria met grote glimlach vrij. Ik hoop het, creativiteit moet beloond worden. Goeie Peer.

« minder

Downloaden. Via FTD kunnen downloaders elkaar wijzen op te verkrijgen films en muziek. Bijvoorbeeld Komt Een Vrouw Bij De Dokter.

Eyeworks wilde de verwijzing naar KEVBDD van de site af. Eyeworks won. Op zich niet gek, want het structureel faciliteren van downloaden van illegaal aanbod wordt in het algemeen onrechtmatig geacht (zie ook The...

meer »

Downloaden. Via FTD kunnen downloaders elkaar wijzen op te verkrijgen films en muziek. Bijvoorbeeld Komt Een Vrouw Bij De Dokter.

Eyeworks wilde de verwijzing naar KEVBDD van de site af. Eyeworks won. Op zich niet gek, want het structureel faciliteren van downloaden van illegaal aanbod wordt in het algemeen onrechtmatig geacht (zie ook The Pirate Bay en Mininova).

Maar dit is geen gewone zaak. De rechter schiet hier behoorlijk door. Hij besliste namelijk dat het faciliteren van downloaden een directe inbreuk op het auteursrecht is.

Dit gaat lijnrecht in tegen de jurisprudentie tot nu toe. En wat mij betreft is het dogmatisch ook volstrekt onjuist. FTD maakt niet zelf openbaar en verricht aldus geen auteursrechtelijk relevante handeling. FTD gaat terecht in beroep. Wordt vervolgd.

Maar er is meer. GeenStijl vindt dat het zaakje stinkt en duikt in de complottheorie. Wat bleek? De advocaat van Eyeworks is een goede bekende van de rechter. Samen geven ze bijvoorbeeld cursussen over piratenbestrijding. En GeenStijl meldt dat de heren een dag na de zitting alweer samen aan de cursustafel zaten om les te geven over "praktisch procederen”.

Tsja, wat daarvan te denken? Ik vind dat we moeten uitgaan van de integriteit van de rechter. Anders kun je het hele stelsel wel opdoeken. Maar toch. Hoe integer ook, alle mensen zijn mensen. Misschien wíl je best maar kún je je warme sympathie simpelweg niet scheiden van koude zakelijkheid. Dat kan zomaar in een vloeiende beweging in elkaar overgaan.

Bovendien gaat het niet alleen om daadwerkelijk botsende belangen, maar ook om de simpele schijn van belangenverstrengeling. Ook al wordt de rechtsstaat niet met voeten getreden, dan nog. Als mensen al denken dat het geen zuivere koffie is, dan ben je al te ver. Dat moet je voor zijn.   

Misschien kijkt de rechter wel een beetje op tegen de Eyeworks adviseur. Het is namelijk een gerenommeerd advocaat en hoogleraar ook. Tot daar aan toe. En bovenal heeft hij in Leiden zijn opleiding genoten. Tsja, daar heb je het al. Dan sta je met een hattrick voor. Die Leienaren, die zijn van een puike kwaliteit.

« minder

Dennis Hopper is niet meer. Hij overleed afgelopen zaterdag. Hij is één van de laatsten van de generatie waartoe ook James Dean behoorde. Toch iets langer volgehouden dan Dean, maar nu helaas ook heengegaan. Hopper speelde met Dean in Rebel Without a Cause maar maakte furore met cultfilm Easy Rider. Samen met Fonda en Nicholson op choppers door...

meer »

Dennis Hopper is niet meer. Hij overleed afgelopen zaterdag. Hij is één van de laatsten van de generatie waartoe ook James Dean behoorde. Toch iets langer volgehouden dan Dean, maar nu helaas ook heengegaan. Hopper speelde met Dean in Rebel Without a Cause maar maakte furore met cultfilm Easy Rider. Samen met Fonda en Nicholson op choppers door wijds Amerika. De ultieme roadmovie met dope, drank en deugnieten.

Maar goed, alle Hoppers verzamelen, want er is een pot met geld te verdelen tussen de kinders. Klare zaak. Hoewel, er kunnen zich natuurlijk nog altijd meer nazaten melden. Zoals bij James Brown. Toen hij overleed riepen maar liefst twaalf mensen zijn kind te zijn. Zegt niks natuurlijk, roepen doet geen pijn. Maar van drie was het inderdaad echt waar. Dat Is toch even schrikken als je ineens een stuk meer broers of zussen blijkt te hebben dan je altijd dacht, zeker op het moment dat het net wat minder uitkomt, namelijk bij verdeling van pa’s poet.

Maar goed, in het geval Hopper hebben zich vooralsnog geen nazatige onverlaten aan de deur gemeld. Daar speelt een heel ander ding, namelijk een claim van de vrouw die Hopper in onmin achterliet. Victoria Hopper eiste, welgeteld één dag na zijn overlijden, een kwart van zijn vermogen. In de stukken staat inderdaad dat ze daar recht op heeft, echter op twee voorwaarden. Dat ze bij Hoppers dood nog met hem getrouwd is en met hem samenwoont.

Of ze recht heeft op dat geld, lijkt dus eenvoudig vast te stellen. Of toch niet helemaal. Wat bijvoorbeeld betekent samenwonen precies? Victoria woont namelijk nog steeds op het land van Hopper, maar wel in een apart huis. Woon je nog samen als je tijdelijk in het “tuinhuis” verblijft?

Dan de voorwaarde van nog getrouwd zijn op het moment van overlijden. Hopper heeft in januari van dit jaar de scheidingspapieren ingediend. Omdat Hopper inmiddels danig was verzwakt, is niet alles tijdig geëffectueerd. Zijn bedoeling was duidelijk, maar de dood haalde hem in. Wat weegt zwaarder, de bedoeling of de formele status?

Van die dingen. Dennis zal blij zijn dattie er niet bij is. Die zit op een wolk met een blowtje. Nieuwe wolken maken.   

« minder

Sarah Ferguson trouwde ooit een rijk en belangrijk man. Prins Andrew, broer van prins Charles. Haar kostje was gekocht, zo leek  Helaas hield hun liefde geen stand. En hand in hand met de vertrekkende liefde, ging ook een pleasant way of living heen. 

Sarah raakte veel kwijt. Wat ze overhield waren haar connecties, waaronder haar ex-prins. Zoals...

meer »

Sarah Ferguson trouwde ooit een rijk en belangrijk man. Prins Andrew, broer van prins Charles. Haar kostje was gekocht, zo leek  Helaas hield hun liefde geen stand. En hand in hand met de vertrekkende liefde, ging ook een pleasant way of living heen. 

Sarah raakte veel kwijt. Wat ze overhield waren haar connecties, waaronder haar ex-prins. Zoals u weet, is toegang tot prinsen een schaars goed (de ophaalbrug komt niet zomaar naar beneden zeg maar). En schaarse goederen zijn duur. En dure goederen niet gebruiken, daar houdt Sarah niet van.  

Aan de boemel dus met die prins. Het prinsproduct is in het geval Andrew nog eens extra courant omdat hij niet alleen prins is, maar ook als speciale gezant het Britse zakenleven in het buitenland vertegenwoordigt. Buitengewoon  interessant voor zakenmensen dus.  

Een Britse journalist kreeg onlangs een tip van een bekende van de Royal Family en kwam op het spoor van Sarah. De rest van het verhaal kent u al. Zij beloofde toegang tot Andrew in ruil voor een half miljoen pond. De journalist filmde de hele deal, van handshake tot overhandiging van een voorschot van 40.000 dollar.  

Vervolgens schoot hij de filmpjes de wereld in. Daar was Sarah niet zo blij mee. Het is ook nogal wat als je niet weet dat je wordt gefilmd en vervolgens zo’n uitermate private en gevoelige kwestie wereldkundig wordt gemaakt.  

Weet u nog, die beelden van Wesley en Yolanthe in de parkeergarage? Dat viel toen ook niet zo lekker. We waren het met z’n allen toch wel eens dat dat niet moest kunnen. En inderdaad, je mag niet zomaar beelden met een hoog privacy gehalte op het net gooien.  

En toch voelt u aan uw water dat de beelden van Sarah wel moeten mogen. Komt dat omdat we Sarah nu ineens massaal heel onsympathiek vinden? Dat zal gevoelsmatig vast een rol spelen. Maar het juiste juridische argument is dat het privacybelang van Sarah weliswaar heel zwaar weegt, maar toch wat minder zwaar dan het belang van het aan de kaak stellen van deze misstand.  

Want laten we wel zijn, “verkoop” van prinsen, damagnie! Daarvan moet de pers ons toch echt op de hoogte stellen. Mét beeldmateriaal, ook al vergt dat onorthodoxe methoden als stiekem filmen. Want zonder de beelden zouden we het misschien wel niet geloven. Zeg nou zelf, zo’n braaf Engels meisje ….

« minder

Je hebt grofweg twee smaken journalisten. Het maatschappelijk geïnteresseerde en zorgvuldige soort. En het vuilnisbakkenras. Tot voor kort behoorde journalisten van HP De Tijd tot de eerste categorie.  

Tot de op straat belande vuilniszakintimiteiten. HP (en Weekend) namen de zakken mee en publiceerden zonder schroom alle “interessante”...

meer »

Je hebt grofweg twee smaken journalisten. Het maatschappelijk geïnteresseerde en zorgvuldige soort. En het vuilnisbakkenras. Tot voor kort behoorde journalisten van HP De Tijd tot de eerste categorie.  

Tot de op straat belande vuilniszakintimiteiten. HP (en Weekend) namen de zakken mee en publiceerden zonder schroom alle “interessante” vondsten. Roddelbladen zoals Weekend bedienen zich al jaren van dit soort praktijken maar voor HP zal het een verse hobby zijn.  

Vooral bij Pechtold had men beet. Het blijkt dat zijn vrouw zwangerschapsstaafjes beplast. Negatief. Of juist positief. Ligt eraan of ze hoopt zwanger te zijn of juist hoopt niet zwanger te zijn. Of ze had gewoon even wat tijd over. Afijn, potverdikkemes heet nieuws.

Bij mij kwam natuurlijk de vraag op of dat vuilniszakgrabbelen eigenlijk wel mag. Ik hoorde dat het in Engeland wordt gekwalificeerd als een soort huisvredebreuk. In Nederland niet bij mijn weten. Hier wordt huisvredebreuk vooral toegepast door krakers die “thuis” worden gestoord door een rood aangelopen heer des huizes. Vervelend. Immers, een goed bloedige boobytrap bouwen of een fatsoenlijke parketfik vergt een hoge mate van huisvredige concentratie. 

Maar goed, bestaat er zoiets als het vuilniszakgeheim, equivalent van het briefgeheim? Nee, grabbelen mag best, zo lijkt het. Maar dat wil nog niet zeggen dat je je vondsten ook mag publiceren. Dat mag alleen als het belang tot publicatie zwaarder weegt dan het privacybelang. En politici moeten wegens hun publieke functie wat meer dulden van de maatschappelijke waakhond die de pers nu eenmaal is.

Maar vereiste is wel dat het openbaargemaakte enige relevantie heeft. En niet slechts dient ter bevrediging van de bodemloze entertainmentbehoefte van Weekendlezend Nederland. U raadt het al. De Pechtold publicaties zijn onrechtmatig. Maar hij gaat er niks aan doen. Hij vindt dat het journaille zelf fatsoenlijke grenzen moet bepalen. Dat is prachtig, maar eeh, het blijkt nu juist dat ze dat niét doen. Ze wachten tot iemand de rechter vraagt de waterval van privacy schendende onzin te stoppen.   

Pechtold noemde het “verbale incontinentie”. Zónder Tena Lady welteverstaan. Dat lekt en lekt maar door. Totdat iemand daar een oordelend rechterlijk staafje onder houdt.

« minder

Stel, je heet mevrouw Poepjes. Kun je niks aan doen. En je bent er ook geen minder mens om. Maar ‘t is toch lullig.  

Wat doe je dan? Je kunt je naam wijzigen. Tip, wees niet te zuinig. Met alleen een trema op de e kom je er niet. De gemiddelde buurtpuber trapt niet in Poëpjes. Daar gaan de poep-en-plas grapjes aan de voordeur echt niet van weg....

meer »

Stel, je heet mevrouw Poepjes. Kun je niks aan doen. En je bent er ook geen minder mens om. Maar ‘t is toch lullig.  

Wat doe je dan? Je kunt je naam wijzigen. Tip, wees niet te zuinig. Met alleen een trema op de e kom je er niet. De gemiddelde buurtpuber trapt niet in Poëpjes. Daar gaan de poep-en-plas grapjes aan de voordeur echt niet van weg. Dus lekker royaal wijzigen als je een minder smakelijke achternaam hebt.   

Soms is een vervelende naam domme pech. Maar je kunt het er ook naar hebben gemaakt. Niet zelden gaat het bij mensen met een vrij gewone achternaam ook mis, door toedoen van onnadenkende ouders.  

Voorbeeld. De achternaam van een vriend van mij is  “Schermers”. Prima, zou je denken. Geen reden voor pesterijen of ander ongerief.  Maar toch ging het fout  Hij heeft een trits oudere broers, dus misschien waren de gebruikelijke (Friese) namen op, maar hij heet Kniebe. Dat geloof je toch niet. Eén seconde van helderheid had dit kunnen voorkomen. Wij maken wel eens het grapje dat één van zijn broers eigenlijk Scheenbe had moeten heten. Dan had het wel weer iets geinigs gehad.  

Maar goed, er zijn ook andere redenen voor naamswijziging. Bijvoorbeeld bij minderjarige kinderen na echtscheiding.  

Een recente rechtszaak in Arnhem. Meisje van 13, wonend bij haar moeder, vordert dat haar vader helemaal uit haar leven verdwijnt, inclusief zijn achternaam. Pittig zeg. Wat zou die vader wel allemaal niet misdaan hebben om zo definitief uit de gratie te zijn?  

Het enige dat de feiten melden is dat haar ouders zijn gescheiden nadat haar vader meldde homoseksueel te zijn. Zou het kind haar vader uit haar leven willen bannen omdat hij op mannen valt? Vast niet. Misschien is het gewoon woede en verdriet over haar ouders’ scheiding? Dat kan. Maar waarom is pa dan de boosdoener?  

In dit soort zaken oordeelt de rechter naar het belang van het kind. De wens van het kind speelt een belangrijke rol. En dit meisje meldde op de zitting duidelijk dat ze van haar vader af wil. Wat doet de rechter denkt u?  

De rechter heeft de wens van het meisje genegeerd. Naamswijziging is niet in het belang van het kind, Wat zou de achterliggende gedachte zijn? Dat moeder haar rancune over de mislukte relatie op iets anders moet botvieren dan op haar dochtertje? Vast wel.

« minder

Groene droom

GroenLinks vindt het auteursrecht een achterhaald concept. Voorstel van GroenLinks. 1.  het auteursrecht sterk inperken en op internet niet meer handhaven. 2. de financiële onafhankelijkheid van kunstenaars versterken.

Op de bres voor de kunstenaars, helemaal voor. Gelukkig is er een wet in de maak die de onderhandelingspositie van...

meer »

Groene droom

GroenLinks vindt het auteursrecht een achterhaald concept. Voorstel van GroenLinks. 1.  het auteursrecht sterk inperken en op internet niet meer handhaven. 2. de financiële onafhankelijkheid van kunstenaars versterken.

Op de bres voor de kunstenaars, helemaal voor. Gelukkig is er een wet in de maak die de onderhandelingspositie van schrijvers, artiesten en makers moet versterken. Maar wat dat uiteindelijk gaat opleveren is maar de vraag en die wet is er voorlopig ook nog niet.

Dus hoe bescherm je intussen de positie van de creatieve makers? GroenLinks wil dat zij voortaan zelf het recht hebben hun werk te exploiteren. Goed idee zeg. Komt me wel bekend voor. Er is volgens mij al iets dat daar precies voor zorgt. Hoe heet dat ook alweer? Tada! Auteursrecht. Maar dat wil GroenLinks nu juist sterk inperken. Huh? Snapt u het nog?

Dan het tweede punt. GroenLinks wil geen handhaving van auteursrecht op internet. Want je moet jongeren die massaal muziek, files en games uitwisselen niet criminaliseren. En die free ride tegengaan is een beperking van burgerrechten.

Klinkt prachtig. Prima, maar dan moet je wel ook even erbij vertellen hoe je dan zorgt dat er toch wat poen binnenkomt om die andere wens te vervullen, namelijk een fatsoenlijke vergoeding voor de makers.

Kijk, je kunt het inderdaad gezeur vinden, dat gedoe over rechten. Muziek en film moeten gewoon gratis zijn. Vrijheid blijheid. Maar de grap is wel dat er ergens geld verdiend moet worden. Waarom? Omdat mensen op een gegeven moment ophouden met geld en tijd investeren in iets dat niets oplevert. Dat is de dood in de creatieve pot.  Want ook al geef je niks om geld, je wilt toch wonen en boterhammen ook.

Veelzeggend is dat veel makers waar GroenLinks zo fanatiek voor opkomt, juist faliekant tégen de voorstellen van GroenLinks zijn. Het Platform Makers geeft aan dat met deze plannen de PiratenPartij niet meer nodig is. De piratenbelangen worden hiermee al ruimschoots behartigd.

GroenLinks bedoelt het goed, maar slaat de plank mis. Het haalt groene droom en werkelijkheid door elkaar. Iedere economische activiteit moet linksom of rechtsom rendabel zijn. Het gratis van links behoeft reparatie van rechts. Het is van alle tijden.

« minder

Maandag gezien. De premiere van De Gelukkige Huisvrouw. Prachtige film. Heftig en ook nog heel grappig. Knap gedaan. Must see.  

Even heftig maar minder grappig is het duel tussen Koos H. en Peter R. De rechter besliste dat privacy hier wint van vrijheid van meningsuiting. Ook hoogst criminele engerds hebben immers een recht op privacy. 

De Vries...

meer »

Maandag gezien. De premiere van De Gelukkige Huisvrouw. Prachtige film. Heftig en ook nog heel grappig. Knap gedaan. Must see.  

Even heftig maar minder grappig is het duel tussen Koos H. en Peter R. De rechter besliste dat privacy hier wint van vrijheid van meningsuiting. Ook hoogst criminele engerds hebben immers een recht op privacy. 

De Vries zendt de verboden paasages toch uit. Blijkbaar was de dwangsom te laag. Er komt een nieuw kort geding ter reparatie. 

Helaas snappen rechters niet altijd meteen dat een dwansom simpelweg zo hoog moet zijn dat het negeren van een vonnis niet eens je gedachten passeert. 

Want van moreel besef of journalistieke ethiek moeten we het niet hebben, zo blijkt maar weer eens. De Vries presenteert zich als de hoeder van het recht. Maar als het niet goed uitkomt, dan toch maar even niet. 

De Vries is verder altijd heel netjes hoor. Hij is gewoon erg begaan met de slachtoffers. Hij staat  graag zielige mensen terzijde. 

Net als de moeder van Natalee Holloway. Haar heeft hij toen ook zo goed geholpen door haar verdriet zo pijnlijk en primetime mogelijk in beeld te brengen. Heeft ze vast heel veel aan gehad. 

Voor de duidelijkheid, er is niks mis met commercie, maar noem het geen slachtofferhulp. Doe niet net of je je eigen belangen weg(kijk)cijfert, terwijl al deze publiciteit juist het doel is.

« minder

Niemand doet de emoties zo oplaaien als Gretta Duisenberg. Ik ken mensen die bijna flauwvallen van woede, alleen al bij het horen van haar naam.  

Nou doet ze ook niet heel erg haar best om in de luwte te blijven. Afgelopen vrijdag sprak ze op een bijeenkomst voor Palestijnen. Onder andere zei ze: “Evenals jullie vind ik dat jullie je niet...

meer »

Niemand doet de emoties zo oplaaien als Gretta Duisenberg. Ik ken mensen die bijna flauwvallen van woede, alleen al bij het horen van haar naam.  

Nou doet ze ook niet heel erg haar best om in de luwte te blijven. Afgelopen vrijdag sprak ze op een bijeenkomst voor Palestijnen. Onder andere zei ze: “Evenals jullie vind ik dat jullie je niet hoeven te laten vertellen op welke wijze jullie verzet zouden moeten plegen.” 

Daarmee accordeert en legitimeert ze het gebruik van geweld tegen Israel. Dat moet ze niet doen. Aanslagen plegen is volslagen absurd en leidt tot niets. Alle geweld doet de haat alleen maar toenemen. En juist die - inmiddels diepgewortelde - haat staat een oplossing in de weg.  

Het geweld dat Israel gebruikt is evengoed ontoelaatbaar. En zeker ook de bezetting. Israel bezet, blokkeert en sluit het net rond de Palestijnen. Voorbeeld. Voorheen mochten de Palestijnen tot 20 mijl uit de kust vissen. Dat heeft Israel in de loop der tijd teruggebracht naar drie mijl. 

Vorige week kreeg een visser een Israëlische kogel in zijn voorhoofd. Het Israëlische leger ontkent niet dat het de kogel vuurde, maar geeft slechts een simpele verklaring: het vissersbootje had de 3 mijl zone overschreden.  

Bomgordels tussen onschuldige burgers of kogels in hoofden van onschuldige vissers. Wat is erger? U mag het zeggen. Denkt u dat geweld tot een oplossing leidt, hoe legitiem ook in de hoofden van de plegers? 

Gisteren kreeg ik een uitnodiging op Facebook om lid te worden van de Gandhi “fanclub”. Gandhi, de één noemt hem een naïeve zot, de ander een unieke grootheid.  

Ik kies voor het laatste. Ik haak graag aan bij Einstein, een tijdgenoot van Gandhi. Einstein, niet de minste toch, was zeer onder de indruk van Gandhi. Hij roemde hem om zijn standvastigheid in de door hem gepredikte geweldloosheid.  

Noem het naïef, maar laat dat je niet weerhouden om Einstein’s lovende woorden over Gandhi op waarde te schatten.  Generations to come will scarcely believe that such a one as this, ever in flesh and blood, walked upon this earth. 

Die generaties, dat zijn wij. En dat zijn ook de Palestijnen en Israëli’s. Ik hoop dat ze ‘t, door hun waas van woede heen, ooit helder zullen zien.

« minder

Homo’s zijn zwak. Dat vindt de Amerikaanse oud-generaal Sheehan. De val van Srebrenica schrijft hij toe aan de homo’s in de Nederlandse gelederen. Homo’s zijn niet hard genoeg.  

Zo, dat is niet mis. Gelukkig heeft de generaal inmiddels spijt betuigd. Terecht. Wat een mafkees. Bovendien, homo’s niet hard? Albert Verlinde lijkt me het levende...

meer »

Homo’s zijn zwak. Dat vindt de Amerikaanse oud-generaal Sheehan. De val van Srebrenica schrijft hij toe aan de homo’s in de Nederlandse gelederen. Homo’s zijn niet hard genoeg.  

Zo, dat is niet mis. Gelukkig heeft de generaal inmiddels spijt betuigd. Terecht. Wat een mafkees. Bovendien, homo’s niet hard? Albert Verlinde lijkt me het levende bewijs van het tegendeel. Nietsontziend hard. Doe een peloton Alberts en je wint elke vuile oorlog. Daar kan menig leger nog een puntje aan zuigen.  

Misschien vreest de generaal wel teveel afleiding. In Afrika schijnen sommige stammen hun peniskokers in tijd van oorlog aan de binnenkant te voorzien van scherpe voorwerpen. Dit om iedere per ongeluk opkomende lust meteen de kop in te drukken. Dat leidt alleen maar af.  

Of misschien denkt de generaal dat het Romeinse Rijk tenonder is gegaan aan een decadente homogemeenschap. Nou, die Romeinen hielden ook echt wel van de vrouwtjes. Van mijn middelbare school Latijn heb ik niet veel onthouden, maar wel de vertaling van “het zwaard is in de schede”. Dat is: “pilum in vagina est”. Echt waar, op het graf van Nero.  

Maar goed. Terug naar de generaals. Dit keer de uitspraken van generaal Conway. Als het US Congres besluit openlijke homoseksualiteit in het leger toe te staan, wil hij zijn manschappen niet dwingen met homo's in dezelfde kamer te slapen.  

Maar daar vind ik best wat voor te zeggen. Een vrouw mag verlangen niet met een man de brits te delen. De reden daarvoor is dat een vrouw zich in die setting wellicht niet op haar gemak voelt. Daarvoor zijn avances of sexual harassment niet eens nodig. Een enkele blik kan al heel intimiderend zijn.  

Prima, maar als een vrouw iemand van de opposite sexualiteit niet hoeft te dulden, waarom zou een man dat wel moeten? Van discriminatie naar geslacht houden we immers niet.  

Het ongemak zit ‘m niet in de sekse van de kamergenoot maar vooral in de seksuele geaardheid. Voorbeeld. De kans dat een vrouw seksueel geïntimideerd wordt door een homoseksuele man lijkt me toch echt kleiner dan door een homoseksuele vrouw.  

Ik zal eerlijk met u zijn. Doe mij naast me op de brits maar een hetero, liever dan een homo. Nou vooruit, mooie homoseksuele vrouw(en), ook goed. Doe ik niet flauw over. Je bent tenslotte één team en zult het toch met elkaar moeten doen.

« minder

Brink is boos. Op Eric Smit, de schrijver van haar biografie. Mevrouw Brink komt er namelijk niet zo best van af. Dat kan op zich natuurlijk geen grond vormen voor verbod of rectificatie van een boek. Maar volgens Brink is het boek “van begin tot eind onjuist” en “op meerdere plaatsen onnodig grievend”.  

Hupsakee, kort geding. Drie hoofdpunten:...

meer »

Brink is boos. Op Eric Smit, de schrijver van haar biografie. Mevrouw Brink komt er namelijk niet zo best van af. Dat kan op zich natuurlijk geen grond vormen voor verbod of rectificatie van een boek. Maar volgens Brink is het boek “van begin tot eind onjuist” en “op meerdere plaatsen onnodig grievend”.  

Hupsakee, kort geding. Drie hoofdpunten: Smit kan zijn aantijgingen niet onderbouwen, hij mag al helemaal niet over haar dochter schrijven en ook Brink’s foto op de cover is ongeoorloofd.  

Om te beginnen bij de dochter. Daar heeft Brink een punt. Het boek gaat over het zakelijk leven van moeder. Privacygevoelige informatie over dochter past daar niet in. De rechter vindt die passage dan ook onrechtmatig. Maar legt geen sanctie op. De toezegging van de uitgever en Smit om de passage te schrappen is voldoende.  

Terug naar moeder. Haar portret op de cover. Brink vindt dat ze niet geassocieerd mag worden met een boek waarvan zij de gehele inhoud betwist. Verder stelt ze dat ze als public figure beschikt over verzilverbare populariteit, ze maakt zelf uit wie haar portret commercieel mag gebruiken.  

De rechter maakt korte metten. Brink kan zich niet verzetten tegen gebruik van de foto. Ze heeft geen redelijk belang en ze heeft ook geen verzilverbare populariteit. Brink is inderdaad een public figure en op een biografie (ook als die ongeautoriseerd is) is een portret van de hoofdpersoon gebruikelijk en functioneel. Bovendien had de foto al op de voorpagina gestaan van de Volkskrant.  

Tenslotte de beschuldigingen. Brink heeft fors zitten schuiven met gelden tussen verschillende bedrijven ten behoeve van World Online. Het zou gaan om fraude, diefstal en “Luxemburgse bankrekeningen”. 

Zo zeg, pittige verwensingen. Maar de rechter vindt het goed. De beweringen in het boek vinden voldoende steun in het bronnenmateriaal waarover Smit beschikt. Blijkbaar heeft hij zijn huiswerk goed gedaan. Hij ontspringt de dans. Althans vooralsnog. Want in de komende bodemprocedure volgt grondiger onderzoek en moet blijken of hij inderdaad de beschuldigingen kan staven.  

Maar goed, het lijkt er op dat Brink niet helemaal van de frisse is. Bent u verbaasd? Nee toch. Dat gedoe destijds rond de beursgang sprak boekdelen. En Smit schreef boekdeel 1. Goed is dat, ik hoop dat hij volhardt.  

« minder

BNN goes politics. Vanaf april is Lijst 0 weer in de lucht. Dit keer niet alleen langs de lijn maar ook in het veld. BNN wil namelijk als onderdeel van het televisieprogramma een politieke partij oprichten.  

Het Commissariaat voor de Media ligt dwars. Dat zegt dat publieke omroepen geen politieke partijen mogen oprichten. Omdat voor...

meer »

BNN goes politics. Vanaf april is Lijst 0 weer in de lucht. Dit keer niet alleen langs de lijn maar ook in het veld. BNN wil namelijk als onderdeel van het televisieprogramma een politieke partij oprichten.  

Het Commissariaat voor de Media ligt dwars. Dat zegt dat publieke omroepen geen politieke partijen mogen oprichten. Omdat voor nevenactiviteiten toestemming nodig is en die is hier niet gegeven. BNN op haar beurt geeft aan dat het maken van een programma dat de kloof tussen jongeren en politiek dicht, geen nevenactiviteit is maar tot haar hoofdtaak behoort. En dat het oprichten van een politieke partij binnen het programma een geloofwaardig middel is om dit doel te bereiken.  

Vandaag hebben de juristen van BNN en Commissariaat overleg. Interessant, wordt vervolgd.  

Even de formele regels daargelaten, wat vindt u ervan? De taak van de publieken is te zorgen dat er niet alleen maar blöde bagger op televisie is, maar ook programma’s met enige relevantie. Dingen waarover je kunt nadenken zeg maar, anders dan wie er deze week met de Bananasplit trofee naar huis gaat. 

Lijst 0 heeft functie en inhoud. Op z’n BNN’s, dus ontdaan van ballastige deftigdoenerij. BNN is bij uitstek in staat om jongeren erbij te halen. Daar kun je toch moeilijk bezwaar tegen hebben. Maar ja, misschien heeft het Commissariaat wel goede inhoudelijke argumenten. Eens kijken.  

Een eerste argument is dat promotie van een politieke partij met publiek geld onwenselijk is. Ik snap de gedachte. Maar verstrengeling is al aan de orde van de dag. Neem Gerda Verburg. Zij verspijkert tonnen aan een verkapte CDA flyer. Goeiedag zeg, maar liefst 830.000 Gerda’s! Eén Gerda lijkt me al ruim voldoende.  

Bovendien is het geen geheim dat de ene politieke partij veel meer (positieve) aandacht krijgt van de omroepen dan de andere. Die verbondenheid tussen omroep en politieke kleur is ook niet nieuw, verzuiling heet dat. Prima, maar doe BNN dan ook een zuil.  

Een ander argument is dat de politiek beslist over de omroepen en er dus een tegenstrijdig belang kan optreden als Lijst 0 straks in de Kamer zit. Nounou, dat zal een vaart lopen. Bovendien heeft BNN al toegezegd alle banden tussen partij en omroep een dag voor de verkiezingen te verbreken.  

Rien al la main dus, gewoon toestaan.  

Ik vrees dat ik zelf nét buiten de doelgroep val, maar toch: BNN for president. 

« minder

Een beetje van slag ben ik wel. Van de priesters, paters, pastors, monniken ….. en nonnen die hun handen niet thuis hebben gehouden.  

Kijk, dat er een verschil bestaat tussen de vrome buitenkant en de ware mens onder de pij, dat verbaast me niet. Geestelijken zijn ook maar gewoon mensen van vlees en bloed. En iedereen doet zich wel eens beter...

meer »

Een beetje van slag ben ik wel. Van de priesters, paters, pastors, monniken ….. en nonnen die hun handen niet thuis hebben gehouden.  

Kijk, dat er een verschil bestaat tussen de vrome buitenkant en de ware mens onder de pij, dat verbaast me niet. Geestelijken zijn ook maar gewoon mensen van vlees en bloed. En iedereen doet zich wel eens beter voor dan hij of zij is. Maar hier is het verschil wel heel groot. De uit geloof geboren goedheid blijkt bij sommigen bittere slechtheid. Hoe veel harder kun je in het ethisch spectrum slingeren van ene naar andere zijde.  

Hebt u het artikel gisteren gelezen in de Telegraaf over de praktijken van een aantal nonnen? Daaruit blijkt seksueel misbruik, publieke vernedering en lijfstraffen. Stelselmatig. En dat bij kleine kinderen die om welke reden dan ook niet in de gelukkige omstandigheid zijn met hun ouders op te groeien.  

Kinderen die voor straf naakt in de sneeuw worden gezet of in een kelder met ratten. Kinderen die hun eigen kots moeten opeten of in een ijskoud bad kopje onder worden gehouden. Kinderen die met hun hand onder de rokken van de nonnen worden gedwongen of moeten toestaan dat zij tot bloedens toe worden misbruikt. 

Weet u, ik snáp het gewoon niet. Een kind dat aan jouw goedheid  is overgeleverd op die manier pijn doen of vernederen, dat druist toch in tegen al je gevoel? Dat zit in je genen of niet, geen heilig boek voor nodig.  

Het schijnt dat nonnen een kloostergelofte afleggen van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid. Dat komt nu in een heel ander perspectief. Emotionele armoede misschien. Hooguit gehoorzaam aan de eigen lusten en frustraties. En met zuiverheid zal toch meer bedoeld worden dan je handen wassen na seks met een klein kind.  

De deugd in het leven zit ‘m niet in het braaf afwerken van symbolische formaliteiten zoals kerkgang, hostie en gebed. Die schone schijn heeft helemaal niets te maken met de echte wereld.  

Misschien moeten we wel gewoon af van de sektarische leefomgeving van kloosters en abdijen. Of laat hen, mits in alle opzichten ver van de maatschappij. Als we dan maar wel voortaan onze kinderen en al wat ons dierbaar is dicht bij ons houden, weg van die verdoemde vroomheid.  

« minder

Google Books. Prachtig model. Behalve dan dat toestemming van de rechthebbenden ontbreekt. Maar ja, de brutalen hebben de wide web wereld. Google knalt het gewoon in de database en als je wat te zeuren hebt, dan moet je je maar melden. En als je je niet meldt, dan moet je ook niet zeuren.

Google hanteert dus de methode dat boeken geëxploiteerd...

meer »

Google Books. Prachtig model. Behalve dan dat toestemming van de rechthebbenden ontbreekt. Maar ja, de brutalen hebben de wide web wereld. Google knalt het gewoon in de database en als je wat te zeuren hebt, dan moet je je maar melden. En als je je niet meldt, dan moet je ook niet zeuren.

Google hanteert dus de methode dat boeken geëxploiteerd worden, tenzij de rechthebbende tijdig (onlangs verliep een deadline) heeft aangegeven dit niet te willen. Voor deze ‘Opt Out’ hebben veel (erfgenamen van) bekende schrijvers gekozen. Opmerkelijk dat zij zich blijkbaar houden aan een door Google eenzijdig opgelegd ultimatum. Het is een beetje de omgekeerde wereld.

Voorbeeld: ik zie uw fiets staan. Ik bespeur dat u er niet of nauwelijks gebruik van maakt. Ik plak een sticker op uw zadel met mijn nummer en de tekst dat u mij vóór volgende week donderdag moet laten weten of u nog prijs stelt op uw fiets en dat ik hem anders meeneem tegen achterlating van een krentenbol en vijf voetbalplaatjes.

U reageert niet binnen mijn ultimatum? Zo, gedurfd! Hup, fiets geconfisqueerd. Logisch, eigen schuld, had u maar tijdig moeten bellen. En u gebruikte dat ding toch niet of nauwelijks, vandaar. Het lijkt een beetje op kraken. Dat je eigenhandig voor anderen gaat beslissen wat zij met hun spullen moeten doen en je anders hun spullen in beslag neemt.

Terug naar Google. Die doet hetzelfde, want in principe hoeft een auteursrechthebbende natuurlijk niet te dulden dat iemand anders zijn rechten exploiteert. Ook niet na verloop van een zelf verzonnen ultimatum. Natuurlijk heeft een rechthebbende daarmee niet zijn recht tot weigering verspeeld.

Het enige wat roet in het eten van de rechthebbenden kan gooien is dat zij ongewild vallen onder een schikking die Google na eerdere gevechten met organisaties van auteurs en uitgevers is overeengekomen. Het zal niet de eerste keer zijn dat een schrijver zonder het helemaal  in de smiezen te hebben anderen in staat heeft gesteld om over zijn rechten te dealen.

Vorige week diende hierover een zaak in New York. De uitspraak is waarschijnlijk over een paar weken. Ik houd u op de hoogte. En u houdt uw fiets in de gaten (wat vindt u lekker op een krentenbol?)

« minder

Ruzie tussen Disney en de bioscopen over Alice in Wonderland. Zonde, is vast een prachtige film.

Een aantal bioscopen in Europa en Amerika weigert de film te vertonen omdat ze het niet eens zijn met het zogenaamde releasebeleid van Disney. Hoe zit dat precies?

Een film komt uit in de bioscoop en enige tijd later op dvd. De bioscopen stellen prijs...

meer »

Ruzie tussen Disney en de bioscopen over Alice in Wonderland. Zonde, is vast een prachtige film.

Een aantal bioscopen in Europa en Amerika weigert de film te vertonen omdat ze het niet eens zijn met het zogenaamde releasebeleid van Disney. Hoe zit dat precies?

Een film komt uit in de bioscoop en enige tijd later op dvd. De bioscopen stellen prijs op die uitgestelde dvd-release, de zogenaamde window, omdat dvd invloed heeft op het bioscoopbezoek. En bioscopen vinden het nu eenmaal gezellig als er mensen op bezoek komen.

Disney heeft aangegeven dat de window drie maanden zal zijn. De bioscopen eisen vier maanden. Een aantal bioscopen beroept zich daarbij op internationale afspraken tussen de bioscoop- en dvd-branche. Disney zegt dat die er niet zijn. En dat is best plausibel, omdat zelfs zeer de vraag is of het überhaupt (mededingings)wettelijk wel mág, twee branches (bioscoop en dvd) die dergelijke collectieve afspraken maken. De bioscopen hebben dat blijkbaar ook ingezien, want de stelling dat er een collectieve afspraak is, lijkt inmiddels verstomd.

Een ander argument van de bios is dat Disney de consument dupeert omdat hun de kans wordt ontnomen de film in de bioscoop in 3D te zien. Huh, dat is merkwaardig. Het is immers de bios die de film weigert, niet Disney.

Disney kan het ongenoegen aan bioscoopzijde natuurlijk wegnemen door wel een window van vier maanden te hanteren. Er is echter een goede reden dat niet te doen. De markt is namelijk enorm aan verandering onderhevig. De tijd van oude modellen is voorbij (sowieso best gek om voor oude modellen te vallen). De harde werkelijkheid is dat alle exploitanten van film moeten herpositioneren, rekening houdend met downloaden, nieuwe technologieën en snellere exploitatiemodellen.

In de muziekindustrie is al bij uitstek gebleken dat je niet eindeloos kunt blijven zitten op old school. De bioscopen en de dvd-distributeurs moeten niet dezelfde fout maken en elkaar nu snel gaan vinden. Ze hebben een gezamenlijke vijand: het kopieerspook. Dat moeten ze samen te lijf door goede alternatieven te bieden. Het is nu zaak dat de te verdelen taart even groot blijft, in plaats van te kibbelen over verdeling van een taart die er straks niet meer is.

« minder

Helaas, Balkenende is niet gevallen op Irak. Potverdikkie, wat waren we dichtbij. Jammer. Maar gelukkig bungelt hij nog. Want onze premier moet een deel van de interne stukken over Irak verstrekken aan RTL. Dat heeft de Raad van State beslist. Als daar nog wat leugenachtigs uit blijkt, zal hopelijk ook de Kamer niet schromen hem heen te zenden....

meer »

Helaas, Balkenende is niet gevallen op Irak. Potverdikkie, wat waren we dichtbij. Jammer. Maar gelukkig bungelt hij nog. Want onze premier moet een deel van de interne stukken over Irak verstrekken aan RTL. Dat heeft de Raad van State beslist. Als daar nog wat leugenachtigs uit blijkt, zal hopelijk ook de Kamer niet schromen hem heen te zenden. En anders valt hij wel op Uruzgan.    

Maar goed, op naar een vrolijker bericht. Over Philips. U kent het, het braafste jongetje van de hele school. Beetje saai. Technisch hoogstaande producten maar van nature ontbreekt souplesse, bravoure en marketinggevoel. Geen gevoel voor feeling zeg maar. 

En dat is juist heel belangrijk, zeker met de lancering van de nieuwste snuf, de Warm Intimate Massager. Het is van plastic, het trilt als een bezetene en het is bedoeld om de lust op te wekken. O ja, hoe noem je zo’n ding ook alweer? 

Philips haast zich te zeggen dat het geen vibrator is. Nou heb ik de exacte definitie van vibrator even niet paraat, maar gevoelsmatig komt het toch aardig in de buurt. Juristen houden van definities, vandaar hier even mijn bovenmatige interesse.    

Wikipedia: een vibrator is een elektrisch apparaat dat mechanische trillingen voortbrengt, meestal bedoeld voor het stimuleren van de seksuele gevoelens.   

Nou, dat is één op één van toepassing, lijkt u niet? Beetje flauw van Philips om niet gewoon het beestje (of beest, je hebt verschillende formaten) bij de naam te noemen.    

Wat mij betreft is daarmee het probleem van de vibratordefinitie wel opgelost. Maar omdat ik natuurlijk heel zorgvuldig te werk ga, toch nog even naar de site. Je ziet een filmpje met op tafel een UFO- vormig ding dat een beetje zoemt en beweegt. Dat is ‘m dan. Wat daar precies opwindend aan is, weet ik niet, maar het legitimeert wel de wens van Philips om het uit de vunzige hoek te houden.    

Philips prijst het zelfs aan als een typisch cadeau voor onder de volgende kerstboom. Kinderen aanwezig geen bezwaar dus. En het mooie is, je hebt ze voor één maar ook voor twee personen. Je kunt tegen jezelf spelen maar ook een wedstrijdje doen. Gezellig zo’n gezinsspeeltje. Misschien ook wel compatible met de Wii. Het is nog even wachten op de TeleTubbies app.  

« minder

De Brief. Hij is er dan eindelijk. CDA en PvdA hebben natuurlijk nauwelijks inhoudelijk onderhandeld hierover. Er is waarschijnlijk geen politicushand aan te pas gekomen. Het gaat ook niet om de inhoud maar om lijfsbehoud. 

Men heeft natuurlijk gewoon een handvol juristen met scherpe geest opdracht gegeven om iets op te schrijven wat de PvdA een...

meer »

De Brief. Hij is er dan eindelijk. CDA en PvdA hebben natuurlijk nauwelijks inhoudelijk onderhandeld hierover. Er is waarschijnlijk geen politicushand aan te pas gekomen. Het gaat ook niet om de inhoud maar om lijfsbehoud. 

Men heeft natuurlijk gewoon een handvol juristen met scherpe geest opdracht gegeven om iets op te schrijven wat de PvdA een geloofwaardige exit geeft en waar ook Balkenende niet al te terminaal bloederig van af komt. Resultaat, een even effectief als laf stuk. 

Hoe dan ook: de fouten zijn (onontkoombaar) erkend. Ik mis de sancties. Geen adequaat volken-rechtelijk mandaat (lees: geen mandaat) en de Kamer niet goed ingelicht. Het is nogal wat. 

We hebben nu eenmaal met z’n allen afgesproken dat het landsbestuur wordt gekozen en gecontroleerd door afgevaardigden van de bevolking. En als die afgevaardigden grotendeels afhankelijk zijn van informatie van datzelfde bestuur (op zich al onwenselijk) en vervolgens dat bestuur op een heel belangrijk onderwerp essentiële informatie heeft achtergehouden, dan kun je vervallen in eufemismen, maar dan hebben we het gewoon over foute boel. 

Maar goed, dan nog. Prima, kan gebeuren, mensenwerk. Maar dan is wel de vraag wie we uitgeleide mogen doen. We willen wel graag even met iemand afrekenen, al is het maar ter voorkoming van recidive. 

Ter verduidelijking doen we even de zwembadmetafoor. Als iemand verkeerde dingen doet in een zwembad en daar terecht wordt weggestuurd, dan willen we niet dat-ie de volgende dag hetzelfde doet maar dan één zwembad verderop. En al helemaal niet dat-ie in hetzelfde zwembad dezelfde dingen kan blijven doen. Ook niet als hij zegt dat het een heel interessante leerervaring was, dat hij er veel van heeft opgestoken, en dat het nu beter is niet veel langer te zeuren over wat er gebeurd is, maar naar de toekomst te kijken. 

Mee eens? Terug naar Balkenende. Zelfs als hij straks de laan uit gaat, God bespoede, dan kan hij vast weer aan de slag bij het volgende zwembad. En tot die tijd zit hij gewoon met dezelfde taak en dezelfde mensen in precies hetzelfde zwembad, klaar om precies dezelfde fouten weer te begaan. 

Hup, douchen en lockertje leeghalen.

« minder

De film Iep! Producent Lemming Film en regisseur Rita Horst rollend over straat. Ze tuimelden zo de rechtbank in. Wat is er aan de hand? 

Lemming vond de door Horst ingeleverde versie niet goed, keurde het af en monteerde een eigen, kortere, versie. Horst vond de versie van de producent juist ontzield en ontdaan van warmte, inhoud en...

meer »

De film Iep! Producent Lemming Film en regisseur Rita Horst rollend over straat. Ze tuimelden zo de rechtbank in. Wat is er aan de hand? 

Lemming vond de door Horst ingeleverde versie niet goed, keurde het af en monteerde een eigen, kortere, versie. Horst vond de versie van de producent juist ontzield en ontdaan van warmte, inhoud en gelaagdheid. Horst wordt daarbij gesteund door - niet de minste - leden van cast en crew.  

Tsja, wat dan? Maar eens in het contract kijken. En warempel, met een concrete ruzie in de hand, wordt dat stoffige vodje ineens best een spannend ding. Wat staat er ook alweer in? Dat als de producent de film afkeurt en er vervolgens niet uitkomt met de regisseur, er een arbiter wordt benoemd. En verder dat als het geschil de financiering van de film aantoonbaar in gevaar brengt, het oordeel van de producent prevaleert. 

U voelt ‘m al. De regisseur beroept zich op de arbitrageregeling. De producent stelt dat de financiering in gevaar was en dat daarom de arbitrageregeling wordt overruled. De rechter heeft in kort geding een belangenafweging gemaakt en acht het belang van de producentgroter. Het lijkt er op dat Horst de dupe is van de ontstane vertraging, al dan niet bewust gecreëerd. 

Wat ik mis in deze zaak is een beroep op de ‘morele rechten’ van de filmmaker, gebaseerd op de sterke creatieve verbondenheid tussen maker en werk. Ik zal het uitleggen.

Men neme de Auteurswet. Daarin staat dat de makers van een film, tenzij schriftelijk anders overeengekomen, geacht worden hun auteursrechten aan de producent te hebben vergedragen en bovendien afstand te hebben gedaan van het morele recht zich te verzetten tegen wijziging van hun werk. 

Maar, en daar gaat het hier om, daarmee hebben de makers géén afstand gedaan van een ander moreel recht, namelijk het recht zich te verzetten tegen verminking, misvorming of andere aantasting van het werk. Sterker nog, afstand doen van dat recht kan helemaalniet, al zou je het willen. Oftewel, een film die een aantasting vormt van jouw werk, kun je in principe tegenhouden.

Het contract zegt daar het volgende over. Wat het oordeel van de arbiter ook is, dat kan nooit betekenen dat de regisseur de film kan tegenhouden. Klare taal. Maar wacht even. Ten eerste is een oordeel van de arbiter hier helemaal niet aan de orde. Bovendien wordt hier bepaald dat de regisseur afstand doet van rechten waar ze op grond van de wet helemaal geen afstandvan kán doen! Contra legem, oftewel ongeldig. 

Ik hoop dat dit machtsmiddel van Horst ter tafel is gekomen, al was het maar omdat het haar onderhandelingspositie in de inhoudelijke discussie danig had versterkt. 

« minder

U weet het nog, de heldendaad van Sophie Hilbrand en Filemon Wesselink met het Gouden Oor. God, wat viel Albert Verlinde gretig in zijn eigen zwaard. Ik zou het graag nog eens in slow motion terugzien, met melige slapstick muziek eronder. 

De prijs die hem werd uitgereikt en die hij zonder argwaan aannam, verblind door ijdelheid,bleek een heus...

meer »

U weet het nog, de heldendaad van Sophie Hilbrand en Filemon Wesselink met het Gouden Oor. God, wat viel Albert Verlinde gretig in zijn eigen zwaard. Ik zou het graag nog eens in slow motion terugzien, met melige slapstick muziek eronder. 

De prijs die hem werd uitgereikt en die hij zonder argwaan aannam, verblind door ijdelheid,bleek een heus Paard van Troje. De daarin verborgen afluisterapparatuur liet hem voor eens en altijd voelen hoe die door hem gepatenteerde inbreuk op privacy venijnig onder je huid kruipt. Het brak bijna zijn façade van valse vriendelijkheid.

En ziet u ‘m ook nog, niet lang daarvoor, die triomfantelijke glimlach bij het tonen van de beelden van Wesley en Yolanthe in de parkeergarage? Wat een ordinaire scoop van Boulevard, even smakeloos als onrechtmatig. 

Nu Verlinde zelf onderwerp van heimelijk opgenomen materiaal was, had enige professionelesportiviteit niet misstaan. Maar nee hoor, niets van dat al. Getergd toog hij naar de kort geding rechter. Hij won. Terecht, maar in dit geval wel erg jammer.

BNN mocht het materiaal niet uitzenden. Het werd Verlinde gegund zijn eerder op camera vastgelegde toestemming om dat wel te doen, toch maar weer in te trekken. En zonder toestemming was uitzending inderdaad no go. Dat heeft BNN dan ook niet gedaan, zo netjes zijn ze ook wel weer. Niet erg, BNN had haar punt immers al gemaakt. En Verlinde had op zijn beurt een mooie exit door zijn gewonnen kort geding. Daarmee leek de kous af. Fijn. 

Maar nee, helaas, Verlinde en zijn man blijken hun en passant lopende strafzaak tegen BNN en haar presentatoren gewoon te hebben gehandhaafd. Het feit dat zij ook de strafrechtelijke weg hebben bewandeld, doet de broek al op de enkels belanden. Maar de aangifte handhaven, ook na al gelijk te hebben gekregen van de rechter in kort geding, is wel van je opperste treurigheid.

Al met al moeten Filemon en Sophie nu ieder 500 Euro betalen aan dat gezellige stel in Brabant. Nou, gefeliciteerd hoor. Huphup, naar de bakker voor een extra Bossche bol.

Blijkbaar had BNN er de puf niet meer voor en wilde er gewoon van af. Snap ik wel. Maar toch, BNN mag mij volgende keer bellen, zo’n akkefietje is hobby.

« minder

Het proces tegen Wilders is begonnen. Kort gezegd worden hem twee dingen ten laste gelegd. Hij zet aan tot haat en beledigt een groep mensen. 

Aanzetten tot haat. Doet Wilders dat? Ik denk van wel. Sommigen zeggen dat hij weliswaar een afkeer heeft van moslims en dat nogal niet onder stoelen of banken steekt, maar dat hij daarmee nog niet aanzet...

meer »

Het proces tegen Wilders is begonnen. Kort gezegd worden hem twee dingen ten laste gelegd. Hij zet aan tot haat en beledigt een groep mensen. 

Aanzetten tot haat. Doet Wilders dat? Ik denk van wel. Sommigen zeggen dat hij weliswaar een afkeer heeft van moslims en dat nogal niet onder stoelen of banken steekt, maar dat hij daarmee nog niet aanzet tot haat. Mwaah. 

De advocaat van Wilders, Moszkowicz zei in een interview: “aanzetten tot geweld, dat is voor mij de grens”. Dat snap ik niet. Aanzetten tot haat mag dus wel? Da’s lekker. Ja, nee, ik heb die Molukkers in Culemborg inderdaad zover gekregen die Marokkanen tot in hun vezels te haten, maar daar moest het echt bij blijven hoor. Verdorie, meent u dat, hebben ze geweld gepleegd? Wat een deugnieten, ik heb het nog zo gezegd, alleen maar hartgrondige haat! 

Dan belediging. Schokken en kwetsen mag. De rechter toetst of de uitlatingen onnodig grievend zijn in relatie tot de maatschappelijke discussie. Als kwetsen nodig is om je punt te maken, dan moet het mogen. Ik denk echter dat Wilders verder gaat, dat hij buitenproportio-neel grieft, meer dan nodig om te laten blijken wat hij er van vindt. Zijn punt staat nu echt wel op de agenda. 

Maar goed, veroordeling voor belediging van een groep mensen is niet waarschijnlijk. Wilders houdt het wijselijk bij belediging van de godsdienst en dat mag wel. Tsja, het verschil is vrij subtiel, zoniet theoretisch. Het gaat om dezelfde groep immers- Wat een toeval anders toch dat het aantal mensen dat de godsdienst islam aanhangt op de kop af even groot is als de groep islamieten. Sterker nog, het zijn er niet alleen evenveel, het zijn ook nog precies dezelfde mensen. Magisch! 

Kortom, als je de geloofsovertuiging tot op het bot vernedert, kun je toch niet ontkennen dat je de mensen en passant even hard raakt. Niet scheidbaar dus. Bovendien zou je bij de Joden nog in verwarring kunnen raken, is het een volk, ras en/of godsdienst? Moszkowicz doet daar overigens niet moeilijk over. Van hem mag je de Joden tot op het bot beledigen. Over Wilders: “als hij zegt dat Joden een ondergeschikt ras zijn, dan mag dat van mij”.  

Zo zeg, pittig. Verrassend ook. Maffiamaatje was te beledigend, maar als Wilders zou zeggen dat hij behoort tot een inferieur ras, dan moet dat wel kunnen. Mmm, wat denkt u, gaat de rechter dat geloofwaardig vinden?

« minder

Laten we elkaar niks wijsmaken. Als die inval in Irak democratie en rust had gebracht, dan had er geen haan meer naar gekraaid. Maar ja, het werd een debacle, vandaar het eindeloze retrospectief.  

Dat gezegd hebbend, even alles op een rij. Het besluit de inval in Irak te steunen blijkt in een zucht en een scheet te zijn genomen. Balkenende en...

meer »

Laten we elkaar niks wijsmaken. Als die inval in Irak democratie en rust had gebracht, dan had er geen haan meer naar gekraaid. Maar ja, het werd een debacle, vandaar het eindeloze retrospectief.  

Dat gezegd hebbend, even alles op een rij. Het besluit de inval in Irak te steunen blijkt in een zucht en een scheet te zijn genomen. Balkenende en De Hoop Scheffer als de zoetwatermatrozen Peppie en Kokkie in stuntelpas achter Blair en Bush. 

Voornaamste reden voor de steun, gevaar voor mass destruction. Gaandeweg bleek mass destruction echter niks anders dan mass deception. Je reinste oplichterij. We zijn er gewoon ingeluisd. Wrong, deadly wrong. Blair gaf ‘t toe. Bush gaf ‘t toe. Balkenende gaf niet thuis. Na lang aandringen koos hij voor commissie Davids om te onderzoekenwat er nou eigenlijk is gebeurd, uiteraard met als doel het gedram te doen verstommen.

Er was kritiek op die benoeming. Balkenende verdedigde met stelligheid. Het ging om een zeer kundig man, bij uitstek geschikt het gebeurde definitief te kwalificeren.

Het rapport is er nu. Zoals voorspeld door Balkenende zit het inderdaad degelijk in elkaar. Niet gek want Davids is als oud raadsheer van de Hoge Raad niet de minste. 

Maar verdorie, die vermaledijde conclusies van die man, getver, dat was niet de bedoeling. Ronduit vernietigend. Het besluit van destijds blijkt niet integer maar politiek van aard. En zowel parlementair als volkenrechtelijk verwerpelijk. Kortom, er klopte geen zak van.

Alles stond ten dienste van de vooringenomen politieke beslissing. Dat heet hineininterpretieren. Je hebt het besluit genomen en kneedt alle informatie en feiten tot welgevallig argument. En het onkneedbare haal je door de shredder of stop jeachter de verwarming.  

Wat zegt Balkenende nu? Het rapport is ook maar een mening. Nee! Dat gaat zowel materieelals formeel mank. Davids heeft alle feiten en meningen juist in onderlinge samenhang beoordeeld en daaruit zijn conclusies getrokken.

Bovendien, Davids heeft de regering vertegenwoordigd in het definitief vaststellen van de feiten en conclusies. Zijn mening IS de mening van de regering. Met het verschijnen van het rapport staat automatisch de mening van de regering vast. 

Over de feiten en conclusies zelf hoeft dus geen debat meer te worden gevoerd. In die val moeten de andere partijen zich niet laten lokken. Niets resteert anders dan het vaststellen van de politieke consequenties. Linksom of rechtsom, onze premier nadert het bordje uit. Het is wel mooi geweest zo. 

« minder

Gedoe omtrent Mien Dobbelsteen. Wat is er aan de hand?

RTL heeft een deal met VARA. RTL mag nieuwe afleveringen Zeg ‘ns Aaa produceren en uitzenden.

RTL heeft ook een deal met Henkel, producent van Witte Reus. Mien gaat waspoeder aanprijzen. Dat wordt hilarisch. Ongetwijfeld een bom duiten voor RTL en ook een bommetje voor Carry Tefsen.

Henkel...

meer »

Gedoe omtrent Mien Dobbelsteen. Wat is er aan de hand?

RTL heeft een deal met VARA. RTL mag nieuwe afleveringen Zeg ‘ns Aaa produceren en uitzenden.

RTL heeft ook een deal met Henkel, producent van Witte Reus. Mien gaat waspoeder aanprijzen. Dat wordt hilarisch. Ongetwijfeld een bom duiten voor RTL en ook een bommetje voor Carry Tefsen.

Henkel blij, RTL blij en Carry ook. Maar de VARA niet. De VARA vindt dat RTL niet het recht heeftom het character/ personage Mien Dobbelsteen commercieel te exploiteren anders dan in de serie zelf.

Die stelling van de VARA doet vreemd aan. VARA heeft namelijk aan RTL niet alleen het recht gegeven om nieuwe afleveringen van de serie uit te brengen, maar ook het recht op merchandising. RTL vindt dat de reclamespot onder merchandising valt. 

Laten we het even op een rijtje zetten. De eerste vraag is of de VARA eigenlijk wel recht van spreken heeft. Rusten er überhaupt wel (auteurs)rechten op het personage Mien Dobbelsteen? Antwoord is waarschijnlijk ja. Deze vraag kwam ook eerder op in zaken over de personages Suske en Wiske, Sjef van Oekel en Bassie en Adriaan. De rechtspraak heeft min of meer geoordeeld dat personages/karakters auteursrechtelijke bescherming genieten. 

Vervolgens is de vraag of de VARA met de merchandise licentie ook het recht aan RTL heeft verleend tot gebruik van het personage Mien Dobbelsteen voor reclamespots. Antwoord is waarschijnlijk nee. Bij merchandising moet je meer denken aan T-shirts, koffiemokken en dat soort ongein. Reclamespotjes vallen daar niet onder. 

Al met al zou dat betekenen dat RTL met de spot inbreuk maakt op de (auteurs)rechten van VARA.

Later vandaag dient het kort geding. Ik geef de VARA de beste kansen. Maar het ligt genuanceerd en rechters zijn ook maar mensen, dus het kan verkeren.Ik zal de uitslag en de overwegingen van de rechter volgende keer bespreken. 

Als ik gelijk krijg, wie is dan het kind van de rekening? Dat is Carry. Och arme. Weg poen. Maar wacht even, ik heb de oplossing. Ze moet niet als Mien in de spot maar gewoon als Carry. In de rol van presentatrice van Op Goed Geluk. Aan hilariteit gaat er dan niets verloren.

« minder

Dinsdagavond laat. Mijn buurman belt me. Hij zag een man voorbijkomen op een damesfiets met twee kinderzitjes. Moet kunnen, zou je zeggen. Ware het niet dat het de buurtjunk was, op de fiets van mijn meisje.

Fiets foetsie. Fuck. Meteen naar buiten. Kijken of we hem konden snappen. Snel naar waar je verwacht dat hij hem probeert te verpatsen....

meer »

Dinsdagavond laat. Mijn buurman belt me. Hij zag een man voorbijkomen op een damesfiets met twee kinderzitjes. Moet kunnen, zou je zeggen. Ware het niet dat het de buurtjunk was, op de fiets van mijn meisje.

Fiets foetsie. Fuck. Meteen naar buiten. Kijken of we hem konden snappen. Snel naar waar je verwacht dat hij hem probeert te verpatsen. Want zodrahij hem verkocht heeft, is het natuurlijk kansloos.

Hadden we genoeg tijd? Ons voordeel was dat het ging om een brave mamafiets. Wie koopt er nou om 12 uur ’s nachts van een junk een damesfiets met twee kinderzitjes? Dan ben je toch wel een treurig type. Kijk, die junk, die is van het pad af, weet hij veel, die moet gewoon zijn spullen hebben. Maar de mafkees die ‘m koopt, foute boel.

Maar zo simpel is het niet altijd. Vorige week in de krant. Een man koopt voor zijn dochter een fiets op Marktplaats. 180 Euro. Een tijdje later wordt zijn dochter aangehouden. Het blijkt een gestolen fiets. Dochter (13) mee naar het bureau. Pa ook aangehouden. Heling. Allebei de cel in (echt waar).Ieder een eigen cel welteverstaan, want je weet maar nooit met dit soort zware jongens (zul je net zien, op Alcatraz ging het ook mis). Pa moest de hele nacht blijven.

Pa was behoorlijk pissig. Maar ja, de politie was overtuigd van de kwade bedoelingen. De fiets had immers alle kenmerken van een gejatte fiets, zoals ‘het ontbreken van een hoefijzerslot en een loszittendspatbord’. Logisch, dan gaan alle alarmbellen af. Heb ik ook hoor, als een fietspompje ontbreekt of de 14e versnelling hapert, oppassen geblazen!

Stel nu dat je fiets gejat is en een paar weken later zie je ’m. Met een nieuwe trotse bezitter erop. Een nette meneer met stropdas en broodtrommel. Op jouw fiets verdomme! Mag je die er dan subito afrossen? Nou ja, afrossen mag nooit, maar ik bedoel, mag je die meneer dan vriendelijk verzoeken de fiets in te leveren en zich als de sodemieter uit de voeten te maken?

Nee, dat mag niet. Kans namelijk dat jouw fiets jouw fiets niet meer is. Als die meneer te goeder trouw was, is hij de eigenaar. Lullig zeg. Maar gelukkig, met een beetje rekbare ethiek heb je voor 20 euro een nieuwe.

« minder

Iwan Demjanjuk. Sjongejonge wat een acteur. Toneelgroep München is er niks bij. Wat vindt u nou van dat proces? Aan de hoogste boom deze man? Of te bejaard en al tijden verjaard?

Zijn de aanklagers te laat? Een universele rechtsregel luidt dat de burger ervan uit moet kunnengaan dat hij op enig moment (bijvoorbeeld na 50 jaar) niet meer...

meer »

Iwan Demjanjuk. Sjongejonge wat een acteur. Toneelgroep München is er niks bij. Wat vindt u nou van dat proces? Aan de hoogste boom deze man? Of te bejaard en al tijden verjaard?

Zijn de aanklagers te laat? Een universele rechtsregel luidt dat de burger ervan uit moet kunnengaan dat hij op enig moment (bijvoorbeeld na 50 jaar) niet meer vervolgd zal worden.

Zelf vind ik het goed dat dit proces plaatsvindt. Hoe lang geleden ook, deze man mag de wereld niet verlaten zonder dat een rechter zich heeft ontfermd over deze kwestie en daarmee over het lotvan slachtoffers en nabestaanden. 

Uiteraard moet bewezen worden dat hij de bewuste kampbewaarder wel was, dat er geen sprake is van een persoonsverwisseling. Daar liep de poging tot veroordeling als beul van Treblinka op spaak. Het zaaien van alle mogelijke twijfel daaromtrent zal ook in deze zaak vast nog volgen.

De advocaat van Demjanjuk voert nu wel al andere gezellige dingen aan. Bijvoorbeeld dat veroordeling niet kan en mag omdat andere (en hogere’)nazi’s de dans ontsprongen. Tsja, niet honorabel, lijkt me.

Verder stelt de advocaat dat Demjanjuk - net als de joden - slachtoffer was van de Duitsers. Iedere vergelijking met de joden is waanzinnig. Ik begrijp niet dat de advocaat, hoe zeer hij ook beroepsmatig in de huid van zijn cliënt kruipt, dat over zijn lippen kan krijgen. 

Stel dat Demjanjuk inderdaad als krijgsgevangene door de Duitsers werd gedwongen om het ’vuile werk’ op te knappen en dat hij bij weigering vermoord zou worden. En stel dat zijn angst om vermoord te worden groter was dan zijn weerzin om te moorden. Is dat dan een verdedigingsargument? Een soort handelen uit noodweer? En als dat juridischrelevant is, is dan vast te stellen of hij die gruweldaden inderdaad beging met ultieme weerzin of juist met machtswellust? 

Wat mij vooral bezighoudt, is hoe je het als mens kunt. Het erbarmen van je medemens kan je toch niet onberoerd laten. Ik schat in dat ik simpelweg fysiek niet in staat zou zijn, al zou ik het willen. Met de kans alsdan wegens weigering zelf vermoord te worden.  

Al met al een benijdenswaardiger einde dan het huidige lot van Demjanjuk aan het einde van zijn leven. Het zij hem gegund, de bittere last van schuld en wroeging. May he rest in unease. 

« minder

U bent getuige van een ernstig ongeval. Of u verneemt dat uw naaste iets vreselijks is aangedaan. Kunt u dan van de veroorzaker smartengeld eisen?

Twee rechtszaken.

Vier personen worden door een man achtervolgd. De achtervolgde auto rijdt tegen een boom en drie personen overlijden. De achtervolger wordt veroordeeld voor doodslag. De familieleden...

meer »

U bent getuige van een ernstig ongeval. Of u verneemt dat uw naaste iets vreselijks is aangedaan. Kunt u dan van de veroorzaker smartengeld eisen?

Twee rechtszaken.

Vier personen worden door een man achtervolgd. De achtervolgde auto rijdt tegen een boom en drie personen overlijden. De achtervolger wordt veroordeeld voor doodslag. De familieleden van de overledenen zien het autowrak met de slachtoffers niet, maar worden uiteraard wel ingelicht. Zij claimen smartengeld wegens geestelijk letsel na dat afschuwelijke bericht. De rechter wijst het af.

Dan het Taxibus arrest. Wat was het geval. Een taxibus rijdt over een kind heen. Moeder ziet haar kind liggen, verbrijzeld hoofd, open schedel, dood. Aan moeder wordt wel smartengeld toegewezen. Het belangrijkste verschil met de vorige zaak is dat de moeder het slachtoffer in die gruwelijke toestand heeft gezien.

In de praktijk wordt smartengeld toegewezen als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: 1. directe confrontatie met ernstig ongeval 2. hevige schok 3. geestelijk letsel 4. schuld bij de veroorzaker.

De Hoge Raad overwoog dat een hevige emotionele schok gevolgd door geestelijk letsel vooral optreedt als er een nauwe affectieve relatie bestaat tussen het slachtoffer en degene die het ongeval waarneemt. Maar dat hoeft niet per se. Ook omstanders kunnen zó geschokt zijn en getraumatiseerd raken dat ze, ook al hebben ze geen nauwe band met het slachtoffer, toch in aanmerking komen voor smartengeld. Meestal wordt een vordering van niet- familie echter afgewezen. Bijvoorbeeld ingeval van omstanders bij de dodenrit van Karst T.

Wat vindt u ervan?

Enige tijd geleden werd bij mij om de hoek een jongetje van 12 dodelijk geraakt door een onoplettende vrachtautochauffeur. Ik hoorde dat een passerende mevrouw het jongetje over zijn hoofd aaide en troostte, terwijl hij zacht huilend weggleed. Die mevrouw kende het jongetje niet, maar o god, het zal haar hoofd en hart nooit meer verlaten.

« minder

Komt een vrouw bij de dokter. De film ging afgelopen maandag in première. Niet een al te vrolijk onderwerp, u weet hoe het eindigt. Er waren veel tranen. Na afloop werd er stil gestaan bij de dood van de vrouw waar de film op gebaseerd is, de toenmalige vrouw van Kluun.

En toch was het daarna feest. De makers waren blij en Kluun ook. Heel blij....

meer »

Komt een vrouw bij de dokter. De film ging afgelopen maandag in première. Niet een al te vrolijk onderwerp, u weet hoe het eindigt. Er waren veel tranen. Na afloop werd er stil gestaan bij de dood van de vrouw waar de film op gebaseerd is, de toenmalige vrouw van Kluun.

En toch was het daarna feest. De makers waren blij en Kluun ook. Heel blij. Die euforie van Kluun was onderwerp van discussie. En wel om het volgende. 

Hoewel de film afwijkt van het boek en het boek van het echte leven van Kluun, staat vast dat hij destijds, toen zijn vrouw aan het doodgaan was, nogal succesvol troost zocht in vreemde vrouwenschoot. Hoeveel fouter wil je het hebben.

Daar zal Kluun achteraf op z’n minst een unheimisch gevoel aan over hebben gehouden. Vandaar juist het boek waarin hij zijn fouten etaleert. Moedig maar niet minder fout en cru. Dit leverde destijds fikse verontwaardiging op. Maar die afkeur is verstomd, Kluun hoort er inmiddels bij.

Maar de gretigheid waarmee Kluun nu deze nieuwe vorm van dit treurige verhaal omarmt en zich aan de schijnwerpers overgeeft, doet de afkeur herleven. Niet alleen bij de mensen tijdens de première maar ook de volgende dag in DWDD (waar Kluun wijselijk niet zat).

Een mevrouw van de Elle vond dat Stijn (het Kluun personage in de film) berouw had moeten tonen. Regisseur Martin Koolhoven was het daar - terecht - niet mee eens. Het is juist de bedoeling dat je een hartgrondige hekel krijgt aan Stijn.

En dat lukt. Zeker als Stijn niet voldoet aan hetverzoek van zijn aan kanker bezwijkende vrouw om thuis te blijven en naar zijn maîtresse vertrekt met de woorden: „flikker toch een eind op met je kankerzooi”. Als dit op waarheid berust, had Kluun de euforie beter kunnen verruilen voor de schaamte.

En toch wordt ook sympathie gevoeld voor Stijn, bijvoorbeeld door Daniël Boissevain. Hij vindt het ook vreselijk wat Stijn doet, maar snapt het paradoxaal genoeg toch wel. Hij vindt het afkeurenswaardig maar begrijpelijk vluchtgedrag. Dat maakte de Elle-mevrouw overigens niet vrolijker.

En daarmee waren de twee kampen wel vertegenwoordigd. Martin Simek mocht het pleit beslechten. Wat vond hij ervan? Simek ging prompt huilen, denkend aan zijn moeder die ook ooit een borst verloor en aan zijn vader die daarna niet meer met zijn vrouw sliep.

Het eindigde met een vraag van de Elle-mevrouw aan Simek. Stel dat zij een stel waren. Hij ging dood en zij vreemd. Wat zou hij daarvan vinden?Wees me ontrouw, was zijn antwoord. Op z’n Simeks. Mooi.

« minder

Deze week werd in Groningen een “scène” van supporters en politie nagespeeld. Om het watschwung te geven, kregen de figuranten tennisballen om naar de politie te gooien.

Op een gegeven moment waren de tennisballen op. Shit, en nu? U raadt het al, een aantal figuranten ging vrolijk verder met stenen. Het liep uit de klauwen en de oefening werd...

meer »

Deze week werd in Groningen een “scène” van supporters en politie nagespeeld. Om het watschwung te geven, kregen de figuranten tennisballen om naar de politie te gooien.

Op een gegeven moment waren de tennisballen op. Shit, en nu? U raadt het al, een aantal figuranten ging vrolijk verder met stenen. Het liep uit de klauwen en de oefening werd gestaakt. 

Hoe verwordt een spel tot heuse rel? Twee mogelijkheden.Of de figuranten hadden het spelletje niet helemaal goed begrepen óf ze hadden het wel begrepen maar verloren in het vuur van de strijd de realiteit uit het oog. Of beter gezegd, ze verloren de vooropgezette waan uit het oog en schoten in een niet bestaande realiteit. Men leefde zich zo in dat het onechte echt werd.

Is dat gek? Nee, inleven in je rol is normaal, gaat vanzelf. Als ik in de auto zit, leef ik me (onbewust) heel goed in in de rol van automobilist en erger ik me bijvoorbeeld aan al die fietsers. Als ik tien minuten later op mijn fiets zit, erger ik me dood aan al die auto’s.

Misschien ben ik al te opportunistisch. Advocaatdeformatie wellicht. Als twee partijen ruziehebben, dan ben ik zeer stellig voor de standpunten van degene die me het eerste belt.

Maar goed. De oefening in Groningen deed me denken aan het gevangenisexperiment aan de Stanford universiteit. U kent het vast. De studenten die meededen, werden willekeurig verdeeld in pseudo-gevangenen en pseudo-bewakers. Hun werd niet verteld hoe ze hun rol moesten invullen, dat mochten ze helemaal zelf weten.

En dat heeft men geweten. Het liep volledig uit de hand. Het experiment werd voortijdig afgebroken. De bewakers proefden de macht en werden hard en sadistisch. Gevangenen moesten bijvoorbeeld met hun nagels aangekoekte poep van wc’s krabben. 

En dat is één van de prachtige scènes in de film Das Experiment (2001). Gebaseerd op Stanford. Destijds gezien en door bovenstaande weer in mijn gedachten. Interessant en heftig. Gaat dat zien.

« minder

Vooralsnog is "illegaal downloaden" van muziek en filmpjes een contradictio in terminis. In Nederland mag downloaden gewoon.

Logisch ook dat iedereen download. Het is legaal,gemakkelijk en kost niks. Maar het blijft een keuze. Je kunt er ook voor kiezen om een cd-tje te kopen en daarmee juist die artiest die je blijkbaar de moeite waard vindt,...

meer »

Vooralsnog is "illegaal downloaden" van muziek en filmpjes een contradictio in terminis. In Nederland mag downloaden gewoon.

Logisch ook dat iedereen download. Het is legaal,gemakkelijk en kost niks. Maar het blijft een keuze. Je kunt er ook voor kiezen om een cd-tje te kopen en daarmee juist die artiest die je blijkbaar de moeite waard vindt, wél te honoreren.

Ja maar, het meeste gaat naar platenmaatschappijen retail. Klopt, maar met dat argument in de hand benadeel je en passant toch ook gewoon de artiest. Daar valt niks op af te dingen. Zoals je ook bij niet- doneren aan Unicef helaas niet alleen de strijkstok raakt.  

Hoe dan ook, alles gaat anders worden. Downloaden van beschermde werken uit (evident) illegale bron wordt verboden. En de thuiskopieheffing op blanco cd’s en dvd’s wordt op termijn afgeschaft.

Dat wil het kabinet. Maar eerst moet de entertainment industrie zorgen voor meer legaal digitaal aanbod. En voor een werkbare manier tot handhaving vanhet verbod op illegale downloads. Dat laatste is lastig en kan de boel danig ophouden. 

Verder wil het kabinet collecting society Buma meer in het gareel krijgen. Er moet een maximum termijn komen voor verdeling van de geïnde gelden en een maximum percentage aan beheerskosten. Het toezicht wordt dus aangescherpt. En dat terwijl Buma toch al niet zo lekker draait de laatste tijd.

Vorige maand nog lag Buma zwaar onder vuur na de aankondiging dat particulieren en bedrijven moeten gaan betalen als ze muziek en filmpjes van derden op hun site zetten. Een storm van protest volgde. Zowel sitehouders als politici reageerden fel. Snel slikte Buma die keutel maar weer in.

Al met al is de politiek even niet blij met Buma, de sitehouders ook niet en het bedrijfsleven al heel lang helemaal niet.  

En of het nog niet druk genoeg is aan de Bumapoort, komen daar nu de auteurs nog even gezellig bij. Er is namelijk een brandbrief uitgelekt van 287 componisten en uitgevers aan Buma met felle kritiek. Buma zou veel te bureaucratisch zijn, niet transparant en ook de auteurs vinden dat Buma te weinig en te laat betaalt.

Buma hangt aangeslagen in de touwen. Laten we hopen dat ze er snel uitkomt, niet gered door de bel, maar door juiste manoeuvres en dito beleid.

« minder

Je hebt quota voor vis, melk en koeienpoep. Nu komt er ook eentje voor vrouwen.

Jongerius van de FNV wil meer vrouwen in topfuncties. Waarom? Wat is het probleem van minder vrouwen dan mannen aan de top. Waarom zou je überhaupt onderscheid maken naar geslacht. Dat willen we toch juist niet. We maken toch ook geen onderscheid in ras, religie of...

meer »

Je hebt quota voor vis, melk en koeienpoep. Nu komt er ook eentje voor vrouwen.

Jongerius van de FNV wil meer vrouwen in topfuncties. Waarom? Wat is het probleem van minder vrouwen dan mannen aan de top. Waarom zou je überhaupt onderscheid maken naar geslacht. Dat willen we toch juist niet. We maken toch ook geen onderscheid in ras, religie of seksuele voorkeur?

Is de lage vrouwenbezetting aan de top niet gewoon de resultante van de keuzen die mensen maken? Nee? Waar ligt het dan wel aan?

De eerste oorzaak is het hoge aantal vrouwen dat parttime werkt. Wacht even. Vroeger kwam uit emancipatoire hoek de klacht dat parttime werk niet werd geaccepteerd. Nu is dat eindelijk zo, komt er een nieuwe klacht, namelijk dat parttime werk de weg naar de top belemmert.

Tsja, wat willen de vrouwen nu eigenlijk. Kies dan voor fulltime werk, zodat er geen beletsel is voor de race naar de top. Genoeg vaders die het prima vinden de rollen om te draaien, zeker als hun topvrouw bakken met geld binnenbrengt.

Maar ja, uit onderzoek van McKinsey blijkt dat de eisen die aan een topfunctie worden gesteld voor veel vrouwen een belemmering vormen. Bijvoorbeeld dat je aan de top elk moment van de dag moet klaarstaan voor het bedrijf.

Joh. Dat zal toch niet verbazen. Als je daar geen zin in hebt, prima, maar dan ook niet zeuren. Klinkt een beetje als een voetballer die alleen wil trainen als het hem uitkomt en bij de trainer klaagt dat-ie op de bank zit. 

Nog een reden waarom vrouwen niet aan de top komen. Moederschap wordt door werkgevers (te) vaak gezien als een minpunt. Dat klopt denk ik. Niet zozeer wegens de afwezigheid door zwangerschap, maar vooral wegens de verschuiving van focus zodra er kinderen zijn.

Veel vrouwen vinden het fijn om thuis te zijn bij hun kinderen. Meer dan mannen. De biologie speelt ongetwijfeld een rol. Hoe dan ook, alles wat teveel afleidt van het werk, verkleint de kans op de top. Logisch. Niks mis mee ook.

Mooi toch dat vrouwen hun gevoel volgen. En prachtig dat hun wensen zo vaak uitkomen. Eerlijk verdeeld? Ach, daar zeuren wij mannen niet over, is niet onze stijl.

« minder

De kansen bij kop of munt zijn niet eerlijk verdeeld, aldus Amerikaanse wetenschappers. Het verschil in kansen kan fors oplopen. Lekker is dat. Ik heb jarenlang om de meest essentiële dingen gewed. Mijn broer gooide en ik koos kop.

Wist mijn broer hier al die jaren van? Dat zou wat zijn zeg. Heb ik mijn jeugd onnodig vergooid aan afwas en...

meer »

De kansen bij kop of munt zijn niet eerlijk verdeeld, aldus Amerikaanse wetenschappers. Het verschil in kansen kan fors oplopen. Lekker is dat. Ik heb jarenlang om de meest essentiële dingen gewed. Mijn broer gooide en ik koos kop.

Wist mijn broer hier al die jaren van? Dat zou wat zijn zeg. Heb ik mijn jeugd onnodig vergooid aan afwas en grasmaai. Zeker vijf keer Porkys´ pikante pretpark moeten halen én terugbrengen. Mijn broer heeft wat uit te leggen. 

Maar goed, ander onderwerp. U kent het fenomeen placebo. Je krijgt een fake medicijn en dedokter doet net alsof het echt is. Best gek eigenlijk dat je eigen dokter je keihard zit voor te liegen.

Maar ja, het schijnt te werken. Illustratief is een onderzoek waaruit bleek dat’duurdere’ placebo’s effectiever zijn. En de arts kan het best zeggen dat het om een heel sterk middel gaat. Blijkbaar is denken dat het werkt genoeg om te zorgen dat het werk.  
Maar hoe dan?

Ik probeer het met mijn medisch lekenverstand te ontleden. Als ik het goed begrijp laat een placebopijnstiller je denken dat je minder pijn hebt. Psychologisch effect. Maar er is meer.

Een placebo kan ook de aanmaak van endorfine (lichaamseigen pijnstillers) bevorderen. Dan zorgt een placebo dus niet alleen voor vermindering van de ervaring van de pijnprikkels, maar ook voor echte demping van de pijn door de endorfine.

Maar dat is nog niet alles, zo blijkt uit een onderzoek gepubliceerd in Science (niet het minste wetenschapsblad). Proefpersonen kregen een nietwerkende zalf opgesmeerd en vervolgens licht pijnprikkels.De zalf maakte dat ze gemiddeld 25 procent minder pijn ervaarden.

Dat kan komen door het hierboven beschreven placebo effect. Namelijk simpelweg denken dat je minder pijn hebt en de dempende werking van endorfine. Niks nieuws dus. Maar op MRI-scans bleek iets nieuws. Het onderdeeltje in het ruggenmergdat pijnsignalen doorgeeft aan de hersenen, was na het placebo meetbaar minder actief.

Dat zou betekenen dat een placebo er niet alleen voor zorgt dat je denkt dat je minder pijn hebt en dat de endorfine de pijnprikkels dempt, maar ook dat daadwerkelijk minder pijnprikkels de baan naar de hersenen worden ingestuurd.

Geinig toch? Ingewikkeld ook, gelukkig meer verstand van de juristerij.

« minder

Lakeman riep ‘haal uw centen weg’ en prompt volgden (te)velen. Niet omdat ze dachten dat het slecht ging met DSB, maar omdat ze dachten dat een heleboel andere mensen dachten dat het slecht ging met DSB. En tsja, dat is genoeg, de psychologie doet de rest, zo is gebleken. 

Is Lakeman aansprakelijk? Ik vraag het me af. Ook al bestaat er ’causaal...

meer »

Lakeman riep ‘haal uw centen weg’ en prompt volgden (te)velen. Niet omdat ze dachten dat het slecht ging met DSB, maar omdat ze dachten dat een heleboel andere mensen dachten dat het slecht ging met DSB. En tsja, dat is genoeg, de psychologie doet de rest, zo is gebleken. 

Is Lakeman aansprakelijk? Ik vraag het me af. Ook al bestaat er ’causaal verband’ tussen zijn oproep en de leegloop van de bank, dat betekent nog niet dat die oproep onrechtmatig was. Jammer, want de mensen van wie hij de belangen diende, trekt hij juist mee in de neerwaartse cascade.

En de spaarders niet te vergeten. Geld kwijt boven de ton. Tuurlijk, ronduit onhandig om boven die ton geld op een rekening te parkeren. Maar daarmee is het nog niet minder wrang. En de regel dat niet alle spaarvormen onder de dekking vallen, is voor velengloednieuw. 

Moet DSB gered worden door de staat? Alsjeblieft zeg. Weg ermee en hopen dat de boedel nog soelaas biedt voor de gedupeerden. Tot mijn vreugde las ik dat DSB haar jaarrekeningen niet tijdig heeft gedeponeerd. Nou en, zult u denken. Nou, daarmee komt persoonlijke aansprakelijkheid voor Scheringa een stuk dichterbij. Laten we met z’n allen bidden voorhoop zonder vergeving. 

Over bankiers gesproken. Een opmerkelijke zaak. Een oud- bestuurder van ABN claimde 6.2 miljoen aan toegezegde ontslagvergoeding. ABN wil ’maar’ 2.6 miljoen betalen, omdat ABN vindt dat ze rekening heeft te houden met ‘nieuwe maatschappelijke en politieke meningen over de hoogte van bonussen en afvloeiing’. Klinkt me inderdaad behoorlijk nieuw in deoren. Ik heb banken niet eerder kunnen betrappen op diepe gevoelens voor maatschappelijke meningen.

Hoe dan ook, de rechter oordeelt het volgende. De toezegging is gedaan en daar mocht de bankier op vertrouwen. ABN mag van die toezegging niet afwijken op grond van nieuwe omstandigheden. De man staat dus in zijn recht. Maar, nu komt het, het claimen van dat recht is ‘naar normen van redelijkheid en billijkheid’ onaanvaardbaar.

Oftewel, je hebt ergens recht op, maar je mag je recht niet uitoefenen. Snapt u het? Ik krijg de doorn maar niet uit mijn juristenoog. Begrijp me goed, op morele gronden zou elke ABN bestuurder juist miljoenenmoeten bijbetalen, weinig medelijden. Maar als rechters de moraal nodig hebben om vonnis te wijzen, zijn we ver van huis.

« minder

Roman Polanski. Prachtige naam. Roman heb ik thuis nog wel eens zien langskomen op een verdwaald namenlijstje. Gelukkig had ik tijdig een helder moment, anders was onze Harrie nu onze Harrie niet geweest. Ik weet niet of de levenswandel van Polanski toen goed op het netvlies stond, maar intussen weten we het wel.

Drie dingen vallen op. Hij...

meer »

Roman Polanski. Prachtige naam. Roman heb ik thuis nog wel eens zien langskomen op een verdwaald namenlijstje. Gelukkig had ik tijdig een helder moment, anders was onze Harrie nu onze Harrie niet geweest. Ik weet niet of de levenswandel van Polanski toen goed op het netvlies stond, maar intussen weten we het wel.

Drie dingen vallen op. Hij heeft een moeilijke jeugd gehad, prachtige films gemaakt en seks gehad met een 13-jarig meisje. Na dertig jaar zit hij daarvoor vast. Iedere filmmaker van enige faam heeft zijn afkeuring uitgesproken over de arrestatie. Ik snap het wel. Ik zou mijn vriend ook steunen. Ook principes bezitten grijs gebied, waarin afhankelijk van de persoon in kwestie, positie wordt genomen. Hoe dan ook, aan die meningen moet je dus niet al te veel waarde hechten. Op eigen merites beoordelen dus deze kwestie.  

Wat komt bij u het eerste op? Het gevoel van laat die ouwe koe toch in zijn sloot of bent u meer van alle pedo’s op de castratiebank?  

Wat is er eigenlijk gebeurd? Heel kort. Polanski (destijds 45) liet dat meisje komen voor een fotoshoot. Dat werd er eentje zonder kleren en na wat alcohol kwam de seks. Onduidelijk of het vrijwillig was. Stel nu dat het meisje zich niet verzette, was het daarmee dan vrijwillig? Ik denk van niet. Ik heb de stellige overtuiging dat een jong kind niet zo goed zijn of haar wil kan bepalen, zeker niet tegenover een ongetwijfeld charismatische 45 jarige man. Maar ja, wat is jong? Een baby kan dat niet en een meisje van 17 wel. Waar ligt de grens? Dat antwoord is niet te geven. De crux is natuurlijk dat het niet aan Polanski was om die scheidslijn te trekken, om daar namens dat meisje een beslissing over te nemen. Foute boeldus.  

Maar ja, we zijn dertig jaar verder. Verjaard? Nee, vind ik niet. Verjaring moet gelden als het strafbare feit niet meer achterhaalbaar is of de verdachte niet meer hoeft te rekenen op vervolging. Dat gaat hier beide niet op. Het strafbare feit werd door Polanski niet betwist en dat hij nog vervolgd kon worden wist hij heel goed, hij meed de VS niet voor niets.

« minder

Marco Borsato heeft zich voor een fors bedrag persoonlijk borg gesteld voor schulden van het failliete TEG. De Rabo wil nu geld zien. Appeltje-eitje voor de Rabo? Wat denkt u?  

Ik zal u laten zien dat het ook anders kan. Aan de geldigheid van een persoonlijke borg zijn namelijk strenge eisen verbonden. Meestal moet je bij een persoonlijke...

meer »

Marco Borsato heeft zich voor een fors bedrag persoonlijk borg gesteld voor schulden van het failliete TEG. De Rabo wil nu geld zien. Appeltje-eitje voor de Rabo? Wat denkt u?  

Ik zal u laten zien dat het ook anders kan. Aan de geldigheid van een persoonlijke borg zijn namelijk strenge eisen verbonden. Meestal moet je bij een persoonlijke borgstellingexpliciete toestemming hebben van je echtgenote, ongeacht of je in gemeenschap van goederen of onder huwelijkse voorwaarden bent getrouwd. Het lijkt er sterk op dat als Marco’s vrouw die toestemming niet heeft gegeven, zij met een simpel briefje de borg kan vernietigen. Weg borg. Dahag Rabobank. Zelfs als die toestemming wel is gegeven, is de Rabo er nog niet. Want de borg geldt ook niet als Marco bij het aangaan van de borg last hadvan dwaling.  

Wanneer is dat zo?
Ik zal u de precieze formulering geven die de Hoge Raad ooit gaf. Het is een fijn stukje juristenproza. Aan u de vraag of dit op Marco van toepassing is (iedere juiste inzendingeen jaar lang gratis Sp!ts!). Formulering Hoge Raad: ’de particulier verstrekte borgtocht isvernietigbaar wegens dwaling, wanneer de borg (lees: Borsato) bij het vormen van zijn oordeel omtrent de kans dat hij tot nakoming zal worden verplicht, is uitgegaan van een zodanig verkeerde voorstelling van zaken dat hij, zou hij een juiste voorstelling hebben gehad, niet bereid zou zijn geweest de borgtocht te verlenen. Bent u er nog?  

En dan heb ik er nog eentje.
Van belang is of Marco op het contractje met Rabo een zogenaamd goedschrift heeft staan waarin de geldsom voluit in letters is vermeld. Hij moet met de hand hebben neergepend:"goed voor X miljoen Euro". Als de Rabo het papierwerk niet goed op orde heeft, bestaatdikke kans dat Marco deze dans ontspringt. Het zou me niks verbazen, banken zijn ook maar mensen. 

Tot zover de gratis tips voor Marco c.s. Ik hoop dat hij wint. Mijn accountmanager bij de Rabo is nu niet blij met me, dat weet ik zeker. Maar ja, Rabo is een bank en Marco een fijne gozer, makkelijke keuze.

« minder

Google Books had een mooi plan. Alle boeken die “out of print” zijn, scannen we in een bestand en verkopen we digitaal. Niks aan de hand, zou je zeggen. Prachtig model, niet anders dan passend in de tijdgeest en in ieder geval minder oubollig dan vroeger toen men dingen nog wilde aanraken en zo. 

Het enige gekke is dat toestemming van de...

meer »

Google Books had een mooi plan. Alle boeken die “out of print” zijn, scannen we in een bestand en verkopen we digitaal. Niks aan de hand, zou je zeggen. Prachtig model, niet anders dan passend in de tijdgeest en in ieder geval minder oubollig dan vroeger toen men dingen nog wilde aanraken en zo. 

Het enige gekke is dat toestemming van de rechthebbenden ontbrak. De mensen die die boeken hebben geschreven en hun uitgeverijen wisten van niks. Google knalt het gewoon in de database en als je wat te zeuren hebt, dan moet je je maar melden. En als je je niet meldt, dan moet je ook niet zeuren.

Gevolg? Opschudding en veel gesteggel. Uiteindelijk is er in Amerika een deal, naar het schijnt dwingend voor alle rechthebbenden. De auteurs/uitgevers krijgen een bedragje per gescand boek en een percentage van gegenereerde inkomsten. Oftewel, Google krijgt de vrije hand maar moet wel aftikken.

Google dacht het concept even uit te rollen en riep heel hard dat die deal ook dwingend geldt voor Europese rechthebbenden. Dat lijkt toch echt een bluffertje. Er is geen wetgeving die dit oplegt en zolang je je rechten niet hebt vergeven, bepaal je zelf wel of Google er aan mag zitten of niet. 

In Europa wordt nu hard nagedacht of men dan toch maar vrijwillig meedoet met de Google deal of niet. Voor velen een lastige keuze Je kunt de weg van berekende nederigheid kiezen en Google te vriend houden. Maar dan beloon je degene die iets van je heeft gejat en het pas (gedeeltelijk) teruggeeft als je gaat piepen. 

Je kunt ook een principiëler keuze maken en zeggen dat je zelf wel uitmaakt hoe en door wie je rechten geëxploiteerd worden. En dan gewoon gaan hakken en zagen als Google toch je rechten schendt. Maar of je daar (naast je advocaat) ook zelf financieel beter van wordt is de vraag. En Google is definitief je vriendje niet meer. 

Intussen wordt de deal in Amerika aangevochten. En de Europese Commissie bemoeit zich erook mee. En Amazon en Yahoo. Die hebben waarschijnlijk spijt dat ze dit zelf niet hebben bedacht en hangen nu de verlegen onschuld uit (getver, wat ordinair van Google zeg, zouden wij nooit doen hier bij de Yahoo family). 

Het is ontegenzeggelijk fout en agressief wat Google doet. Juridisch lekker dan lek. Maar ja, zeg het maar, wie gaat dit spelletje uiteindelijk winnen?

« minder

Persoonlijk ben ik niet zo van de PvdA. Een vlaag van openhartigheid doet mij dit met u delen. Het zal mij bommen, hoor ik u denken. Hoe dan ook, PvdA en ik, geen liefde. Maar ik blijf natuurlijk open staan voor goede ideeën uit de rode hoek. De ervaring leert immers dat goede argumenten je mening zomaar kunnen keren. 

Zo verging het mij bij...

meer »

Persoonlijk ben ik niet zo van de PvdA. Een vlaag van openhartigheid doet mij dit met u delen. Het zal mij bommen, hoor ik u denken. Hoe dan ook, PvdA en ik, geen liefde. Maar ik blijf natuurlijk open staan voor goede ideeën uit de rode hoek. De ervaring leert immers dat goede argumenten je mening zomaar kunnen keren. 

Zo verging het mij bij kennisneming van het plan van partijvoorzitter Ploumen. Als het aan haar ligt, is er binnen de PvdA geen plaats meer voor mensen die in (semi)publieke functies meer verdienen dan de Balkenende norm. Zo, dat is best een pittig statement. Gedurfd ook. En daarom al de moeite waard.

Een golf van verontwaardiging. Wie had er kritiek denkt u? Juist, de “teveelverdieners” waren behoorlijk ‘ontstemd’. PvdA’ers blijken ook van vleesen bloed (leuk vrouwtje die Ploumen, maar wel van mijn poen afblijven).

Ploumen is nu degene die publiekelijk het eigen nest bevuilt. Maar is dat wel zo? Ze ontdoet het nest juist van de poep van vogels die er niet thuishoren. Vogels, volstrekt eender gebekt, maar metbeduidend glanzender veren.

De stelling van Ploumen: ‘de PvdA staat voor dienstbaarheid en soberheid’. Dat wordt niet betwist, althans slechts onhoorbaar binnensmonds. Als dat inderdaad de kernwaarden van de PvdA zijn en je deelt die waarden niet, tsja, wat heb je daardan nog te zoeken. 

De reactie van de teveelverdieners is voornamelijk:ik hoor het wel als ik weg moet. Dat klinkt heel stoer en legt de bal adequaat terug bij Ploumen,maar sterk is het niet. Want óf je beargumenteert dat die normen van dienstbaarheid en soberheid niet horen bij de PvdA, of je verdedigt dat een salaris van een tonnetje of 2+ binnen die normen past of, laatste optie, je geeft gewoon toe, hartstikke mooi allemaal, totdat het rode hart teveel knaken uit de zak klopt. 

Begrijpt u me niet verkeerd. Ik heb geen enkel bezwaar tegen hoge salarissen voor mensen die goed presteren (daarom ook geen PvdA voor mij). Laat Paul de Leeuw zich ongans verdienen. Als er concurrentie is daalt de prijs vanzelf en als (blijkbaar) niet, dan blijft het hoog. Liberté toujours (of souvent, want exclusief bankiers).

Maar als je dertig jaar lang uit sociaal motief je tenen beurs hebt geschopt tegen alles wat goed de kost verdiende, laat dan ook de laatste paar jaartjes die grotere schoenen links liggen. Ook als het watminder comfortabel zit. Het is zo sneu anders.

« minder

Michael Jackson wilde graag een kindje maken met Beyoncé, blijkt nu. Tsja, dat zijn er wel meer gok ik zo. Niet echt groot nieuws dus.

Schokkender is de nu gebleken doodsoorzaak.Michael is overleden aan een overdosis van het narcosemiddel propofol, zo constateerde de patholoog-anatoom. Toegediend (naar het schijnt) door zijn persoonlijke arts...

meer »

Michael Jackson wilde graag een kindje maken met Beyoncé, blijkt nu. Tsja, dat zijn er wel meer gok ik zo. Niet echt groot nieuws dus.

Schokkender is de nu gebleken doodsoorzaak.Michael is overleden aan een overdosis van het narcosemiddel propofol, zo constateerde de patholoog-anatoom. Toegediend (naar het schijnt) door zijn persoonlijke arts Conrad Murray. 

Wat was het geval. Michael kon niet goed slapen en kreeg al weken regelmatig propofol. Zijn arts was net overgegaan op lagere doses en minder sterke middelen omdat hij bang was dat Michael verslaafd zou raken. De ochtend van zijn dood kreeg smekende Michael toch weer propofol toegediend.

En zo heeft Michael zijn slapeloze bestaan geruisloos ingeruild voor de diepste slaap mogelijk. Ik vind het een treurig bericht. Kijk, stilstand van het hart kan je noodlottig treffen. Als je gezondheid niet meer toelaat dat het met de juiste regelmaat klopt, dan klopt er op een gegeven moment iets niet meer.

Maar een overdosis is een van buiten komende oorzaak. Anders dan de hartstilstand voelt dit niet als of het zo had moeten zijn, alsof het lot hier nueenmaal ongenadig doel treft en we maar moeten accepteren dat een bijzondere jongen niet meer is. 

Wat is er gebeurd? Twee smaken. Allereerst, de arts heeft een fout gemaakt. Abusievelijk teveel van allerlei lichaamsvreemde rommel toegediend met fatale afloop. Dat zou echt doodzonde zijn.

De tweede mogelijkheid is wat verheffender. Hij heeft Michael geholpen deze boze wereld te verlaten. Laten we hopen dat de arts slechts uitvoering heeft gegeven aan de dringende wens van de enige die mag beslissen. 

Je zou in de media uitvoerige verhandelingen verwachten over wat er nu precies is gebeurd in die slaapkamer. Hulp bij gewenste dood of ongewenste dood door schuld. Had hij vrede met dit einde aan een moeilijk leven?

Maar het gaat vrij snel over de knikkers. Wat zijn de zakelijke gevolgen? Eén ding is zeker. De verzekeraars van Lloyds´ bewrijven de handen. Het maakt hen niet uit welke smaak het is, want in alle gevallen betreft het geen natuurlijke dood. En de verzekering voor de 50 afgelaste concerten keert niet uit bij dood door toedoen. 

Ach, een oud verhaal, geen tijd om uit te keren, te druk met premies vergroten en lettertjes verkleinen. Laat dat maar aan verzekeraars over. Nee meneertje, uw glasverzekering dekt helaas niet de zelf ingeschoten bal

« minder

Heeft u zin in iets juridisch? Mwaah. U overweegt doorbladeren. Ah toe, wacht nog even. Het gaat over Bassie en Adriaan, u weet wel, die types uit vervlogen tijden met de knipogende kappersporsche.

Acteurs die meespeelden in de Bassie & Adriaan serieseisen een extra vergoeding voor verkoop van de series op DVD.  Hoe zit dat? Als volgt.

De...

meer »

Heeft u zin in iets juridisch? Mwaah. U overweegt doorbladeren. Ah toe, wacht nog even. Het gaat over Bassie en Adriaan, u weet wel, die types uit vervlogen tijden met de knipogende kappersporsche.

Acteurs die meespeelden in de Bassie & Adriaan serieseisen een extra vergoeding voor verkoop van de series op DVD.  Hoe zit dat? Als volgt.

De producent van een film of TV programma verkrijgt de rechten van de acteurs. Als tegenprestatie krijgen de acteurs voor iedere vorm van exploitatie een billijke vergoeding(hoe billijk die is, is zeer de vraag, daarover een andere keer).

Het is mogelijk om een eenmalige afkoopsom (lump sum/ flat fee) af te spreken voor meerdere exploitatievormen.Dan moet wel iedere vorm van exploitatie expliciet in het contract worden opgesomd. 

Hoe zat het in de Bassie zaak? In enkele contracten stond: ’In deze betaling zit ook het herhalings(recht), video en verkoop aan andere tv-zenders van de bovengenoemde tv-serie.’

Aan de orde was of deze omschrijving ook DVD bevat. Als DVD er namelijk niet inzit en dus niet is afgekocht, dan hebben de acteurs recht op extra geld. Dat is dan ook wat de acteurs van Bassie c.s. eisen.

De Rechtbank oordeelt: ’Een redelijke uitleg van het begrip video in de overeenkomst, gesloten toen de dvd nog niet bestond, brengt mee dat daaronder thans ook de dvd is begrepen, omdat – hoewel video en dvd technisch niet hetzelfde zijn – het doel en het gebruik ervan als exploitatievormen hetzelfde en is de dvd als opvolger van de video te beschouwen.’ 

Bedoelt de rechter: als je video hebt overgedragen ben je ook DVD kwijt omdat het doel en het gebruik hetzelfde is en de vorm niet uitmaakt? Dat kan vergaande gevolgen hebben. Waarom zou dan ook niet internet/ video on demand er onder vallen? Immers, het doel en gebruik zijn telkens hetzelfde, namelijk dat mensen thuis een filmpje of TV serie kunnen opzetten.

Ik hoop en neem aan dat de rechter dat niet heeft beoogd.Waarschijnlijk bedoelt de rechter het volgende. Het begrip ’video’ is een overkoepelend begrip voor beelddrager. Eerst was dat VHS- Betamax en nu is het DVD. En dat die dragers technisch niet hetzelfde zijn, is niet van belang.

Als de rechter dat laatste bedoelt, dan zijn de acteurs wel DVD kwijt maar niet internet/ video on demand. Dat is al beter. Maar ook DVD had behouden kunnen worden. Als in het contract namelijk niet “video” had gestaan maar ’VHS/Betamax’, dan was DVD niet mee overgegaan en hadden de acteurs wél recht op extra vergoeding.

Bent u er nog? Het is inderdaad vrij subtiel allemaal. Met verstrekkende gevolgen. Ik druk de acteurs op het hart. Kijk bij elk contractje verder dan de acteursneus lang is. Dus óf zelf de boekjes in óf iemand bellen die de boekjes al een tijdje uit heeft.

« minder

Wat een feest. En wat een vondst. Het Gouden Oor. Als een paard van Troje binnengehaald door Albert Verlinde. Met grote glimlach nog wel. Die maakte echter snel plaats voor een blik van verbazing en vertwijfeling toen bekend werd dat hij was gefopt. Een nooit eerder bespeurde glimp van waarachtige menselijkheid maakte zich van hem meester. Je...

meer »

Wat een feest. En wat een vondst. Het Gouden Oor. Als een paard van Troje binnengehaald door Albert Verlinde. Met grote glimlach nog wel. Die maakte echter snel plaats voor een blik van verbazing en vertwijfeling toen bekend werd dat hij was gefopt. Een nooit eerder bespeurde glimp van waarachtige menselijkheid maakte zich van hem meester. Je zoubijna medelijden met hem krijgen. Gelukkig, voordat het mededogen kans kreeg, stond zijn gezicht alweer op de vertrouwde stand van valse vriendelijkheid. 

BNN heeft zich remote control gewaagd in het hol van de leeuw. Het was behoorlijk stiekem, eerlijk is eerlijk. Maar niet zo gek, want als je het aankondigt, is de kans op slagen toch een tikkie kleiner. Stiekem dus, maar laf zeker niet. Want de openbaring van de list werd manhaftig door Sophie aan Albert gemeld. Niks laffig via de camera, nee, gewoon face to face met Albert. Zonder af te doen aan wat er gebeurd was. Gewoon straight. Recht in debek. Sterk en stoer. Ik zie het Albert nog niet doen (bang voor Wesley’s kopstoot, ergens rond kruishoogte). 

Best een spannend moment die confrontatie. Gek genoeg was het juist Albert die zich niet staande hield. Hij zei zelfs iets doms, namelijk dat uitzending van die opgenomen privé-gesprekken weliswaar ‘niet de bedoeling was’, maar dat hij geen bezwaar had. Da’s onhandig. Hij was óf te overrompeld om zich te verweren óf te slap om zijn echtemening te verkondigen. Hoe dan ook, een volledig contraire mening bleek kort daarna tijdens een spoedzitting.

Want Albert had als de sodemieter de advocaat gebeld. En ook Albert’s man en zijn werkgever Provincie Brabant roerden zich. Want misschien waren er wel vertrouwelijke dingen gezegd door Hoes aan Albert over het Brabantse. Huh, dat is een gek argument. Want geheime dingen doorvertellen, damagnie! Door zich hier te verweren, beaamt Hoes zelf buiten het boekje te gaan. 

Hoe dan ook, Albert won het kort geding. BNN mag het materiaal niet uitzenden. Het werd Albert gegund zijn eerdere toestemming in te trekken. En zonder toestemming is uitzending inderdaad no go.

En toch is Albert de onbetwiste verliezer. En terecht, want hij kan zelf ook niet uitleggen wat het verschil is tussen het onrechtmatig verkregen materiaal uit de parkeergarage en dat uit het Gouden Oor. Hij houdt zich stoer, maar neem van me aan,dit is een kentering in zijn gossipbestaan. Deze nederlaag raakt hem in het hart.

Maar ja, niet zeuren, zwemmend in het riool, slik je af en toe een drol. En BNN, grote complimenten, ik ben fan. Bring them on.

« minder

Een unieke zaak. Een man is 21 jaar getrouwd geweest. Na scheiding komt hij er via DNA achter dat zijn 19-jarige zoon niet van hem is. Verwekt door een ander. Zijn vrouw heeft hem dat niet verteld.

De man is niet blij. Bovendien vindt hij het baren van andermans kind en het zwijgen daarover onrechtmatig. Hij wilde namelijk tenminste één eigen...

meer »

Een unieke zaak. Een man is 21 jaar getrouwd geweest. Na scheiding komt hij er via DNA achter dat zijn 19-jarige zoon niet van hem is. Verwekt door een ander. Zijn vrouw heeft hem dat niet verteld.

De man is niet blij. Bovendien vindt hij het baren van andermans kind en het zwijgen daarover onrechtmatig. Hij wilde namelijk tenminste één eigen nazaat. Door hem in de waan te laten dat het zijn kind was, heeft hij dus niet de keuzes in zijn leven kunnen maken die hij echt wilde. Hij eist 20.000 euro schadevergoeding.

De rechter wijst de vordering af. Huwelijkstrouw is niet juridisch afdwingbaar en ook het zwijgen over de bastaardzoon is niet onrechtmatig. Het staat de vrouw vrij daarover haar eigen moreleafweging te maken.

De rechter: “Daar komt bij dat de vrouw het dilemma waarvoor zij stond uit de aard der zaak niet met de man kon bespreken.” Dat is inderdaad lastig. Zeg lieverd, ik twijfel een beetje, wat vind jij, moet ik jou wel of niet vertellen dat onze jongen eigenlijk door de melkboer is verwekt? Als jij vindt van niet, dan vertel ik het je niet hoor, dat respecteer ik natuurlijk.

Hoe dan ook, de man bleef ongelukkig achter. Met lege handen vooral. Geen zoon en ook geen schadevergoeding. 

Hoogleraar Europees familierecht, mevrouw Forder vindt het een terechte uitspraak want “vergoeding van verdriet” wordt in het familierecht uitdrukkelijk niet geregeld is. Ik ben het met haar eens, Het is erg zuur, maar juridisch wel een juiste beslissing.

Maar de hoogleraar zegt ook iets opmerkelijks. Zij zegt dat wat deze vrouw deed (andermans kind baren en verzwijgen) überhaupt niet onrechtmatig kán zijn. Omdat, en nu komt het, alleen vrouwenzoiets kunnen doen en “een onrechtmatige daad speciaal voor vrouwen” rouwendiscriminatie is.

Wacht even. Stel, ik verdedig een potloodventer. U kent hem wel, het type dat de argeloze voorbijganger graag verblijdt met een blik op de piemel. En stel dat ik bij de rechter bepleit dat “het piemel laten zien” geen onrechtmatigheid kán opleveren, omdat alleen mannen zoiets kunnen doen en dat dus pure mannendiscriminatie zou opleveren! 

Wat denkt u? Sterke zaak? Als het aan mevrouw Forder ligt, komen wij mannen er mee weg. Dat opent perspectieven. Even mijn jas pakken, ik ga het meteen uitproberen.

« minder

Wordt er gediscrimineerd bij examens? Vast wel. Examinatoren zijn ook maar mensen die aardig gevonden willen worden. Althans, sommigen (ik ken er die daar verdacht weinig last van hadden). Hoe dan ook, als sympathie wekken je doel is, dan is je leerling matsen een probaat middel. 

Mijn moeder zegt destijds haar rijbewijs te hebben gehaald op de...

meer »

Wordt er gediscrimineerd bij examens? Vast wel. Examinatoren zijn ook maar mensen die aardig gevonden willen worden. Althans, sommigen (ik ken er die daar verdacht weinig last van hadden). Hoe dan ook, als sympathie wekken je doel is, dan is je leerling matsen een probaat middel. 

Mijn moeder zegt destijds haar rijbewijs te hebben gehaald op de handrem en op haar “spontane glimlach” (lees: lange benen). Ze zal niet de enige zijn. Ach, charme is één van de smeeroliën van de maatschappij. Soepel en prettig. En laten we wel zijn, je gunt iedereen het behalen van een begeerd papiertje. 

Er is een keerzijde.

Allereerst is het oneerlijk. De niet-gematste wordt benadeeld. Tsja, het leven is nu eenmaal oneerlijk, hoor ik u denken. Klopt. Maar toch. Juist het feit dat het leven op veel fronten oneerlijk is, geeft extra reden om op die vlakken waar je wel door objectieve toetsing eerlijkheid kunt toepassen, dat dan ook te doen en niet te differentiëren.

Bovendien behelst een diplomapapiertje bewijs voor kennis en kunde. Hoe het papiertje is verkregenwordt niet getoetst. En daarmee kan de gematste moeilijk van de niet-gematste worden onderscheiden (let wel, lange benen zijn verdacht). 

In de pers speelt nu een discussie over matsen bij examens. Scholieren van buitenlandse afkomst mogen ’ongestraft meer fouten maken’. Dat is bezwaarlijk voor degenen die op het papiertje vertrouwen. En dat is helemaal niet goed voor de allochtone scholier. Want die kan oplopen tegen de verdenking van het hebben van een tweederangs papiertje en dito kennis en kunde. En als je toch al moet opboksen tegen discriminatie, dan moet je dat er niet bij hebben.

Afschaffen dus die versoepelde regels? Nee, niet doen.

Allereerst gaat het bij het toestaan van meer fouten vooral om spelfouten en niet om inhoudelijke fouten. Dat scheelt nogal. Om maar wat te noemen. In een geschiedenisproefwerk over WOII baart de zin “Hitler is goed” veel zorgen over kennis en kunde, stukken meer dan “Hiedler is goed fout”.

Toch kunnen ook spelfouten flink verwarren. Je zou toch schrikken bij “Obama vol lof over saamhorigheid Europese nazis”.

Hoe dan ook, je wilt niet discrimineren. Maar je wilt getalenteerde mensen ook niet, wegens voor hun functioneren niet belangrijke fouten, in hunambities frustreren en daarmee aan de maatschappij onthouden. 

Wat te doen? De versoepelde regeling in het aantal toegestane fouten, schijnt niet rechtsgeldig te zijn. Meer fouten mogen maken mag niet. Maar wat bijvoorbeeld wel mag is, zoals ook voor dyslectici, extra tijd voor het examen Nederlands, met woordenboek. Mooi compromis.  

« minder

U kent hem wel, die jongen in tanga. Hij rent in slip door beeld, alles voor het dierenlot. Zo ook bij Paul de Leeuw, die onmiddellijk de regie hernam en de jongen onder dwang van slip ontdeed. De Leeuw werd beticht van aanranding. 

Deze ’vegan streaker’ blijkt fanatiek in zijn idealen. Voor de rechter bekende hij een boel nertsen te hebben...

meer »

U kent hem wel, die jongen in tanga. Hij rent in slip door beeld, alles voor het dierenlot. Zo ook bij Paul de Leeuw, die onmiddellijk de regie hernam en de jongen onder dwang van slip ontdeed. De Leeuw werd beticht van aanranding. 

Deze ’vegan streaker’ blijkt fanatiek in zijn idealen. Voor de rechter bekende hij een boel nertsen te hebben onthokt. Daarvoor belandde hij zelf achter heel stevig kippengaas. De rechtbank heeft hem nu uit voorlopige hechtenis vrijgelaten. Hij mag de behandelingvan zijn zaak in vrijheid afwachten. Dat betekent niet dat hij is vrijgesproken. De zaakkomt nog voor, met gerede kans op veroordeling. 

Terecht? Jazeker, eigenhandig de werkelijkheid ombuigen naar je eigen ideale wereld mag niet als je daarmee anderen op onrechtmatige wijze schade toebrengt. Eigenrichting heet dat. Als iedereen buiten de rechter om zijn willetje doordrukt, dan wordt het een dampende bende.

Enige sympathie kan ik overigens wel opbrengen voor deze streaker. Zonder eigenbelang vecht hij voor het lot van onschuldige diertjes. En zijn daad is niet al te schokkend. Vergeleken met kwade genius Volkert, is deze jongen een aandoenlijk onderbroekie.

De streaker heeft het tij mee, want de Tweede Kamer heeft zojuist ingestemd met het aan bandenleggen van de nertsenfokkerij. Best goed vind ik, het lifetime in hokjes stoppen van tientallen beestjes gaat te ver voor één kek jasje. Koop gewoon iets van ander spul. Of houd het bij knap nep.

Anders is het met de strijd tegen vleesconsumptie. Tuurlijk, kippen horen niet in een batterij. En slacht kan zeker varkensvriendelijker. Weet ik uit eigen waarneming. Maar dat kippen en varkens opgegeten worden, daar is niks mis mee. Dat is niet meer dan moedertje natuur. Als je het afkeurt, eet het niet, maar laat anderen hun eigen keuzesmaken. 

Dierenbeschermers gaan soms veel te ver. People for the Ethical Treatment of Animals (PETA) vergeleek dieren in de bio-industrie met de slachtoffers van de Holocaust. Met beelden uit concentratiekampen. Waanzinnige smakeloosheid. Die campagne werd verboden. Behalve in de Verenigde Staten.

Daar liet PETA vorige week nog van zich horen. Weer een geval van animal abuse? Jazeker. Door Obama werd voor het oog van de camera een vlieg “geëxecuteerd”. Wat een bruut. Even daarvoor dartelde het arme beestje nog vrij rond in zijn vertrouwde habitat. Zo zie je maar, ook met scharreldieren loopt het soms slecht af.

« minder

Advocaten zijn opperste opportunisten. De advocaat neemt het standpunt in van degene die de rekening betaalt. Er zijn echter grenzen aan hoever een advocaat mag gaan in het behartigen van de belangen van zijn cliënt. In een tuchtzaak van vorige week kwam de vraag op of een advocaat ook de belangen van de tégenpartij moeten laten meewegen. 

Het...

meer »

Advocaten zijn opperste opportunisten. De advocaat neemt het standpunt in van degene die de rekening betaalt. Er zijn echter grenzen aan hoever een advocaat mag gaan in het behartigen van de belangen van zijn cliënt. In een tuchtzaak van vorige week kwam de vraag op of een advocaat ook de belangen van de tégenpartij moeten laten meewegen. 

Het volgende. Een appartementseigenaar heeft ruzie met zijn medebewoners. Hij heeft een nogal gehorige vloer laten leggen. In het VVE reglement staat dat een vloer geen ’onredelijke hinder’ mag veroorzaken. Is daar sprake van? De eigenaar vindt van nietes, de medebewoners van welles. Kortom, een heus conflict.

De VVE wil dat de vloer eruit gaat. De eigenaar opzijn beurt heeft het intussen wel gezien met zijn buurtjes en wil het appartement (met vloer) verkopen.

Dan komt de advocaat van de VVE in beeld. Die sommeert de eigenaar. Een zogenaamde brief op póóóten (zo bekakt mogelijk uitspreken). Strekking: die vloer mot er uit en wel als de sodemieter. Hij stuurt een kopie van de brief aan de makelaar die de eigenaarhelpt het appartement te verkopen. Toevallig heeft de makelaar even scooterpauze want hij vindt de brief en leest hem ook nog. En blijkbaar is hij onder de indruk want hij stopt de brief in de informatiemap voor kopers. Niet lekker voor de verkoop want nu zit er een smet op. Want conflict is gedoe en kopers houden niet van gedoe. 

De Raad van Discipline tikt de advocaat op de vingers. De eigenaar die zijn appartement verkoopt heeft weliswaar de plicht om eventuele conflicten die hij heeft met de VVE aan potentiële kopers te melden. Maar de Raad rekent de advocaat zwaar aan dat hij onaangekondigd zijn brief meteen in kopie heeft doorgestuurd aan de makelaar. De eigenaar had de gelegenheid moeten krijgen om de makelaar ’op een minder bezwaarlijke wijze’ in te lichten. De advocaat heeft zijn tegenpartij ’nodeloos en op ontoelaatbare wijze geschaad’. 

Snapt u het? Ik niet. Kijk, de schade zit hem in kennis van het conflict bij de kopers. Maar die kennis, zo zegt de Raad zelf, moet sowieso bij de kopers belanden. Het enige is dat die kennis nu niet via de eigenaar maar via een brief namens de VVE is overgebracht.

Nou, ik heb geen plaatsvervangend schaamrood op de kaken eerlijk gezegd. Ik vrees dat er advocaten zijndie ergere dingen doen dan vileine briefjes schrijven. Deze advocaat heeft zijn werk prima gedaan. Good thinking. Juist drukmiddel. Want vloer weg is conflict weg is smet weg. Sluw en effectief. En ook daar heb je een advocaat voor.

« minder

Vooralsnog is ’illegaal downloaden’ van muziek en filmpjes een contradictio in terminis.

Daar wil de Parlementaire Werkgroep Auteursrecht iets aan doen. De gedachte is als volgt. Zodra er voldoende legale alternatieven zijn, moet er een verbod zijn op onbetaald downloaden (en verdwijnt de thuiskopieheffing). 

Ik heb twee stellingen.
1. Het...

meer »

Vooralsnog is ’illegaal downloaden’ van muziek en filmpjes een contradictio in terminis.

Daar wil de Parlementaire Werkgroep Auteursrecht iets aan doen. De gedachte is als volgt. Zodra er voldoende legale alternatieven zijn, moet er een verbod zijn op onbetaald downloaden (en verdwijnt de thuiskopieheffing). 

Ik heb twee stellingen.
1. Het tegenhouden van onbetaalde toegang tot content is ondoenlijk. Irreëel en naïef. Met een ezel achter zich per Concorde verplaatsende feiten aan.
2. Onbetaalde toegang tot content is onwenselijk.

Iemand maakt iets. Jij wilt het hebben. Als die ander het niet gratis aan je wil geven, dan moet je er voor betalen. Vind je de vraagprijs te hoog, dan moet je het niet doen. Niemand verplicht je.

Ik snap overigens best dat iedereen downloadt. Gemakkelijk, anoniem, gratis, geen sancties. Maar het is wel een bewuste keuze. Je kunt er ook voor kiezen om juist die artiest die je blijkbaar de moeite waard vindt wél te honoreren. Ja maar, het meeste gaat naar de platenmaatschappij. Klopt, maar met dat argument in de hand benadeel je en passant toch ook gewoon de artiest. Daar valt niks op af te dingen. Zoals je ook bij niet-doneren aan Unicef helaas niet alleen de strijkstok, maar ook de hulpbehoevende raakt. 

Ander argument. Downloaden mag gewoon. Klopt, maar ook dat is een gelegenheidsargument. Toen Napster niet meer mocht, ging iedereen naar Kazaa. Dat mocht wel want gegoten in een (juridisch relevant) ander vormpje. O, dus iedereen stapte over uit morele overwegingen? Omdat gebruik van een illegale dienst verwerpelijk is?

Yeah sure. Het zal de meesten een blöde bratwurst zijn of het legaal is of niet. Prima, maar als het je niet boeit of het officieel nou wel of niet mag, dan moet je dat argument ook niet gebruiken. Dan moet je gewoon toegeven dat je het doet omdat het verdomd goed uitkomt, gemakkelijk,anoniem, gratis, geen sancties.

Ach, wat een gezeur allemaal. Je moet zeker met je portemonnee naar een winkel. Dat is zó old school. Where have you been? Digital era. No boundaries!

Of toch wel? Stel, binnenkort hoef je niet meer naar de politie voor je verloren zonnebril. Beter ook want drempelverhogend. Je moet de deur uit en ook nog iemand van vlees en bloed in de ogen kijken. Nee, voortaan stuur je gewoon een mailtje naar je verzekeraar met een cc-tje aan de politie. Half minuutje. En geen hond die ziet of je die Ray-Ban nog op je snufferd hebt. Snel ook dat andere brilletje bestellen. Al met al een paar muisklikken. Waarom niet? Gemakkelijk, anoniem, gratis, geen sancties.

« minder

Commotie in christelijk homoland. ’s Avonds met je vaste verkering doen wat niet hoort, de volgende dag een dichte schoolpoort.

De Raad van State heeft het kabinet geadviseerd.Christelijke scholen mogen homoleraren weren. Zo, dat is best pittig. Waarom precies? Omdat ze homo zijn? Nee, ontslaan van leraren op grond van hun seksuele geaardheid...

meer »

Commotie in christelijk homoland. ’s Avonds met je vaste verkering doen wat niet hoort, de volgende dag een dichte schoolpoort.

De Raad van State heeft het kabinet geadviseerd.Christelijke scholen mogen homoleraren weren. Zo, dat is best pittig. Waarom precies? Omdat ze homo zijn? Nee, ontslaan van leraren op grond van hun seksuele geaardheid mag niet. Het gaat meer om gedrag dat “duidelijk in strijd is met de grondslag van de instelling”.

Wat voor gedrag zou dat zijn? Bijbels in de fik steken? Kinderverkrachting? Ja, dat snappen we allemaal wel, dat is behoorlijk onchristelijk. Niet netjes ook. Maar nee, het schijnt te gaan om gedrag bestaande uit “het hebben van een homoseksuele relatie”. Homo prima, maar je mot natuurlijk niet gaan samenwonen met een andere homo (driewerf hoera voor de hypocrisie). 

Mazzel voor de muurbloempjes dus, die ontspringen de dans. Die zijn niet praktiserend en mogen dus gewoon lesgeven. En de docenten zonder vaste relatie die toch geen muurbloem zijn? Die heb je ook. Best veel ook. En genoeg die er lustig op los praktiseren. Ook die komen blijkbaar met de schrik vrij. 

Wat vindt u van het homo’s weren op grond van hun “gedrag” in hun vrije tijd? Klinkt toch niet echt anno heute. Ik vraag me ook af of het echt past in het christelijke gedachtegoed. Ik heb hem persoonlijk nog niet uit, misschien kunt u mij helpen. Wat voert in de Bijbel de boventoon, wat heeft voorrang: naastenliefde of herenliefde? Volgens mij verdrinken die paar verdwaalde passages over de herenliefde jammerlijk in de prediking van de naastenliefde. Ik weet zeker dat liefde voor je medemens altijd moet winnen, ongeacht zijn of haar seksuele geaardheid. Ik kan me niet voorstellen dat Jezus een medemens de rug toekeerde zodra hijmerkte dat de ander homo was (zou de ander ook in blozende verwarring kunnen brengen wellicht). 

En laten we wel wezen: dat de scholen de hómo niet veroordelen, maar “slechts” zijn homoseksuele gedrag, is wel een erg theoretisch onderscheid. Op internet vond ik hierover nog een gezellige mening. Iemand schreef dat hij niet tegen homo’s is, maar tegen homoseksualiteit, met als treffende toelichting dat hij ook niet tegen mensen met kankeris, maar wel tegen de ziekte. Heel tolerant. Nee hoor, ik vind jou best een toffe gozer – maar ja, dat hiv wil ik toch liever niet in mijn huis hebben. Zo zeg, beland je opeens in de wereld van enge mensen.  

Tenslotte misschien gewoon een praktische oplossing. Laat die scholen lekker in hun sop gaar koken. En laat de docenten gewoon hun hart volgen. Ver weg van de plek waar de mensen je eigenlijk niet moeten. 

« minder

Aleid Wolfsen. Kennen doe ik hem niet, dus ik moet het van mijn intuïtie hebben. Voor wat dat waard is, hoor ik u denken. Klopt, maar volgens mij is het een sympathiek mens.

Zeg nou zelf. Ontegenzeggenlijk aangename uitstraling. Ronduit integere tronie. Op het brave af. Ik zou zonder aarzelen zijn op Marktplaats aangeboden Bob Dylan kaartjes...

meer »

Aleid Wolfsen. Kennen doe ik hem niet, dus ik moet het van mijn intuïtie hebben. Voor wat dat waard is, hoor ik u denken. Klopt, maar volgens mij is het een sympathiek mens.

Zeg nou zelf. Ontegenzeggenlijk aangename uitstraling. Ronduit integere tronie. Op het brave af. Ik zou zonder aarzelen zijn op Marktplaats aangeboden Bob Dylan kaartjes vooruitbetalen. Hij stuurt ze zeker op.

Hoe dan ook, inmiddels lijkt er op die ogenschijnlijkebraafheid wel wat af te dingen. Hij bewoog Ons Utrecht een onwelgevallig artikel overhem toch maar even niet te plaatsen. Dat werd hem terecht verweten. Hij gaf zijn fout ruiterlijk toe. Kaarten open op tafel, mea culpa, kous af. 

Maar nee, toch niet. Er waren nog wat kaarten in de mouw blijven steken. Want later kwam uit dat hij - ondanks een eerdere ontkenning - óók het AD had verzocht ’corrigerend op te treden’ tegen een kritische journalist, die vervolgens werd overgeplaatst. Zo zie je, oneigenlijk aanwenden van burgemeestersmacht sorteert effect. Dat alles leidde vorige week tot een motie van wantrouwen. Wolfsen kwam met de schrik vrij.

Wat vindt u ervan? Uit menselijk oogpunt is dat prettig. Point taken. Doel bereikt. Laat die man toch met rust. En laten we elkaar niet voor het lapske houden. U zou toch ook naarstig zoeken naar middelen om zo’n akelig artikel te vermijden? Zeker als het uw stellige overtuiging is dat het journaille onzin schrijft?

Ik wel. Ik zou het lot een flinke slinger de goede kant op geven. Natuurlijk. En dat mag ook best, niks mis mee. Dat is nou het voordeel als je een simpele boerendinges bent. Zonder noblesse ook geen oblige. Heerlijk. geniet ik elke dag van.

Maar ik mag toch hopen dat als ik in dergelijke publieke macht verheven zou zijn, ik wijselijk de jeukende handen van de telefoon zou houden. Dat had Wolfsen ook wel kunnen bedenken. Waarom dan toch? Was het gewoon stom of gewoon sluw? Ik hoop op stom. Wie het weet mag het zeggen, maar hij heeft het nadeel van de twijfel. Wolfsen zei zelf: „Ik zal wijzer, steviger en met nog meer energie aan de slag gaan in deze stad.” Huh? Persoonlijk mis ik het woord ’eerlijker’.

Ik ben heel benieuwd naar de motieven van de raadsleden die tegen de motie stemden. Ik gok dat ze Wolfsen gewoon een aardige vent vinden. Begrijpelijkmaar flinterdun. Ik ben niet boos, wel heel verdrietig.

« minder

Ja, ja, geef maar toe, u heeft ze ook gezien. De beelden in de garage. Wesley laveert tussen parkeerautomaat en Yolanthe. Tenminste, als zij het zijn. Het is allemaal best vaag. Het kan net zo goed een willekeurig andere mini meneer met een willekeurig andere mooie mevrouw zijn. 

Mag RTL dit zomaar uitzenden? Nee, dat mag niet. Allereerst had de...

meer »

Ja, ja, geef maar toe, u heeft ze ook gezien. De beelden in de garage. Wesley laveert tussen parkeerautomaat en Yolanthe. Tenminste, als zij het zijn. Het is allemaal best vaag. Het kan net zo goed een willekeurig andere mini meneer met een willekeurig andere mooie mevrouw zijn. 

Mag RTL dit zomaar uitzenden? Nee, dat mag niet. Allereerst had de parkeergarage de beelden nooit aan RTL mogen verstrekken. En RTL handelt onrechtmatig door te kwader trouw de onrechtmatig verkregen beelden openbaar te maken. 

En dan hebben we het nog niet eens gehad over het portretrecht. Iedereen met een redelijk belang kan zich verzetten tegen openbaarmaking van zijn portret. Dat belang zit ‘m in een compromitterende of intieme context (Wesley en Yolanthe) of in de verzilverbare populariteit van bekende mensen (Wesley en Yolanthe).

Hier vindt een afweging plaats tussen persvrijheid aan de ene kant en privacy aan de andere kant. Relevant daarbij is bijvoorbeeld waar het voorval zich afspeelde. Hoe beslotener de setting, hoe meer recht op privacy. In een minder openbare omgeving mag je je nu eenmaal meer onbespied wanen.

Albert Verlinde zei in RTL Boulevard dat het geen openbare parkeergarage was. Dat is onhandig, want juridisch in het nadeel van RTL. Hetzelfde geldt voor de opmerking van Peter R. de Vries indezelfde uitzending: „Je bent nergens meer veilig”. 

Verder is van belang of RTL hier een belangrijke misstand aan de kaak stelt (de zogenaamde waakhondfunctie van de media). Gaat het om iets wat het publiek echt niet onthouden mag worden? Maatschappelijk relevant? Humberto Tan in de RTL uitzending: „Ze zijn toch allebei vrijgezel?” Tsja, wat is dan precies de „aan de kaak te stellen misstand”, zou je zeggen.

Inmiddels schijnen Yolanthe en Wesley verklaard te hebben geen juridische actie te nemen tegen RTL. Jammer, het zou een mooi precedent zijn. Ben benieuwd of de RTL 4 directeur van harte zou verdedigen dat bekende mensen niet zo moeten zeuren over roddel en achterklap.

« minder

Pardoes verschoot het oranje van kleur. De dag werd zo zwart als de Suzuki van Karst T. Woede en ongeloof. Het heeft iedereen ontegenzeggelijk droevig gestemd. Niet alleen de overledenen maar ook de nabestaanden verliezen hun leven. Dat staat buiten kijf. 

De discussie lag meer op het vlak van wel of niet doorgaan met de...

meer »

Pardoes verschoot het oranje van kleur. De dag werd zo zwart als de Suzuki van Karst T. Woede en ongeloof. Het heeft iedereen ontegenzeggelijk droevig gestemd. Niet alleen de overledenen maar ook de nabestaanden verliezen hun leven. Dat staat buiten kijf. 

De discussie lag meer op het vlak van wel of niet doorgaan met de Koninginnedagactiviteiten. Ik was persoonlijk niet voor afgelasten. Zeker nietvoor de koningin. Juist op zo’n moment openbaart zich immers haar vergankelijkheid. Gelukkig bleef zij ongedeerd. Daar is een glas op gedronken. Persoonlijk acht ik haar leven overigens evenveel waard als dat van welk ander medemens dan ook.

Maar goed, nu twee weken later is de aandacht enigszins weggeëbd. Na eb komt de vloed van gevolgen.  Voor u als trouwe Sp!tslezer zet ik ze even op een rij.

Neem nou de uitgeverij die op de dag zelf een net verschenen boek over de koninklijke familie aan de koningin zou aanbieden. Tsja, dat ging natuurlijk niet door. Reactie uitgeverij: „We liepen in één klap heel veel publiciteit mis.” Jeetje, hoe krijg je het uit de bek. Egocentrisme en blinde botheidstrijden om de eer.

Dan de schadeclaims. De schade van de meest direct betrokkenen, de slachtoffers, belanden natuurlijk bij de verzekeraars. Laat hen niet pogen om het onder de uitsluiting van ramp of terrorisme te duwen. Je mag hopen dat daar zonder morren adequaat wordt uitgekeerd.

En de iets minder direct betrokkenen? Shockschade van naasten? Buiten de nabestaanden doen ook de in shock geraakte mensen die „dichtbij de slachtoffers stonden” er goed aan vergoeding van hun schade te bezien.

En anderen in shock? Dat wordt lastiger. Men neme de criteria. Het moet gaan om een onrechtmatige daad. Evident. Er moet schade zijn. Ook dat is een feit als een arts de shocktoestand bevestigt.Nog een eis. De schade moet afdoende verband houden met de daad. Verband is er, want zonder dodenrit geen shock. De kneep zit hem in het woord afdoende. Er is een grens aan de afstand tussen daad en schade. Voorbeeld. Als ik me bij het horen van het bericht tegen een boom een gebroken arm had gefietst, was weliswaar het oorzakelijk verband tussen daad en schade een feit, maar het verband te dun.

Tenslotte nog even naar de tientallen brieven uit het land aan het adres van de ouders van Karst T. De inhoud schijnt nog onbekend. Laat me raden. Ik vrees het ergste. Ik hoop van harte dat de brieven louter steun betuigen.

« minder

Stel, je bent aan de wandel en je ziet een leuk moppie. Mag je zomaar een foto van haar maken? Ja hoor, dat mag best. Eerst vragen? Nee, hoeft niet.

Op Hyves zetten? Dat mag niet altijd. Als zij een redelijk belang heeft, kan ze zich namelijk op grond van haar portretrecht tegen openbaarmaking van de foto verzetten. Als het een bekend moppie...

meer »

Stel, je bent aan de wandel en je ziet een leuk moppie. Mag je zomaar een foto van haar maken? Ja hoor, dat mag best. Eerst vragen? Nee, hoeft niet.

Op Hyves zetten? Dat mag niet altijd. Als zij een redelijk belang heeft, kan ze zich namelijk op grond van haar portretrecht tegen openbaarmaking van de foto verzetten. Als het een bekend moppie is, zit dat redelijk belang ’m in haar „verzilverbare populariteit”. Is ze niet bekend, dan moet haar privacyzwaarder wegen dan de vrijheid van meningsuiting.  

Recente case. Ziekenhuis Athene. Een fragiel jongetje ligt na geboorte in een afgesloten, steriele ruimte, slechts toegankelijk voor medisch personeel. En voor de huisfotograaf, die van elke baby een kiekje maakt. Niet voor publicatie maar om het daarna aan de ouders te kunnen verkopen.

De ouders vinden het maar niks. Schending van privacy. En ook link gezien de gezondheid van het ventje. Zij eisen afgifte/ vernietiging van de negatieven.Die eis wordt door de Griekse rechters afgewezen. Met name omdat de foto niet wordt gepubliceerd en inbreuk op portretrecht dus niet aan de orde is.

De zaak komt voor het Europese Hof. Een revolutionair oordeel. Niet alleen publicátie van een foto maar ook het simpelweg máken (en bewaren) ervan kan inbreuk maken op iemands persoonlijkelevenssfeer. 

Als het aan het Hof ligt mag voortaan in heel Europa dus niemand meer zonder toestemming een ander op de plaat zetten. Eerst praten en dan knippen, want het maken van de foto is hét moment om afspraken te maken over wat er daarna met de foto mag gebeuren en onder welke voorwaarden. 

Praktisch werkbaar? Mwah. Lance Armstrong gaat niet in de remmen om even te babbelen over de publicatievoorwaarden van de te maken finishfoto. En hoe hard de oorlogsfotograaf ook „cut” roept, ik zie de Taliban ook niet onmiddellijk pauze nemen (als u even de baard borstelt, zet ik er ondertussen een wat minder stoffig lensje op).

In de praktijk is het lastig houdbaar. Wel gaat het hier om een belangrijke omkeer van bewijslast. Voortaan is het niet de geportretteerde die moet aantonen een redelijk belang te hebben tegen publicatie,maar moet de fotograaf aantonen een redelijk belang te hebben bij het maken en bewarenvan de foto.

Voer voor advocaten

« minder

Geinig nieuws. De Tokkies kloppen op de deur van Revu. Ze eisen geld wegens een negatief artikel dat over hen is gepubliceerd. Ze komen er helemaal niet fris van af. Ronduit asociaal zelfs. De familie eist dan ook een schadevergoeding van 50.000 Euro. Die negatieve pers levert immers fikse imagoschade op. 

Ze hebben gelijk ook. Er is een grens...

meer »

Geinig nieuws. De Tokkies kloppen op de deur van Revu. Ze eisen geld wegens een negatief artikel dat over hen is gepubliceerd. Ze komen er helemaal niet fris van af. Ronduit asociaal zelfs. De familie eist dan ook een schadevergoeding van 50.000 Euro. Die negatieve pers levert immers fikse imagoschade op. 

Ze hebben gelijk ook. Er is een grens aan de vrijheid van meningsuiting. En ook het recht te kwetsen heeft ergens een plafond.
Maar wacht even. Ooit waren de Tokskes toch best blij met het imago van asocialen. Daarmee verwerden ze namelijk van drie keer niks tot driehonderd keer niks. En drie keer niks levert niet op, want daar heb je er gewoon een heleboel van. Maar heel veel meer keer niks wekt aandacht en vrolijke verbazing ook. En dat is wel verzilverbaar.

Mensen houden namelijk wel van een beetje vrolijke verbazing. Tel daar een flinke mop leedvermaak bij op en je zit geramd. Getuige de populariteit van afzeik tv, vindt iedereen het wel lekker om (vanaf den sofa) anderen te zien afgaan (vond, want afzeik tv is gelukkig op zijn retour).  

Hoe dan ook, straatwijselijk cultiveerden de Tokkies hun driehonderd keer niks imago met verve en succes. Het is ze niet in de vieze kleren gaan zitten. Maar de koek is op. De gein is er zo langzamerhand van af. Dus aandacht en geldstroom zijn gortdroog gevallen.

Tsja, hoe krijg je weer exposure? Ja natuurlijk, met idiote claims. Wegens onrechtmatige perspublicaties bijvoorbeeld. Maar ja, alle uitingen over de asociale Tokkies zijn door de Tokkies altijd zo zichtbaar omarmd, dat geen rechter er brood in ziet. 

Als het bij Revu niet lukt, dan toch zeker welmet Van Dale? Daar is ook een half tonnetje gevorderd omdat het woordenboek ’tokkie’ definieert als asociaal gedrag. Nou veel succes. Ik hoop dat ze een advocaat vinden. Ik zit zelf helaas net even wat krap in de tijd.

Van Dale zal er intussen niet wakker van liggen.Het zal zijn tijd wel duren. Meneer Van Dale wacht op weerwoord.

« minder

De tijd dat oom agent met ontzag werd bejegend is niet meer. Gone, far far gone. De politiepet past alleen nog op olifantenhuid.

Soms komt men na agentje-pesten met de schrik(en dito schik) vrij. Soms gaat het mis.  

Casus: een jongeman wordt verdacht van belediging van een politieman in functie. Heeft hij iets met akelige ziekten geroepen naar...

meer »

De tijd dat oom agent met ontzag werd bejegend is niet meer. Gone, far far gone. De politiepet past alleen nog op olifantenhuid.

Soms komt men na agentje-pesten met de schrik(en dito schik) vrij. Soms gaat het mis.  

Casus: een jongeman wordt verdacht van belediging van een politieman in functie. Heeft hij iets met akelige ziekten geroepen naar de beste man? Nee hoor. Het enige wat hij doet is het dragen van een bomberjack met daarop de tekst ’ACAB’. De agent houdt hem aan voor belediging en neemt zijn jas in.

De zaak komt voor. Volgens het OM is het beledigingwant, ACAB is een afkorting voor: all cops are bastards. De advocaat pleit voor vrijspraakwant het was niet de intentie van de verdachte om de agent te beledigen, er was sprake van een vorm van meningsuiting en de betekenis van de afkorting staat niet vast. 

De jongeman geeft zelf echter toe dat hij weet wat de afkorting betekent en dat hij eerder al was gewaarschuwd door andere agenten. Tsja, dan houdt het een beetje op. Verdachte zonder jas en advocaat in zijn hemd.

Het Hof Den Haag maakt korte metten. De verdachte wist dus dat het beledigend was. De vertaling van ’bastard’ is niet eens relevant. Het maakt niet uit of het „een bastaard, een onwettig kind, een niet-raszuiver persoon of persoon van minderekwaliteit” betekent. Het is gewoon een scheldwoord en daarmee aantasting van eer en goedenaam.

Was de verdachte weggekomen als hij niet had toegegeven dat hij de betekenis kende? Mwaah, denk het niet. Het Hof had namelijk al ontdekt dat googelen van ACAB in combinatie met ’cop’ een slordige 190.000 keer ’all cops are bastards’ oplevert. 

Toch heeft iemand in een soortgelijke zaak een poging gewaagd om met de veins van ultieme onnozelheid weg te komen. Het betrof een man die ACAB in zijn nek had getatoeëerd. Ook hij had eerst toegegeven dat het ’all cops are bastards’ betekende, maar trok die uitspraak later toch maar in. De rechter wilde natuurlijk weten wat het volgens hem dan wel betekende. Mmm, iets met cola en bier? Yeah right.

Dikke ….eeh penis, acht bier. Iets van die strekkinghad de rechter heel graag in zijn vonnis willen schrijven.

« minder

Hypocrisie aan het rookfront. De overheid wil roken ontmoedigen. Het is niet goed voor je. Verbieden in publieke ruimten, is het meest simpel en effectief. Maar daarvoor ontbreekt het lef. Men vreest heftig protest. Dus gaat het via een U-bocht, via bescherming van de werknemers.  

Vorig jaar schreef ik hierover: “Over een paar dagen(.) mag je...

meer »

Hypocrisie aan het rookfront. De overheid wil roken ontmoedigen. Het is niet goed voor je. Verbieden in publieke ruimten, is het meest simpel en effectief. Maar daarvoor ontbreekt het lef. Men vreest heftig protest. Dus gaat het via een U-bocht, via bescherming van de werknemers.  

Vorig jaar schreef ik hierover: “Over een paar dagen(.) mag je ongeveer nergens meer roken, ook niet in de kroeg. Omdat roken slecht is? Nee, het argument is dat alle werknemersrecht hebben op rookvrij werken. Als je geen werknemers hebt, valt er ook niemand te beschermen zou je zeggen. Jawel hoor, ook dan een rookverbod”. Waarom? Omdat er anders ’een ongewenste tweedeling zou ontstaan tussen ondernemers met en zonder personeel.’

Oftewel, de overheid vindt dat ook kroegen zonder werknemers een rookverbod moeten hebben, anders is er ‘strijd met het gelijkheidsbeginsel.´ Nu beslist een rechter in Breda dat, wegens datzelfde gelijkheidsbeginsel (!) kroegen zonder werknemers juist géén rookverbod moeten krijgen. Redenering: een rookverbod voor die kroegen is niet eerlijk want zij kunnen niet de nodige maatregelen nemen en worden dus harder getroffen.  
Tussenstand: Overheid> gelijkheidsbeginsel>rookverbod. Rechter>gelijkheidsbeginsel> geen rookverbod.

Wat vindt u van wat de rechter zegt? Laten we onderscheid maken tussen de uitspraak en de onderbouwing. Eerst de onderbouwing: “het is niet eerlijk”. Dat vind ik apekool. Dit is ondernemersrisico. Voorbeeld: verruiming van openingstijden is funest voor de zelfstandige groenteboer. Als je in je eentje de tent moet draaien, houdt de dag een keer op en bij de Dirk komt er gewoon een wisselploeg. Dat concurrentienadeel is uitermate vervelend voor de zelfstandige maar niet reden om dan maar onder het mom van “niet eerlijk” verruiming van de winkeltijden te blokkeren.

Dan de uitspraak. Geen rookverbod voor kroegen zonder personeel, daar komen de asbakken weer op tafel. En binnenkort ook bij andere kroegen waar barmannen aandeelhouder in de kroeg BV worden en hun loon inwisselen voor management fee. Dikke bult voor minister Klink. Hij vliegt uit zijn zelfverzonnen U-bocht. Had hij maar openen eerlijk moeten zijn en zich niet achter de drogreden van werknemers moeten verschuilen. 

Tot slot een raadsel (voor de winnaar een jaar lang gratis Spits!). Verzin één maatregel waarmee (1) Klink de hypocrisie van de overheid eindelijk kan opheffen (2) roken ontmoedigd blijft (3) de kroegen zonder werknemers rookvrij kunnen zijn en (4) niet failliet hoeven te gaan.

« minder

Gezien? In Amsterdam is deze week een traumahelikopter bekogeld. Best raar. Je ziet een helikopter. Iemand wordt zwaargewond afgevoerd. Er staan wat mensen te kijken en eentje denkt: weet je wat, ik sta hier ook maar te niksen, ik slinger even een steen naar die heli. Tuurlijk, lachen man. Stel je voor dat het lukt om een ruit te versplinteren...

meer »

Gezien? In Amsterdam is deze week een traumahelikopter bekogeld. Best raar. Je ziet een helikopter. Iemand wordt zwaargewond afgevoerd. Er staan wat mensen te kijken en eentje denkt: weet je wat, ik sta hier ook maar te niksen, ik slinger even een steen naar die heli. Tuurlijk, lachen man. Stel je voor dat het lukt om een ruit te versplinteren of, mooier nog, dat je die zwaargewonde of een ziekenbroeder raakt!

Bizar. Het is het volgende incident in een lange rij. Incidenteel is inmiddels structureel. Het humeur en begrip van de hele goegemeente wordt danig op de proef gesteld. Hoe kan het toch dat mensen zo gewelddadig kunnen zijn tegen weerloze slachtoffers of ´ambtsdragers?´ 

Neem nou de NS conducteur die een wildplasser aansprak. Die werd zwaar mishandeld, raakte twee keer buiten bewustzijn en werd ternauwernood gered door de noodrem. Of anders de zwaargewonde agent in Tilburg die op het nippertje een wurgpoging overleefde.

De overheid grijpt, waar het kan, strafrechtelijk in. Maar echt helpen doet het niet, lijkt wel. Er is echter een andere mogelijkheid: schade claimen. Dat is niet per se als straf bedoeld, maar voelt vaak wel zo. De NS bijvoorbeeld gaat zich nu in de wildplaskwestie ’civielrechtelijkvoegen bij het strafproces’. 

Hoe zit dat? Even naar de basis. Het strafrecht regelt de relatie tussen de overheid en burgers die een overtreding of misdrijf begaan. Het civiele recht regelt de relatie tussen private partijen (bedrijf of persoon) onderling, dus bijvoorbeeld tussen de NS en de wildplasser.

Een partij die schade lijdt, kan dat van de veroorzaker vorderen ingeval van onrechtmatige daad. Die schade voor de NS kan bijvoorbeeld bestaan uit een kapot treinstel maar ook uit kosten voor vervanging van een gewonde conducteur ( en de conducteur vordert ook zijn eigen schade).

Dus als de veroorzaker van de schade wordt vervolgd, wordt de schadeclaim aan het strafproces toegevoegd. Als de onrechtmatigheid en de schade vaststaat, dan is het appeltje-eitje. Vorderen en innen. Zo simpel is het. Leegtrekken die types. Moge het voorbeeld van de NS ruimhartig worden gevolgd. 

Er is maar één maar. Bij die jongens valt weinig te halen, vrij kale kip. Klopt, maar elke kip heeft nog wel ergens een veertje. Ook al wordt de schade van de NS bij lange na niet gedekt, de boodschap komt vast aan als je scooter, laptop of gameconsole in de auto van dedeurwaarder belandt. Toch vervelend. Misschien houdt de kip dan voortaan zijn kale kop er een beetje bij.

« minder

Beau is boos op ’Koekel’ (zo heet Google in Amsterdam). Stond hij heel ontspannen op de stoep voor zijn huis met zijn vrouw te klessebessen, werd hij gesnapt door de Google camera. Tsja, onschuldiger kan het niet, zou je zeggen. Het kan de beste overkomen dattie een keer met zijn vrouw praat.

Toch is Beau boos. Ook al is zijn gezicht ’geblurd’...

meer »

Beau is boos op ’Koekel’ (zo heet Google in Amsterdam). Stond hij heel ontspannen op de stoep voor zijn huis met zijn vrouw te klessebessen, werd hij gesnapt door de Google camera. Tsja, onschuldiger kan het niet, zou je zeggen. Het kan de beste overkomen dattie een keer met zijn vrouw praat.

Toch is Beau boos. Ook al is zijn gezicht ’geblurd’ je ziet dat hij het is. Op blogs lees je onbegrip. Die gozer is niet van de pit af te slaan en anders haalt hij wel een nat pak met een zo publiek mogelijke duik in de gracht. En dan gaat hij nu zeuren over een onschuldig kiekje. Beetje mal. Toch snap ik het wel. Het gaat om de foto gelinkt aan de plek, namelijk ’waar zijn huis woont’. Je wilt niet dat er elke dag allemaal mafkezen voor je deur staan te hijgen. 

Het gaat allemaal om het nieuwe speeltje van Google, Street View. Dit borduurt voort op Earth en Maps. Medio 2008 kwamen de eerste berichten over Google busjes die met een grote camera op het dak rondrijden en alles vastleggen.

Het is eigenlijk wel geinig. Je kunt inzoomen zover je wilt. Je hoeft de deur niet meer uit om te zien wie waar hoe in zijn neus peutert. Goed voor de sociale controle. 

Naar Engels en Amerikaans voorbeeld hebben mensenrechtenorganisaties en overheidsinstanties ook in Nederland bezorgd gereageerd en vragen gesteld over de privacybescherming. Natuurlijk hebben we ook hier wetgeving die moet waarborgendat de persoonlijke levenssfeer niet wordt aangetast.

Ook al worden de foto’s genomen op de openbare weg (wat in hoofdregel best mag), het gaat toch fout als iemand herkenbaar is en een redelijk belang heeft (via portretrecht of persoonlijke levenssfeer) zich daartegen te verzetten. En met het blurren door Google is herkenbaarheid niet per se vermeden,zie gevalletje Beau. 

Google verwijdert na een klacht (notice and take down). Maar soms is het dan al te laat. Zoals in Engeland. Een mishandelde vrouw die haar man verliet en een veilig heenkomen vond. Haar ex kreeg s´o to say´ geen adreswijziging toegestuurd. Maar hij zag haar op Street View. Intikken op de Tomtommert en binnen no time op de stoep. Zonder blurren toch een onherkenbaar gezicht. Ik hoop dat Google deze gevolgen terdege beseft.

« minder

Heeft u het ook gemerkt? Het ganse politieke spectrum slaat rechtsaf. 

Voorbeeld. Nog niet zo heel lang geleden liep de Kamer nog woedend leeg bij Janmaats „vol is vol” en „de multiculturele samenleving moet worden afgeschaft”. De tijden zijn veranderd. Anders had Wilders nu zijn vaste kruk aan de bajesbar. Hij komt nu weg met zijn gehapklaarde...

meer »

Heeft u het ook gemerkt? Het ganse politieke spectrum slaat rechtsaf. 

Voorbeeld. Nog niet zo heel lang geleden liep de Kamer nog woedend leeg bij Janmaats „vol is vol” en „de multiculturele samenleving moet worden afgeschaft”. De tijden zijn veranderd. Anders had Wilders nu zijn vaste kruk aan de bajesbar. Hij komt nu weg met zijn gehapklaarde moslimaversie.  

Een ander – meer verheugend – voorbeeld van de verrechtsing is dat tegenwoordig zelfs PvdA-ministers van Financiën openlijk prediken dat er enige mate van balans moet zijn tussen wat er uit de kas gaat en wat er binnenkomt (jaja, meneer Den Uyl). Bos zou niet misstaan in de VVD van 20 jaar geleden.

De wat hardere lijn die toch vaak aan rechts wordt toegeschreven, zien we nu ook aan linkerzijde terug. Zie ook Cohen, de van nature verzoenende burgemeester, die zich weinig zachtzinnig opstelt als het gaat om voetbalvandalen en ziekenautoslopers en zelfs krakers de wacht aanzegt.

Zindelijk denkend links en rechts weten elkaar steeds meer vinden is de volgende balans. Sociaal maar niet naïef. Aan de ene kant moet je dus een goed vangnet hebben voor de minder bedeelden en aan de andere kant moet je zorgen dat er genoeg stevige jongens om dat vangnet staan zodat het niet één grote jolige bende wordt. Mooi evenwicht.

Maar het werkt natuurlijk niet als die stevige jongens allemaal tegelijk gaan pissen. Dan is het vangnet subito vol met mensen die er niet in horen.

Zo’n gevoel kreeg ik een beetje bij het bericht dat 54 procent van de Marokkaanse en 31 procent van de Turkse gezinnen met kinderen aldaar mogelijk fraudeert met (dubbele) kinderbijslag. Enige opsteker zit ’m in het woord mogelijk. Maar als een tiende daarvan waar is, wat zitten we dan met z’n allen semi-intellectueel ingewikkeld te doen? Wat hebben we dan aan al die uitgebalanceerde, aan alle belangen recht doende systemen?  

Kom op Haagse jongens en meisjes, jullie papier blijkt te geduldig.

« minder

Afgelopen vrijdag zat ik in een Boeing 737. Zo eentje als de laatst gecrashte van Turkish Airlines. Toen was ik nog in de veronderstelling dat die crash niet zozeer met het toestel te maken had, als wel met een fout van de piloten. Eenmaal op Schiphol, bleek inmiddels bekend te zijn dat inderdaad de piloten niet ’optimaal’ hadden gehandeld (te...

meer »

Afgelopen vrijdag zat ik in een Boeing 737. Zo eentje als de laatst gecrashte van Turkish Airlines. Toen was ik nog in de veronderstelling dat die crash niet zozeer met het toestel te maken had, als wel met een fout van de piloten. Eenmaal op Schiphol, bleek inmiddels bekend te zijn dat inderdaad de piloten niet ’optimaal’ hadden gehandeld (te laat van automatisch naar handmatig), maar dat het begin van de oorzaak (of de daadwerkelijke oorzaak?) gelegen was in niet goed functionerende hoogtemeters van de 737 en dat datdefect eerder al bij andere toestellen van dit type is voorgevallen. 

Luchtvaartexperts geven aan dat een ongeluk altijd een toevallige samenloop van negatieve omstandigheden is. Met één defect of fout is er vaak niets aan de hand. Dat is een schrale troost, iedere keer als een dergelijke samenloop zich toch weer voordoet.

Blijkbaar werkt apparatuur af en toe gewoon niet, soms wegens een fabrieksfout, vaak door achterstalligonderhoud. Geld speelt een rol. Wegens kostenbesparingen wordt bijvoorbeeld heel zuinig getankt. Brandstof heeft immers gewicht en gewicht kost geld. Vaak is er maar een marge van een half uurtje vliegen. Als men moet uitwijken naar een ander vliegveld en daar nog wat wachtrondjes moet draaien, is de peut zo op. En als de tank of een leiding een klein beetje lekt, hetgeen normaliter misschien niet uitmaakt, dan kan dat door die zuinigheid ineens toch funest zijn. 

Het gaat allemaal om inschatting van risico’s afgezet tegen kosten. Tot waar is het ’gewoon’ ongelofelijke pech, een act of God, en waar begint de (financiële en morele) verantwoordelijkheid van vliegtuigbouwer en luchtvaartmaatschappij?

Met die vraag zijn advocaten nu driftig aan de slag. Claims zullen volgen. Ik acht dat heel terecht. Want forse schadevergoedingen doen niet alleen recht aan het toegebrachte leed maar zijn ook een prikkel voor de betrokken partijen om de risico’s te verkleinen.

Ook andere claims komen nu op, 16 jaar na dato, van tien getuigen van de Bijlmerramp. Zij eisen geld van Boeing. Het zien neerstorten van het El Al-toestel en de daaropvolgende paniek bezorgde hen het posttraumatisch stresssyndroom. En de Turkse crash levert volgens hun advocaat een fikse „herbeleving” op. 

Hoe intens en schokkend getuige zijn van een dergelijke ramp ook is, de kans op toekenning van (forse) vergoedingen voor dergelijke „indirecte schade”, acht ik - terecht - een stuk kleiner dan die voor direct bij een ramp betrokkenen en nabestaanden.

« minder

U kent ze wel, die vaders die buiten carnavalstijd toch in een Spidermanpak ergens aan een brug hangen. Beetje kinderachtig toch? Wat brengt je daartoe? Kom op man, ga gewoon met je kinderen voetballen of tijgeren in Artis. 

Maar ja, daar heb je het probleem meteen bij de kladden. Die vaders gaan namelijk nooit met hun kroost op stap. Sterker...

meer »

U kent ze wel, die vaders die buiten carnavalstijd toch in een Spidermanpak ergens aan een brug hangen. Beetje kinderachtig toch? Wat brengt je daartoe? Kom op man, ga gewoon met je kinderen voetballen of tijgeren in Artis. 

Maar ja, daar heb je het probleem meteen bij de kladden. Die vaders gaan namelijk nooit met hun kroost op stap. Sterker nog, ze zien hun kinderen nooit. Geen zin in dat gepruttel? Jawel hoor, maar hun exen weigeren de kinderen mee te geven, ondanks de na de scheiding geldende omgangsregeling.

Deze ’Dwaze Vaders’ zijn tot wanhoop gedreven. Niet omdat ze een keer een zaterdag zandbak hebben gemist, maar omdat ze stelselmatig, soms wel zes jaar lang, bij hun ex een dichte deur vonden. Zés jaar je kind niet zien in de wetenschap dat moederlief papa waarschijnlijk afschildert als een soort kruising tussen Dutroux en Mengele, stemt geheel niet vrolijk. Win dan het vertrouwen van je kind maar weer eens terug.

De rechters zijn tot voor kort weinig welwillend geweest om de moeders te sanctioneren. Ze verwijzen naar de politie en de politie verwijst terug. Van kast naar muur. Maar het gloort aan de horizon, want twee weigerachtige vrouwen zijn nu veroordeeldvoor „onttrekking van het kind aan het ouderlijk gezag”. En er komt ook een wet die de positie van de vaders versterkt.

Volgens socioloog Spruijt betekent dat „gerechtigheidvoor de vaders”. Goed punt. En toch vindt hij wat de rechter doet niet goed, omdat het ernstignadeel oplevert voor het kind. Het beste, vindt Spruijt, is als er geen ruzie is en de moeder de omgang met de vader steunt.

Ja, dank je de koekoek. Het gaat juist om de situatie dat de moeder dat níét steunt. Wat dan? Dan, zegt Spruijt, is het beter dat de vader zijn kinderenniet ziet, want „…voor de kinderen maakt de mate van contact met de uitwonende ouder (lees: de vader) niet uit”. Ongelofelijk. 

Bovendien, wie verstoort hier de harmonie na scheiding? Wie ontneemt de ander de band tussen ouder en kind? Wie ontlokt de razernij? Dat is toch de moeder zeker? Waarom moet vader dan de dupe zijn? Sanctioneren dus. En als de nu opgelegde taakstraffen niet genoeg prikkel geven, gewoon celstraf. Wedden dat papa dan wel goed genoeg is voor de opvang? Kan hij mooi de schade inhalen. En dan maar hopen dat papa met de kinderen netjesop het bezoekuur komt.

« minder

Gaat dat zien. Stella’s oorlog. Knap staaltje filmwerk. Aangrijpend en confronterend. Het gaat over een groepje vrienden waarvan een aantal wordt uitgezonden naar Uruzgan. Hoofdrolspeelster Stella is één van de achterblijvende meisjes. Zij ziet zowel haar broer (Teun Kuilboer) als haar liefde (Javier Guzman) vertrekken. Onervaren jonge...

meer »

Gaat dat zien. Stella’s oorlog. Knap staaltje filmwerk. Aangrijpend en confronterend. Het gaat over een groepje vrienden waarvan een aantal wordt uitgezonden naar Uruzgan. Hoofdrolspeelster Stella is één van de achterblijvende meisjes. Zij ziet zowel haar broer (Teun Kuilboer) als haar liefde (Javier Guzman) vertrekken. Onervaren jonge jongensmet branie de woestijn in.

Het gaat nogal heftig mis en het leven van en rondom de terugkeerders zal nooit meer hetzelfde zijn. Vervang Javier Guzman door Robert de Niro en Teun Kuilboer of Thijs Römer door Christopher Walken en je zit ineens middenin The Deer Hunter.

Defensie had aangegeven best mee te willen helpen met de film, maar gaandeweg verdween de hulpbereidheid als water in de woestijn. De makers bleven achter met het onbestemde gevoel dat Defensieeigenlijk gewoon een oogje in het zeil wilde houden (heel chic). 

Het is politiek dan ook een precair en actueel onderwerp, de leeftijdsgrens van jongens en meisjes die mogen worden uitgezonden. Nederland heeft onlangs een protocol geratificeerd, dat aanwezigheid van kinderen onder de 18 bij gewapende conflicten moet voorkomen.

Nogal wiedes, zou je zeggen, dat die kinderen het nog even houden bij het computerspel World of Warcraft. Maar zo wiedes is dat niet. Zelfs nu het protocol van toepassing is, kunnen kinderen van 17 als ’aspirant-militairen’ worden uitgezonden. Ze verrichten dan nog even geen ’gevechtshandelingen’. Maar ja, wie controleert of die jongens en meisjes toch niet stiekem vol worden ingezet? Ik zie het Van Middelkoop c.s. niet doen.

Is dat wantrouwen richting Defensie wel terecht? Jazeker. Want als het aan Defensie ligt mogen 17-jarigen wel degelijk met scherp schieten. In het verleden is er zelfs een jongen van 16 uitgezonden. Want weet u, die semi-automatische wapens zijn tegenwoordig heel licht en gemakkelijk in het gebruik. Met een beetje joystick-ervaring doe je al meteen leuk mee (je hebt alleen wat minder levens).

Defensie heeft niet echt een verheffend argument om zo lichtvaardig met de tere zielen (en ledematen) van onze jeugd om te springen. De motivatie is even praktisch als kwalijk. Er is namelijk gewoon een tekort. De wervingsscore laat te wensen over en ja, helemaal na een ’incident’ (lees: iemand ligt in stukjes naast een bermbom) loopt het aantal aanmeldingen terug. Joh. 

Treurigheid ten top. Mee eens of vindt u het allemaal overdreven gedoe? Ga naar Stella’s oorlog en oordeel dan.

« minder

U leest de Sp!ts, dikke kans. U heeft zin in iets juridisch. Mwaah, iets minder grote kans. Gaat u toch even met me mee. Het is u niet ontgaan. Wendy van D. en Reinout O. zouden samen buiten de pot hebben gepiest. Zo berichtte GeenStijl. Actie volgde onmiddellijk.Kort geding. GeenStijl verdedigde zich door te stellen dat het bericht niet...

meer »

U leest de Sp!ts, dikke kans. U heeft zin in iets juridisch. Mwaah, iets minder grote kans. Gaat u toch even met me mee. Het is u niet ontgaan. Wendy van D. en Reinout O. zouden samen buiten de pot hebben gepiest. Zo berichtte GeenStijl. Actie volgde onmiddellijk.Kort geding. GeenStijl verdedigde zich door te stellen dat het bericht niet onrechtmatig was, want conform de waarheid. Aldus een anonieme bron.

Tsja, het zal u niet verbazen dat de rechtspraak vrij duidelijk is op dit punt. Met één anonieme bron zonder steunbewijs red je het niet. Anders is de beer los. Dan kan iedereen alles roepen wat hij maar wil zonderdat de juistheid kan worden getoetst.

En dus moeten media zorgvuldigheid betrachten.Hoor en wederhoor en degelijk bronnenonderzoek. Zeker nu GeenStijl de anonimiteit van de bron niet wenst op te heffen, moet zij zélf instaan voor de inhoudvan de publicatie. Dat GeenStijl de anonimiteit van de bron geheim mag houden, doet aan haar eigen verantwoordelijkheid niets af.

Ja maar, je hebt toch de vrijheid van meningsuiting? Helemaal waar, maar het gaat hier niet om een mening maar om een (vermeend) feit. Ik weet het, soms is het verschil subtiel. Voorbeeld: ’Geer is een nicht van klasse? Dat is een mening. Maar ’Estelle is een nicht van Johan’ is dan weer een feit.

Hoe dan ook, meningen zijn over het algemeen vrij, maar wat als waarheid wordt gepresenteerd moet voldoende steun vinden in het beschikbare feitenmateriaal. In deze zaak was de beslissing voor de rechter dan ook niet moeilijk. Vrijwel onmiddellijk na de zitting was het verhaal van GeenStijl officieel onrechtmatig. GeenStijl mag het bericht niet meer verspreiden, moet een rectificatie plaatsen en schadevergoeding betalen.

Helaas werd maar 7500 euro aan schadevergoeding toegewezen. Advocaatkosten eraf en je houdt geen stuiver over (aasgieren zijn het, die advocaten vindt u niet?). Maar dat geld zal Wendy boeien, schat ik zo in. Ook al zou ze wel wat overhouden, dan nog is dit voor haar zeer onbevredigend. De rechter straft de handelswijze van GeenStijl rigoreus af, maar hetdoet geen pijn. Sterker nog, het zal naar meer smaken. Want GeenStijl zal het de volgende keer weer doen. Free ride. Niks leidt tot meer free publicity dan boze Wendy’s die zich verdedigen tegen vuige aantijgingen. Een pyrrhusoverwinning dus. Heel jammer. Ik breek graag een lans voor de feitelijk vogelvrijen die toevallig met hun kop op de buis hun geld verdienen

« minder

Gerommel bij de evangelisten. Boegbeeld Andries Knevel gelooft niet meer in Gods schepping van onze aarde in zes dagen. Op zich niet zo spannend zou je zeggen. Dagje meer of minder, kniesoor die erover valt. Grote projecten lopen nu eenmaal wel eens vertraging op. Het uitvouwen van de ganse aardkloot in zes dagen klinkt toch al een beetje als...

meer »

Gerommel bij de evangelisten. Boegbeeld Andries Knevel gelooft niet meer in Gods schepping van onze aarde in zes dagen. Op zich niet zo spannend zou je zeggen. Dagje meer of minder, kniesoor die erover valt. Grote projecten lopen nu eenmaal wel eens vertraging op. Het uitvouwen van de ganse aardkloot in zes dagen klinkt toch al een beetje als een opscheppingsverhaal. 

Maar daar gaat het bij Knevel niet om. Zijn stelling gaat veel verder. Hij gelooft inmiddels in de van oudsher grootste vijand van het geloof, Charles Darwin.

De achterban van de EO is niet blij. Wat zullen we nou krijgen. Is Knevel helemaal van de God gerukt? Oproer in de Biblebelt. Maar ook intern bij de EO heerst inmiddels onmin. Daarover kwam de directeurvan de EO, Arjan Lock, praten bij Pauw en Witteman. Lock ontkende onmin bij de EO.

De mening van Knevel is er maar eentje, bij de EO heerst ’een gezond platform voor discussie’. Yeah right. Geen onmin? Volgens mij is de EO bijna uit elkaar gebigbangd op dit akkefietje.

Hoe dan ook, verschillende meningen mogen dus. Binnen de EO mag iedereen de bijbel, inclusief het scheppingsverhaal, naar believen interpreteren. Sommigen zijn strak in de leer, er staat wat er staat (Hij kan water in wijn veranderen), anderen zijn wat minder strikt, wat meer praktisch-realistisch (Hij kan een tientje in wijn veranderen).

Bij Pauw en Witteman was Lock ternauwernood geloofwaardig in zijn stelling dat iedereen die in God en zijn Zoon gelooft welkom is bij de EO. Eind goed, al goed, totdat bij Lock een plotselinge stoerheid opwelde. Hij wilde toch nog even duidelijk maken dat hij de baas is bij de EO. Als Knevel niet meer gelooft in de wederopstanding van Christus, vliegt hij er onmiddellijk uit.

Huh? Dus je mag bij de EO wel ontkennen dat God de aarde schiep in zes dagen, maar weer niet dat de dode Jezus ineens weer leefde. Wat is het criterium van waar de zelfdenkvrijheid ophoudt en verplicht geloof begint? Wie het weet mag het zeggen.

Het bleef nog lang onrustig in fabeltjesland.

« minder

Christina, de zus van onze koningin, is in opspraak. Ze heeft een ’fiscale route’ lopen via belastingparadijs Guernsey. Doel is (uiteraard) om wat minder aan de fiscus af te dragen.

De Tweede Kamer valt hierover. De staatssecretaris van Financiën geeft aan dat de constructie niet illegaal is. Toch is er veel onvrede in het parlement, de...

meer »

Christina, de zus van onze koningin, is in opspraak. Ze heeft een ’fiscale route’ lopen via belastingparadijs Guernsey. Doel is (uiteraard) om wat minder aan de fiscus af te dragen.

De Tweede Kamer valt hierover. De staatssecretaris van Financiën geeft aan dat de constructie niet illegaal is. Toch is er veel onvrede in het parlement, de constructie is misschien wel wettelijk toegestaan maar niet „wenselijk”.

Volgens PvdA-Kamerlid Paul Tang is er sprake van belastingontwijking en dat botst met de voorbeeldfunctie van de royals. Wat vindt u? Tang op varken? Of zit er wat in?

Laten we het hebben over het verwijt van ’belastingontwijking’. Is dat het eufemistische equivalent van belastingontduiking of principieel anders? In de volksmond wordt de term ’belastingontduiking’gebruikt voor illegale praktijken en is ’belastingontwijking’ het legale zusje daarvan. 

Maar hoewel legaal, wel onwenselijk dus. Tsja, ik weet het niet. Persoonlijk vind ik belasting betalen (tot op zekere hoogte) fair. Iedereen een duit in de zak voor algemeen nut, dat doet de wereld draaien. Maar echt likkebaardend fan ben ik nou ook weer niet. Het is geen hobby. En kent u dat, soms komt het ook gewoon even niet uit.

Ik geef toe, ook ik vertoon ontwijkend gedrag als onwelgevallige gevolgen zich aandienen. Zo’n blauwe envelop voelt toch een beetje als een snel naderende tram en die ontwijk je ook (raad ik aan). 

Als belasting ontwijken op morele gronden afkeurenswaardig is, dan is het oprichten van een Bv wegens fiscale motieven ook onkies. En ai, heeft u ook wel eens getankt in Luxemburg? Foei. Gelukkig blijven de Kamerleden altijd verre van dat soort maatschappij ontwrichtende, ronduit misselijkmakende trucs.

Of toch niet? Ik weet het niet. Ik kan niet in hunkaarten kijken. Ik kan de politieke motieven niet onderscheiden van intrinsieke integriteit. Maar hun opstelling komt me toch voor als roomser dan de paus (voor wat dat tegenwoordig nog waard is). 

Ach, laten we wel zijn, willen we nu echt met z’n allen die arme Christina wegzetten als zwart schaap met moraal beneden NAP, als schendster van de voorbeeldfunctie van de Koninklijke familie, bevlekster van het onbevlekte? Ik ben tegen.

Misschien iets heel anders hoor, wat ik me nog afvroeg. Zou Bernhard die Lockheedgelden bij de Belastingdienst hebben opgegeven? 

« minder

Het zijn rare tijden. Strafrechtelijke vervolging gaat normaal gesproken als volgt. Het OM klaagt aan, de advocaat verdedigt en na wat gesteggel over en weer, komt de rechter tot een oordeel. 

Bij Wilders gaat het anders. Het OM ziet af van aanklagen, de advocaat blijft in zijn hok en toch komt er een beslissing van de rechter. Het hof oordeelt...

meer »

Het zijn rare tijden. Strafrechtelijke vervolging gaat normaal gesproken als volgt. Het OM klaagt aan, de advocaat verdedigt en na wat gesteggel over en weer, komt de rechter tot een oordeel. 

Bij Wilders gaat het anders. Het OM ziet af van aanklagen, de advocaat blijft in zijn hok en toch komt er een beslissing van de rechter. Het hof oordeelt dat Wilders strafbaar is wegens discriminatie en aanzetten tot haat. Best gek, dat oordeel komt dus tot stand zonderuitwisseling van argumenten en bewijs tussen officier en advocaat.

Ik moet zelfs even denken aan Guantanamo. Huh, dat is toch heel iets anders? Is ook zo, maar toch is er een overeenkomst, namelijk de afwezigheid van een advocaat bij voor de verdachte ingrijpende gebeurtenissen.  

Dan het verschil. Op Guantanamo vindt gevangenneming en detentie plaats zonder advocaat (gelukkig verleden tijd binnenkort). Bij Wilders ontbreekt de detentie, maar is er wel een rechterlijk oordeel over strafbaarheid zonder inmenging van een advocaat. En dat vinden ze op Guantanamo zelfs te gortig.  

Dan naar de inhoud. Het gedachtegoed van Wilders is ontegenzeggelijk onaangenaam. Als luis in de pels voldoet hij prima (één luisje maakt nog geen kriebel), maar inmiddels gaat het om een heel leger luizen en dat is heftig jeukmateriaal.

Klein beetje dimmen zou dus goed zijn. Helpt strafrechtelijke vervolging van Wilders daarbij? Blijkbaar niet, want sinds de hofuitspraak heeft Wilders in de peilingen enkele zetels gewonnen.

Natuurlijk moet de vrijheid van meningsuiting een grens hebben. Zonder begrenzing zou ook de nu doorde paus gerehabiliteerde bisschop Williamson zonder consequenties kunnen blijven roepen dat de Holocaust een fabel is. 

Schelden doet namelijk wel degelijk pijn. Soms meer dan fysiek geweld. Een simpel voorbeeld. Uw vrouw overlijdt (God verhoede). In een vervelende ruzie met uw buurman kort daarna, kiest hij de weg van kwetsen en krijgt u de meest nare kwalificaties over uw vrouw naar uw hoofd. U krijgt blinde vlekken van woede en geeft hem een ros voor zijn kop. Gevolg: buurman bloedende lip en dito hart aan uw zijde.

Twee handelingen. Eentje, het slaan, is overduidelijk onrechtmatig. De andere, de snoeiharde woordenstroom, is waarschijnlijk straffeloos. Dat voelt niet lekker, niet in evenwicht. Moeten we dan het slaan ook maar toestaan? Nee, dan is het einde zoek. Dus moeten we grenzen stellen aan de rechtmatigheid van woorden. Jammer maar noodzakelijk. Geldt ook voor Wilders.

« minder

George W. wilde Irak binnenvallen. Voor vrede en democratie uiteraard. Boze tongen beweren dat hij beschikte over een verborgen agenda (van Mississippikrokodillenleer)met daarin twee aantekeningen: 1. ongeschild appeltje Daddy versus Saddam en 2. olie. 

Wat ook de echte redenen waren, George W. wilde echt heel graag. Ook zonder de VN. Maar dan...

meer »

George W. wilde Irak binnenvallen. Voor vrede en democratie uiteraard. Boze tongen beweren dat hij beschikte over een verborgen agenda (van Mississippikrokodillenleer)met daarin twee aantekeningen: 1. ongeschild appeltje Daddy versus Saddam en 2. olie. 

Wat ook de echte redenen waren, George W. wilde echt heel graag. Ook zonder de VN. Maar dan wel bij voorkeur met wat bondgenoten. Die vond hij vooral door zijn dreigement dat als je je niet als vriendje bij hem meldde, je automatisch in het bakje vijand belandde.

Onze regering, niet gehinderd door oorlogsschroom of zelfdenkzaamheid, waaide vrolijk mee met de westelijke wind. De ontmoeting tussen Bush en Balkenende sprak boekdelen. Balkenende boog zo diep, hij stootte bijna zijn neus aan het Oval Office parket. 

Maar goed, in eigen land verkocht Balkenende de boodschap zonder veel omhaal. Saddam was een boef en juridisch zat het snor. Ook zonder participatie van de VN. En daar gingen we, vol goede moed de oorlog in. Ook toen later de massavernietigingswapens non-existent bleken, was er nog steeds geen vuiltje aan de lucht. 

Maar nu zijn er geheime stukken gelekt met onfrisse inhoud. Overheidsjuristen blijken de inval namelijk vooraf als volkenrechtelijk zeer wankel zoniet strafbaar te hebben beoordeeld. Duidelijk verhaal. Afblazen die inval, klaar is case.

Maar het ging even anders. De verantwoordelijke topambtenaar besloot het negatieve advies van de juristen onder in de la te stoppen. Het stuk heeft het niet verder gebracht dan tussen de tandpasta en paperclips. Het heeft de minister in ieder geval nooit bereikt.

Ik wist niet wat ik hoorde, zeg. Ongelofelijk. Maar ja, misschien niet alle goede argumenten gehoord. De fractievoorzitter van het CDA, Van Geel, ging het wel even rechtlullen. Weet u wat hij zei. Niet lachen (of huilen). Dat nu eenmaal niet alle stukken bij de minister op het bureau belanden. Te druk, prioriteiten. Geen tijd voor futiliteiten, alleen wat relevant is. Oftewel, alleen de belangrijke stukken.

Huh? Wacht even, een stuk waarin door experts wordt geoordeeld dat ons land met oorlogsparticipatie volkenrechtelijk illegaal gaat handelen, afdoen als niet belangrijk genoeg voor de minister? Ga je schamen zeg. Wat die ambtenaar doet is al onbeschrijfelijkdom of fout, ik kan niet goed kiezen, maar de CDA-meneer? Ook onder in de la graag. 

« minder

Fuck copyright. Aldus Girl Talk, muzikant/producer. Girl Talk maakt liedjes op basis van liedjes van anderen. Het ouderwetse knip en plak. Hij heeft bijvoorbeeld een liedje met wel twintig stukjes van onder andere Beyoncé, Elton John en AC/DC.

Samplen in optima forma. Zelf noemt hij het mashups. Klinkt best artistiekerig. En nieuw ook, maar...

meer »

Fuck copyright. Aldus Girl Talk, muzikant/producer. Girl Talk maakt liedjes op basis van liedjes van anderen. Het ouderwetse knip en plak. Hij heeft bijvoorbeeld een liedje met wel twintig stukjes van onder andere Beyoncé, Elton John en AC/DC.

Samplen in optima forma. Zelf noemt hij het mashups. Klinkt best artistiekerig. En nieuw ook, maar vroegernoemden ze dat gewoon een medley en dan is het meteen een stuk minder hippig (Chiel Montagne, kom d’r maar in). 

Hoe dan ook, Girl Talk samplet zonder toestemming van de rechthebbenden en zonder te betalen. Tsja, en damagnie. Want de componist, tekstschrijver en uitvoerend artiest van een liedje hebben rechten, al dan niet vergeven aan zogenaamde collecting societys en/of publishing companies. 

De regisseur Brett Gaylor breekt een lans voor types als Girl Talk. In een prijswinnende (IDFA) documentaire houdt Gaylor een vlammend betoog tegen de verlammende werking van de huidige copyright-wetgeving. Hij vindt niet dat we ons zorgen moeten maken over de rechthebbenden maar juist over bescherming van het publieke domein.

Wat betreft sampling zit er best wat in wat hij zegt. Samplen en mash-uppen verrijken de muziek. En als toestemming vragen onbegonnen werk is of het plaatje door afkoop van alle rechten honderd euro moet gaan kosten, dan houdt het op en dat is inderdaad een verliesvoor muziek en haar liefhebbers.

Maar laten we het niet overdrijven. Gaylor vindt namelijkdat alle culturele uitingen onmiddellijk tot het publieke domein moeten behoren. Dat is de enige manier om de cultuur levensvatbaar te houden. Nou, ik vind het prachtig. Weg met copyright. Afschaffen dat hele intellectuele eigendom. Achterhaald concept ook, privéeigendom. Gewoon alles in het publieke domein. Geen gezeik, iedereen rijk. 

Maar waar hebben we die theorie eerder gehoord? Rusland? Dat gezellige ’alles voor iedereen’ is toch niet helemaal geslaagd gebleken. Waar liep het ook alweer op spaak? O ja, als de vruchten van je inspanningen meteen publiek bezit worden, verliezen veel mensen deprikkel om initiatief te nemen. Dan blijven de handen in de mouwen. Blijft iedereen in zijn nest liggen, zeg maar.

En om die prikkel gaat het hier ook. Stel dat je de moeite hebt genomen om een boek te schrijven. Vervolgens mag iedereen het overtypen, laten drukken en verkopen zonder dat je er ooit één piek voor krijgt. Prikkelend tot nog een boek? Dacht het niet. Want waar koop je dan je boterhammen mee. Slecht plan dus van Gaylor. Het klinkt geinig allemaal, maar het is de dood aan creatie. Graag wel je koppie blijven gebruiken.

« minder

Het is weer pedotijd. Het weer is er niet naar, maar toch.

Hirsch Ballin wil dat het OM burgemeesters op de hoogte stelt als er een pedo uit hun gemeente vrijkomt. Wat moet de burgemeester met die informatie? Op de kabelkrant? Briefje ophangen bij de Appie? Nee, het is de bedoeling dat de burgemeester, mits daartoe een dringende noodzaak...

meer »

Het is weer pedotijd. Het weer is er niet naar, maar toch.

Hirsch Ballin wil dat het OM burgemeesters op de hoogte stelt als er een pedo uit hun gemeente vrijkomt. Wat moet de burgemeester met die informatie? Op de kabelkrant? Briefje ophangen bij de Appie? Nee, het is de bedoeling dat de burgemeester, mits daartoe een dringende noodzaak bestaat, zorgvuldig en op selectieve wijze informatie over terugkeer van de pedo doorspeelt aan bijvoorbeeld de woningcorporatie. 

Dit klinkt als een behoorlijk hoge drempel voor de burgemeester voordat hij/zij de terugkeer van de pedo publiekelijk kan maken. Maar zo hoog is die drempel helemaal niet. Als de regeling zodanig vorm krijgt dat de burgemeester zelf bepaalt wanneer een dringende noodzaak bestaat en hoe breed je moet openbaar maken om het gewenste effect tesorteren, dan geeft dat juist een enorme vrijheid. 

Niks mis met vrijheid, hoor ik u denken, zeker niet voor mensen die een belangrijk ambt vervullen. Klopt, maar dan ga je er wel van uit dat alle burgemeesters weldenkende, weloverwegende mensen zijn en ik wil wel wedden (nee, ik eet niet wéér die Sp!ts op) dat er ook af en toe een mafkees tussen zit.

Met weloverwegend bedoel ik trouwens dat ookde belangen van de pedo worden meegenomen (ik hoor het geraas en getier al, had-ie zijn #$%& poten maar thuis moeten houden. Ik weet het, tegen elk gevoel in, maar ook de pedomensch heeft te respecteren belangen). 

Hoe dan ook, dikke kans dat er burgemeesters zijn met de volgende denktrant. Pedo vrij? In mijn gemeente? Getverdemme. Moet ik niet hebben, Straks volgen enge dingen en krijg ik de schuld, ik was immers op de hoogte. Oftewel: we hebben het hier over een knoeperd van een dringende noodzaak om het als de sodemieter in de openbaarheid te brengen. Hoe breed? Kan niet breed genoeg, want straks licht ik wel de woningcoöperatie in maar niet de school en dan neemt de nieuwe leraar het vak handenarbeid iets te letterlijk en dan krijg ik de schuld, ik was immers op de hoogte.  

Kortom, in een aantal gemeenten staat straks the return of the pedo inderdaad op de kabelkrant. En hangt het bij de Appie. Met foto en al.

Wat ik me nog afvroeg: hang je dan de foto op vóór- of nadat de pedo door de hele buurt in elkaar is gerost? Het nadeel van ná is dat de foto er eng uitziet met al dat bloed en zo (schrikken de kinderen van), het nadeel van vóór is dat de foto weliswaar netjes is maar niet meer overeenkomt met de werkelijkheid en je de pedo dus niet herkent als-ie jolig staat te doen met je kroost. Lastig.

« minder